Read in the reader, with word lookup
Մատյան ողբերգության · 1/3
Թարգմանությունը՝ Նախագիր · մեքենայական (GPT-6), դեռ չխմբագրված · CC BY-SA 4.0
- ԲԱՆ
[Ա]
ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ ԽՈՍՔ՝ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ
Ա
Սրտի հառաչանքների, հեծության ու ողբի աղաղակի ձայնը Քեզ եմ ընծայում, գաղտնիքները տեսնողդ, և իմ խռովված մտքի տոչորվող հոգու տխրության կրակի մեջ դրված ցանկությունների մոխրացած պտուղը կամքիս խնկամանով Քեզ եմ ուղարկում։
Թող, գթած, ինձ հոտոտես ու նայես ավելի, քան ամբողջական պատարագի մատուցված ծխի առատությանը։
Ընդունի՛ր խոսքերիս այս փոքրիկ ու համեստ շարադրանքը Քեզ հաճելի լինելու և ոչ թե բարկացնելու համար։
Թող իմ այս զգայարանների խորհրդավոր սենյակի խորքից ելնի ու շտապ հասնի Քեզ՝ որպես իմ բանական զոհաբերության կամավոր ընծա, ամբողջությամբ այրված այն ճարպի զորությամբ, որն իմ մեջ պարարտություն է։
Եվ երբ աղաչանքով, հզո՛ր, Քեզ հետ դատաստանի կանգնեմ, թող այն չլինի ինչպես ամբարիշտ Հակոբի ձեռքերի բարձրացումը, ինչպես Եսային է բողոքում, և թող Բաբելոնի անիրավությունը Քեզ համար տաղտկալի չերևա, որի մասին ակնարկում է յոթանասուներկրորդ սաղմոսի առակը, այլ թող ընդունելի լինի Քո կամքին՝ ինչպես Սելովի խորանում հաճելիորեն բուրող խունկը, որը Դավիթը կանգնեցրեց ու նորոգեց՝ գերությունից վերադարձած հանգստության Տապանակի համար, և որը հոգու կորածի վերագտնման առակն է։
Բ
Բայց քանի որ Քո ահեղ դատաստանի հատուցման ձայնը զորեղ հնչում է վրեժխնդրության ձորում, իմ մեջ կրկին մարտի է բարձրացնում հակառակ ուժերի շարժումները՝ նախապես գուշակելով այն ներքին հուզումները, որոնք երևում են իմ անձում. ամբոխների խռովություն, երբ նրանք զենքով իրար են հարվածում, չար խորհուրդների բազմություն՝ բարիների դեմ, և ինձ մահվան գերի դարձնում՝ ըստ այն հին դեպքի, որը տեղի ունեցավ նախքան շնորհի ինձ հասնելը, և որը Պողոսը՝ առաքյալների ընտրյալ դասից, Մովսեսին օրինակ վերցնելով, ցույց է տալիս որպես Քրիստոսի փրկության հաղթանակ։
Որովհետև, ինչպես Գիրքն է ասում, Տիրոջ օրը մոտ է՝ Հովսափատի նեղ հովտում և Կեդրոնի հեղեղատում, արդար դատաստանի հանդիպման այդ փոքրիկ վայրերում, որոնք այս անցավոր կյանքում ինձ պատկերում են գալիք իրադարձությունները. ուրեմն առավել ևս մոտեցել է ինձ Աստծու մարմնացած Արքայությունը՝ ինձ գտնելով որպես բազմաթիվ վնասների ու բազմապատիկ պարտքերի մեծ պատճառ, ճշմարտախոս դատավորների տարբեր մեղադրանքների առիթ, ավելի, քան երբևէ նրա ձեռքի հսկողությունը եդոմացիների, փղշտացիների և այլ բարբարոս ազգերի դեմ պատժիչ հարվածների ժամանակ։
Քանզի նրանց ընտրությունը տարիներով չափվեց, իսկ իմ պարտքերի պատիժը սահման չունի և ավարտ չի ունենալու։
Ահ, փոս ու անխուսափելի որոգայթ, ինչպես ասում են մարգարեն ու առակագիրը. մեծ տագնապով հասել են ինձ մինչև դուռը և այստեղ մշտնջենավոր ամոթ են պատկերում։
Միայն Քո հրաշագործ զորությամբ կարող ես այդ ամենի դեղը դարձնել կյանքի միջոց՝ հոգու վտանգների ու բոլոր տարակուսանքների դեմ, բոլորի քավիչ. փառաբանված լինես անճառ ու անսահմանելի բարձրության փառքով հավիտյանս հավիտենից։
Ամեն։
[Բ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ԿՐԿՆԱԿԻ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ԱՂՈԹԱԿԱՆ ԽՈՍՔԻ ՄԱՍԻՆ
ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ ԽՈՍՔ՝ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ
Ա
Եվ արդ, քանի որ բարձր Աստծուն դիմում ես ճարտարախոս շուրթերով, մինչ Նա գրավվում է միայն գործերով և ոչ թե հորինված խոսքերով կաշառվում, և քանի որ քո սիրտը մշտապես դեպի Եգիպտոս է դարձնում, ի՞նչ նման ու հարմար օրինակ բերեմ քեզ համար, պարտապա՛ն հոգիս։
Սոդոմի կործանվածների հետ պատժակից եմ, Նինվեի հանդիմանված մեղադրող, հարավային թագուհուց ավելի անարի բարբարոս, Քանանից ավելի վատթար, Ամաղեկից ավելի համառ, անբուժելի հիվանդությամբ վարակված քաղաքների պես, հին Իսրայելի ապստամբության մնացորդ նշան, Հուդայի ուխտազանցության պահպանված հիշատակ։
Տյուրոսից ավելի խիստ կշտամբված, Սիդոնից ավելի մերժված, Գալիլեայից ավելի օտարաբարո, անհավատ Կափառնայումից ավելի աններելի, Քորազինի պես պարսավված, Բեթսայիդայի հետ բամբասված, Եփրեմի անպարկեշտ ուռճացած ալիքների պես, միշտ աղավնու նման հիմարությամբ, ոչ թե հանդարտությամբ, առյուծների որջում եղած անձնական եղեռնագործ օձերի պես, թունավոր իժերի ձվերի նման՝ չարությամբ լցված, Երուսաղեմի վերջին հարվածների պատկեր՝ ըստ Տիրոջ խոսքի և տեսանողների ձայնի։
Մերժված տաճարս հասել է կործանման, վստահության պատներս փլվել է, և կրկին խարխլված է խոսուն շինությունս. թողել եմ իմ ժառանգությունը, մոռացել Աստծու կառուցած տունը՝ ըստ Մովսեսի, Դավթի և Երեմիայի նախապես գրված խոսքերի։ Բանական տանս տանիքը բորոտություն ունի, խրատի հարվածից վիրավորվել է, օրենքով բուժվել, օծվել կավով՝ մեղմ ու հեզ հանդարտությամբ. ելքի հնարք չգտնելով՝ կրկին քանդվել է շինողի ձեռքով, զորավորի հրամանով արդար հատուցմամբ դուրս նետվել անսուրբ վայր, խիստ խտրությամբ մերժվել ու աքսորվել՝ առանց որևէ խնայողության, չարիքի գանձը թաքցրած երկրի մեջ՝ ըստ Ավետարանում երևացող ավանդազանց ժխտողի։
Բ
Բայց Դու, Աստվա՛ծ, հոգիների և բոլոր մարմինների Աստվա՛ծ, ինչպես վկայում է աստվածաշնորհ խոսքը, երկայնամիտ և բազումողորմ, ինչպես ասում է սուրբ Հովնանը, շնորհի՛ր, որ այս ողբերգության աղոթքների սկզբնավորված մատյանը ավարտվի Քո կամքին հաճելի կերպով, օրհնյա՛լ կամք։
Եվ թող այս խոսքի սերմանումը՝ լացով ուղեկցված, նախորդող պահքերի աստիճանների պատրաստությունից հետո, հասնի հունձքի հավաքման ավարտին, և ես վերադառնամ՝ քավության լիությամբ ու երանելի պտղի բարիքով ուրախացած։
Մի՛ տուր ինձ անպտուղ սրտի արգանդ, ինչպես Իսրայելին, և աչքերիս չորացած ստինքներ, ո՛վ ամենագութ։
Լսի՛ր բանական աղոթք մատուցողիս, հզոր և ողորմած, նախքան երկնքի գոյությունը, իսկ երկինքը՝ երկրի, երկիրը՝ ցորենի, գինու ու ձեթի, և դրանք՝ Իսրայելի համար. թող Քեզ ուղղված երկնավորների աղերսն իմ հոգուն ավելի ազդի, քան ապականվող տարերքների աղերսը։
Դու՝ Արարիչ, իսկ ես՝ կավ. բացի՛ր տարակուսանքի մեջ գտնվողիս այս հեծության աղոթքի մուտքը, և թող Քո քաղցր կամքը զորանա այստեղ, որպեսզի երբ վերին երկինքը բացվի, ես անարժան գտնվելով լույսի պարգևին՝ մոմի նյութի պես չսպառվեմ ու չջնջվեմ միջից։
Թող աղոթողի խոսքի կանչով զրկվածիս հոգին, թուլացածիս ուժը և խղճով մաշված մտքիս կյանքը վերականգնվեն, ոչ թե տանջանքով ու կրքերի ծանր աշխատանքով Քեզ փնտրելով։
Ընդունի՛ր աղոթքիս ավանդը և տո՛ւր Քո շնորհների ողորմությունը. ընդունի՛ր տկարիս փոքր ընծան և շնորհի՛ր մեծը՝ Քո զորությունից։ Զորացրո՛ւ զղջման խոսքերը՝ երկնքից մեզ ուղարկելով Հոգին, այս գրքում դրված աստվածաշունչ պատգամներով։
Բարերա՛ր, պարգևիր, որ Եսայու առակը լուսավորվի դեպի ճշմարտությունը. մահվան արժանիիս պղնձի փոխարեն շնորհի՛ր ոսկի, անզարդ ու սև երկաթիս փոխարեն՝ զարդարված պղինձ, որպես առաքինության նշան՝ Լիբանանի հրաշափառ կրակի պես։
Գ
Ինչո՞ւ ես կարծրացնում խեղճիս սիրտը, որպեսզի չվախենա Քեզնից, անճառելի և ահեղ։
Թող իմ փոքր վաստակը անպտուղ չլինի՝ ինչպես անաշխատ սերմանողի ցանքը անբերրի հողի մեջ։
Թող ինձ չպատահի հղիանալ ու չծնել, ողբալ ու արցունք չթափել, խորհել ու չհառաչել, ամպել ու անձրև չբերել, ընթանալ ու չհասնել, Քեզ կանչել ու Քեզնից պատասխան չլսել, աղաչել ու անտեսված մնալ, ողբալ ու ողորմություն չստանալ, խնդրել ու ոչինչ չշահել, զոհ մատուցել ու չբուրել, Քեզ տեսնել ու դատարկ ձեռքով հեռանալ։
Լսի՛ր ինձ նախքան Քեզ կանչելը, միա՛կ հզոր, և մեղքերով ապրած օրերիս թվին համապատասխան մի՛ հատուցիր ինձ՝ չարագործիս, անվճար տանջանքի պատիժը։
Դ
Փրկի՛ր ինձ, գթած, լսի՛ր ինձ, ողորմած, մարդասե՛ր, ներո՛ղ, խնայի՛ր, երկայնամի՛տ, պաշտպա՛ն, ապավե՛ն, բարերա՛ր, հզո՛ր, ազատի՛ր, ամենակա՛լ, կյանք տո՛ւր, նորոգի՛ր, վերականգնի՛ր, ահե՛ղ, լուսավորի՛ր, երկնայի՛ն, բժշկի՛ր, ամենակարո՛ղ, քավի՛ր, անքննի՛ն, պարգևատո՛ւ, առա՛տ, շնորհազա՛րդ, աննախա՛նձ, հաշտվի՛ր, անախտակիր, ընդունի՛ր, անոխակա՛լ, մաքրի՛ր պարտքերից, օրհնյա՛լ։
Եթե աչքերս բարձրացնեմ և դժբախտության օրվա երկու վտանգներին նայեմ, Քո փրկությունը կտեսնեմ՝ հույս և խնամակալ։
Եթե վերև նայեմ ու դիտեմ ամեն ինչ ընդգրկող ահեղ ճանապարհը, Քո խաղաղության հրեշտակը քաղցրությամբ կհանդիպի ինձ։
Ցո՛ւյց տուր ինձ, Տե՛ր, հոգուս շունչը արձակելու օրվա ելքին, թող մաքրության հոգին՝ երկնավոր երանելիների լույսով բարձրացած, Քո սիրո պարգևներով գա ու հասնի ինձ։
Արդարների կատարելության մեջ ինձ էլ կարողացրո՛ւ նրանց ուղեկից դարձնել, և հուսահատության օրը անսպասելի բարիք շնորհի՛ր ինձ՝ չարիս։
Քավ լիցի Քեզ, օրհնյա՛լ, որ բոլորի փրկությունն ես, եթե Քո հիվանդ ոչխարին չար գազանին ուղեկից տաս. մեղքերով մեռածիս՝ անախտ կյանք, պարտքերով կործանվածիս՝ փրկություն։
Ե
Մի՞թե կմոռանաս բարերարությունդ, ո՛վ հույս, անտեսե՞ս գթասրտությունդ, ո՛վ խնամակալ, փոխե՞ս մարդասիրությունդ, ո՛վ անփոփոխ, դադարեցնե՞ս կյանք պարգևելդ, ո՛վ անվախճան, թողնե՞ս ողորմությանդ երանելի պտուղը, աղավաղե՞ս քաղցրությանդ բարի ծաղիկը, անպատվե՞ս Քո փառքի հարստության նյութը, փոխե՞ս Քո բարձրության փառքը, չպահե՞ս Քո պսակի պայծառ գեղեցկության զարդը։
Եթե ողորմածներինն է երանությունը, իսկ Դու ամբողջությամբ Արքայություն ես՝ փափագով լի, մի՞թե բոլորին փրկություն չես պարգևի, վերքիս դեղը չե՞ս մատուցի, խոցվածիս սպեղանի չե՞ս տա, տկարությանս դարման չե՞ս լինի, խավարում հույս դրածիս Քո զորության լույսը չե՞ս ծագեցնի, Դու՝ տիեզերքի կյանքի պարգև։
Դու միայն ունես փառք՝ ըստ Քո էության, գոյության և մշտնջենականության, ինչպես վկայում են բոլոր բաները. օրհնված ու փառավորված Երրորդության մեջ հավիտյանս և այն կողմ՝ մտավոր հավիտենականության սահմաններից անդին։
Ամեն։
[Գ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ԿՐԿՆԱԿԻ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ԱՂՈԹԱԿԱՆ ԽՈՍՔԻ ՄԱՍԻՆ
ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ ԽՈՍՔ՝ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ
Ա
Տե՛ր իմ, Տե՛ր, պարգևների տվող, ինքնագո բարի, բոլորի վրա հավասարապես տիրող, միայն Դու ես ոչնչից արարել ամեն ինչ. փառավոր, անքննելի, ահեղ, սարսափելի, երկյուղալի, հզոր ու զորավոր, անտանելի, անմերձենալի, անըմբռնելի, անիմանալի, անճառելի, անտեսանելի, անքննելի, անշոշափելի, անորոնելի, անսկիզբ, անժամանակ, անխառն գիտություն, անթաքույց տեսություն, ճշմարիտ էություն, բարձր և խոնարհ, օրհնաբանելի գոյություն, անստվեր ծագում, ամենափայլուն ճառագայթ, խոստովանված լույս, անկասկած վստահություն, անխռով հանգիստ, անփոփոխ կնիք, անսահման տեսիլք, վկայված անուն, քաղցրության համ, ուրախության բաժակ, հոգիներին հաստատող հաց, խավարին օտար սեր, աներկբա խոստում, ցանկալի ծածկոց, անգող զգեստ, բաղձալի օթևան, փառքի զարդ, մեծ ընդունող, գովաբանված ապավեն, աննվազ շնորհ, անպակաս գանձ, անապական անձրև, արևի շողերով ցող, ամենուրեքի դեղ, ձրի բժշկություն, կրկնակի առողջություն պարգևող, վեհագույն քաջալերանք, անխաբ կոչում, համընդհանուր ավետիս, ստրուկներին մեծարող թագավոր, աղքատասեր պաշտպան, մշտապես հարուստ պարգևատու, անխափան դիմում, աննահանջ հրաման, անսպառ հույս, հեռուն տեսնող, անզղջում պարգև, բոլորին բաժանող աջ, արդար կշռող ձեռք, անաչառ աչք, մխիթարության ձայն, սփոփանքի լուր, ուրախություն բերող, կենդանի անուն, նախախնամող ձեռք, անգայթակղելի ելք, անխարդախ ընթացք, կյանք պարգևող կամք, աննենգ խրատ, աննախանձ պատիվ, լայն հնարավորություններ, անձնական պայման, անհասանելի հետք, աներևույթ շավիղ, անչափելի պատկեր, անսահման մեծություն, աննման կերպար, անզուգական գութ, առատորեն հորդող ողորմություն, տոնելի խոնարհություն, փրկարար համբույր։
Եվ սրանից առավել՝ աստվածությանը նվիրված գեղեցիկ արտահայտություններ. օրհնված, գովված, բարեբանված, քարոզված, ավետարանված, հռչակված, հնչեցված, պատմված, անկեղծ կամքով աղաչված. և այն քաղցրության հոսքերը, որ Քեզնից հասել են մեզ, որոնց գալիք ճառերի պատկերներն են լուսաբանում։ Դրանցով ուրախ ես երևում իմ փրկության ու երանության համար՝ կարծես ինչ-որ պարարտությունից ախորժ փափագներով լցված լինես, որպեսզի ես Քեզ չփառավորեմ իմ ունայն երգով, այլ որ Դու առիթ ունենաս ընդունելու իմ փոքր աղերսները՝ որպես մեծ փրկության պատճառ։
Բ
Եվ քանի որ այս նոր մատյանի ողբի երգը նկարագրական հրահանգ է երկրի վրա բնակվող բանականների ամբողջ ազգի համար, և իր պատկերում նշում է բոլորի կրած փորձությունները, այն ընդհանուր ուղեկից է քրիստոնյաների բազմաբյուր համայնքի համար՝ նրանց, ովքեր հասնում են կյանքի առաջին ժամին, նրանց, ովքեր հասնում են երկրորդ՝ հասունության չափին, և նրանց, ովքեր օրվա ավարտին հասնում են սակավ ուժերով ծերության։ Այն բոլորի համար է՝ պարտապանների և արդարների, ինքնագով ու ամբարտավանների և մոլորված ու ինքնադատապարտվածների, բարիների և չարագործների, խոնարհների և հպարտների, ստրուկների ու ստորադասների, ազնվականների և մեծատոհմիկների, միջին խավի ու իշխանազունների, գյուղացիների և տոհմականների, տղամարդկանց ու կանանց, հրամայողների և հնազանդվողների, գերիների ու նվաստների, մեծերի ու փոքրերի, պատվավորների ու հասարակ մարդկանց, ձիավարժների ու սովորականների, քաղաքաբնակների ու գյուղացիների, ահեղի սանձի տակ բռնված ամբարտավան թագավորների, մենակյացների՝ երկնայինների հետ հաղորդակցվողների, մաքրակենցաղների՝ Աստծուն նվիրված զգաստության մեջ ապրողների, քահանայական երջանիկ ուխտի ընտրյալների, բարեպաշտ դիտողությամբ այցելողների, սուրբ տեսիլքներով առաջնորդվող աթոռակալների։ Նրանցից ոմանց այս մատյանը աղաչանքի խնդրանք կմատուցի, մյուսներին՝ բարի խրատ, որպեսզի Քո Հոգու զորությամբ սկսելով՝ ինձ օգնի բազմատեսակ աղոթքներ շարադրել և նրանց բոլորի խնդրանքները մշտապես ներկայացնել Քո մեծ գթության առաջ։
Գ
Թող սա ընթերցողների սրտերում առաջացնի մաքրություն՝ հոգիների բժշկություն և մեղքերի մաքրում, պարտքերի թողություն և մեղքի կապանքներից ազատում։
Թող սրանով վարժվածների մեջ արցունքների աղբյուր բխի, և դրա միջոցով տրվի ապաշխարության բաղձալի պարգևը։
Տե՛ր, թող ինձ էլ նրանց հետ Քեզնից շնորհվի կամքի զղջումը, իսկ նրանց՝ իմ ձայնով բարեհաճ շունչը։ Թող այս մատյանով նրանց աղաչանքները նվիրվեն ինձ համար, և այս խոսքի միջոցով նրանց հեծությունը իմ հեծության հետ խնկարկվի. թող այս ողբերգության ճաշակման համբույրի հետ Քո լույսի շնորհը մտնի ու բնակվի։
Եթե բարեպաշտ մարդիկ կամենան այս միջոցով ինձ ընծայել, գթա՛ծ, ընդունի՛ր նրանց կենդանի լինելու համար և ինձ էլ՝ նրանց հետ։
Եթե սրանով աչքերիցս որևէ սրբազան հիվանդության կաթիլք բխի, թող դա Քեզնից լինի, խնամակա՛լ, և անձրևի ինձ վրա։
Եթե այն գրվի և փրկության համար սահմանվի այս կյանքի փորձություններին հաղորդակիցների համար, օրհնյա՛լ, Քո կամքով այն ինձ էլ վերագրի՛ր։
Եթե այս խոսքի միջոցով որևէ մեկի գաղտնիքից աստվածահաճո հեծություն առաջ գա, բարձրյա՛լ, թող ես էլ Քեզնով օգտվեմ նրանց հետ։
Եթե մաքուր ձեռք՝ խնկով ուղեկցված, դեպի Քեզ բարձրանա, թող հասնի ու միանա իմ ձայնին և նախապես մատուցված աղաչողների աղերսին։
Եթե իմ բազմատեսակ աղաչանքները միավորվեն իմ աղաչանքին, թող սա կրկին Քեզ նվիրվի նաև ինձ համար։
Եթե այս անձնական խոսքի պատարագը Քեզ հաճելի լինի, թող նախորդներն էլ Քեզ ընծայվեն ինձ հետ։
Եթե որևէ մեկը տրտմության ձանձրույթից թուլանա, թող այս հառաչանքի ամրությամբ կրկին կանգնի՝ Քեզ հուսալով։
Եթե մեղքերով կործանվի վստահության պատնեշը, թող այն կրկին կառուցվի այս վկայություններով՝ Քո աջով պաշտպանված։
Եթե մեղքի սուրը կտրի ու հատի հույսի լարը, թող այն կրկին միացվի Քո ամենակարող կամքով՝ բարությամբ պատվաստված։
Դ
Եթե մահվան վտանգը որևէ մեկին շրջապատի անձնական ցավերով, թող այս աղոթքով Քեզ դիմելով՝ կյանքի հույսով փրկություն գտնի, ո՛վ Փրկիչ։
Եթե մեկը տագնապից տարակուսի ու սրտով խոցվի, թող Քո քաղցրությամբ ապրի և ողջանա։
Եթե մեկը աններելի կորուստների պարտքերի պատճառով խոր անդունդն ընկղմված լինի, թող այս միջոցի կարթով Քեզ ապավինած՝ դեպի լույս գա։
Եթե մեկը խաբեության ու խավար գործերի թմրությունից վնասված լինի, թող Քեզ՝ միակ ապավենին ապաստանելով, կրկին զորանա։
Եթե մեկի վստահության պահապանը լքի նրա անձը, թող Քո ձեռքը նրան ընդունի այս միջնորդությամբ և վերադարձնի նույն հաստատությանը։
Եթե մեկը թափառի՝ զրկված պահապանների զգուշությունից, թող այս միջոցով սպասի Քեզ՝ նորոգողիդ, որպեսզի կրկին վերադառնա նույն վիճակին։
Եթե դիվային տենդի սարսուռը որևէ մեկին դողով խռովի, թող այս նշանով սթափվի՝ խոստովանելով և երկրպագելով Քո խաչի խորհուրդը։
Եթե անօրենության կործանարար փոթորիկը հանկարծակի հարվածի երկրային ծովին՝ մարդու մարմնի ամուր կառուցվածքին, թող այն կրկին հանդարտվի այս թևերի ղեկով՝ Քեզ պատկանելով։
Ե
Եվ թող սա կյանքի դեղ դառնա Քո ստեղծած հոգիների ու մարմինների ցավերի բուժման համար. այսպես սահմանվեց ողբերի այս մատյանը, որ սկսվել է Քո անունով, Բարձրյա՛լ։
Իմ սկսածը Դու ավարտի՛ր, թող Քո Հոգին խառնվի դրան, թող Քո մեծ զորության շունչը միանա իմ՝ Քո շնորհած ստեղծագործ խոսքին։
Որովհետև Դու զորություն ես տալիս վհատված սրտերին և բոլորից փառք ընդունում։
Ամեն։
[Դ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ քանի որ սկսել եմ խոսել Քեզ հետ, Դու, որ Քո ձեռքում ես պահում իմ՝ բազմամեղ հոգու կենդանության շունչը, իրավամբ սարսափած ու դողալով՝ մեծ տագնապով միշտ երկնչում եմ, որովհետև ահավոր, անտանելի և խոսքի սահմաններից դուրս է Քո անխուսափելի հիշատակը՝ Քո անաչառ դատաստանի օրը, իմ՝ պարտապանիս հանդիմանության համար, երկնքի և երկրի Արարի՛չ։
Որովհետև չկա բժշկություն իմ անառողջ վերքերի համար՝ մահաբեր ժանիքներով խայթող ու կծող բերանի հարվածներից, որը որսում է իմ անձը՝ կորստյան մատնելու համար։
Մանավանդ որ, ըստ առակողի, պատերազմի օրը պատասխան չկա. ոչ խոսքով կարելի է արդարանալ, ոչ ծածկոցով պատսպարվել, ոչ դիմակով կեղծավորել, ոչ երես առ երես խոսքով մոտենալ, ոչ կերպարանքով խաբել, ոչ խոսքերի հնարքով ստել, ոչ ոտքերի արագությամբ փախչել, ոչ մեջքով շրջվել, ոչ գետնին կպչել, ոչ բերանով հող ծածկել, ոչ երկրի խորքերում թաքնվել, որովհետև Քեզ համար ծածկվածները մերկ են, և աներևույթները՝ բացահայտ։
Բ
Իմ արդարությունը նվազել և ամբողջովին ոչնչացել է, մեղքերս բացահայտվել ու ավելի են շատացել, չարիքներս մնայուն են, իսկ ես՝ կորստյան ենթակա։ Իրավունքի կշիռը պակասել է, իսկ անիրավությունն անմիջապես զորացել։ Բարության ծաղիկը թառամել է, իսկ սխալները հաստատվել։ Ավանդը կորել է, իսկ դատավճիռն արդեն գտնվել։ Մահվան մուրհակը գրվել է, իսկ ավետյաց կտակը՝ խախտվել։ Բարերարը տրտմել է, իսկ բանսարկուն ուրախացել։ Հրեշտակների զորքը տխրել է, իսկ սատանան ծիծաղով պարել։ Վերին զորքերը ողբացել են, իսկ ստորինները՝ ցնծացել։ Սպանողի պահեստը լցվել է, իսկ պահապանի գանձը՝ հափշտակվել։ Օտարի կողմը կանգնեցվել է, իսկ ստացողի պարգևը մատնվել։ Հաստատողի պարգևը մոռացվել է, իսկ կորստյան մատնողի խաբեությունը պահվել։ Փրկչի երախտիքը արհամարհվել է, իսկ Բելիարը ցնծացել։ Կյանքի աղբյուրը փակվել է, իսկ ամբարտավանի մոտ հասել է չար ժանգը։
Գ
Եվ մի՞թե ցանկալի չէր, ինչպես նախապես ասում է Գիրքը, երբեք մոր որովայնում չստեղծվել և արգանդում չձևավորվել, ծնունդ չառնել ու կյանքի լույսին չհասնել, մարդկանց թվի մեջ չգրվել ու հասակով չմեծանալ, գեղեցիկ պատկերով չզարդարվել ու խոսքով չհագենալ, քան այսպիսի սաստիկ ու սարսափելի պարտքերի մեջ ընկնել, որոնց ծանրությունը նույնիսկ քարերը չեն տանի, էլ ուր մնաց՝ լուծվող մարմինները։
Դ
Եվ այժմ, Բարեգո՛ւթ, աղաչում եմ Քեզ, տո՛ւր, տո՛ւր ինձ ողորմություն, քանի որ այս ամենը Դու Ինքդ Քո խոսքով սահմանեցիր մեզ՝ ասելով. Տո՛ւր այդ ընծան ձեր Աստծու փրկության համար և սուրբ եղե՛ք, որովհետև ողորմություն եմ կամենում և ոչ զոհաբերություն։
Ահա կրկին բարձրացի՛ր՝ այս հիշատակով խնկարկված, Դու, որ ամեն ինչ ունես, և ամեն ինչ Քեզնից է, և Քեզ փա՜ռք բոլորից։
Ամեն։
[Ե]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, ես՝ երկրածին մարդս, զբաղված այս անկայուն աշխարհիկ գոյությամբ և հիմարության խաբուսիկ գինով արբած, ամեն ինչում ստում եմ և ոչ մի բանում ճշմարտություն չեմ ասում։ Ի՞նչ դեմքով և ի՞նչ աղարտված նշաններով կհամարձակվեմ կանգնել Քո դատաստանի առաջ, ո՛վ արդարադատ, ահավոր, անճառելի, անպատմելի, զորավոր, բոլորի՛ Աստված։
Քանի որ այստեղ ներկայացնելով մեղավոր անձիս ապերախտությունը Քո երախտիքների դիմաց՝ ցույց կտամ Քո արդարությունը, որ միշտ զորանում է, և իմ անիրավությունը, որ մշտապես պարտապան է։
Բ
Դու ստեղծեցիր ինձ Քո փառավոր պատկերով՝ Քո վեհ դրոշմով զորացնելով տկարիս, խոսքով զարդարեցիր, շնչով լուսավորեցիր, մտքով հարստացրիր, իմաստությամբ աճեցրիր, հանճարով հաստատեցիր, շնչավորներից զատեցիր, իմացական հոգով միավորեցիր, իշխանական բնությամբ պճնեցիր, հայրաբար ծնեցիր, դայակի պես սնուցեցիր, խնամեցիր՝ որպես ստացող, ամբարիշտիս տնկեցիր Քո գավթում, կյանքի ջրով ոռոգեցիր, մկրտության ցողով մաքրեցիր, կյանքի վտակով արմատավորեցիր, Քո երկնային հացով կերակրեցիր, աստվածային արյամբ արբեցրիր, անհպելիների և անհասանելիների հետ ընտանի դարձրիր, երկրային աչքերս դեպի Քեզ համարձակեցիր, Քո փառքի լույսով ծածկեցիր, իմ անմաքուր ձեռքերով հողեղեն մատներս Քեզ մատուցեցի, իմ անարգ ու մահկանացու մոխիրը՝ որպես լույսի շող, արժևորեցիր, Քո հզոր, ահավոր և օրհնյալ Հորը մարդասիրաբար կնքեցիր իմ անարժան անձի վրա։
Գ
Չայրեցիր ունայնությամբ լցված իմ բերանը, երբ Քեզ կոչեցի ժառանգակից, չհանդիմանեցիր ինձ, երբ համարձակվեցի Քո ընկերակցությանը, չմթագնեցիր աչքերիս տեսողությունը Քո հայացքի առաջ, չկապեցիր ու չաքսորեցիր ինձ մահապարտների հետ, չկոտրեցիր բազկիս դաստակը, որ անմաքուր կերպով դեպի Քեզ էր բարձրանում, չփշրեցիր մատներիս հոդերը, երբ շոշափում էի Կյանքի Խոսքը, մառախուղները չպատեցին ինձ, երբ Քեզ էի փնտրում, ահավո՛ր, չփշրեցիր ատամներիս շարքը, երբ ճաշակում էի Քեզ, անսահմանելի՛, բարկությամբ չշրջվեցիր հակառակ՝ Քեզ հետևողիս դեմ, ինչպես մոլորված Իսրայելի տան դեմ, չխայտառակեցիր ինձ՝ անարժանիս, Քո հարսանյաց սրահում, չհանդիմանեցիր ինձ՝ անօրենիս, իմ խղճուկ հանդերձով, և ձեռքերս ու ոտքերս կապած չարտաքսեցիր արտաքին խավարը։
Դ
Այս բոլոր բարիքներն ու ներողամիտ համբերությունը Քեզնից ընդունելով, Բարերա՛ր, օրհնյա՛լ և ամեն ինչում միշտ համբերատար, ես հատուցեցի վնասաբեր պարտքերով՝ մարմնական ու հոգեկան անթիվ և բազմատեսակ անօրենություններով, ամեն ինչ տանող, ալեկոծ մտքերով ու երկրային հակումներով։
Այս ամենի դիմաց, Աստվա՛ծ իմ և Տե՛ր, այսքան բարիքների փոխարեն Քեզ չարիքներով հատուցեցի։ Մովսեսի հանդիմանության առակի համաձայն՝ մոռացա իմաստությունը և սիրեցի հիմարությունը։ Այս բարիքների երախտիքների ամբողջ ժողովը չարաչար ունայնացրի անպտուղ գործերով։ Այս անճառ շնորհների լուսավորությունը, որ կուտակվել էր Քո բարձր խնամքով, խելագարության փոթորկով ցրեցի։
Ե
Եվ թեև բազում անգամ հայտնվեցիր՝ Քո ձեռքի օգնությամբ ինձ դեպի Քեզ ձգելու համար, ես չհամոզվեցի, ինչպես մարգարեն ասում է Իսրայելի դեմ։
Եվ թեև խոստացա և ուխտ կապեցի Քեզ հաճելի լինելու համար, այդ ուխտով չսահմանափակվեցի, այլ կրկին նույն չարիքները գործեցի։ Սկզբից մինչև առաջին մատյանը հասա, և մեղքի փշերով հերկեցի սրտիս արտը՝ որոմի բերք տալու համար։
Ինձ են վերաբերում սուրբ մարգարեների աստվածաշունչ խոսքերը. Դու ինձնից խաղող էիր սպասում, բայց ես դրա փոխարեն փուշ աճեցրի։ Այգիս օտարացավ և դարձավ անախորժ դառնության պտուղ։ Բռնվեցի անկայուն քամուց, որով մշտապես տատանվելով՝ այս ու այն կողմ եմ տարուբերվում։ Երանելի Հոբի խոսքի համաձայն՝ անդառնալի ճանապարհով գնացի և ավազի վրա կառուցեցի իմ հիմարության շինությունը։
Կյանքի նեղ ուղիներին հասնելու համար խաբվեցի լայնարձակ ճանապարհներով, ինքս ինձ փակեցի ելքի ճանապարհը, կամովին բացեցի կորստյան անդունդը, փակեցի լսողության պատուհանս՝ Քո կյանքի խոսքն ընդունելու համար, փակեցի հոգուս աչքերի հայացքը՝ կյանքի դեղը տեսնելու համար։
Չարթնացա մտքիս թմրած ու լքված վիճակից՝ Քո ահավոր փողի կանչից, չզգաստացա դատաստանի հրեղեն օրվա ահազանգից, երբեք չարթնացա մահաբեր քնի նիրհից, որը կորստյան է առաջնորդում։ Հանգիստ չտվեցի Քո Հոգուն իմ մարմնեղեն վրանում, իմ շնչի բնությանը չխառնեցի Քո պարգևած շնորհի բաժինը, և իմ ձեռքերով, ըստ առակողի, կենդանի հոգին մահվան մատնեցի։
Զ
Ի՞նչ օգուտ է ինձ համար քիչ բան ավելացնել այս ցավալի չափումների սահմանին, երբ դրանք արդեն քանակով անցել են չափը և բժշկության առումով վրիպել։
Ուրեմն Քոնն է հոգով մեռածիս կյանք պարգևելը և դատապարտյալիս առանց վրեժխնդրության այցելելը, ո՛վ կենդանի Աստծու Որդի, Քեզ փա՜ռք ամեն ինչում։
Ամեն։
[Զ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Իսկ արդ, ի՞նչ բարիք կա սրա մեջ, և ի՞նչ օգուտ ինձ համար՝ թողնել հեծության այս ձայնի ընթացքի սահմանը և մահաբեր վերքիս կուտակված թարախը խոսքով չբացահայտել, կամ սրտիս մեջ կուտակված հոգեկան տագնապի ծանր ցավը՝ կարծես ձանձրույթից դրդված հնարքով, մատներով զզվանքով դուրս չթափել։
Բ
Եվ քանի որ սրբերի դասի հետ փառքով պարծենալու արժանիք չգտա, որոնց բերանները լի են ծաղրով, իսկ շրթունքները՝ ցնծությամբ, ըստ առակողի և սաղմոսերգուի, երկրորդ կարգին կդիմեմ՝ այստեղ բոլորին հիշատակելու նրանց, ովքեր ինձ նման են, թեև իմ բարիքների պակասության ու չարիքների պատճառով նրանք հաղթական են՝ ինչպես ապաշխարողը՝ չապաշխարողի նկատմամբ։
Մանասեն տոնվեց՝ իմ պարտքերի համեմատ, փարիսեցին պատվեց՝ իմ ամբարշտության մռայլության դիմաց, անառակ որդին գովվեց՝ իմ անդարձ ուխտազանցության համեմատ, Ամասիայի որդու կեղծավորությունը հիշատակվեց՝ իմ անշնորհակալ ապերախտության դիմաց, օրհնաբանվեց ավազակը, որ անհավատների դատախազն է, և պատվեց պոռնիկ կինը՝ ապաշխարողների նախամայրը։
Գ
Փարավոնից պակաս չխստացրի իմ ստեղծված սիրտը, եբրայական ամբոխի կատաղությունից պակաս չեղավ իմ ելույթն Արարչիդ դեմ, աստվածամարտներից պակաս չեղավ իմ պայքարը, և երբեք չխորշեցի իմ Արարչին ուրանալուց։
Ծովի փոթորկոտ ալեկոծության օրինակով ալեկոծվեցի. Քո հրամանի խստությունից այնքան չսարսափեցի ու չպատկառեցի, որքան ծովի ալիքները՝ ափերից։
Իմ գործերի չափն ու կշիռը հաշվելու համար սահմանվեց նաև ավազի կույտը։
Անսահման թվի ավազահատիկները պակասեցին իմ անօրենությունների կույտի համեմատ։
Դ
Թեև ավազահատիկները շատ են և ջրի ափերին հավաքված, այնուամենայնիվ յուրաքանչյուրն առանձին է՝ ծնունդների աճից առաջացած։
Իսկ իմ մեղքերի հանցանքներն անհամար են, և անհնար է դրանք մտքով ընդգրկել. յուրաքանչյուրն ունի իր ծնունդը, շառավիղը, բիծը, պատահարը, փուշը, արմատը, հաստությունը, պտուղը, մնացորդը, ճյուղը, ոստը, արմունկը, ճիրանը, մատը, շարժումը, զորությունը, ազդակը, նշանը, պատկերը, մնացորդը, ստվերը, խավարը, հարձակումը, հնարքը, խաբեությունը, դիտավորությունը, դիմումը, չափը, խորությունը, գարշությունը, կայծակը, կիրքը, կուտակումը, գանձը, ցողումը, աղբյուրը, գետը, շանթը, հրդեհը, ամոթը, վիհը, անդունդը, բորբոքումը, աղջությունը, ամպրոպը, կաթիլը, հոսքը, հեղեղը, սառնամանիքը, դուռը, շավիղը, ճանապարհը։ Հնոցն ունի իր տապը, Հրատը՝ գոլորշին, ճարպի հալոցքը՝ մուրը, օշինդրը՝ դառնությունը, կործանիչը՝ հպատակներին, բռնավորը՝ ավազակներին, գոռոզը՝ զինվածներին, ավազակապետը՝ զորախմբերին, գազանը՝ ձագերին, խայթողը՝ խոցվածներին, ապականողը՝ նմաններին։
Ե
Արդ, սրանք անհրաժեշտ են բոլոր ապականող ոգիների գլխավորներին. նրանց հետ դասավորված են իրենց ենթակա մասերը, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի բյուրավոր բյուրեր և հազարավոր հազարներ։ Իսկ բոլորի թիվը կարող է իմանալ միայն Նա, ով գրել է մեր չգոյությունը և գործերի էությունը տեսնում է որպես գոյություն։
Եվ եթե մեկը չխաբի ինքն իրեն, երեսպաշտ չլինի, կեղծավորությամբ անհավատ չձևանա, ճանաչի ինքն իրեն, ապրի ընդհանուր բնության համաձայն, իրեն երկրածին համարի և մնա իր չափի սահմաններում, կհասկանա ու կճանաչի այս վերագրված փորձանքների առաջին մասերը։ Կտեսնի, որ զուր բան չեմ գրել և ամբողջ էությունն էլ չեմ սահմանել, որ մեր բնության մեջ պտտվում են ամեն տեսակ շեղումներ, այլ չարիքների բյուրավոր պտուղներից միայն մի չափ եմ ցույց տվել, որպեսզի դրանցով մյուսներն էլ իմաստությամբ ճանաչեք, թեև ոչ ամբողջությամբ։
[Է]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ որպեսզի փրկության հանդեպ վստահությունս ամբողջովին չկտրեմ ու անզեն չմատնվեմ այսքան անտեսանելի հակառակորդների ձեռքը, որոնք հարազատ թշնամիներ են՝ ինքնածին կերպով աճած, և որոնց նկարագրածդ սահմանեցիր՝ այս ահարկու պատկերի չափը դնելով, ցույց կտամ նրանց դեմ պայքարող աստվածային զորեղ ախոյաններին՝ ամենահաղթողներին ու անպարտելիներին, թեև նրանց փորձությունները ցավալի են, իսկ պտուղները՝ դժվարամատչելի ծառերից ու անանցանելի ճանապարհներից ստացված տառապանքներ։
Որովհետև չարիքի բանսարկու զորքերի ամբողջ բազմությունը աչքերից թափված մի քանի արցունքի կաթիլներ չորացնում են, ինչպես երկրի վրա սողացող բազմոտանի ու խայթող ճիճուներին՝ ձիթայուղի մի կաթիլը կամ մի փոքր մահաբեր դեղը։ Իսկ հոգուց ելած սրտի հեծության մի փոքր հառաչանքը, ինչպես արևի հետ խառնված հարավային տաք շունչը, հալեցնում է սառնամանիքի սաստկությունը։ Մի համեմատությամբ նրանք հեշտությամբ են ծնվում, իսկ մյուս դիմադրության դեպքում՝ հեշտությամբ մեռնում։
Բ
Բայց ես երբեք չեմ դադարի դատապարտվածներին ցավագին խոսքերով հանդիմանելուց և պարտապաններին պարսավելուց՝ որպես վնասաբեր, փրկություն չունեցող ու անհամոզելի մարդկանց. իմ նեղություններից ոմանց կործանված տեսնելով՝ մյուսներին կենդանանալու զորություն եմ տալիս՝ հոգուս փրկության համար։
Ես դառնության տնկի եմ, որ անառակ վարքի գարշությունն եմ ծաղկեցրել, ապականություն ու մահ բերող որթատունկ, որ կորստյան գինի եմ արտադրել, Քանանի զավակ եմ և ոչ թե Հուդայի՝ ըստ մեծն Դանիելի խոսքի, դժոխքի որդի եմ և ոչ թե արքայության, դժոխքի ժառանգ եմ և ոչ թե փառքի ձգտող, տանջանքի նյութ եմ և ոչ թե հանգստության։
Ապերախտ եմ Քո հանդեպ, որ երախտիք ես տալիս, շնորհազուրկ եմ Քո հանդեպ, որ բազում պարգևներ ես տալիս, մշտապես մեղանչող եմ Քո հանդեպ, որ երկայնամիտ ես, դառնացնող եմ Քո բարերար քաղցրության հանդեպ, չար ու վատ ծառա եմ՝ ըստ Տիրոջ հանդիմանության, չարիք գործելու մեջ իմաստուն եմ՝ ըստ Եսայի մարգարեի կանխասացության։
Արագ եմ գարշելի չարագործության մեջ, ջանում եմ Տիրոջը բարկացնել, մշտապես շարժվում եմ սատանայական հնարքներ գտնելու համար, ամեն օր ցավ եմ պատճառում ինձ ստացողին, դանդաղ եմ բարիների թռիչքի մեջ, ծույլ եմ երանության հետ հաղորդակցվելու հարցում, ուշանում եմ խոստացվածը տեսնելուց, անպտուղ եմ օգտակար գործերում, տիրոջս դավաճան ու երախտամոռ ծառա եմ։
Գ
Վա՜յ ինձ՝ մեղավորիս, որովհետև բարկացրի իմ Արարչին։ Վա՜յ կորստյան որդուս, որ մոռացա կյանքի պարգևը։ Վա՜յ ինձ՝ անհամար տաղանդների պարտապանիս, որ չեմ կարող հատուցել։ Վա՜յ ինձ՝ ծանր չար մեղքերի բեռը կրողիս, որ չեմ կարող հանգստավայր դառնալ։ Վա՜յ ինձ՝ Տիրոջ պարտքերը վնասողիս, որ չեմ կարող կանգնել Հզորի առաջ։
Վա՜յ ինձ՝ այրվող նյութիս, որ դժոխքում պիտի այրվեմ։ Վա՜յ ինձ այս հիշատակի համար, որովհետև Աստծու բարկության նետերն այրող գործերով եմ արձակել։ Վա՜յ իմ հիմարությանը, որ չմտածեցի թաքնվածների դատաստանի մասին։ Վա՜յ ինձ՝ ամբարշտիս, որովհետև անդադար չարիքի ցանցեր հյուսեցի։
Վա՜յ ինձ՝ մարմինս պարարտացնողիս, որ անմահ որդերի կերակուր եմ դառնալու. ինչպե՞ս պիտի դիմանամ նրանց թունավոր խայթոցներին։ Վա՜յ ինձ՝ մահվան բաժակը խմելուս համար. ինչպե՞ս պիտի հատուցեմ հավիտենականի համար։ Վա՜յ ինձ՝ անարժան հոգուս այս ողորմելի մարմնից ելնելու համար. ինչպե՞ս պիտի դատավորի առաջ կանգնեմ։
Վա՜յ ինձ՝ ճրագների յուղի պակասի համար, որովհետև մարածը չի վառվի։ Վա՜յ ինձ՝ ահի հանկարծակի տագնապի համար, երբ հարսանյաց սրահի մուտքը փակվի։ Վա՜յ ինձ այն ահավոր ձայնի համար՝ երկնավոր Թագավորի վճռով կնքված սարսափելի խոսքերի, թե՝ Չեմ ճանաչում քեզ։
[Ը]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, ի՞նչ պիտի անես, կորուսյալ հոգիս, որտե՞ղ պիտի թաքնվես, ինչպե՞ս պիտի ապրես, ինչպե՞ս պիտի դուրս գաս մեղքերի բանտից, քանի որ պարտքերդ շատ են, հատուցումները՝ անհամար, հանդիմանությունները՝ խիստ, նախատինքները՝ անվերջ, հրեշտակները՝ անողորմ, դատավորը՝ անկաշառ, ատյանը՝ զորավոր, բեմը՝ անաչառ, սպառնալիքները՝ սարսափելի, հատուցումները՝ անողորմ, հրամանը՝ ահարկու, հանդիմանությունը՝ բացահայտ, գետերը՝ հրեղեն, վտակները՝ անանցանելի, խավարը՝ խիտ, մառախուղը՝ անհասանելի, գուբը՝ ապականության, տագնապը՝ հավիտենական, տարտարոսը՝ ամեն ինչ կլանող, սառնամանիքը՝ անխուսափելի։
Եվ արդ, այս դառնություններն են քեզ համար կուտակված՝ անտանելի պատուհասների սոսկալի ու ծանր տառապանքները, ո՛վ իմ անարժան, մեղավոր, չարագործ ու պոռնիկ անձ, ամեն տեսակ բծերով ծածկված և ամբողջովին անմաքրության սահման դարձած։
Ահա կժառանգես քո ձեռքի գործերի արդյունքը, դու, որ շեղվել ես ուղղությունից ու մաքրությունից, հեռացել ես արդարությունից և պարկեշտ կարգից, դատարկ ես հոգևոր պարգևների լիությունից, նախանձում ես Բարերարին ու Ամենակալ Թագավորին։
Բ
Քանի որ ինքդ քեզ համար կառուցել ես փակուղի ու անփախչելի որոգայթ՝ խոստովանելով քո անբուժելի վերքն ու անօրինակ հարվածը, վկայելով քո անձի մահաբեր պարտքն ու անբուժելի խորտակումը. ո՛վ բարիներից զրկված, ո՛վ քաղցրություններից դառնացած, ո՛վ լուսավորներից խավարած, ո՛վ զարդարվածներից կողոպտված, ո՛վ գովվածներից նախատված, ո՛վ բարեպաշտներից ամբարիշտ, ո՛վ բանականներից շնչավոր, ո՛վ մտածողներից անմիտ, ո՛վ իմաստուններից անհանճար, ո՛վ ընտրյալներից անմաքուր, ո՛վ կենդանիներից մահկանացու, ո՛վ սրբերից անխոհեմ, ո՛վ պարկեշտներից արբած, ո՛վ արդարներից կեղծավոր, ո՛վ պիտանիներից անպետք, ո՛վ փառավորներից անարգ, ո՛վ առավելներից նվազ, ո՛վ գերագույններից գերի, ո՛վ վեհերից ամենանվաստ, ո՛վ հարուստներից աղքատ, ո՛վ փրկվածներից անարժան, ո՛վ բարձրություններից ու հոգևոր հարստություններից զուրկ և օրհնյալներից բաժանված։
[Թ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, ի՞նչ արժանի պարսավանքներ շարադրեմ այս ողբերգության աղոթքի մատյանի կտակում, ո՛վ իմ թշվառ ու ամենից ամոթահար անձ, խոսքերին պատասխանելու համար անխոս և Աստծուն ու սրբերի հաղորդությանը անպիտան։
Եթե ծովի մի լիճ թանաքի վերածեմ, դաշտերը չափեմ լայն մագաղաթով, բազմաթիվ անտառների եղեգնուտներից գրիչներ պատրաստեմ, միևնույն է՝ չեմ կարող գրով սահմանափակել կուտակված անօրենությունների թիվը։ Եթե Լիբանանի մայրիները մեկ կշեռքի նժարին դնեմ կամ Արարատյան լեռը արդարության կշեռքի նժարի բարձրացման կետ դարձնեմ, դա չի հավասարվի այդ հարթությանը։
Բ
Ես բարձրահասակ, խիտ ճյուղերով ու տերևներով ծառ եմ, բայց պտուղ չունեմ. նման եմ այն թզենուն, որին Տերը անիծեց։
Որովհետև տերևների սաղարթով, այսինքն՝ արտաքին գեղեցիկ տեսքով, ասես պսակով զարդարված՝ հեռվից հաճելի եմ թվում։ Բայց եթե տնկողը մոտենա՝ փնտրած պտուղը քաղելու, կգտնի ինձ բարությունից դատարկ և գեղեցկությամբ գարշելի՝ տեսնողների ծաղրն ու նախատողների պարսավանքը։
Եթե անժամանակ, անզգույշ պահին փարթամ, բայց անպտուղ ու անկենդան ծառը, որ անպատրաստների փոքր պատկերն է, անեծքի ենթարկվեց, կամ եթե ցողով ոռոգված հողը մշակողներին բազմապատիկ բերք չտա, լքվում ու մոռացվում է, ապա դու, ո՛վ ողորմելի անձս, բանական արարած ու կենդանի տնկի, որ քո ժամանակին պտուղ չտվեցիր, ինչպե՞ս նույն պատիժը չես կրի այդ առակի համաձայն։
Որովհետև ամբողջը լիուլի ընդունեցիր քեզ վրա՝ առաջին մարդուց մինչև նրա սերունդների ավարտը, ունայն գործերի բեռը և նոր հայտնագործությունները, որոնք ատելի ու տհաճ են քո Արարչին՝ Աստծուն։
Գ
Եվ քանի որ քեզ դրեցի մտքիս հայացքի առջև որպես թիրախ, անպիտան անձս, խոսքերի քարե արձաններով քեզ անխնա քարկոծելու համար, ինչպես անընտել վայրի գազանի։
Թեև արժանի չեմ արդար կոչվելու, այնուամենայնիվ առաջին պատասխանում, ասես թշնամու դեմ, կամովին պայքարում եմ ինքս ինձ հետ՝ իմաստության խոսքի համաձայն։ Մտքիս գաղտնի խորհուրդների հուզումները՝ որպես չար գործերի գլխավոր հանգույց, խոստովանելով՝ կբացեմ Քո առաջ, Աստվա՛ծ իմ և Տե՛ր։
Ինչ չափով ինքս ինձ հանդիմանեմ, նույն չափով էլ Քո աննվազ գթությունից պիտի չափ ստանամ՝ մեծագույն պարտքերիս դիմաց ավելի առատ շնորհ ընդունելով։ Որքան շատանան վերքերի անբուժելի ու անհնարին հարվածները, նույնքան էլ այստեղ կփառավորվեն ու կլուսավորվեն բարձրագույն Բժշկիդ իմաստությունն ու արվեստը, իսկ պարտքերի ավելացման չափով կօրհնվի առատաձեռն Փոխատուիդ առատությունը՝ ըստ Քո խնկաբույր առակի։
Դ
Քոնն է փրկությունը, Քեզնից է քավությունը, Քո աջով՝ նորոգությունը, Քո մատով՝ զորությունը, Քո հրամաններից՝ արդարությունը, Քո ողորմություններից՝ ազատությունը, Քո երեսից՝ լուսավորությունը, Քո հայացքից՝ ուրախությունը, Քո Հոգուց՝ բարությունը, Քո յուղի օծումից՝ մխիթարությունը, Քո շնորհի ցողից՝ զվարթությունը։
Եվ Դու մխիթարություն ես տալիս, մոռացնել տալիս վհատությունը, վերացնում վշտերի խավարը և ողբերի հեծությունը ծաղրի վերածում։
Քեզ է վայելում օրհնությունը՝ գովաբանությամբ հանդերձ, երկնքում, հայրերի սերունդների և նրանց զավակների մեջ, հավիտյանս հավիտենից։
Ամեն։
[Ժ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, քանի որ և՛ զղջումը ուժգնորեն, և՛ մեղանչելը մոլեգնորեն նույն կերպ են մատնում կորստյան։ Թեև դրանց տարբերությունները միմյանցից օտար են, երբ համեմատվում են, երկուսն էլ նույն վհատությունն են ծնում. մեկը Հզորի ձեռքը անզոր է համարում՝ անհավատությամբ, մյուսը, անզգա անասունի նման, կտրում է հույսի պարանը։ Առաջինով փաղաքշված՝ սատանան անդադար ծիծաղում է, իսկ երկրորդով, ինչպես լափող ու դժոխքի փոր ունեցող գազանը, արյամբ է հագենում։
Բ
Եվ արդ, կարծես բազմաթիվ վերքերից հեծելով ու մահվան եզրին հասնելով՝ շնչի մի փոքր վերադարձ ստանալով և կրկին կենդանանալով՝ պիտի զորանամ, պատսպարվեմ, կանգնեմ ու կորստյան մահացած վիճակից հարություն առնեմ Քրիստոսի ձեռքով, Ով ամեն ինչում գթած է և երկնավոր բարերար Հորից ինձ՝ մեղավորիս, հիվանդիս ու մահացածիս, փրկության ու բժշկության պտուղ է ընձեռում։
Այս աղոթական ողբերգության սկիզբը դնելով՝ կառուցեմ հավատքի շինությունը։ Մեր նախնիներից մեկը, այս զենքերով զինված, անմիջապես փոխադրվեց վերին անմահ վիճակին. ապաշխարության դեղն ընդունելով՝ զղջման վարձով այստեղ ժառանգեց անապականության գրավականը։
Ավելին, քան նրանց, որոնց առաքյալը նույն տեղում հիշատակում է. նրանք երկրի վրա ավարտեցին մրցանակի պայքարը, հավատացին ապագա և երկնային հույսին ու անտեսանելիներով հարստացան։
Գ
Որովհետև նույնիսկ մեղքի մեջ մեռածը, այս աշխարհի նյութերի մեջ կրկին ընկղմվածը և չարի անդունդը սուզվածը կյանքի փրկության այս նշույլն ունի՝ դրանով կրկին քավության ելքը գտնելու։ Ինչպես պարտապանի արցունքների անձրևից հետո ամենակարողի գթությամբ կրկին ծաղկում է երկիրը՝ նվիրված Աստծու Հոգուն, և դառնում հրաշալի ծաղկազարդ։
Հիշելով Տիրոջ պաշտելի խոսքի քաջալերանքը՝ ամեն ինչ հնարավոր է նրան, ով հավատում է, այստեղ քննեցինք Աստծուն հաճելի ընտրյալների բարեմասնության չափը և ընդունեցինք խոսքի այս պատկերը։ Նախնիների առաջնորդը այն ընդունեց, որպեսզի մեզ էլ պատրաստի սրբերի հետ, որովհետև Փառքի Տերը մեզանում Իր հրաշագործ զորությունները չէր գործի, եթե նախ մեր հավատը չխնդրեր՝ որպես Իր բարերարության մասնակից։
Ուստի Նա կարող է կյանք պարգևել ինքնիշխան զորությամբ՝ Աստծու կողքին լինելով, որովհետև Աստծու օրհնյալ բերանը վկայեց. Քո հավատը փրկեց քեզ։
Դ
Որովհետև հավատը երջանիկ ու ընտրյալ անուն է՝ տեսողության սերունդ, կատարյալ իմաստություն, Աստծու հետ մտերմություն և Բարձրյալի ճանաչում, որը շարունակաբար մնում է անխաթար ու անփակ՝ սիրո և հույսի հետ պատվի արժանացած։
Որովհետև եթե մանանեխի հատիկից փոքր հավատը զորությամբ լեռների մեծությունը փոխադրում է ծովի սիրտը, ապա իրավամբ ընդունեցինք կյանքի այս սկզբնական առաջնորդությունը՝ Աստծուն անկասկած պաշտելը։ Նա, որ Երրորդության փառավոր անունով պատված հավատով, սիրո և հույսի հետ դասված, հոգու աչքերով առանց կասկածի տեսնում է անտեսանելին ու ծածկվածը։
Եթե երեք անձերի բաժանումները դիտես մեկ և նույն խորհրդի մեջ, դրանցով առավել կմեծանաս Աստծու մեջ, որովհետև եթե հավատաս Նրան և սիրես, ապա նաև կհուսաս Նրա անտեսանելի պարգևներին։
Նրան փա՜ռք հավիտյան։
Ամեն։
[ԺԱ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, ես՝ խոստովանողների վերջինը, բարիքներից դատարկ, մտքիս խորհրդով նայելով իմ գոյության սկզբին՝ իմ ոչնչից գոյացնողի ձեռքով, հույսով հավատում եմ, որ Հիսուս Քրիստոսը կանի այն, ինչ կամենում է։
Որովհետև հավատացի, դրա համար էլ խոսեցի՝ Պողոսից խրատված և Դավթից ուսած, թե նրանց կենդանի աղոթքը ինձ օգնության կհասնի, որպեսզի հավատով ճանաչեմ Նրան, ըստ առաքյալի՝ Նրա հարության զորությունը, Նրա չարչարանքներին հաղորդակից լինելը և դրան հաջորդող խոստումները։
Սրան շատ նման է նաև իսկական հավատալը և այս նորոգության մեջ փոխվելը՝ մեղքից դեպի քավություն, չարագործությունից դեպի արդարություն, անմաքրությունից դեպի սրբություն, մահաբեր ու անքավելի մեղքերի պարտքից դեպի անպարտելի երանություն և ծառայական կապանքներից դեպի երկնային ազատություն։
Բ
Մի՞թե խոսքից ավելի գեղեցիկ չէ, երբ Աստծու օգնությամբ ու աջակցությամբ մեղավորի սիրտը մաքրվում է խավարի մթությունից, և մարմնապես ծիծաղելիս հոգով հեծում է։ Թեև ամենաբարձր վայրերի բարձունքից ծանրությամբ ընկղմվել է կործանման անդունդի խորխորատը՝ նորահայտ, անջնջելի մեղքերով, այնուամենայնիվ իր մեջ պահում է կյանքի փրկության նշույլը՝ լույսի կայծակի պես պահպանված մտքում ու հոգում, ինչպես նշանավոր ու զարմանալի կրակ, որը Բարձրյալի հրաշալի հրամանով սառած է ներքին խորքերի նիրհող ջրհորներում։
Ուստի մեղավորի համար, որը լիովին տրտմել է, բարու ակնկալիքը կորցրել և շնորհի համարձակությունը թողել, հույս կա կրկին հասնելու նախապես պարգևված փառքի զարդարանքին։
Որովհետև Աստծուց է նաև այս գործելու հնարավորությունը. Նա ամեն հնարքով ավետարանում է տվողի զորությունը, որի վրա Աստված առավել հաճությամբ է բուրում, քան ամեն տեսակ անուշահոտությունը և քան այն խունկը, որ երբեմն աղալով խառնվում էր խորանի սպասքի մեջ։ Դա խոնարհ անձանց կերպարն է, որոնք կոտրվածությամբ իջնում են նույն նմանության միության մեջ։
Այդպես, երբ Փրկիչը հարցրեց տեսողությամբ հիվանդներից ոմանց՝ հավատո՞ւմ եք, որ կարող եմ սա անել ձեզ համար, նրանց աչքերին լույս չպարգևեց, մինչև նախ չընդունեց նրանց հավատի գրավականը։ Որովհետև ի՞նչն է ավելի անհուսալի կյանքի համար, քան չորս օր մեռած մարմինը։ Սակայն կանայք, հավատքով պատրաստված, երբ հասան Արարչի ոտքերի մոտ, անմիջապես տեսան Աստծու փառքի հանդեսը՝ եղբոր կենդանանալը։
Գ
Իսկ մեղքերից հետո էլ անգրավելի շնորհի պահպանման ամենազոր վկաներն են՝ նախ Ենովքը, հետո Ահարոնը, նրանցից հետո՝ Դավիթը, կրկին՝ Պետրոսը, և նրանց թվում՝ փոքր Եղիազարը, որ մեծապես ողորմություն գտավ մեծն Աստծուց և վկայվեց մեծագույնների թվում։
Ավելորդ է այստեղ հիշատակել նաև անառակ որդու առակի խոսքը։ Թողնում եմ պոռնիկ կնոջը, որ գովվեց Տիրոջից, և մաքսավորին, որ հիշատակվեց բարեգործի կողմից, և երջանիկ ավազակին, որը վերջին շնչի պահին հավատքով պսակվեց։ Իսկ անքավելի պարտքեր ունեցողների թվում են նաև նրանք, ովքեր մասնակից եղան Արարչի մահվանը՝ նրանց մեջ ընտրյալների առաջնորդ Պողոսը, որը մի ժամանակ անօրենների առաջինն էր։ Նրանցից ոմանք, օրենքի գիտությամբ ընկնելով, կրկին կանգնեցին հազարապատիկ գերազանցությամբ՝ առավել, քան նախնիների առաքինությունը։
Իսկ նա, ով մինչև այդ օրինակի պարգևումը պահել էր հայրական ավանդը և մոտ էր նախահոր խոստովանության պատվիրանին, իր վրա վերցրեց նաև նախնու պարտքերը և իր սեփական չարչարանքներով հատուցեց դրանց համար։ Նա չքավվեց միայն երկրի մեջ ծածկված մնալով, այլ չարչարված մարմնով՝ բանական բնության կյանքի նախակարապետը, զորությամբ հաղթելով մահվան բռնությանը՝ փոխադրվեց։
Դ
Ոմանք էլ, իրենց անհասուն տարիքում չարիքով երկարաձգվելով, կյանքի հասուն ժամանակին չհոսեցին դեպի բարձր բնակավայրերը, այլ այս դաժան կյանքի ստորին թշվառություններից բարձրացան դեպի երկնքի կամարները։
Եվ եթե նա, ով նախապես դարձավ չարիքից, զորացավ, երբ մինչև անգամ հողեղեն գոյության ոսկյա նյութը և մեր կերպարի պատիվը՝ արքայական պատկերը, դրոշմված էին արքայական կնիքով՝ անխաթար ու անփոփոխ, և մեր բնությունը հաղթեց դավաճանությանը, ապա այժմ առավել հուսալի է բացահայտ ու անծածկ լուսավորությունը՝ Քրիստոս Տիրոջով ուխտված, առանց քողի ու ծածկույթի։ Դրանով մեր մեջ մշտապես հաստատված է Տիրոջ խոսքը՝ ըստ մարգարեի ձայնի. խաղաղության ուխտ և հաստատության կնիք՝ երկնային, անմահ, կենդանի և հավիտենական բարեխոսի՝ հաշտարար միջնորդի առաջ։
Ուրեմն, այս ճշմարիտ կանոնի, անփոփոխ սահմանի և Արարչից տրված պայմանի համաձայն, հավատքի շրթունքներով համբուրում եմ խոսքի այս պատկերը և ակնկալում շնորհի փառքը, որովհետև Աստծու կողմից մեզ արդարացնելուց հետո ոչ ոք չի կարող դատապարտել՝ ըստ առաքելական խոսքի սահմանման։
Ե
Այս անստվեր վստահության մեջ ապաստան գտնելով՝ ես՝ կործանվածս, կանգուն եմ դառնում, թշվառացածս՝ հաղթող, մոլորվածս՝ դեպի կենդանություն դարձած, ամենաթշվառ չարագործս՝ հույսի մեջ, մահվան մատնվածս՝ կյանքի մեջ, ապականությամբ վաճառվածս՝ պարգևի մեջ, դժոխային գործերով գերվածս՝ լույսի մեջ, ստորին ու անասնական կյանք սիրողս՝ երկնքում, կրկին գայթակղվածս՝ նոր փրկության մեջ, մեղքերով կապկպվածս՝ հանգստի խոստման մեջ, անբուժելի վերքերից տագնապածս՝ անմահացնող դեղի մեջ, վայրագությամբ խռովվածս՝ հանդարտության սանձի մեջ, սրված ու մոլորվածս՝ կոչման մեջ, դժնդակ ու անպտուղս՝ հեզության մեջ, հակառակ խոսող ու հայհոյողս՝ ներման մեջ։
Հիսուս Քրիստոսով և Նրա հզոր ու ահավոր Հորով, ճշմարտության Հոգու բարերար կամքի անունով՝ օրհնյալ է իրականությունը և միակ աստվածությունը, զորությունը և արքայությունը, մեծությունն ու փա՜ռքը հավիտյան։
Ամեն։
[ԺԲ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, քանի որ առաջին զղջման խոսքում լիովին հուսահատվեցի և տարակուսանքի հեծությամբ մահվան դատապարտվեցի, այժմ հույսի կերպարանքով փոխված՝ համարձակվում եմ գթություն խնդրել՝ Սուրբ Երրորդությանը կանչելով ինձ՝ մեղավորիս, օգնության։
Որովհետև հենց կյանք պարգևող Աստծուն օրհնելիս և խոստովանելիս Նրա ահավոր անվան շնորհաբեր կանչը բարերարի համար հարազատ ձայն է, իսկ մեռածիս համար՝ կյանք, ըստ մարգարեի կանխասացության. ով կանչի Տիրոջ անունը, կապրի։
Բ
Ես ոչ միայն կանչում եմ, այլ նախ հավատում եմ Նրա մեծությանը։ Նորից չեմ մոտենում ու չեմ աղաչում միայն Նրա պարգևների համար, այլ Նրան՝ որպես իսկական կյանքի և շնչի հավաստի աղբյուրի, առանց որի շարժում կամ ընթացք չկա։ Ինձ ոչ այնքան հույսի հանգույցներն են բերում, որքան սիրո կապանքները։
Ես պարգևներին չեմ կարոտում, այլ առավելապես Պարգևատուին։ Փառքերը ինձ բաղձալի չեն, այլ փառավորյալն է համբուրելի։ Կյանքի փափագով չեմ հեծում, այլ Կենդանարարի հիշատակով եմ միշտ բոցավառվում։ Վայելքների ցանկությամբ չեմ հեծում, այլ Նախապատրաստողի տենչանքով եմ հառաչում։ Հանգիստը չեմ խնդրում, այլ Հանգստացնողի երեսն եմ աղաչում։ Հարսանյաց խնջույքով չեմ տենչում, այլ Փեսայի կարոտով եմ մաշվում։
Նրա զորության միջոցով վստահ ակնկալիքով, մեղքերի բեռով ծանրաբեռնվածս, աներկբա հույսով հավատում եմ՝ ապավինելով Կարողի ձեռքին. ոչ միայն քավության հասնելու, այլ Նրան Ինքնին տեսնելու համար՝ ողորմության, գթության և երկնքի ժառանգության մեջ, թեև խիստ վտարանդի եմ։
Գ
Եվ արդ, մեծ ամոթից գլուխս խոնարհած՝ ամոթահար հայացքով, փակված շուրթերիս կրկնակի միջնորդության կապանքները՝ արժանապատիվ փականքով կաշկանդված իմ անվստահ լեզվի շարժումը, նորից կբացեմ աղաչանքի հառաչանքի երգի եղանակով՝ աղիողորմ հեծեծանքով դեպի բարձունքներ աղաղակելու համար։ Քաղցրությամբ ընդունի՛ր, հզո՛ր Տեր Աստված, իմ դարձի եկող աղաչանքները։ Գթությամբ մոտեցի՛ր ամոթահար դեմքիս։ Փարատի՛ր, ամենապարգև, իմ ամոթալի տրտմությունը։ Բա՛րձրացրու ինձնից, ողորմա՛ծ, անտանելի ծանրությունը։ Հեռացրո՛ւ, հնարավո՛ր, մահաբեր խրատը։ Հաղթի՛ր, մշտապես հաղթող, խաբողի հաճությունը։ Բա՛ց արա, երկնավո՛ր, մոլորվածի մառախուղը։ Կնիքո՛վ պահիր, Փրկի՛չ, կորստյան ընթացքը։ Ցրի՛ր, ծածկատես, բռնողի չար մտքերը։ Խորտակի՛ր, անքննելի, մարտնչողի հարձակումները։
Քո անունով նշանի՛ր իմ տան լուսամուտի երդիկը, Քո ձեռքով շրջափակի՛ր տաճարիս առաստաղը, Քո արյամբ գծի՛ր սենյակիս դռան մուտքը, Քո նշանը դրոշմի՛ր աղոթողի ելքի հետքերին, Քո աջով ամրացրո՛ւ իմ հանգստի մահիճը, մաքրի՛ր անկողնուս ծածկոցը խաբեություններից, Քո կամքով պահպանի՛ր հոգուս տառապած անձը, անխափա՛ն պահիր մարմնիս Քո շնորհած շունչը, երկնային զորքիդ պարիսպը շուրջս կանգնեցրո՛ւ, և ինձ դիր դևերի զորքի դեմ՝ որպես դիտորդ։
Դ
Տո՛ւր ուրախ հանգիստ իմ մահվան նման նիրհին՝ գիշերվա խորքում, Սուրբ Աստվածածնի և բոլոր ընտրյալների բարեխոսությամբ։
Ամփոփի՛ր ու պատի՛ր զգայարաններիս իմացական տեսողության պատուհանը, որպեսզի աներկյուղ պահպանված լինի ալեկոծ խռովություններից, աշխարհիկ զբաղմունքներից, երազային տեսիլքներից և խաբուսիկ պատրանքներից՝ Քո հույսի հիշատակով։
Եվ կրկին արթնանալով ծանր քնից՝ ամենազգաստ արթնությամբ ու հոգին նորոգող զվարթությամբ հաստատված Քո մեջ՝ այս աղաչանքի ձայնը հավատքի բույրով Քեզ՝ անճառ փառքերի ամենաօրհնյալ Թագավորիդ, երկնային գովաբանողների խմբերի երգակցությամբ ուղարկեմ երկինք։
Որովհետև Դու փառավորված ես բոլոր արարածների մեջ հավիտյանս հավիտենից։
Ամեն։
[ԺԳ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Բարերա՛ր, զորավո՛ր ու ահավո՛ր Աստված, ողորմության շնորհի բարի՛ Հայր, որի անունն իսկ մեծապես գթություն ու մտերմություն է ավետում, քաղցրություն՝ դաժանների ու անհագների համար։ Քո և Քո Որդու հետ՝ որպես Քեզ նման, զորավոր ձեռքով, ահեղ ու անժամանակ տիրապետությամբ, բարձրացած Քո արարչության վրա, և Սուրբ Հոգուդ՝ ճշմարտության, որ անսպառ բխում է Քեզնից, գոյության կատարյալ իրականություն է, հավիտենական էություն, ամեն ինչով Քեզ հավասար և Որդու տերության փառակից։
Երեք անձերի ամբողջովին անքննելի միություն՝ դեմքերով բաժանված ու առանձնացված, բայց միևնույն էությամբ, անշփոթ ու անբաժանելի միավորված՝ մեկ կամքով և հաղորդակցությամբ։
Ոչ թե մեկի մեջ մյուսի երեքություն կա, և ոչ էլ մեկ աչքի թարթումով որևէ մեկի նվազություն է առաջանում, այլ սա երկնային անստվեր սիրո պատճառն է, որը մեզ հայտնի է և սկզբից ի վեր աստվածաբանվում է սրբասացության մեկ պսակով։
Բ
Որովհետև այս բարձրաձայնված խոստովանությունը Երեքփառավորի դավանության հավատքի վեմն է, որ Պետրոսին երանելի դարձրեց, իսկ մեղքերով դատապարտվածիս Քո բարեհաճ հայացքը՝ ո՛վ գերուն փնտրող, հրաշքով նորոգված արդար կդարձնի։
Թեև պարգևներն ու ողորմությունները Քոնն են, Դու այնքան պարգևներով չես փառավորվում, որքան ողորմությամբ. երկրորդը մեծացնում է Քո փառքը, իսկ առաջինը ցույց է տալիս ճգնավորների գործերը, որովհետև պարգևները վաստակի հատուցում են, իսկ ողորմությունները՝ մեղավորիս հանդեպ բարերարություն։
Գ
Եվ արդ, թող մարդկային գործերը չզորանան Քո շնորհների առաջ, ողորմությունների Աստվա՛ծ, թեկուզ դրանք գերազանցեն բնության սովորական ընթացքի օրենքները։ Թող Քո երկայնամտությունը հաղթի, և երկրածինների ընթացքը Քո բաժնում նվազի։
Որովհետև նրանք, ովքեր վստահում էին իրենց մաքրությանը և օրինակների փառքին՝ Քո արդարության լուսավորությունը կանխագուշակելու համար, ամենափոքր կարոտով լքված հրեաները հետ մնացին, իսկ վտարանդի ու ողորմություն գտածները առավել արժանացան մարդասիրության։
Եվ քանի որ Քեզ համար ամեն ինչ հնարավոր է, Բարերա՛ր, լսի՛ր Քեզ ուղղված իմ աղաչանքի հեծության աղաղակը։ Ողորմի՛ր, փրկի՛ր և մարդասիրի՛ր, որովհետև Քոնն են երկայնամտությունը, քաղցրությունը, փրկությունը, քավությունն ու փառքը բոլորից՝ հավիտյանս հավիտենից։
Ամեն։
[ԺԴ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Աղաչում եմ Քեզ, Լույսի ճառագա՛յթ, երկնավոր Թագավո՛ր, անպատում գովյալ, անճառելի մեծ Աստծու Որդի, խոնարհեցրո՛ւ Քո ականջը, Բարձրյա՛լ բարեգութ, կյանքի ապավե՛ն, կրկին նորոգված ու մոտեցած այստեղ՝ իմ վիրավոր ձայնի թույլ հառաչանքին։
Բ
Նա երբեք չցույց տվեց, թե աղաչում է Քեզ, երբ ավազակների սրով խոցված էր. որովհետև կարկամել էր։ Աղաչանքի ձայն չարձակեց, որովհետև անզգա էր։ Մատներով չազդարարեց իր ահավոր վտանգի մասին Քեզ՝ տեսնողիդ, որովհետև կործանված էր։ Աչքերը ողբի արցունքներով չբարձրացրեց Քո առաջ, բարերա՛ր, որովհետև մեղավոր էր։ Միջնորդի խոսքի միջոցով չհաճեցրեց Քո կամքը, ողորմա՛ծ, որովհետև զուրկ էր այցելությունից։ Իր խորտակված մարմնի՝ արյունով ներկված հանդերձներով չշարժեց Քո գթառատ սիրտը, որովհետև հույս չուներ։ Նույնիսկ ծնկներով հաստատուն չկանգնեց, այլ ոտքի կրունկի վրա ընկավ, որովհետև անհամապատասխան էր։ Քանզի կենդանի մարդու կիսամեռ լինելը քիչ է տարբերվում մեռած լինելուց։
Մանավանդ որ Քո խրատական խոսքերով ուսուցանված, Քո ողորմությամբ բարերարված և Քո փառքով լուսավորված՝ նա ոչ միայն չդադարեց Քո կամքին հակառակ ընթացքից, այլ ապստամբությամբ ավելի հանդուգն դարձավ, ավելացավ Քո թշնամիների թվին, դաշնակցեց նրանց հետ և միաբանվեց Քեզ ատողների հետ։
Գ
Իսկ Դու, բազում պարգևներ տվող, բարերար, անոխակալ, բոլորին կյանք պարգևող, ոչ միայն չպահեցիր չարագործի մեղքի հիշատակը, այլև խոսքով չհանդիմանեցիր նրան։
Չխփեցիր ընկածին, այլ կարեկցանքով մոտենալով՝ առավելագույն հոգատարություն ցուցաբերեցիր։
Դու չգործեցիր քահանայական կարգով՝ ըստ Ահարոնի տկար օրենքի, որտեղ մահվան ծառայության դատապարտողը անեծքներով և ծանր քարեր նետելով շտապում էր խոցվածին կործանելու։ Չգործեցիր նաև ղևտական՝ նախորդող, բայց անկատար ծառայությամբ, որը երկուսից մեկին բաժանող միջնապատի ներքո էր՝ հնի ավարտն ու նորի սկիզբը։ Դատարկ հոգևոր ապաշխարության մեջ հայտնվելով՝ տեսար վիրավորի վտանգը, որպեսզի կործանողը, օրինակ վերցնելով կացնով ծառի արմատը կտրողից, քեզ համար մահվան ծառայություն չհամարեր և նախքան փորձությունը չսպաներ նրան։ Փոխարենը պահպանեցիր ասորեստանցի հեթանոսների անունը. նրանք հրեաներից ընդունելով օրենքը՝ ամբողջությամբ պահեցին այն, ինչը հրեաները մոռացան։ Նրանց մարմնավոր կերպարանքով միավորվելով՝ մեր նման մարդկային մարմին հագար, ազատարարի ավետիսը պատկերեցիր հեթանոսների համար և աստվածային, անապական ներգործությամբ ձեռքդ մեկնելով՝ հարություն տվեցիր նախաստեղծ մարդուն, որն իր սերունդներով մեղանչել էր ու մահվան մատնվել։
Տրտմածի սիրտը ուրախացրիր, հուսահատին հաստատեցիր և միանգամայն թշվառացածին կրկին զվարթացրիր։ Մկրտության կենարար օծմամբ ու լույսի բաժակով լցրիր նրան, իսկ երկնային հացով՝ Քո արարչական մարմնով, նորոգեցիր։ Ընտրյալների երանելի դասերի հոգածությամբ սնուցեցիր, խրախուսեցիր և խնամեցիր։
Հանդարտ ընթացող ու բեռ կրող անասունի պես անխռով պահեցիր նրան, մինչև լուսավոր հարկը հասցրիր։ Երկու միջնորդների՝ նախնիների և հաջորդների միջոցով, կենդանի կտակների պարգևով մարդասիրաբար խնամեցիր։
Եվ ինչպես երբեմն Մովսեսի հետ, տարածված թևերով արծվի օրինակով, ընդունեցիր նրան, առաջնորդեցիր դեպի բարության երկրի խաղաղ հանգիստը և հրամայեցիր վարդապետությունների միջոցով խոսքի կերակուրը մատուցել։
Դ
Եվ այժմ, Դու, որ բարության լույսի բարձրագույն կատարելությունը բոլորի մեջ ամբողջապես հրաշագործեցիր և մոլորվածի գանձը Քեզ սեփական համարելով՝ Քո ստեղծածը Քեզ վերադարձրիր, փրկի՛ր նաև ինձ՝ մաքրելով մեղքերի պարտքերից։
Դու ձրի պարգևներ ես տալիս նաև անպատրաստներին. նրանց թվում ինձ էլ քավություն ու բժշկություն տուր, բարեգո՛ւթ, զորավո՛ր, անքննի՛ն, անապակի՛ր, ահավո՛ր, օրհնյա՛լ միշտ հավիտյանս հավիտենից։
Ամեն։
[ԺԵ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ դարձյալ, Աստծուց կրկին վերադառնալով սրտիս նույն վտանգավոր հեծությանը՝ այս նույն խոսքի ոճով մատուցված երգով պիտի դիմեմ Ամենապարգևին։ Հոգուս ծայրահեղ տագնապի մեջ, մեռածի պես աղաչում եմ անմահ Կենդանի Աստծուն՝ խոստովանելով Քո փառքի կողքին իմ անարգությունը, իմ չարիքների դիմաց՝ Քո բարությունը։ Դրանցով ես հաղթված գտնվեցի, ոչ թե բժշկված, ամոթահար՝ ոչ թե համարձակ, ուխտը կորցրած և ավանդը մոռացած։
Իսկ իմ մասին այս երկրորդ առակը հետևյալն է. ես այն կորած ոչխարն եմ, որ վերջին անզգայության մեջ մատնվել էր մոլորության, թափառում էր այն լեռներում, ուր ոչ ոք չէր այցելում, վայրի գազանների, դևերի ու կուռքերի միջավայրում, և հոտի փոքրաթիվ անդամներից անգամ հեռու էր։
Խոսք չունեի ցավերիս աղետը պատմելու, և ձեռք չունեի՝ որևէ մեկին ազդելու համար։
Բայց Դու, որ սկզբից հավիտյանս գովաբանված ես և նոր ծնվածների մեջ, երգողի աղաչական աղաղակի համաձայն, գտար ինձ՝ մեղավորիս, անլույս մոլորության մեջ։ Քո կամքի հոգատար տեսչությամբ հովիվ կոչվեցիր և ոչ միայն հոգ տարար, այլև փնտրեցիր։ Եվ ոչ միայն գտար, հրաշագործ, այլև Քո անճառելի սիրառատ բարերարությամբ բարձրացրիր ինձ դեպի Քո՝ կյանք պարգևող հույսը և երկնային զորքերի դասում կարգելով՝ Քո հայրենի ժառանգության մասնակից դարձրիր։
Բ
Եվ արդ, Դու՝ զորավոր, կյանք պարգևող, օրհնյալ, այցելող ու ողորմած, եթե ընդունեցիր նրանց՝ աղաչանքից զրկվածներին, որոնցից մեկը տանջվում էր մահվան սահմանի մոտ, իսկ մյուսը, անբան կենդանու անզգայության նման, վտարանդի մերժվածությամբ տատանվում էր անմարդաբնակ վայրում՝ անորոշ ու անիմաստ բառաչյունով, ապա Քո աստվածային հոգատարությամբ անտես չարեցիր տիեզերքի հրաշալի խնամքը կորուսյալի մեծ թշվառության հանդեպ։ Արդ, կրկին հայտնիր Քո գթության խորությունն ու բարերարության հոսքերը՝ առավել մեծ չափով ինձ՝ անօրենիս, Քո այդ օրինակների համաձայն. ինձ՝ մահվան բազում տեսակների պարտապանիս, բարության խառնուրդի մեջ չարիքի հատուկ համ ունեցողիս, մարմնիս հատման արժանի անդամիս, համատարած հիվանդությամբ վիրավորված հոգուս, անասունների անզգայությանը հավասարվածիս, իմաստունների ընտանիքից օտարացածիս, բանական էակների նմանությունից հեռացածիս։
Եթե նման մեկը լիներ՝ ես նրան ցույց կտայի, եթե ինձ նմանը լիներ՝ կպատմեի, եթե ինձ համազգին լիներ՝ կխոսեի, եթե հավասար լիներ՝ կգրեի, եթե նույն գործն աներ՝ կմատնանշեի, եթե օրինակ լիներ՝ կհիշեցնեի, եթե անցյալում լիներ՝ կբերեի, եթե այժմ այստեղ լիներ՝ հույս կունենայի։
Բայց քանի որ նա անցել է օրինակից և հեռացել նմանությունից, միայն Դու կարող ես քավել, բժշկել ու հրաշագործել, ո՛վ բոլոր մեռյալներին կյանք պարգևող և տիեզերքը նորոգող։
Գ
Եթե երանելի Դավիթի սուրբ սրտի հայացքով չարության անօրենությունը բարձրացած է ասվում գլխից վեր, և մեղքերի հանցանքները ծանր բեռների պես դժվար տանելի են, ապա իմ մեջ կրած սխալներն առավել մեծ են, քան ջրհեղեղի ջրերի կուտակումը, աշխարհը խորտակող ու ամեն ինչ ծածկող ծովի վարարումը, և հասնում են լեռների գագաթներից վեր։
Թող փչի Քո քաղցրության հողմը, ինչպես Նոյի ժամանակ, և թող Քո զորությունը, որ հալեցնում է լեռները, չորացնի ջրերի բազմահոս կուտակումներն ու իմ պարտքերի՝ երկիրը կործանող հեղեղները, ինչպես նաև մեղքերիս՝ լեռների պես բարձրացած կույտերը։
Դ
Եվ Քո զորավոր խոսքը կարճացնելով՝ Ամենակարողիդ ամենակարող հնարավորությամբ, ինչպես մարգարեն է ասում, երկարատև անօրենության դիմաց շուտափույթ քավության ելք արա։
Ներելով իմ համառությունը՝ ո՛վ երկայնամիտ, ողորմած ու օրհնյալ, ամբողջովին թողություն տուր և իսկապես բարերար եղիր։ Լիովին հատուցիր իմ անվճարելի պարտքերի արժանի տոկոսների տաժանակիր տույժը։
Քո մեջ սրտի ցասում կամ բարկության բորբոքում չկա, ինչպես որ չկան նենգություն կամ խավարի նշույլներ, որովհետև Քո կամքից կյանք ու լույս են բխում։ Դու մահ չստեղծեցիր և մարդու կորստով չես ուրախանում՝ ըստ Դավթի ու Սողոմոնի։
Ե
Եթե մարդկանց համար այս սահմանը դրեցիր Քո բարի կանոնների համաձայն՝ չարի դիմաց չարով չհատուցել, այլ ներել ամեն օր յոթանասուն անգամ յոթը՝ յուրաքանչյուրի մեղքերի պարտքերը, ապա այդ խոսքը որքան առավել է վերաբերում մեզ, որ բնությամբ մշտապես կրում ենք չարի բծերը՝ անհամար բյուրավոր նոր մեղքեր, որոնք երևում են մեր փշածին բնության ամբողջ տարածքում, ըստ Քո անսուտ վկայության, թե մարդու միտքը մանկությունից ի վեր չարիքի մեջ է։
Քանզի նույնիսկ կատարյալ մաքրություն ունեցող Հովհաննեսը՝ Կյանքի խոսքի ավետարանիչը, իրեն ընդհանուր բնության հետ կապելով՝ հաստատեց Քո ճշմարտությունը և իմ սուտը խիստ արդարացիորեն բացահայտեց. եթե ասենք, թե մեղք չունենք, ասում է նա, ինքներս մեզ խաբում ենք։
Եվ այժմ Քո խնկաբույր խոսքը կատարյալ է և ճշմարտությամբ ամբողջացած՝ իմ մոլորության ու սոսկալի անիրավության հանդեպ։
Ուստի ողորմությամբ խնայի՛ր ինձ, քաղցրության ճաշակի աղբյո՛ւր, միա՛կ օրհնյալդ բոլոր հավիտյաններում։
Ամեն։
[ԺԶ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, Դու՝ միակ երկնավոր, բարձր ու բարեգործ Աստված, Քոնն է զորությունը, Քոնը՝ ներումը, Քոնը՝ բժշկությունը, Քոնը՝ առատությունը, Քոնն են պարգևները, միայն Քոնն են ձրի շնորհները, Քոնն է քավությունը, Քոնը՝ պաշտպանությունը, Քոնն են անիմանալի հնարքները, Քոնը՝ անհասանելի արվեստները, Քոնը՝ անչափելի չափերը. Դու ես սկիզբը և Դու՝ ավարտը։
Քո ողորմության լույսը երբեք չի ստվերվում սրտմտության խավարով, որովհետև Դու հիվանդությունների մասնիկներով սահմանափակված չես. Դու խոսքից վեր ես, անպարագիծ պատկեր, կշռի չափերից անդին, փառքի անչափ լայնություն, զորության անսահման ընդարձակություն, բացարձակության անսպառ գերազանցություն և գթության անսասան բարերարություն։
Մարգարեի համաձայն՝ Դու մահվան ստվերները դարձնում ես առավոտ, Դու կամովին իջար ներքին բանտի՝ տարտարոսի կապանքների մեջ, ուր աղոթքի դուռն էլ փակ էր։ Այնտեղից խավարի մեջ գերեվարված վտարանդի հոգիներին ազատելով՝ Քո հաղթական խոսքի հրամանի սրով կտրեցիր մահվան կործանարար կապը և ցրեցիր մեղքերի պատրանքները։
Դարձի՛ր դեպի ինձ, որ փոսի խորքում փոս եմ փորել և մեղքերի երկաթե կապանքներում ցեխի պես բուսնել՝ բանսարկուի նետերի խոցերով վիրավորված։
Բ
Բայց Դու՝ ամեն ինչի բարերար Տեր, լույս խավարի մեջ, օրհնության գանձ, ողորմած, գթած, մարդասեր, կարող, զորավոր, անպատում, անքննելի ու անճառելի, ըստ սուրբ Հակոբոսի՝ ամեն անհնարինի համար դյուրությամբ պատրաստ հնարավորություն, մեղքերի խռիվը այրող կրակ, մեծ խորհրդի համընդհանուր թափանցողության կիզիչ ճառագայթ։
Հիշի՛ր ինձ Քո ողորմությամբ, օրհնյա՛լ, և ոչ թե ըստ Քո արդարության, ըստ Քո ներման, ոչ թե հատուցման, երկայնամտությամբ, ոչ թե խստապահանջությամբ։
Եթե կշռես իմ մեղքերի ծանրությունը, ապա կշռի՛ր Քո քաղցրությամբ և ոչ թե արդարությամբ, որովհետև առաջինը խիստ թեթև է, իսկ վերջինը՝ չափազանց ծանր։
Գ
Արդ, բարությո՛ւն, իջի՛ր ինձ մոտ, ինչպես ականջի բժշկությունը՝ հակառակ այն բանի, որ բարձրացել է դրա դեմ։ Մեղավորիս միջից վանի՛ր մահվան խռովության հողմը, որպեսզի իմ մեջ հանգչի Ամենակալ Հոգիդ՝ խաղաղության Հոգին, և Քեզ փա՜ռք ամեն ինչում հավիտյանս հավիտենից։
Ամեն։
[ԺԷ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Աղաչում եմ Քեզ՝ վտանգների խնամակա՛լ, տանջալից տառապանքների մեջ վշտացած հոգիների ցավերի համար. մի՛ ավելացրու իմ հեծության ցավը, մի՛ խոցիր վիրավորիս, մի՛ դատապարտիր պատժվածիս, մի՛ տանջիր չարչարվածիս, մի՛ ծեծիր հարվածվածիս, մի՛ գլորիր ընկածիս, մի՛ կործանիր գայթակղվածիս, մի՛ մերժիր հեռացածիս, մի՛ աքսորիր հալածվածիս, մի՛ ամաչեցրու ամոթահարիս, մի՛ կշտամբիր հարթվածիս, մի՛ փշրիր կոտրվածիս, մի՛ խռովեցրու խառնվածիս, մի՛ ալեկոծիր հուզվածիս, մի՛ սասանեցրու ցնցվածիս, մի՛ շփոթեցրու փոթորկվածիս, մի՛ կեղեքիր հոշոտվածիս, մի՛ ջախջախիր փշրվածիս, մի՛ ճնշիր մորմոքվածիս, մի՛ կուրացրու խավարածիս, մի՛ սարսափեցրու ապշածիս, մի՛ այրիր տանջվածիս, մի՛ մահացրու հիվանդիս, թույլիս մի՛ մատնիր բեռների ծանրությանը, կարկամած ուսերիս նոր լուծ մի՛ ավելացրու, դառն հեծությանս կրկնակի ողբ մի՛ բարդիր։ Մի՛ վարիր ինձ ուժգնությամբ դեպի հողը, խստությամբ՝ դեպի մոխիրը, անաչառությամբ՝ դեպի ստեղծվածը, ահով՝ դեպի փոշին։
Բ
Մեծդ, խստությամբ մի՛ ճնշիր փոքրիս, Լույսդ՝ ստվերիս, բնությամբ բարիդ՝ ի բնե չարիս, օրհնության ողկույզդ՝ անեծքի պտուղիս, իսկական քաղցրությունդ՝ իմ ամբողջ դառնությանը, անփոփոխ Փառավորյալդ՝ բոլորովին անարգիս, Կյանքիդ նշխարը՝ կավե զանգվածիս, տերերի Տերը՝ երկրային ցեխիս, աննվազ լիությունդ՝ չքավոր ստրուկիս, անգողանալի հարստությունդ՝ անպաշտպան տառապյալիս, կարիք չունեցող բարությունդ՝ ամենաթշվառ աղքատիս։
Ո՞վ է, որ առավոտյան հասնելով՝ լույսի ծագումից հետո վախենում է խավարել, կամ կյանքի ուղեկից լինելով՝ մեռնել, ազատ լինելով՝ պարտքի տակ ընկնել, շնորհ ստանալով՝ դատապարտվել, փրկվելով՝ մատնվել, նորոգվելով՝ ապականվել, օրհնվելով՝ աքսորվել, բժշկվելով՝ վիրավորվել, լիանալով՝ պակասել, հացի առատությունից հետո քաղցել, գետերի հոսանքներից հետո ծարավել, մայրական գթությունից հետո խաբվել կամ Քո աստվածային աջի խնամքից հետո զզվել։
Գ
Եվ արդ, ինչպես մարմնի բորոտությամբ խիստ հիվանդացածը, հոգուս վտանգի համար ես էլ աղաչում եմ. Տե՛ր, եթե կամենաս, կարող ես ինձ մաքրել։
Աչքերի կուրությամբ տառապողների մշտական գիշերային խարխափման նման՝ բարձրաձայն հառաչում եմ։ Քեզ Դավթի որդի չեմ անվանում, այլ խոստովանում եմ, որ Աստծու Որդին ես։ Քեզ միայն ռաբբի չեմ կոչում, ինչը վարդապետների պատիվն է՝ ճանաչել ճշմարտությունը, այլ հավատում եմ, որ երկնքի ու երկրի Տերն ես։
Ո՛վ մերձավոր ու բարեգութ Աստված, հպվելու համար միայն ձեռքդ մեկնելուն չեմ սպասում, այլ մեծ հեռավորության միջից ակնկալում եմ, որ Քո խոսքը զորություն կգործադրի՝ ինձ բժշկելու համար։
Խոսքի մեջ կասկածի որևէ միջնապատ չեմ դնում, որը երկմտության նշան է, և կամեցողության ու ողորմության միջև խտրություն չեմ դնում։ Դու կամենում ես՝ որպես բարեգութ, և կարող ես՝ որպես Արարիչ։
Ասա՛ Քո խոսքով, և կբժշկվեմ։
Ես էլ միանում եմ հարյուրապետի հավատքին։ Ոչ միայն այն ժամանակ, երբ հեռու ես՝ տաճարից տաճար հեռավորության վրա, հավատում եմ, որ Քո զորությունը կարող է հարություն ու բժշկություն գործել, այլև երկնքի բարձունքներում բազմած և երկրի ստորին մասերում ամենուր ներկա լինելով՝ Քո հրաշքների սքանչելիության դիմաց հատուցելու ոչինչ չունեմ։
Դ
Շնորհի՛ր ինձ նույն գթությունը՝ անհամար պարտքերի գործեր ունեցողիս, որպեսզի Քո շնորհների երախտիքի մասին խոսելիս էլ նույն չափով սիրվեմ։ Դու բարությունների Աստվածն ես և երանությունների Տերը. երբ առատորեն ես տալիս՝ առավել ես փառավորվում, երբ շատերին ես դարձնում Քեզ միտված՝ նույնքան սիրվում ես, երբ առավել ես ողորմում՝ կրկնակի աճում ես, և այսքան բարիքների համար իրավամբ գովաբանվում ես։ Ամեն ինչ լինելով՝ հավասար ես ճանաչվում, ամեն ինչ ունենալով՝ մեր չափով ես կշռվում, Քո անճառելի ձրի շնորհներով մեր պարտքերն ես վճարում, երկրավորների հետ անվախճանն ես պարտք համարում, Քո մեծությունը փառավորելով՝ վեհ գոհություն ես ընդունում, իսկ փոքր պարգևով փոքր-ինչ փառավորվելով՝ չես գոռոզանում։
Նույն գթությունն արա նաև ինձ՝ անհամար պարտքերի գործեր ունեցողիս, որպեսզի Քո շնորհների երախտիքի մասին խոսելիս էլ նույն չափով սիրվեմ։
Եվ Քեզ փա՜ռք ամեն ինչում։
Ամեն։
[ԺԸ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Արդ, ես՝ մեղքի ծնունդս, մահաբեր երկունքի որդիս, իրավամբ անհամար բյուրավոր տաղանդների տույժը մեկ օրում հատուցողս, ներում չեմ խնդրում մարդկային մտքի փոքրությունից, այլ մարդասիրություն եմ աղաչում Փրկիչ Հիսուս Քրիստոսի աննվազ լիությունից։
Ես, որ երբևէ չկայի, Դու ստեղծեցիր. չաղաչեցի, և Դու արարեցիր. դեռ լույս աշխարհ չեկած՝ Դու տեսար. ես դեռ չհայտնված՝ Դու գթացիր. չկանչեցի, և Դու խնամեցիր. ձեռքս չբարձրացրի, և Դու նայեցիր. չաղաչեցի, և Դու ողորմեցիր. ձայնս դեռ չձևավորված՝ Դու լսեցիր. չհեծեծացի, և Դու ունկնդրեցիր։ Իմանալով իմ ներկա վիճակը՝ չանտեսեցիր. Քո կանխատեսող աչքերով տեսար պատժի արժանիիս չարագործությունը և օրենք սահմանեցիր։
Բ
Եվ արդ, Քո ստեղծածիս, Քեզնով փրկվածիս և այսքան խնամքով սնուցվածիս թող բանսարկուի հնարած մեղքերի հարվածը լիովին չկործանի։ Թող իմ համառության խավարը չհաղթի Քո ներման լույսին, սրտիս կարծրությունը՝ Քո երկայնամիտ բարությանը, մահկանացու մարմինս՝ Քո ամենակատարյալ լրությանը, նյութիս տկարությունը՝ Քո անպարտելի բարձրությանը։
Գ
Ահա Քո անունով մեկնում եմ հոգուս կարկամած բազուկները. զորավո՛ր, ինձ ամբողջովին առողջ դարձրու, ինչպես սկզբում, երբ դրախտի երանության մեջ քաղում էի կյանքի պտուղը։
Կաշկանդված ու մեջքի վրա ընկած՝ տագնապած կնոջ հետ կործանման մեջ եմ. հոգուս անուղղելի թշվառությունը մնում է՝ մեղքերի ծանրությունից գետնին գամված և սատանայական ամուր կապանքներով կապված, որպեսզի չստանա Քո երկնային ողջույնը։
Խոնարհվի՛ր դեպի ինձ, միա՛կ ողորմած, որպեսզի բարձրացնես խոնարհված, բանական ու ընկած ծառը և չորացածիս ծաղկեցնես բարի վարքի գեղեցկությամբ՝ ըստ սուրբ մարգարեի աստվածաբանության։
Դ
Ինչպես կույր ծնվածը տեսողություն չունի, այնպես էլ ես չունեմ տեսնելու միջոց, որով Արարչիդ կերպարը ճանաչելով՝ աղաչեմ։ Զորավո՛ր, բարեգո՛ւթ, միայն Դու ես պաշտպանը. Քո անճառելի սիրո հոգատար հայացքով Քո շնչավոր ու խոսող անոթիս մեջ լույսի գոյությունը հաստատիր։
Երբ տասներկու տարի չարաչար տառապած կինը հիվանդությամբ հյուծված արյան հոսքով էր տանջվում, ես էլ մեղքերի գետերով հեղեղվում եմ։ Նայի՛ր անմատչելի բարձունքներից՝ Քո լույսով պատված, որտեղ ձեռագործ հանդերձի փեշ չկա, այլ ամենուր տարածված ու զորացած են հրաշքներդ։
Ե
Մեղավորի պես՝ յուղով օծում չմատուցելով Կենդանարարիդ ոտքերին, աչքերիս կաթիլները մազերով չեմ սրբում, այլ ձեռքերս բարձրացնելով՝ անբիծ հավատքս, ճշմարիտ դավանանքս ու հոգուս ողջույնը մատուցում եմ։ Շրթունքներիս սեղմումով երկիրն եմ համբուրում և արցունքներիս աղբյուրների հեծությամբ աղաչում հոգուս բժշկությունը։
Զ
Մեղքերով վատնված ու թուլությամբ լուծված հոգուս գոյությունը՝ երկու հակադիր կողմերի միջև միայնակ ու անկայուն հետքերով, չար ընթացքից նահանջող գործերի պատճառով, մարմնիս կառուցվածքի շարունակականությունն ու կենսատու ծառի պտղին տանող ճանապարհը խափանված՝ կրկին պատսպարի՛ր, միա՛կ Փրկության կարող։
Քեզնից եղած իմ կերպարի փառաբանության տունը ամուր փակելով՝ լռեցրու բանսարկուի հողմը։ Քո Հոգին ներգործելով՝ մեծդ ողորմությամբ, ըստ Ավետարանի բժշկվածի, հրաշալի բարերարություն արա, Կենդանի Խո՛սք, և ինձ անսայթաք խոսելու կարողություն տուր։
Է
Չարությամբ ընկած եմ մեղքերի հիվանդության մահճում՝ կենդանի, բայց խոսող մեռյալ։ Կարեկցի՛ր իմ թշվառությանը՝ ողբալի հառաչանքի ձայնով, ո՛վ բարերար Աստծու օրհնաբանված Որդի, և Քո օրհնյալ աչքերի ցողով ինձ վերականգնիր կյանքի մեջ, ինչպես սիրելիին՝ անշունչ մահից։
Եթե իսկապես դարձի եկող եմ մեղքերի գուբից, կամ տարակուսած, ապա ձեռքդ մեկնի՛ր, անստվեր Արեգակ, Բարձրյալի՛ Որդի, և ինձ հանի՛ր Քո լույսի ճառագայթների մեջ։
Ը
Նայինի այրի կնոջ՝ միածին որդու համար ողբացող մոր աղիողորմ կականման ձայնի, մատների դողի, կրծքի ծեծի, արցունքների հոսքի և դեմքի տանջալից տրտմության նման ես էլ իմ վերջին հեծությամբ աղաչում եմ. տո՛ւր հուսահատվածիս Քո խոսքի՝ գթառատ մխիթարության քաջալերանքը։ Ասա՛ նաև ինձ, աշխարհի բարեգո՛ւյն ու գովաբանված Արարիչ, թե՝ մի՛ լար, գերի՛, բոլորի ողբալի՛։ Ինչպես այն երիտասարդի կենդանացմամբ մխիթարեցիր վշտացած մորը, այնպես էլ ինձ՝ ամենապարտ հոգուս, ընդունիր Քեզնից և կրկին նորոգիր։
Թ
Երբ Քեզ մոտ գան անզգա, դիվահար, քարացած, խեղդվող ու թշվառ անձինք՝ սարսափելի, խճճված մազերով և վայրենի դեմքով, որոնց Դու ողորմեցիր, Փրկի՛չ բոլորի, ինձ էլ նրանց նման Քեզ մոտ գալով՝ չմերժես ու չվտարես Քո խորանից չարերի ապականող զորախմբերը, որպեսզի Քո բարի Հոգին ժամանելով այստեղ հանգչի, շնչիս մաքրությամբ լցնի մարմինս և ամենաթշվառիս՝ խելագարվածիս, զգաստ դարձնի։
Ժ
Դժոխքում բնակվող գերված ու արգելափակված վտարանդի հոգիների նման, կամ վտանգի մեջ գտնվողի պես, թող Քո փառքի ողորմության ճառագայթը ծագի, ո՛վ իմ տենչալի Լույս, և կապանքներից ազատելով՝ ինձ փրկի։
Գաղտնի որոգայթներով, անտեսանելի երակներով ու մոլորեցնող արահետներով մեղքերի գարշությունից ուռած՝ հոգուս կերպարը տագնապի մեջ է։ Այն, ինչ թաքնված է տեսողությունից՝ չարագործի թույնի ուռուցքները, Քո ինքնիշխան զորությամբ, Աստծու Որդի, գթությամբ բժշկի՛ր։
Մահաբեր ախտերի բազմազան տեսակների տարբեր ցեղերը՝ կորստյան բերքերով ու դառնարմատ ճյուղերով, հաստատվել են իմ անօրեն մարմնի արտում։ Ամենակարող ձեռքովդ արմատախի՛լ արա դրանք, Դու, որ միշտ հերկում ու մշակում ես հոգիների սահմանները՝ Քո Կենդանի Խոսքի պտղաբերության համար։
ԺԱ
Քանի որ մեղքերիս վերքը, քաղցկեղի նման, տարածվել է ըստ նմանության ու օրինակի՝ ախտի տարածումը ընդգրկելով բոլոր անդամները, բժշկություն չկա, ինչպես Իսրայելի համար, և խոցերի անչափելիության դիմաց դեղ չկա։ Ոտքերիս հիմքից մինչև մարմնիս անդամների ամբողջական կառուցվածքի գագաթը առողջություն չկա, այլ ամեն ինչ լիովին անբուժելի է։
Բայց Դու, ողորմա՛ծ, բարերա՛ր, օրհնյա՛լ ու երկայնամիտ անմահ Թագավոր, լսի՛ր սրտիս վտանգի աղերսանքը, որ նեղության մեջ Քեզ եմ կանչում, Տե՛ր։
[ԺԹ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Նայի՛ր, կյանքի բարության հույսի ամենատես տեսությո՛ւն, իմ ցավագին անձի բարձրաձայն հեծեծանքի աղաղակին։ Անհաս մեծություն, ահավոր անուն, կենդանի խոսք, ցանկալի լսելիք, ախորժելի ճաշակ, պաշտելի կոչում, խոստովանելի բարերարություն, խնկելի ներգործություն, դավանելի ճշմարտություն, փառավորվելի էություն, օրհնաբանելի գոյություն, Տե՛ր Հիսուս, Հոր հետ գովաբանված ու երկրպագված և Սուրբ Հոգով բարձրացված ու վերաձայնված։
Դու միայն մարմնացար մեզ համար՝ մեզ նման, որպեսզի մեզ էլ Քեզ համար Քեզ նման դարձնես, ամեն ինչի Լո՛ւյս, ամեն ինչում ողորմա՛ծ, զորավո՛ր, երկնավո՛ր։
Եվ այժմ, գթա՛ծ, աղաչում եմ՝ աստվածային հրաշագործությամբ նորոգ հաստատիր լուծված ու խորտակված հողեղեն անոթս։ Քո մեղքերով հնացած պատկերս Քո խոսքի կայծակով հալեցրու և կրկին ձուլիր։ Քո հանգստության խորանի՝ մարմնիս խարխլված կառույցը հոգուս պահպանությամբ ամրացրու և մաքրագործիր՝ Քեզ բնակարան դարձնելու համար։
Մի՛ հատուցիր իմ գործած չարիքներին նույն չափով։
Մարգարեի խոսքի համաձայն՝ հարբած եմ, բայց ոչ գինուց։ Ազատարար հրամանովդ, ամենակե՛նս, թափի՛ր մահվան բաժակի անօրենության թմբիրի մրուրը, որպեսզի վերջին օրը չխմեմ Քո բաժակի մնացորդը՝ դատաստանի ժամանակ։
Բ
Արդար ես Քո իրավունքներում և հաղթող՝ դատաստանի մեջ։ Եթե մահվան մատնես, Քո գործերը ճշմարիտ են. եթե դատապարտես՝ այստեղից սկսած տանջանքի հանդիմանությունը ճշմարիտ է, հատուցումներդ՝ արդար։ Եթե խոր անդունդների մեջ ընկղմես, եթե շարժվելու կյանքը վերցնես, եթե խոսքիս զորությունը զուր դարձնես, եթե աչքերիս պատուհանները խավարեցնես, եթե կյանքի ճաշակը Քո մեջ ամփոփես, եթե ընդհանուր կերակուրի պաշարը վերացնես, եթե օրերիս հարստությունը կարճացնես, եթե քաղցր ցողի փոխարեն կրակ տեղաս, եթե Քո խոսքի ամբողջությունից սովեցնես, եթե ականջներիս դռները փակես, եթե շնորհիդ պարգևը կտրես, եթե ոտքերիս տակ գետինը սասանեցնես, եթե Քո բաղձալի լուսավոր դեմքից հեռացնես, եթե այս ամբողջ աշխարհից վտարես, եթե կրակի փայլատակմամբ վախեցնես, եթե անբուժելի ցավերով դատապարտես, եթե չար դևերին մատնես, եթե գազանների ժանիքներով մանրես, եթե բարկության հողմով հոսես և որևէ նոր տանջանքի ստեղծագործություն կազմես՝ տարտարոսից ավելի չար, գեհենից ավելի սաստիկ, որդերից ավելի թունավոր, խավարից ավելի տարակուսելի, անդունդից ավելի սարսափելի ու մերկությունից ավելի ողորմելի, ապա ես ինքս իմ անձով վկայում եմ, որ դրանց խիստ արժանի եմ։
Գ
Քանի որ հատուցումների նմանությունները առավել տպավորիչ են մեղքերիս ազգակցությամբ՝ կարծես նույն պատկերն ու տեսքն ունեն և նույն ուղին են ցույց տալիս, անհրաժեշտ է խոստովանել ու բացահայտել դեմքիս ծածկվածը՝ Փնտրողիդ ճանաչելու համար։
Որ ընկերոջս հանդեպ սիրով ջերմ չեղա, այդ պատճառով նախնական վտանգի ժամանակ իրավամբ սառեցի ու տագնապեցի։
Եվ քանի որ ցանկության հանդուգն մոլեգնությունը չսանձեցի, արժանիորեն կրում եմ անիծելի այրումը։
Եվ քանի որ Քո լույսի ավետիսը չսիրեցի, արդար հատուցմամբ մոլորված թափառում եմ կորստյան խավարի մշուշում։
Եվ քանի որ փոքր մեղքերը մեծերից չտարբերեցի՝ դրանք անվնաս համարելով, իրավամբ խայթող միջատների գարշելի խայթոցներից վիրավորվում եմ։
Եվ քանի որ վտանգավոր կրքի մեջ օգնության ձեռք չմեկնեցի, այս օրինակի համաձայն՝ արժանիորեն մատնվում եմ ապականության գուբին։
Դ
Եվ արդ, ոչ թե Քո՝ ամենաբարին Աստծու գանձերից չարիք է, ոչ էլ Քո լույսի նշույլներից՝ խավար, ոչ էլ Քո ապավինությունից՝ գայթակղություն. այլ ես ինքս ինձնից գտա այս ամենը՝ որպես կորստյան որդի։
Իմ անօրենության մեղքերն են կուտակել ու պատրաստել այսքան բարկության պաշարները։
Հոգու իշխանի մոլորությանը հնազանդվելով՝ թողեցի Քո տեղը և նրա տեղը ընտրեցի՝ ըստ Գրքի խրատական հանդիմանության։
Ե
Եվ քանի որ հետո մարմնիս անդամների գաղտնի խորհուրդները բացահայտվեցին և իմ անպատշաճ կերպարի վրա ամոթի ստվեր գցեցին՝ ըստ մարգարեի առակի, ամբողջովին տգեղ երևացի՝ կարծես մերկացված ու խայտառակված պոռնիկ։ Ուստի ծագեցրո՛ւ իմ մեջ քավության լույսը, երկնավոր Թագավո՛ր, որպեսզի մեղքերի փոշին թոթափելով՝ ըստ Բաբելոնից վերադարձողների ավետյաց ձայնի, նորից նստեմ՝ հողից կանգնեցված և Քո հույսի անսասան հիմքի վրա հաստատված։ Ըստ Եսայու խոսքի՝ հագնեմ նախկին մաքրության ամուր բազկի զորությունը՝ Քո ամենապարգև աստվածության քաղցր փառքի մեծության համար։
Օրհնյա՛լ հավիտյանս։
Ամեն։
[Ի]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Տե՛ր, Տե՛ր, անոխակալ ու երկայնամիտ, ներող, բարեգութ, զորավոր ու ողորմած։ Ահա ճշմարիտ են Քո գործերը, խոստովանված՝ Քո դատաստանները, վկայված են Քո ընտրությունները, ծածուկը տեսնող։
Բաբելոնում կրակի բոցով փորձված, բայց չվնասված երեք երանելի մանուկների հետ միասին նրանց տրտմության երգն եմ հառաչում. մեղանչեցի, անօրենություն գործեցի, հանցանք գործեցի, ապստամբեցի և չանսացի Քո պատվիրաններին։
Եվ քանի որ նրանք, վնասներից մաքուր լինելով, այս խոստովանությունն էին աղաղակում, ես էլ նույն աղաչանքով միանում եմ նրանց ողբի երգին և ավելացնում իմը՝ մահվան ամենապարտս։
Երանելի ու սուրբ մեծ մարգարե Դանիելի հետ, որ Քո ազգակիցների ցեղից՝ Հուդայի տնից ընտրված սերունդ էր, նրա ընդունելի ու նվիրական աղաչանքի խոսքերը վերցնելով՝ իմ պատժի հեծության աղաղակով կրկին կավելացնեմ իմը։
Բ
Գիտությանս մեջ անպատշաճ ընթացքով գնացի՝ սարսափելիորեն շեղվելով ու մոլորվելով. այսինքն՝ ամեն կերպ ու ամեն առումով մեղանչեցի։
Քո կամքի կշռի սահմանից դուրս վազեցի, ինչը անօրենության ամոթի ճշմարիտ պատկերն է։
Անգիտության չափերով չար գործերի լիությունն ու բազմությունը կուտակեցի, ինչը հանցավորության ճշգրիտ պատկերն է։
Դու սպառնացիր, բայց ես չսարսափեցի, գթացիր, բայց ես երբեք չլսեցի. սա ապստամբության ակնհայտ նշանն է։
Գ
Դու, բարերա՛ր, Քեզ համար արդարություն պատրաստեցիր, իսկ ինձ համար՝ ամոթ ու պատկառանք։ Քեզ՝ վայելուչ փառքեր, իսկ ինձ՝ արժանի նախատինքներ։ Քեզ՝ քաղցրության հիշատակ, իսկ ինձ՝ վերջում քացախի դառնություն։ Քեզ՝ անդադար օրհնաբանություն, իսկ ինձ՝ ողբի աղաղակող ձայներ։ Քեզ՝ խնկելի երգերի օրհնություններ, իսկ ինձ՝ մերժում ու աքսոր։ Քեզ՝ բազում արժանիքներ, իսկ ինձ՝ ամենավտանգավոր պատասխանատվություն։ Քեզ՝ անճառ գովեստների բարձրություն, իսկ ինձ՝ մոխիր լիզելու և մտրակների պատիժ։
Դ
Եվ արդ, Դու ընդունեցիր բարի ընտրությունների անչափելի սահմանը՝ Քո հաճելի խնկերի պտուղները վեր բարձրացնելով դեպի Քեզ, իսկ ես իմը այստեղ՝ դրա դիմաց, բազմապատիկ նախատինքներ կուտակեցի ինձ համար։
Եթե անարատների աղաչանքի պարտականությունն այսպիսին էր, ապա ես ի՞նչ շարքեր ու տողեր հյուսեմ պարսավանքի խոսքերից, երբ բոլորից առավել սարսափելիորեն շեղվել եմ։
Վայրի մտքով անառակ ընթացքներով մոլորվեցի, շուրթերով համարձակվեցի երկրավոր խոսքեր ասել, անսանձ կերպով խիզախեցի ամոթալի գործերում, գոռոզացա ու բարձրացա, թեև կարճ ժամանակ անց իջնելու եմ մահվան հողը։ Մեծամտացա ու բարձրացա, թեև շնչիս գրավականը՝ այն փոխ տալու կամ առնելու իրավունքը, անգամ ձեռքիս մեջ չունեմ։
Ե
Ամբարտավան դարձա՝ ես՝ շնչավոր փոշիս, գոռոզացա՝ ես՝ ձայն ունեցող կավս, հպարտացա՝ ես՝ անարգ հողս, վեր բարձրացա՝ ես՝ մերժված մոխիրս, բազուկ կառուցեցի՝ ես՝ փշրվելու բաժակս։ Ավելի լայն տարածվեցի, կարծես վեհ լինեի, բայց հետո ինքս իմ մեջ կծկվեցի՝ մերժվածի պես։ Բարկության բոցով փայլատակեցի՝ ես՝ բանական ցեխս, անմահի պես մեծամտացա, թեև մահվան չորսոտանի կապանքների մեջ եմ։
Գիրկս առա այս կյանքի սերը և Քեզ թիկունք դարձրի՝ դեմքիս փոխարեն։ Մտքիս թռիչքով սլացա խավար խորհուրդների միջով, անարատ հոգիս մարմնիս փափկությամբ ավելի ու ավելի թուլացրի, աջ կողմիս զորությունը տկարացրի, իսկ ահեղ տեղերին ուժ տալով՝ հաղթվեցի։ Տեսա, որ Դու ինքդ հոգում ես իմ մասին, բայց այդ մասին այստեղ գրելն անհնար է, և ես չամաչեցի։
Զ
Վայրի թռչնի պես սրացա՝ ըստ Եփրեմի մասին մովսիսական խոսքի, և իմ նախնական սովորությամբ վայրի աղոթատեղին այս կյանքի խռովությունների մեջ պարփակեցի։ Խոսքի սանձով չկանգնեցրի մտքիս նժույգը, հին չարությունների հետ նոր ինքնաստեղծ չարիքներ գտա։ Ըստ Հոբի՝ իմ վրա ծանրացրի անտանելի լուծեր, ըստ Երեմիայի՝ ինձ դարձրի անբուժելի ու անկարկատելի։ Ըստ առակախոսի՝ եղա վիժած, անանուն կոչման արժանի, մարդկանց մեջ անունս արատավորեցի և ըստ Եսայու խոսքի՝ պալատականների հանդերձի պես գարշելի դարձա։
Թրծված կավե անոթի պես անշարժ փշրվեցի։ Ըստ մարգարեի՝ Եդոմի դեմ ուղղված հանդիմանության, ինձ համար պատրաստեցի անօրենության չորրորդ չափը՝ կործանումը։
Ի՞նչ սուտ պիտի ավելացնեմ սրան։ Ահա Մողոքի կուռքի վրանը որպես ժառանգություն վերցրի դժոխքի համար՝ թողնելով երկնայինը և մի տեսակ նմանակելով կուռքի կերպարանքը, ինչպես Բաբելոնի Ռեփան աստղի պատկերը, որ Իսրայելի մեջ պատվեց և Սինայում երևաց։
Է
Եվ արդ, քանի որ նախնական շնորհի համարձակությունից կրկին հեռացա, փոխվեցի, զրկվեցի, ելա ու հեռացա, բաժանվեցի և անուղղելիորեն կտրվեցի՝ Տե՛ր, ընդունի՛ր ինձ կրկին՝ հոգու պատկերի մեջ նորոգված։ Ընդունի՛ր կյանքի անարժանիս՝ որպես մահապարտի ու չարագործի, ամոթահար ու բանսարկուի ոտնատակ եղածի, անբուժելիի պես մատնվածի ու մահվան հատակին հասածի, գարշելիի ու Քո կոչմանը անպիտան գտածի, ամբողջովին կորստյան մատնվածի, մոլորվածի, մերժվածի, վախեցածի, տարակուսածի, թշվառացածի, հուսահատվածի, կործանվածի, խորտակվածի, փշրվածի, տրտմածի, հոգով վշտացածի ու նախատվածի։
Ը
Եվ դարձյալ աղաչանքի խոսքիս մեջ հայացքս ուղղելով Քեզ՝ գթա՛ծ, մարդասե՛ր, զորավո՛ր, ներկայանում եմ որպես զղջացող, խոստովանող, Քո ոտքերի մոտ եկած ու ապաշխարող։ Դու կշռում, գրում և մեծ արժեք ես տալիս հոգու հառաչանքին, շնչի հեծության ազդակին, շուրթերի կսկիծին, լեզվի տրտմությանը, դեմքի տխրությանը, խորհուրդների կամքին և սրտի խորքի պատրաստակամությանը։ Դու ես հոգիների Փրկիչը, նաև նրանց տեսնողը, ովքեր չեն գործել, բոլորի Արարիչը, անտեսանելի վերքերի Բժիշկը, հուսացողների Պաշտպանը և բոլորի հոգատար Տերը։
Եվ Քեզ փա՜ռք ամեն ինչում հավիտյանս։
Ամեն։
[ԻԱ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ քանի որ ես ինքս ինձ իմ ձեռքով մահվան մատնեցի, երբեք մարդու ոտքի կանգնած չեղա և, ըստ Գրքի, բանական սիրտ չստացա։ Քանի որ չփոխվեցի ըստ Քո նախապես սահմանած կարգի և բարի ճանապարհով չընթացա, ինչո՞ւ այս ընթերցման կարգում չցուցադրեմ խոտոր ու խավար հետքերի երեսը։
Դրանց համապատասխան շարադրելով խոսքիդ այս տեսակի կերպարանքը և վերևում նշվածը անփոփոխ պահելով՝ այստեղ կրկին կխոստովանեմ մնացած չարիքների բծերը, որոնք հաջորդիվ պիտի հասկանալի դառնան։
Բ
Օտար ու չարագործ, արժանի պատժի՝ իմ անհնազանդ ընթացքով աճեցրի Բելիարի զորախումբը։ Իմ ծուլությամբ դևերի գարշելի խաբեբաներին նվիրեցի նրանց ցատկող ու վազող խաղերի ծաղրածուներին։ Գաղտնի հարվածներ ու անտեսանելի վերքեր ստացա կործանողների դահիճներից։
Քրիստոսի խաչով չվանեցի մերժվածներին, այլ ընդհակառակը՝ կրկնապատկեցի նրանց զորությունը։
Իմ թշվառ անօրենության պատճառով Հիսուսի անունը հայհոյվում է այս մարդկանց մեջ, ինչպես Իսրայելի պատճառով՝ հեթանոսների մեջ։
Ապականության վնասաբեր հարվածներ, ժանգ, որդեր և հոգուս ծաղիկը մաշող այլ կրծողներ՝ ըստ սուրբ Հովելի հրաշալի ողբերի, որոնք երկրի վրա Իսրայելի նշանների համար էին, հին ու չար հոգիների մեջ. ես ինքս տնկեցի դրանք և պատրաստվեցի նրանց ստեղծել, ոչ թե ոչնչացնել։
Ինձ համար անհամար մահաբեր մարտիկներ հավաքեցի։ Ինձ հանդիմանողներ ստեղծեցի՝ անիրավ ու անամոթ լինելով։ Ինձ հակառակ զորացրի անհաղթահարելի թշնամիներ։ Դառնությունը բաժին դարձրի ինձ՝ քաղցր կերակուրների հետ։ Ստացողի հանդեպ միշտ նենգ եղա, իսկ բանսարկուի հանդեպ՝ ամենահավատարիմը։
Գ
Ավա՜ղ իմ աղետին, վտանգի վշտին, ամոթի խավարին ու պատկառանքի մթությանը։ Ինչպե՞ս համարձակվեմ խոսքիս մեջ հանդիմանություն ասել. կորստյան ձայնս մեծ է, իսկ աղաղակող բողոքս՝ անտանելի։
Եթե հնարավոր լիներ տեսնել հոգիս, այն տգեղ, թշվառ ու բոլորովին ընկղմված կլիներ, հեծության ցավերով մինչև վերջ խեղճացած, մրոտված ու գարշելի գույնով ապականված՝ ինչպես մեհյանի սպասավոր։ Որովհետև ձուլված պատկերի և մեղքի ախտի սպասավորությունը նույնն է։
Դ
Արդ, ես գնացի կորստյան այս ճանապարհով՝ խավար հետքերով, և ըստ մարգարեի՝ Իսրայելի քահանաների դեմ ուղղված հանդիմանության, Քո ցանկալի բաժինը տվեցի անանցանելի անապատին։
Ինչպե՞ս ինձ մարդ կոչեմ՝ անմարդկանց շարքին գրելով, կամ ինչպե՞ս բանական անվանվեմ՝ անբանների հիմարությանը միացած։ Ինչպե՞ս տեսնող կոչվեմ՝ իմ մեջ եղած լույսը խավարեցնելով, կամ ինչո՞ւ զգայական անուն կրեմ՝ իմաստության դռները փակելով։ Ինչո՞վ ցույց տամ անեղծ շնորհի պատկերի դրոշմը, երբ ինքս իմ մեջ հոգով մեռած եմ։ Նույնիսկ շարժվող կամ շնչող չեմ կարող կոչվել, ուր մնաց՝ հոգևոր կամ մտքի ընկալունակ։
Ե
Անպետք եմ անոթների թվի մեջ, անարգ՝ պատի քարերի շարքում, արհամարհված՝ կոչվածների կարգում, ստորագույն՝ հրավիրվածների ցեղի մեջ, մահվան սարսափով կաշկանդված և բոլորից անմխիթար՝ Երուսաղեմի ցավերով ու տանջանքներով, ինչպես Երեմիայի խոսքն է խրատում։ Հեծությունից օրերս պակասել են, իսկ տարիներիս ընթացքը՝ հառաչանքից, ըստ սաղմոսերգուի։
Ըստ իմաստունի խոսքի՝ ցեցի առաջ բուրդի և որդի առաջ փայտի պես սրտիս տագնապից հալվեցի։ Ըստ սաղմոսերգուի՝ սարդի ոստայնի պես մաշվեցի ու անպետք դարձա, իսկ մարգարեի խոսքի համաձայն՝ առավոտյան ամպի ու վաղորդյան ցողի պես սպառվեցի։
Զ
Բայց ոչ մի մարդու վրա հույս չունեմ։ Եթե տեսնողի կողմից անիծված լինեմ, անհուսալի հուսահատությամբ կմեռնեմ. այլ հույսս Քեզ վրա է, Տե՛ր իմ՝ հոգին սիրող, որ Քո անսահման բարի գթության մեջ ընկղմված և խաչին գամված ժամին մեծ ողորմություն խնդրեցիր Քո բարձր Հորից՝ Քեզ չարչարողների համար։
Արդ, շնորհի՛ր ինձ քավության հույս, կյանք ու ապավեն, և իմ թշվառ շնչին տուր Քո բարի Հոգին։
Եվ Քեզ՝ Հոր հետ, Սուրբ Հոգով, զորություն, հաղթություն, մեծություն ու փա՜ռք հավիտյանս։
Ամեն։
[ԻԲ]
ՎԵՐՍՏԻՆ ՀԱՎԵԼՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՂԻ ՆՈՒՅՆ ԱՂԵՐՍԻ ՄԱՂԹԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Կրկին այլաբանորեն կշարադրեմ՝ շարունակելով ու կրկին նույն պատկերով ներկայացնելով իմ անձին ուղղված հանդիմանությունների շարքը։ Գուցե Ամենագետը գրի իմ այս ցավագին խոսքի դատավճիռը՝ որպես բոլոր չար գործերի ու գաղտնիքների ճշմարիտ խոստովանություն։
Բ
Ես մի խոսող ձի եմ՝ կարծրաբերան, սանձը կտրած, սանձարձակախոս, անհնազանդ ավանակ, վայրի ու անկիրթ երինջ, կամակոր ու անուսանելի մարդ, խելագար, վտարանդի ու կորստյան մատնված, մեղանչող, անխրատ ու ապականված մանուկ, մահապարտ ու անգործ տնտես, անասնական, գազանային ու անմաքուր բանական էակ, անպտուղ ու կործանարար վայրի ձիթենի, հոգուս տրտմություն, դատաստան ու տանջանք դարձած մարմին, անբժշկելի, անխնամ ու անկանգուն վիրավոր, կայսերական ոսկե շղթա՝ կեղծ ու անգտանելի, սխալական, փախստական ու թշվառ ծառա։
Գ
Ահա ես կամովին ինքս ինձ մատնում եմ և մարմինս կործանում, հոգով կորսված ու մշտապես մտքով խաբված եմ, կամակոր ու սրտաբեկ, մոռացկոտ ու հանճարից զուրկ, զգայազուրկ ու իմաստությունից սպառված, խոցված տեսքով ու եղեռնալուր։
Այստեղից ու այնտեղից ամեն տեսակ բորբոքումներով, մահաբեր երկունքներով վնասված եմ։ Ոչ մի կերպ չեմ երևում Քեզ՝ բոլորի Տիրոջդ, ընտրության գործի համար պիտանի։
Ողբում եմ ինձ ծնած որովայնը, սգում եմ ինձ կերակրած կուրծքը։ Ինչո՞ւ կաթի հետ մաղձ չխառնվեց, և ինչպե՞ս քաղցրության հետ ինձ դառնություն չմատուցվեց։
Դ
Եթե ես ինքս իմ անձի դեմ այսքան խոսքով սարսափելի դատախազ դարձա և դեռ ունեմ բարկությանս անխոնարհ սուրը, ապա երկրածիններից ո՞վ կարող է ինձ հանգստացնել։
Ամեն ինչ կխայտառակեմ, ամբողջ էությունս կդատապարտեմ ու կպատժեմ, բոլոր վնասակարների զորախումբը կհանդիմանեմ, խոցողների զորքերի դեմ դատախազ կկանգնեմ և զգայարանների իշխանություններին կշտամբեմ։
Ամեն ինչում, բոլոր առումներով մեղանչեցի. ողորմի՛ր, գթա՛ծ։
Իմ մեջ մեղքերի պարտքերի ոչ մի նոր մշուշ չգտար. ես միշտ նույն պարտավորն եմ՝ նույն վիճակով, Քո առաջ անփոփոխելիորեն մոլորված ու պատռված հանդերձով կանգնած։ Իսկ Դու միայն իսկապես գթած, օրհնյալ ու մարդասեր ես, որ իմ փրկության աջ կողմում նախապես կանգնած ես անփոփոխ ներողամտությամբ։
Ե
Ուստի, մատուցի՛ր, խնամակալ, զորավոր, երկնավոր, բարի, ամեն ինչ ոչնչից ստեղծող, քո զորության իմաստության Խոսքի կայծակը գործի՛ դիր՝ իմ լեզվի շարժումն ազդելու համար, որպեսզի մաքրվեմ իմ ձեռակերտ բոլոր զգայական էակներից, որոնք քեզնից են եղել և քո միջոցով կրկին բժշկվել ու պատրաստվել, և անպակաս ձայնով ու անընդհատ խոսքով քեզ գոհություն մատուցեմ՝ ի փառս քո Հոր՝ մեր Աստծու մեծության, հավիտյանս։
Ամեն։
[ԻԳ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Տե՛ր, ամեն ինչի Աստված, ամեն ինչում զորավոր, անսահման, բոլորի անեզր բնակավայր, ամբողջ էությամբ բոլորին մոտ, անտեղակայելի վայրերի Տեր, և քեզնից դուրս սահման չկա. երբեք ոչինչ չի երևում և ոչ մի տեսիլք չկա առանց քո լուսավոր ծագման։
Փա՜ռք ահավորությանը, անուն՝ անհասանելիությանը, կոչում՝ մեծությանը, ձայն՝ անբավությանը, էություն՝ անքննելիությանը, անհասանելիորեն հեռավոր և անընդհատորեն մերձավոր, հեծության տեսնող, թշվառության դիտող, տրտմությանը մոտ, անճարության ամենաբուժիչ հնար, գթությունների Հայր, ողորմության ծագում, մխիթարության Աստված։
Բ
Տե՛ր, ողորմությամբ նայի՛ր իմ բազում վտանգներով լի տառապանքների դառն վշտերի պատկերին, որ քո առաջ եմ տարածում։ Բժշկելով՝ մասնակի՛ց եղիր ինձ և մի՛ կանչիր դատավորի պես՝ ընտրություն քննելու։
Արդարև մեծ է այս տարակուսանքի ցավերի վտանգը, երբ մարմինը մեղքերով է գերված, հոգին՝ չար գործերից չանջատված, գործերի գործիքը՝ սովորության կապանքներով կապված, մարմնի զանգվածը՝ մահաբեր կրքերով շաղախված, սրտի իմաստության զգայությունը՝ նենգությամբ խոցված, բարու ակնկալիքը՝ ամբողջովին վերացված, բանականությունը՝ անասունների շարքը դասված, գոյության հետ՝ զազրելի գարշանքներ շարված, տեսանելիքը ողջ մնացած, իսկ իմացականը՝ վիրավորված, հանցանքների հիշողության սաստկությունից՝ մշտապես հուսահատված, նախորդ գործերի տագնապից՝ միշտ տարակուսած, աղերսանքի մաքրությունը՝ բոլորովին պղտորված, խղճի ու մտքի խռովքից՝ կրկին այրված, գործի լծակից ձեռքը՝ հետևում մնացածը որոնող, կերպարանքով առաջ շարժվող, բայց ոտքերով հետ քաշվող, գոյերի գիտությամբ՝ չգոյությունների մեջ միշտ խաբված, մտքի պայքարում՝ փոքր բաներից պարտված, սրտի հառաչանքից՝ կոկորդի դուռը բոցավառված, կամքի խոնավ զորությունը՝ ամենուր այրված, անարև մառախուղով՝ բոլոր կողմերից պատված, ակնկալիքի լայնությունը՝ բոլորովին նեղացած, անտանելի պատիժը՝ զգայարանների մեջ դրոշմված, կորստի ողբերգությունը՝ հիշողության մեջ բերված, հատուցման դատավճիռը՝ մտքի մատյանում գրված, բարերարի հայացքը՝ կարծես բարկացած երևացած, բնությամբ լույսը՝ հողեղեն մարմնիս վրա զայրացած, էության ահավորությունը՝ իմ բնության փոքրության հետ բախված, խոսքի մշտական որոտը՝ բանական մոխրիս վրա բարկացած, արդարության քարերով՝ մահվան արժանիները ջախջախված, ինձ տրված տաղանդը՝ այստեղ անառակաբար կորցրած, թանկագին ունեցվածքը՝ երկրի վրա իբրև անարգ բան թաղված, տանջանքների պտուղը՝ ծուլության խավարով ծածկված, կարծես ճրագի լույսը վերացված ու այլևս չերևացող, լեզվիս պատասխանը՝ արդարությունից օտարացած ու կարկամած, իմ անհամբեր շուրթերը՝ օրինավոր դատաստանով պապանձված, մտքիս խռովքը՝ տարբեր մասերի ցրված, օգտակար կյանքի մասին ոչինչ չիմացած, բարին ընտրելու կշռադատման մեջ՝ անմիտ երևացած, ելքի ընթացքը՝ չարի նահանջով կասեցված, յուղի վառարանը՝ մոխրով լցված, անունիս գրությունը՝ կյանքի մատյանից ջնջված, և երանության դեմ հանդիմանությունը՝ այնտեղ արձանագրված։
Գ
Եթե զինվոր տեսնեմ՝ մահ եմ ակնկալում, եթե պատգամաբեր՝ խստություն, եթե գրագիր՝ պարտամուրհակի կորուստ, եթե օրինապահ՝ անեծք, եթե ավետարանիչ՝ ոտքերի փոշին թոթափել, եթե բարեպաշտ՝ հանդիմանություն, եթե մերժված՝ կսկիծ։
Եթե ընտրության ջրով փորձվեմ՝ կործանվում եմ, եթե դատաստանի որևէ դեղ ընդունեմ՝ կորչում եմ։
Եթե բարության նշան տեսնեմ՝ փախչում եմ իմ չար մտքերից, եթե ձեռք բարձրացվի՝ կորչում եմ, եթե փոքր-ինչ սարսափեցնեն՝ դողում եմ, եթե թույլ ձայն լսվի՝ վեր եմ թռչում։
Եթե հրավիրվեմ խմողների խնջույքին՝ դողում եմ, եթե կանգնեմ քո մեծության առաջ՝ սարսափում եմ, եթե խոսքի հարցաքննության կանչվեմ՝ քարանում եմ, եթե արդարությամբ քննվեմ՝ համրանում եմ։
Դ
Արդ, այսքան թշվառ ու ողորմելի տարակուսանքներս, որոնք մեկը մյուսի վրա են կուտակված, իմ սրտի զգայական գոյության խորքից անբուժելի ցավերով ու անտեսանելի նետերով խոցված, անարտահայտելի, մշտական, հարատև ու միշտ ներթափանցող, այստեղից հոգուս մեջ մխրճված, թարախով լցված, կրկնակի հարվածով՝ մահաբեր կործանման վտանգ են գուշակում։
Մթին խորքերի թարախը՝ երկաթով պատված, իմ գաղտնիքների ծածուկ վերքերը, ինձ տագնապ են պատճառում՝ անխնամ մնացած վերքեր, որոնք բացվում են շնչիս ելումուտի հետ։ Այդ տառապանքների պատճառով ձայնիս աղաղակը դաժանորեն ճնշված, արցունքներով ու հոգու ողբալի տրտմությամբ խառնված՝ դեպի երկինք եմ ուղարկում՝ քո բարերար զորությանն ապավինած, ինձ՝ երկրից ստեղծվածիս, նահատակների ու ինձ հետ աղոթողների հետ։
Իմ վերջին հեծությամբ ես էլ նրանց հետ, ողբի արցունքներով ու բոլոր նվիրաբերողներով, իմ բաղձալի աղերսանքներն այս ստորին աշխարհից դեպի երկինք եմ ուղարկում։
Շնորհի՛ր, Տե՛ր, կյանքի խաղաղ հանգիստը ինձ՝ ողորմելիիս, որ ապարդյուն երկրագործությամբ եմ չարչարվել։ Դու ամեն ինչ ես ամեն ինչում, և ամեն ինչով քեզ փա՜ռք։
Ամեն։
[ԻԴ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, ո՞ր խնդրանքներին արժանի համարելով ինձ՝ մոտենամ աղերսելու. արքայությա՞նը, որից շեղվեցի, թե՞ քո փառքի գեղեցկությանը, որից զրկվեցի, թե՞ անմահ կյանքին, որից հեռացվեցի, թե՞ հրեշտակների հետ ընկերակցությանը, որից բաժանվեցի, թե՞ արդարների հետ մասնակցությանը, որոնցից կտրվեցի, թե՞ կենդանի որթի ճյուղին, որից պոկվեցի, թե՞ ուրախության տնկին, որից կտրվեցի, թե՞ շնորհի փառքի ծաղկին, որից թափվեցի, թե՞ պարծանքի ժառանգությանը, որից խոնարհվեցի, թե՞ հայրական ծոցին հարազատ լինելուն, որից դուրս նետվեցի։
Բ
Եթե լույսի զգեստով պարծենամ՝ որից մերկացա, եթե հույս դնեմ ստացողի վերադարձին՝ որից օտարացա, եթե ձգտեմ դեպի այն լույսը՝ որից հեռացա, եթե միանամ Հիսուսի ոսկորներին՝ որից մերժվեցի, եթե մոտենամ նրա թևերին՝ որոնցից օտարացա, եթե ապավինեմ նրա ապաստարանին՝ որից հեռացա, եթե փրկության նորոգությանը՝ որից մեռա, եթե զգաստության ուրախությանը՝ որից ինքս ինձ զրկեցի, եթե կյանքի ուխտի օրենքին՝ որից շեղվեցի, եթե հաստատուն սահմանին՝ որից սահեցի, եթե անշարժ վեմի ամրությանը՝ որից սասանվեցի, եթե զորագնդի շարքերին՝ որոնցից դուրս հոսեցի, եթե առաջնեկների քաղաքում բնակվեմ՝ որտեղից գերվեցի, եթե աղոթեմ ամենօրյա հացի համար, որը չեմ վաստակել, եթե խնդրեմ տառապանքների փոխհատուցում, որի համար չեմ քրտնել, եթե պարգևներով պսակվեմ, որոնց համար չեմ պայքարել, եթե ինձ համար կյանքի արձան կանգնեցնեմ՝ որտեղից ջնջվեցի, եթե հիշեմ քո բարերարությունները, որոնք միշտ մոռացել եմ։
Գ
Ահա հույսի կյանքի լարը կտրվել է կամ խզվում է։ Պատվել եմ բորոտության գարշանքով՝ ամբողջովին ախտավորված, ապականությունն ամբողջությամբ սպառել է մարմինս, շրջապատել ու ինձ Աստծուց մեռցրել։
Մի փոքր փայլուն, տգեղ ու բորբոքված խոց է մնացել ինձ՝ նախկին երկդիմի կերպարից, որը խորհրդանշում է կրկնակի անմաքրությունը։
Պարծանքի փայլն ամբողջովին մարել է ինձ համար, փրկությունը մատնվել է, բարին ստվերվել է, կյանքի ելքն ամբողջովին փակվել է, մխիթարությունը վերացել է, դատաստանի ատյանը մոտեցել է, մահվան թույները բորբոքվել են իմ մեջ, սպանվածը կրկին կենդանացել է ինձ համար, նավի հանգրվանը քարերով փակվել է, հույսի ճանապարհը կուրացել է, շնորհի ծածկոցը մերկացել է ինձնից, փառքի գեղեցկությունը ստվերվել է, առաջնորդող իմաստությունը խափանվել է, հանդիմանանքի փուշը շատացել է, անօրենության որոմը ծաղկել է, դժոխքի բոցն իմ մեջ բորբոքվել է, ծառայության լուծը ծանրացել է, ստրկության կապը զորացել է, տան կառուցողը ահա ընկել է, բարձրության ապավենը կործանվել է, ընտանիքի միությունը խզվել է, և սրբությունը սիրող Աստծու Հոգին տրտմել է։
Դ
Եվ քանի որ վերջին դառնությունն եմ համբուրել՝ տանջանքներս, խայթոցներս, տրտմություններս, հոգեկան վիշտս, անխնամ մնացած ցավս, անհույս տարակույսներս, անծածկ ամոթս, չբուժվող խայտառակությունս, անվստահ պատկառանքս, անդարձ փախուստս, անմարդասիրական հալածանքս, երկար ճանապարհի անօգնական ու անվարձ ուղևորությունս, — իսկ դու փրկություն ես, զորություն և օգնություն, ողորմություն, լուսավորություն, քավություն և անմահություն, Տե՛ր Հիսուս Քրիստոս, կենդանի Աստծու Որդի, երկնքի ու երկրի Արարիչ։
Դու ջուր ես տալիս ծարավածներին՝ անապատի չոր վայրերում։ Օրհնյա՛լ, գթասիրտ, զորավոր, մարդասեր, համբերատար, խնամակալ, կարող, այցելող, աննախանձ պաշտպան, հաղթական պահապան, անսպառ կյանք, երկնային միջնորդ, աննվազ լիություն, տոնելի երանություն։ Քո աջով՝ սիրո ողորմությամբ մեկնած, ընդունի՛ր և մատուցի՛ր ինձ՝ ամենամեղավորիս, քավված ու սրբված, կենդանի Խոսք, քո Հոգուն հավասարապատիվ, որպեսզի քո միջոցով հաշտություն վերադառնա իմ մեջ, և քո ձեռքով՝ իր կամքով մաքուր նվիրաբերված, զորեղն իր էությամբ ինձ Հորը մատուցի, և այնտեղ՝ նույնի հետ, միշտ քեզ միացած մնամ՝ շնչիս ողջույնով քո շնորհին կապված, քեզ անբաժանելիորեն միանալու համար։
Ուստի քեզ՝ քո Հոր և Սուրբ Հոգու հետ, երեք անձերի մեկ բնության և մեկ աստվածության մեջ՝ փա՜ռք, իսկ ստեղծված էակներից՝ գոհությո՜ւն հավիտյանս հավիտենից։
Ամեն։
[ԻԵ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Բայց քանի որ այսքան գերությունների վրա այս ամենաթշվառ ու վտանգվածիս համար ելք առ ելք պետք է գտնվի, որոնց անցքերի կերպարանքները մասամբ արդեն նկարագրեցինք, ուստի փոխելով խոսքիս եղանակը՝ ոչ թե աղետի ողբալի վիճակը։
Այն է՝ իմ կյանքի ընթացքը շատ նման է ալեկոծ ծովի, որի անթիվ ալիքների մեջ այս աշխարհում հոգիս տատանվում է՝ մարմնիս կառուցվածքով, կարծես մի նավակի մեջ։
Այդ անսպասելի վախճանը, որ Եսայի մարգարեն պատկերել է պարսկական հնության մեջ Երուսաղեմի և Սամարիայի կործանման օրինակով, նմանությամբ նկարագրել է այս դեպքը. և սխալ չի լինի այն համեմատել իմ հոգևոր կործանման հետ։
Բ
Քանի դեռ անտարբերության մեջ էի՝ անվրդով վստահությամբ, և վտանգների մասին միայն փոքր-ինչ կասկած էի մտաբերում հանգստության ու աշխատանքի միջև եղած կարճ ընդմիջման ընթացքում, կարծես արդեն հասել էի նպատակիս, ձմեռը ամռանը հասավ ձյունաբեր հողմով։ Երեքօրյա հողմը իր հարվածով խռովեց խաղաղությունը, և նավը վայրի ալիքների բախումից փշրվեց։
Թևերի շարժիչ մասը քանդվեց, բարձրացնող կայմը պոկվեց իր տեղից, առագաստի թռչող կտորը պատռվեց անթիվ պատառների, կառուցվածքի տեսքը խեղվեց, ձգող պարանները կտրվեցին, ղեկի տեսադաշտը խոնարհվեց, հենարանի պարանը կտրվեց, խարիսխի ապավենը լուծվեց, ծանր լծերը՝ զույգերի միացման մասերը, բաժանվեցին, ուղղիչ լծակների ծայրերը ոլորվեցին, հիմքի լաստը խորտակվեց, ղեկի կառուցվածքը սուզվեց, նավարկության հարմարանքները պակասեցին, ողնափայտի պատսպարանը իսկույն կոտրվեց, կրծքի հաստ հենարանները թուլացան, գոգավոր մասերի կառուցվածքը խաթարվեց, եզրերի շուրթերը խախտվելով՝ ցատկեցին, նստարանների հենարաններն ընկան ու վերացան, վանդակապատի գեղեցկությունը տապալվեց, գահավորակի հանգստավայրը խառնվեց, տախտակաշարերի միացումները միմյանցից անջատվեցին, ամրացնող մեխերը քաշվեցին։
Գ
Այս ամենի արդյունքը ինձ համար ողբի հիշատակարան դարձավ։
Նավավարն իր նավի դիմաց կանգնած թափառում ու ողբում է, ձեռքը ճակատին դրած՝ արցունքների գետեր է հոսեցնում։ Ծովի ալիքների ծայրերին հազիվ երևացող մնացորդների նշանները տեսնելով՝ կարծես խոցված բանական էակ, ողորմելի տրտմությամբ հեծում է։
Որովհետև եթե երկնային զորքերով բարի Նավապետը աշխարհի ծովում իմ՝ փշրված նավը, իմաստուն գոյության տապանը, վերցնի, ապա այս խոսքի ողբալի համեմատությունը ճշմարտությունից չի շեղվի։
Արդարև, մարդասեր Տերը լաց եղավ մարդկության վրա՝ ողբալով թաղված իր ազգակցին, և նրա հետ լաց եղավ մոլորված Երուսաղեմի ու մոլեգնած Հուդայի վրա։ Նրանցից մեկի վստահությունը կորավ՝ խորտակված նավի նմանությամբ, իսկ մյուսը, հասնելով անդունդի հատակին, հույսի պարանը ձեռքում պահողի խարիսխով խաղաղություն գտավ։
Դ
Մի՞թե կտեսնեմ, որ իմ մարմնի բազմիցս փշրված տապանը նորոգվել է, մի՞թե կտեսնեմ ողբալի հոգուս փշրված նավը ողջացած, մի՞թե կտեսնեմ մեծ հեռավորությամբ բաժանվածները կրկին միացած, մի՞թե կտեսնեմ իմ վշտահար սիրտը ուրախացած։
Արդյոք հույս ունենա՞մ տեսնելու իմ բնության ընդմիշտ խաթարված կերպարը կրկին վերականգնված, մի՞թե կտեսնեմ իմ թշվառ վրանը նորից կանգնեցված, մի՞թե հուսալի կլինի տեսնել ինձ մերժված գերի՝ ազատված, գուցե՞ հույս ունենամ տեսնելու շնորհիդ լույսից ընկածիս կրկին զորացած։
Մի՞թե կտեսնեմ քո պայծառության հարազատ գեղեցկությունը՝ ողորմությամբ ինձ երևացած, մի՞թե երբևէ կտեսնեմ իմ հոգու ամենատխուր կերպարը ժպտալիս, մի՞թե կլսեմ իմ գուժկան ձայնի փոխարեն ինձ ուղարկված ավետիսի լուրը, մի՞թե կտեսնեմ հազարավոր վնասներով խորտակված անոթս վերակառուցված։
Մի՞թե իմ մտքի աչքերի պատուհանները կտեսնեն պարտքերիս մուրհակը պատռված, մի՞թե իմ տագնապի օրը կհայտնվի, երբ շնորհի քավությունը բարությամբ ծագի ինձ համար, մի՞թե քո առաջնորդությամբ կմտնեմ լույսի խորանի խնջույքին։
Մի՞թե ոսկորներս կենդանանան, ինչպես Եզեկիելի մոտ, և կյանքից չորացածներս կենդանացնող շնչի ներգործությամբ զորանան։ Մի՞թե կրկին կնայեմ քո սուրբ տաճարին՝ մարգարեի աղաղակով, այն կույտի միջից, որ հեռացվել է լույսից և ամաչում է քո առաջ կանգնելուց։
Մի՞թե խավարից ծնվածս կտեսնի առավոտվա լույսը, մի՞թե կհասնի մշտական սառնությունից տանջվողս գարնան մոտենալուն, մի՞թե կտեսնեմ անձրևի ցողը, որ հոգիներիս արոտը կանաչեցնում է, մի՞թե երբևէ կտեսնեմ քո գթության հոտի մեջ կրկին ընդունված՝ գազաններից փրկված ոչխարիս։
Ե
Եվ քանի որ, ըստ Հոբի խոսքի, չարի հնարքները շրջապատել են ինձ, և ես չեմ կարող անցնել դրանց միջով, եթե քո բարերար կամքի ողորմության լույսը երևա, քո գթության դուռը բացվի, քո փառքի ճառագայթը տարածվի, քո ձեռքի խնամքը հայտնվի, կյանքի քո արեգակի օրը տարածվի, քո բաղձալի առավոտի տեսիլքը բացահայտվի, քո քաղցրության առատությունը աղբյուր դառնա, Արարչիդ կողից վտակ հոսի, քո անապական սիրո հեղումը թափվի, քո շնորհի ավետիսի ծագումը երևա, քո պարգևի ծառը ծաղկի, քո օրհնյալ մարմնի մասերը բաշխվեն, կարճացած ակնկալիքը կատարվի, քո ողջույնի ընդհատված ձայնը, Տե՛ր, լսվի, հեռացած խաղաղությունը մոտենա, — այս ամենի մեջ, այս երանելի սահմանով, հաստատուն հույսի հավատն ընդունած և քո Սուրբ Հոգուն ապավինած, որ քո Հոր հետ քաղցր ձայնով պաշտվում է, քեզ հետ փառավորվելով անհասանելի լույսի մեջ, որով ինձ՝ մեղավորիս, քավությամբ հանդերձ կյանք ու երանություն է պարգևվում։
Անխախտ ավանդ պահելով ինձ հետ՝ որպես անեղծության պարգևի ճշմարիտ հիշատակության գրավական, քո անճառելի ու ահավոր անունով, զորավոր ու միակ Սրբիդ և երեք անձերի անքննելի տիրապետությամբ, դու, որ էություն ես էության մեջ և բարձրության մշտնջենականություն, քաղցրությամբ, ողորմությամբ ու մարդասիրությամբ պսակված, պատրաստված ու թագավորող։
Այո՛, ամեն ինչում և բոլորի համար ամեն ինչ կարող ես, գթասի՛րտ, և քեզ է վայել փառքը այս ժամանակավոր կյանքում և գալիք հավիտենականության մեջ՝ հայտնության մեծ օրը, հավիտյանս։
Ամեն։
[ԻԶ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, իրավացիորեն ու ճշմարտապես նրանց շարքում, ովքեր հեկեկանքի ձայներով ու խոսքերի համահունչ ավարտներով տողեր են հորինում և այդպես առավել սաստկացնելով՝ սրտի ցանկության ցավերն ու աղետները ճմլում են արցունքների հորդումով, ես էլ, նստելով ողբերգություն հյուսողների այդ խմբի առաջին շարքում, նրանց հետ նույն հեծությամբ ու ողբալի ձայնով արտահայտում եմ իմ տառապանքը։
Ես ո՛չ ամբողջովին մեռած եմ աշխարհի համար, ո՛չ էլ իսկապես կենդանի՝ Աստծու համար. ո՛չ միայն տաք եմ, ո՛չ էլ առանձնապես սառը, ինչպես ավետարանչի առակում է գրված Հայտնության մեջ՝ երեք անգամ ատելի Երրորդության տիրապետության և ամենատես Արարչի համար։
Ահա այսպիսին են տրտմողների պատշաճ կերպարանքները, որոնք կրկնակի ողորմելի երևալով՝ մեկ գծով սահմանված, այսպիսի միությամբ իրար կապակցված, ներկայացնում են թշվառության օրինակը։
Բ
Պարտքերի համար մերժված տաղանդների պատճառով մեծ շտապով պատժվում եմ, ես՝ անպիտանս, իրավամբ մատնված իմ անարժան գործերին, արքունի գանձերը վատնողս՝ կրկնակի դատապարտված ու անխուսափելիորեն բռնված, մեծատիրոջ առջև պատասխանատուս՝ անխուսափելիորեն կաշկանդված։ Հազար քանքարի պարտք ունեմ, բայց ականջի չափ անգամ վճարելու կարողություն չունեմ։
Առանց բարեխոսի կապված՝ դառն բանտի պահեստում արգելափակված եմ, հեծությունն ու ցավերի տառապանքը ճաշակել եմ անլույս բանտում, անպաշտպան տանջված՝ առանց վարձի ու ողորմելի։ Այդ պատճառով այստեղ ողբի այս եղանակը կնքեցի ինձ համար, այս ձայնով պարտք վերցրի ցավալի կոծը և շրջապտույտով նույն կարգը հաստատեցի՝ խորհրդավոր տասներկուի անընդհատ թվով։
Աղքատության հնոցը բոլոր կողմերից փոթորկում է, անպատսպար թշվառս՝ վտանգված ու սիրտս գերված, տարակուսած հոգով՝ շնորհազուրկ ու մոլորված մարդ, անխնամ աղերսանքով դատաստանը պահանջվում է ինձնից, մեղքի ու մահվան զենքերով խոցված են իմ գաղտնի զգայարանները, անփրկելիորեն մատնված՝ իմ չարությունների բռնության գերին եմ, և սուր սաստող սրով բնությանս գոյությունը մաշվում է։
Դատաստանի բեմի հիշատակով՝ այստեղից դատաստանի առաջ եմ կանգնած, անծագ մռայլը երևում է իմ չարատես աչքերին, անազատ կապանքներով կապված՝ ողորմելիս տարակուսում է, վերին պատկերի դեմքի ահավորությունն է երևում, խիստ անարև ու անպատսպար՝ դժոխքում եմ, անօգնական մոլորված՝ դժոխքի կրակի մեջ տանջվում եմ, աներևակայելի կորստով՝ մեղքի անդունդն եմ ընկել։
Ահա իմ ունեցած անպիտան արծաթը երբեք արժեք չունի, չի ընդունվում և չի հաշվվում Տիրոջ գանձարանում. խնդրանքս պղտոր է, ձեռքս՝ անմաքուր ու նվիրաբերելու անարժան։ Բայց կոտրված սրտով, մատներիս դողով, հույսով դարձյալ վերադառնում եմ, երեսս գետնին խոնարհեցրած՝ աղաչում եմ Հիսուսի մորը. Բարեխոսի՛ր, աղաչի՛ր, որ ինձ՝ մեղավորիս, քավություն շնորհվի։ Դո՛ւ ես կյանքի զորավոր փրկարարը, երկնքի տիրուհին։ Քեզ օրհնության ձայներ ու խնկի բույրեր են մատուցվում երկրի վրա, և ամենուր անուշ յուղեր են ընծայվում։
Գ
Արդ, իմ ասած ողբերի հյուսվածքին մեկ այլ մաս էլ ավելացնեմ և շնորհների Բարերարին արցունքների պտուղ մատուցեմ։ Կորստի խորությունը չափելով՝ երբեք չկարողացա հասկանալ դրա չափը, առանձին խոսքերով փորձեցի հանդես գալ դրա շուրջ, մտքիս թևերը արագացնելով՝ չհասա երևույթի էությանը, և իմ ձեռքն առա անխուսափելի բարկության բաժակը՝ որպես ուշացած պարտության բաժին։ Տարակուսանքներիս շփոթությունը, կարծես մահ ճաշակած լինեի, խմեցի, և այժմ ողորմելի ձայնով երգի եմ վերածում իմ հանցանքների բազմությունը։
Անտեսանելի կրակարան՝ մեծ բոցի անիծելի ջերմությամբ, անտեսանելի մի հալոց՝ անշիջանելի բուռն եռքով, սրտիս խորքի շտեմարանում նետերի սլաքներ՝ թունավոր դեղերով, լյարդիս երակների ընթացքի մեջ մահաբեր խոցերի ցավի ծակոցներ, աղիներիս ոլորաններում անօգնական տանջանքների անանցանելի ճնշում, երկու երիկամներիս մասերում անզոր դեղերի տենդ, կոկորդիս մուտքի մոտ՝ մաղձի անհնարին դառնություն, և հուսահատեցնող ձայների ողբը խոշոր արձագանքով հնչում է շնչափողիս մեջ։
Իմ բնությունը բազմաբաժան է, հակառակ ուժերը միմյանց դեմ պատերազմում են, մտքերի երկչոտ տարակուսանքով ամեն ինչ վտանգի մեջ է, հարազատների դավաճանությունը՝ անհաշտ ու կործանարար, ո՛չ մեռած եմ, ո՛չ կենդանի՝ թաղված մեղքի գարշելի տիղմի մեջ։ Քեզ՝ Բարերարիդ նայելով՝ պատժի կասկածով եմ վերև նայում՝ հույս ունենալով, որ անսպասելիորեն կյանքի անդունդից դեպի բաղձալի լույս կհանվեմ։
Դ
Նույն ինքը, ով այս խոսքը դրոշմեց, թող պսակվի երանելիների հետ, քո ողորմության հայացքով թող հաղորդակից լինի անարատներին, Աստծու՝ քո Խոսքի զոհաբերության շնորհիվ թող քո բարությամբ կենդանանա։ Քո գովաբանված շուրթերի օրհնությունը թող բաժին հասնի այս մատյանի ընթերցողին, թող հաստատվի Սողոմոնի առակի այս խոսքի ցանկությունը։ Բարձրյա՛լ, քո Հոգով նկարագրի՛ր այն՝ անեղծ նորոգության համար, որովհետև միայն դու ես համբերատար ու ներող, և քեզ փա՜ռք ամեն ինչում։
Ամեն։
[ԻԷ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ քանի որ ողբաձայն բանաստեղծությունների հետ միասին մատուցեցի նաև այս թվերի շարադրանքը՝ կոծ, հեծություն, սրտակեղեք հառաչանքներ, դառնության լաց ու արցունքների երգ, դարձյալ կսկսեմ իմ աղերսանքի խոսքը՝ խոստովանելով ու զղջալով, ծածուկը բացահայտելով, որպեսզի սկզբի ու ավարտի բառերի կրկնությամբ նույն ձևը միավորեմ միևնույն աղերսանքի մեջ և այստեղ դնեմ հոգին կենդանացնող խոնարհության խնդրանքը։
Բ
Մեղա՜ քո մեծ բարերարությանը, ես՝ անարգս, մեղա։ Մեղա՜ քո ճառագայթների ծագմանը, ես՝ խավարս, մեղա։ Մեղա՜ քո անսահման շնորհներին ու երախտիքներին, իսկապես մեղա։ Մեղա՜ քո երկնային սիրուն ու գթությանը, բացահայտորեն մեղա։ Մեղա՜ քեզ՝ ոչնչից ստեղծողիդ, ճշմարտապես մեղա։ Մեղա՜ քո գերազանց գրկի գուրգուրանքին, անթիվ մեղքերով մեղա։ Մեղա՜ քո աննվազ լույսի վայելքին, ես՝ խաբեբաս, մեղա։ Մեղա՜ քո անճառ կյանքի ճաշակմանը, բազում մեղքերով մեղա։ Մեղա՜ քո անհասանելի ձրի պարգևներին, շարունակ մեղա։ Մեղա՜ քո՝ Աստծու փառաբանված մարմնին, մինչև մահ մեղա։ Մեղա՜ Արարչիդ պաշտելի արյանը, իսկապես մեղա։
Գ
Ահա, արդարև, օրհնված է այս Մեղա խոսքի սրտառուչ հուսադրական հատվածը։
Սա է պատկառելի ավանդը, անմոռանալի պատվիրանը, հայրենական պարգևը, նախահայրերի օրենքը, բոլորի բաժինը, անհերքելի խոսքը, զորավոր պատասխանը, կյանքի կամուրջը, երկնքին հաճելի, սրբերին սիրելի, անխզելի կապը, հրաշալի խոսքը, անշրջելի պատճառը, բաղձալի աղերսանքը, փափագելի սեղանը, սրտաբեկ հնչյունը, անհնարինների կերակուրը, կարծրության վանիչը, Աստվածապաշտների սահմանը, հեթանոսների գիրքը, հնագույն կանոնը, քրիստոնյաների հարազատը, Արարչությանը հաղթողը, զորավոր պատնեշը, ահավոր սահմանազատումը, բարձր արվեստը, անչափ խորությունը, զարմանքի տեսիլքը, կնքված խորհուրդը, որի միջով ոչ ոք չի կարող անցնել, եթե իր անըմբռնելի մտքի արագությամբ չճանաչի այն։
Բարեհաջող հրաշագործ ձայն, որը չի հիշատակվել լքվածների դասի վերջին դատավճռում։ Գուցե դրանով կարճվի մահվան հասած արդար հատուցման վրեժը, և ընտրությունը, անգործ դառնալով, քանդի հավիտենական սահմանը։
Մեծության փառքի զարդը, որով հենց աստվածությունն է պսակվում ու ծաղկում։
Դ
Ո՞վ է մոտեցել ու բռնել այս սրբության զոհասեղանի եղջյուրներից և անմիջապես պատժից ազատվելով՝ անարատ գտնվել։
Իսկ եթե Աքարը՝ Զամբրիի որդին, Սավուղը՝ Կիսի որդին, և Հուդան՝ Սիմոնի որդին, այս խոսքն ասելով չարդարացան, ապա ես վկայում եմ՝ այս խոսքի պայմանը ճշմարտապես խոստովանելով, որովհետև հարկադրաբար ու կամքին հակառակ արվածը կատարյալ սեր չէ, ուստի նաև՝ ամբողջական փրկություն չէ։
Ե
Իսկ ես կամովին համբուրում եմ՝ կրկին կրկնելով քո երանելի խոսքի մկրտության հարազատ բառերը։
Մեղա՜ քո երախտիքները մոռանալուն, դարձյալ մեղա։ Մեղա՜ մարմնիս ձեռքով հոգուս խոցելուն, ես՝ անմիտս, մեղա։ Մեղա՜ քո կյանքին հակառակ գործելուն, իսկապես մեղա։ Մեղա՜ քո խոսքը անարատ չպահելուն, դաժանորեն մեղա։ Մեղա՜ ինձ ստիպող՝ մահվան օրվա մեջ կործանվելուն, ես՝ վատթարս, մեղա։ Մեղա՜ անկենդան մահվան պարտապանս, հանդիմանվածս, մեղա։ Մեղա՜ քո բարձրության հանդեպ անպատկառությունս, ես՝ տաղտկալիս, մեղա։
Զ
Ինձ համար վերջին՝ կրկնակի հոգևոր ողբն այն է, որ կործանումն ու կորուստը երևացին ինձ, որ անդարձորեն ապականվեցի, որ թշնամու որդի գրվեցի, որ երկնքի բարձունքից ընկեցի, որ վարքիս փշերը կուտակեցի։
Եվ դրան ավելանում է աղաղակող ողբը. ես ինքս ինձ անարգեցի, կործանարարի զոհասեղանը գտա։
Սրտի մեկ այլ դաժան կսկիծ էլ կա՝ ինձ տիրում են նրանք, որոնց ես չեմ պատկանում։
Արտաքինից արդար երևացող, բայց անմաքուր բաժակս, գարշելի պատվածքս, դատարկ պարծանքով զարդարվածս, լույսս՝ մթության վերածված, գերված ու թշվառացած հայացքս, փառքի ճրագս՝ մարած, ամեն ինչում ու ամեն կերպ վնասակար ես՝ հակառակ Տիրոջ օրենքներին, աստվածային հայտնություններին, արարչական երևումներին, ահավոր խոնարհություններին, այն ամենին, ինչ տեսել եմ սեփական աչքերով, և ինչի համար պատասխանատվությունս ավելի մեծ է, քան ամբողջ Ավետարանի համար։ Զարմանքներ, հիացումներ, հոգեմաշ հոգսեր, անհնարին տագնապներ, մտքի անհաղթահարելի հաշվումներ, թերի ելքեր, անկայուն անկումներ, հարմարեցված հուսահատություններ, պատշաճ հանդիմանություններ, տեղին նախատինքներ, արդար անեծքներ ու արժանի դատապարտություններ։
Արդ, սրանք են իմ՝ մեղավորիս հանդիմանություններն ու ինքն իրեն հասցրած տանջանքները։
Է
Եվ քանի որ կարող ես ներել այս բոլոր պարտքերը և բժշկել մահվան խայթոցները, ողորմության Տե՛ր, բոլորի՛ Աստված, Քրիստո՛ս Թագավոր, բարձրեալ Հոր Որդի, Արարի՛չ, գթասի՛րտ, բարերա՛ր, օրհնյա՛լ, առա՛տ, հարո՛ւստ, ահավո՛ր, զորավո՛ր, ողորմա՛ծ, տեսո՛ղ, ընդունո՛ղ, հաստատո՛ղ, ապրեցնո՛ղ, դարմանո՛ղ, կյանք տվող, համբերատար, անոխակալ, ապավե՛ն, բժի՛շկ, գովյա՛լ, երկնավո՛ր, անճառ, լույս, կյանք, հարություն, նորոգություն ու քավություն։
Ը
Եթե մարդասիրությամբ նայես, ինչպես որ քո սովորությունն է, քեզ նայելով՝ ես էլ կհեկեկամ։
Եթե լսես՝ կհառաչեմ, եթե ականջ դնես՝ կաղաչեմ, եթե անսասան լսես՝ կաղերսեմ, եթե ներես՝ կխնդրեմ, եթե դեպի ինձ դառնաս՝ կաղաղակեմ, իսկ եթե անտեսես՝ կկործանվեմ։ Եթե ոտքերովդ տրորես՝ կլացեմ, եթե հոգու պահապանը չընծայես՝ կմեռնեմ, իսկ եթե ահավոր դեմքդ ցույց տաս՝ կկորչեմ։
Եթե սաստես՝ կդողամ, եթե խեթ նայես՝ կսարսափեմ, իսկ եթե խստանաս՝ կահաբեկվեմ։
Եթե հալածես՝ կհեծեմ, եթե գետին տապալես՝ կվերանամ, եթե հուսահատությանս բոցը չվերցնես՝ կտագնապեմ, եթե խստանաս՝ կփախչեմ, իսկ եթե սպառնաս՝ կընկճվեմ։
Եթե քննես՝ քարկոծված կլինեմ, իսկ եթե ուժգին նայես՝ կսուզվեմ։
Եթե չխնայես՝ կմերժվեմ, եթե կանչես՝ կվախենամ, եթե աչքերդ հառես ինձ՝ կամաչեմ, եթե ձայն տաս՝ կերկնչեմ։
Բարիքների պարգևը մատնեցի, երանությունը թողեցի, շնորհը լքեցի, ուխտը ցրեցի, կյանքի ավանդը մոռացա, համարձակության վստահությունը կորցրի, քեզ՝ իմ Արարչիս, բարկացրի, շնորհի անճառելիությունը ոտնահարեցի, պատվո պատկերը խեղաթյուրեցի։
Թ
Իսկ եթե այս մահվան հեծության խեղդող ցավի մեջ մարդասիրաբար մոտենաս ինձ, Տե՛ր Հիսուս Քրիստոս, և ազդված Խոսքդ բնակվի իմ մեջ, եթե բժշկությունը դադարեցնի իմ մեծ մեղքերը, ապա քո ամենառատ քաղցրությամբ քեզ պատվաստված՝ հոգուս մեջ քո լուսավոր կերպարը դրոշմելով, կրկին կգտնվեմ ու կամրանամ՝ քավված և նորից ստեղծված, անմահ ու անախտ կյանքով փրկվելու համար։ Եվ քեզ՝ Հոր և Սուրբ Հոգու հետ, փա՜ռք հավիտյանս։
Ամեն։
[ԻԸ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, ի՞նչը հայտնեմ, ինչի՞ մասին խոսեմ, ինչպիսի՞ բաների մասին պատմեմ, որքա՞ն ծածուկ բաներ բացահայտեմ, կամ ինչերի՞ մասին խոստովանեմ. ներկայի՞ մասին, որ արդեն ունեմ, թե՞ անցյալի, որ կուտակել եմ, ապագայի՞ մասին, որից վախենում եմ, թե՞ բազմաթիվ շարժումների, որոնց մեջ գլորվել եմ, ինձ փոքր թվացողի՞ մասին, որը Աստծու համար մեծ է գրված, թե՞ աննկարագրելի ու չհիշատակվողի, նվազի՞ մասին, որը մեծ է, թե՞ թեթևագույնների, որոնք ծանր են, հոգեկան կործանարար կրքերի՞, թե՞ մարմնի սպանող ախտերի, հեշտության դռների՞, թե՞ վնասակար ծայրահեղությունների, անտեսանելի՞ բաների, թե՞ տեսանելի, շոշափելի՞, թե՞ շնչի պես հեռավոր, լայնատարա՞ծ հեշտ խայթոցների, թե՞ հեռահար նետահարության, խորությա՞ն անչափելիության, թե՞ ամեն ինչ բացահայտորեն սպառողի, բազմագլուխ պոռնկությա՞ն, թե՞ առողջության անբուժելիության, մարմնով չարի՞ հագեցման, թե՞ հոգով բարու քաղցի, Աստծուն տհաճ բաների մեջ խնամքով հանդես գալո՞ւ, թե՞ բռնության պարանով նույն մոլեգնության մեջ քաշվելու, մեղքի մահվա՞ն, թե՞ ունայն կարծիքների մասին։
Բ
Արդարև, կարծես կամովին խելագարված, մերկացած զգեստից, իմ խեղաթյուրված պատկերը ներկայացրի՝ իմաստունի հակառակ գործելով։ Թող հանճարեղները ծածկեն իրենց ամոթը. ես օտարացել եմ կրոնական կյանքից, հեռացել կարգերից, սրբության մեջ անսուրբ եմ, կուսության մեջ՝ անմաքուր, արդարության մեջ՝ ամբարիշտ, բարեպաշտության մեջ՝ վնասապարտ։ Բերանովս մոտ եմ Արարչին, բայց ներքին էությամբ՝ հեռու, շուրթերովս պատիվ եմ մատուցում, ինչպես մարգարեն է ասում, բայց ոչ սրտով։
Եվ եթե հարկ է այստեղ ասել ամոթալի բաները, ապա հանդգնությունն ավելի չար է, քան տանջանքները։ Աստծու պաշտամունքի համար կարծես անտեղի ծառայող լինելով՝ անկայուն մտքով երկու մահաբեր ճանապարհների միջև տարակուսում եմ։ Ջանում եմ, բայց ոչինչ չեմ շահում, պնդում եմ, բայց չեմ հասնում, շտապում եմ, բայց տեղ չեմ հասնում, տենչում եմ, բայց չեմ տեսնում, փափագում եմ, բայց չեմ հանդիպում, կարոտում եմ, բայց չեմ գտնում։ Ամբողջ երկիրն ունեմ, բայց ամբողջ աշխարհի աղոթքի պատգամաբերն եմ։
Գ
Բայց այս բազմաթիվ բաները մի՛ պահիր մտքումդ, Բարերա՛ր, և մի՛ հիշիր։ Քեզ համար ավելի հեշտ է դրանք ջնջել, քան ինձ համար՝ տանջանքով աջ ձեռքով գրել։
Դրա համար էլ առանց խնայելու գրեցի, որպեսզի դու առատորեն ջնջես, օրհնյա՛լ։
Դու մեր՝ մեղավորներիս համար համբերատար կոչվեցիր՝ ըստ երանելի Եզրիի սրտի հեծության աղերսանքի խոսքի, որի հիշատակած խոսքից հոգին խիստ նեղված ու հոգնած է, բոլոր մահաբեր կրքերից վտանգված, ընկած մեղքերի անդնդային ապականության գարշելի վիհը, որովհետև Հոբի խոսքի համաձայն՝ չեմ հավատում, թե դու նույնիսկ ինձ կլսես։
Արդ, ես ինքս ինձ հանդիմանելով՝ ինքնադատապարտված գերի եմ, կամովին մատնվել եմ իմ բնությանը, արգելել, փակել ու կնքել եմ ինձնից կյանքի բոլոր հնարավորությունները, որպեսզի դու՝ գովյալդ, կրկին մեծարվես մեղքերով կապվածիս փրկությամբ։
Դ
Եվ քանի որ մարգարեից լավ խրատ ենք ստացել, փորձենք նրա հետ միասին աղոթել՝ քո Հոգով երգելով և հաստատուն հույսով քեզ ապավինելով։ Վերցրե՛ք ձեզ հետ խոսքեր, — ասում է Ովսեեն, — և դարձե՛ք դեպի ձեր Տեր Աստվածը։ Ասե՛ք նրան. կարող ես ներել մեղքերը, որպեսզի բարին ընդունեք, և ձեր հոգիները վայելեն բարությունը։
Ահա Աստված խոսեց, և ո՞վ է, որ չի լսի։ Նա ինքն է վկայել, և ո՞վ է, որ չի հավատա։
Ե
Արդ, այս խոսքերը սիրելի վճիռ են, նվիրական ուխտ, նույնանման սահման, կյանքի ավետիս, Տիրոջ կնիք, բարության դուռ, մխիթարության հրավեր, ճշմարիտ պատկեր, անսխալական գանձ և անմոռաց հիշատակ։
Այս ամենի հանդեպ ես էլ, հավատն ընդունած, մարգարեի հետ այստեղ վկայում եմ. դու կարող ես ամբողջովին ներել իմ բազմաբեղուն մեղքերը և առավել ևս զորանալ՝ կրկին բարձրանալով դեպի իմ՝ ամենաթշվառ ու կործանված հոգին։
Դու իշխում ես ամեն ինչի վրա, ամեն ինչ կարող ես, ամենուր հասնում ես, հաղթում ես բոլոր բռնություններին, փշրում ես ամեն կարծրություն, հեռացնում ես ամեն հակառակություն, վերացնում ես ամեն խստություն, տապալում ես ամեն սրածայր բան, քաղցրացնում ես ամեն դառնություն, քաղցրացնում ես ամենադժվարամարսը, ներում ես բոլոր պարտքերը և թողություն տալիս բոլոր հանցանքներին։
Դու կարող ես, զորավոր, ամենակարող ու ամենահնարամիտ, բոլորի մեղքերը սուզել, ոչնչացնել ու վերացնել միջից՝ ինչպես մի փոքրիկ կայծի ճառագայթ, որը ոչնչության չափով սահմանված, ընկած, խորտակված ու կորած է համատարած ծովի մեջ։
Զ
Արդ, այս մատյանը կարդացողների աղոթքի խոսքերով ողորմի՛ր նրանց՝ հանուն քո Որդու խաչի, չարչարանքների և մահվան, գթության Հա՛յր, այս արցունքածին երգի ողբերգական ձայնի սկզբնավորողին։ Դու մեզ համար հարմարեցրիր կյանքի փրկության այս դեղը. թող նա քո անունով բժշկվի, զորավո՛ր։
Նա մեզ ցույց տվեց խոստովանության ճանապարհը՝ այս պատշաճ կարգով. թող ազատ լինի իր պարտքերից։
Նա մեզ սովորեցրեց հարթել հպարտության թևերը՝ կյանքի այս կանոնի պատգամով. թող ազատվի մահաբեր փորձությունների չար կապանքներից՝ սկզբնական, վերջին ու միջին, քո Երրորդության բարերարությամբ, լուսավոր նորոգության համար։ Եվ մենք էլ նրա հետ գրենք, որ երանելի գտնվեցինք։
Է
Արդ, այսքան անբավ հրաշքների ստեղծո՛ղ, ամեն ինչի Արարի՛չ Հայր, ահավոր է քո անունը, սարսափելի՝ ձայնդ, հարազատ՝ կոչումդ, համբուրելի՝ խոսքդ, զարմանալի՝ ներգործությունդ, սոսկալի՝ հրամանդ, անքննելի՝ էությունդ, անճառելի՝ գոյությունդ, անբավելի՝ իսկությունդ, անզննելի՝ զորությունդ, ամենաբարի՝ կամքդ, անսահմանելի՝ տիրապետությունդ, անչափելի՝ մեծությունդ, անբովանդակելի՝ բարձրությունդ, անկշռելի՝ քանակդ, անհասանելի՝ գերազանցությունդ։ Որդու պատճառը Հայր լինելն է, ոչ թե ժամանակով նրանից առաջ լինելը։
Քո միջոցով և քո անսահման զորությամբ սաստի՛ր ինձ տագնապեցնող ու դիվական տենդի ջերմությունը, որ մեղքի միջով սողոսկելով՝ մտել է իմ մեջ, որպեսզի փախչի մարդուց՝ սարսափելով երկնավոր Գառիդ ահավոր ու անբավ արյան հորդ հոսքից, որով մեկ անգամ ցողվելով՝ հավիտյանս բոլորս մաքրվեցինք։
Ը
Եվ արդ, այս պատկառելի խոնարհությամբ՝ արարչագործ խորհրդի միջոցով, թող սատանան ամաչի իր չար գործերի ու հրեշտակների համար, տանջվի ու հալածվի, հեռանա և դուրս նետվի քո բնակության խորանի շինությունից՝ դեպի արտաքին խավարը։
Մաքրելով՝ ջնջի՛ր մեր դեմքերից ողբի արցունքները և մեր սրտերից՝ հեծության ձայնի հառաչանքը։
Եվ հիշելով այն սարսափելի, տանջալից հոգեպահանջների հարվածը, որով քո Միածինը գամվեց խաչի աշտարակին, թող չարը ցավ ապրի։
Եվ կողը խոցող, սայրասուր նետի ուժգին հարվածի հիշատակով, որով Նա մեծ վերք ստացավ, թող մահվան սկզբնավորիչը լիովին կործանվի։
Եվ քանի որ Գովյալը գլուխը խոնարհեց՝ հոգին քո գիրկն ավանդելու համար, Բարձրյա՛լ, թող Բելիարի չար ու ապստամբ վարքը հիմնովին կործանվի և ամբողջովին մերժվի դեպի կորուստ։
Եվ քանի որ Անմահ Էությունը թաքնվելով ծածկվեց երկրի որովայնում, թող այս ամբարտավան, հպարտությամբ ուռճացածը նայի մահվան դժոխքի մութ ստվերի հատակին և հիշի առաջին անբուժելի հարվածը, որով Կենարարն իր ամենազոր տառապանքներով մահացու հակամարտության մեջ մտավ վիշապի թույնի դեմ։
Թ
Որովհետև քո փառքի համար, գթության Հա՛յր, քո Որդու գովքի պես, այս խոստովանությունն եմ անում Սուրբ Հոգով։ Որովհետև ոչ թե միայն մի զորություն ունի մյուսից առավելություն խորհրդավոր խորության մեջ, այլ փառավորում ենք քո անսկիզբ անձնավոր Խոսքը՝ անժամանակ Հոր հետ։
Եվ միայն քեզ՝ Սուրբ Երրորդությանդ, հավասարապատիվ տիրապետությանդ, միասնական ու անբաժանելի էությանդ՝ օրհնություն, գոհություն, զորություն և անճառ գեղեցկություն, մեծություն, բարեհավասարություն ու հավասարակշիռ միություն հավիտյանս։
Ամեն։
[ԻԹ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, միայն դու ես բարության սկիզբը, անճառ Գթություն, մեկ Աստծու բարձրեալ Որդի, որ փրկության համար ցույց տվեցիր թողության ամբողջ օրը և ոչ թե կորստյան դատապարտությունը՝ չար օրը ինձ համար մեծ ավետիսի հույսի վերածելով։
Բժի՛շկ՝ իմ՝ ախտավորիս, Հովի՛վ՝ իմ՝ մոլորված ոչխարի, Տե՛ր՝ քեզ ապավինած ծառայիս, անապակ գինի՝ մեծապես տրտմածիս, սպեղանու դեղ՝ վիրավորիս, ազատություն՝ մեղքերով գերվածիս, բարության օրհնություն՝ մերժվածիս, շնորհի կնիք՝ այն մերժածիս, կոչման օծում՝ խոցվածիս, կրկին կանգնեցում՝ կործանվածիս, զորավոր ապաստան՝ գլորվածիս, վեհ օգնական՝ գայթակղվածիս, բարձրության դուռ՝ տարակուսածիս, երանության սանդուղք՝ ողորմելիիս, ճանապարհի շավիղ՝ մոլորվածիս, ներող Թագավոր՝ պարտվածիս, քաղցր հույս՝ լքվածիս, կյանքի ձեռնակալ՝ մերժվածիս։
Բ
Միայն դու ես մեծ ու ամենառատ, որ բարությունների լիությունը սահմանել ու անչափ առատությամբ հեղում ես՝ ավելին, քան խնդրում կամ հասկանում ենք, ինչպես Պողոսի գոհության խոսքում է ասվում։
Որովհետև առավոտից մինչև արևի մայր մտնելը, իննից հիսունի և երեքից քառասունի թվերով, այնտեղից մինչև նույն պահը՝ միշտ դեպի վեր ձգվելով, հենց այս անարգել սրտով, մարդկանց աղերսանքի ակնկալիքից վեր է միմյանց հանդեպ շնորհներ գործելը։ Իսկ իմ թշվառության ու անարգության մեջ քո փառքն եմ դնում, ամենակարող ու ահավոր զորություն, բոլորի Աստված, օրհնյալ Տեր Քրիստոս։ Ինչպե՞ս կարելի է չափի կշեռքով սահմանել, թե ինչ հավասարություն կա Քեզ՝ հաստատողի, և իմ՝ հողեղենիս միջև։
Որովհետև դու մնում ես անբավ ու անքննելի, ամբողջովին բարի և խավարի բարկությանը մասնակից չես։ Դրա համար քո մեծության համեմատ աստղերի թիվը շատ փոքր է, թեև դրանք ոչնչից գոյացրիր ու անուններով կնքեցիր։ Նույնպես երկրի նյութը, որ օդի մեջ տարածեցիր և չգոյությունից հաստատելով՝ հիմքի տարածությունը կառուցեցիր, ինձ համար սահմանված իմ փոքր չափից ավելի մեծ է. դրանով սովորեցրիր ինձ նմանվել քեզ։
Գ
Ահա բոլորի չարությունը ծածկվեց ու ընկղմվեց քո կամքի համբերատար լույսի մեջ՝ ինչպես փոքրիկ մառախուղը՝ արևի տապի մեջ։ Եվ հենց այստեղ բնության կրքերն են ցույց տալիս մարդկանց ընդհանուր վարքը։
Ո՞վ է մարդկանցից մեղք գործել ու չի զղջացել, ո՞վ է պղծվել ու չի ամաչել, ո՞վ է գարշելի բան արել ու չի պատկառել, ո՞վ է սխալվել ու չի զղջացել, ո՞վ է կործանվել ու չի հեծել, ո՞վ է գայթակղվել ու չի ապաշխարել, ո՞վ է պարտվել ու ինքն իրեն չի հանդիմանել, ո՞վ է խաբվել ու չի հառաչել, ո՞վ է լեղի ճաշակել ու չի դառնացել։
Ո՞վ է բարձրությունից ընկել ու չի ցնցվել, ո՞վ է մեծությունը կորցրել ու չի ողբացել, ո՞վ է զրկվել երանությունից ու չի լացել, ո՞վ է փառքի շնորհից զրկվել ու չի ողբացել, ո՞վ է իր համար վնասակար բան գտել ու չի նախատել իրեն, ո՞վ է Աստծու երեսից մերժվել ու չի հառաչել, ո՞վ է լսել Աստծու սպառնալիքները ու չի սարսափել, ո՞վ է մեկ չարիքի համար հազար անգամ չի ողբացել, ո՞վ է ձմռան օրերին մերկացել ու չի դողացել, ո՞վ է անօրենություն գործել ու քարերով չի կոծել իր միտքը, ո՞վ է իր մեծության մեջ ստրուկ տեսել ու չի կսկծացել։
Ո՞վ է չարիք գործել ու ինքն իրեն չի անիծել, ո՞վ է ախտավորվել ու իր անձը չի հանդիմանել, ո՞վ է ամոթալի գործեր արել ու իր մարմինը չի խարազանել, ո՞վ է պատկառելի բաներին դիպել ու իր օրը չի անիծել, ո՞վ է հիշել իր արածները ու չի այրվել, ո՞վ է գաղտնիքները մտաբերել ու չի տոչորվել, ո՞վ է ծածուկները նկատել ու կորստյան մահ չի խնդրել, ո՞վ է աներևույթ բաները պատկերացրել ու կրկին գետին չի խոնարհվել, ո՞վ է մեղքի հաճույքի հետ անշեջ հնոցի բոցը չի ճաշակել, ո՞վ է բնության վնասակար բաներից չի պապակել, ո՞վ է կամքով գործած մեղքերի համար իր մահը չի աղերսել, ո՞վ է անճառ բաներից չի խռովվել, ո՞վ է էության փխրունությունից չի տրտմել, ո՞վ է մեծամեծ բաներից չի մաշվել, ո՞վ է անբծությունը ապականողներից չի տոչորվել։
Ո՞վ է աքսորի պատճառ դարձած հանցանքների համար չի տագնապել, ո՞վ է իր երեսի պղծված տեսքի պատճառով իրեն երկնային բարկության արժանի չի համարել, ո՞վ է կարևոր մեղքերից մեկը աչքի առաջ պատկերացրել ու մահվան զենքով չի խոցվել, ո՞վ է խայտառակությունների համար հուսահատության վայը հեծության ձայնին չի հյուսել։
Ո՞վ է արքայական գահից աղքատացել ու կարկամած գետին չի գլորվել, ո՞վ է փառավոր պսակի հետ հողը գլխին լցրել ու կրկին տանջվելով հոգով չի մեռել, ո՞վ է պայծառ պատմուճանի փոխարեն քուրձ հագել ու չի տրտմել, ո՞վ է կորցրել իր կյանքը ու արյունոտ արցունքներ չի թափել, ո՞վ է լույսի անկման հետ խավար հագել ու չի թուլացել, ո՞վ է սիրելիի սգի վրա չի թառամել։
Դ
Ահա սրանք են պարտավորեցնող հանդիմանության ամենաճշգրիտ կերպարները՝ տխուր դեմք, խամրած ճառագայթ, չորացած խոնավություն, դողացող շուրթ, անշուք տեսք, տրտմած հոգի, այլայլված ձայն, ծալված պարանոց։
Եվ եթե մեկը ճշմարիտ էությունը նշի, չի սխալվի. ամբարտավանությունից զերծ միտք, հպարտությունից զերծ սիրտ, պարգև չխնդրող թշվառ, աղերսանքից զրկված ու քաղցած, ինքն իրեն հանդիմանելով թափառող, արդարությունից մերժված ու քաղցած, արդար դատաստանով հարվածված, ինքն իրեն մահապարտ վկայած, արժանիորեն դուրս հանված ու ինքն իրեն անիծող ողորմելի։
Եվ սա ցույց է տալիս արդար փարիսեցու հանդիմանված լինելը և մեղավոր մաքսավորի բարի համբավ ստանալը։
Ե
Եվ արդ, եթե չար գործերը վերագրում ես բանսարկուի կարողությանը, որ գտնում է մեզ գայթակղված, և ասում ես, թե նա իր սերմերն է ցանել մեր մեջ, ապա ինչո՞ւ, Տե՛ր բարեգութ, զորավոր ու հաղթող, մեղավորներին քավող և ամեն ինչում փրկելու կարող, նույնքան չես արձանագրում այն բարի գործերը, որոնք մեր մեջ տնկվել են քո՝ կյանք տվող կամքի խնամքով։
Եթե անդունդը երկինք դարձնես, կամ խավարի մթությունը լույսի վերածես, եթե լեղու դառնությունը մանանայի քաղցրություն դարձնես, կամ սաստիկ վշտի ողբը հարսանեկան ուրախության կարգի վերածես, այս ամենը քեզ համար հեշտ ու հնարավոր է։ Եվ դրանցից առավելն էլ կարող ես անել, քանզի ահավոր կերպով տիրում ես բոլորին։
Եվ քեզ փա՜ռք հավիտյանս հավիտենից։
Ամեն։
[Լ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, թող ճշմարիտ լինի քո խոսքը, ողորմա՛ծ, բոլորի՛ Աստված, ներո՛ղ և օրհնյա՛լ. մեղավորի ապաշխարության օրվա պատկերը քո բազմագութ դարձի մեջ է, թեկուզ ընտրությունը լինի վերջին շնչի պահին կամ չարության միջից դարձի գալը։
Մանավանդ որ այս անձնիշխան մարմինը չար ընկերակից է՝ մշտապես մարտնչող, խաբող, շողոքորթ, ստության հակված, առակի համաձայն՝ քամիներով սնվող, դժվարությամբ կանգնող ու փախչող, գերող որսորդի մարմնիս գերի, հակառակ տնկակից, բազմաթիվ պատճառներով ամենուր արգելք, որի հաճախականությունը միայն դու գիտես։
Եվ մեղքերից հետո ողորմելի ողբս՝ հուսահատ, տանջալից ու բազում ողբերով, քո առաջ է, Տե՛ր. գթության խնդրանքս արցունքներով գրված է, թշվառության հառաչանքներս՝ մեղքի ու տագնապի անթիվ վտանգներով պատված։
Բ
Եվ որպեսզի կրկնաբանությունս շատախոսության չվերածվի, այս ողբալի խոսքից ավելին չեմ ասում, որովհետև նա չի համարձակվում իր համար արքայություն խնդրել, այլ միայն տանջանքների թեթևացում. ոչ թե կենդանիների հետ լույսի մեջ լինել, այլ գերեզմանում գտնվողների հետ՝ զգայական շնչով խավարում, ոչ թե բարձրացածների, այլ կոտրվածների ու փշրվածների հետ։
Իր հանգստի մեջ հոգնած, ուրախության մեջ՝ ինքն իրեն տրտմեցրած, դեմքով ժպտացող, մտքով խոցված, կերպարանքով՝ ծաղրի ենթակա, աչքերով՝ ողբացող. դեմքը մխիթարություն է ձևացնում, իսկ արցունքները բացահայտում են սրտի դառնությունը։
Գ
Երկու գավաթ՝ երկու ձեռքերում. մեկը՝ արյունով, մյուսը՝ կաթով։ Երկու կայծակնափայլ խնկաման. մեկը՝ խնկով, մյուսը՝ ծխով։ Համերի երկու հակադիր սկավառակ. մեկը՝ քաղցր, մյուսը՝ դառը։ Երկու բաժակ՝ երկու վիճակի համար. մեկը՝ արցունքով, մյուսը՝ ծծմբով։ Մատների ծայրերին երկու աման. մեկը՝ գինի, մյուսը՝ լեղի։ Հակադիր տեսարանների երկու դուռ. մեկը՝ լացի, մյուսը՝ մոլորության։ Հակառակ հալոցների երկու արհեստանոց. մեկը՝ բորբոքում է, մյուսը՝ հանգցնում։
Երկու դեմքերի հայացք. մեկը՝ փոքր-ինչ մեղմությամբ, մյուսը՝ անխուսափելի բարկությամբ։ Երկու ձեռքերի բարձրացում. մեկը՝ հարվածելու, մյուսը՝ մերժելու համար։ Երկու կերպարանքի դեմք. մեկը՝ տրտմած, մյուսը՝ բարկացած։ Մեկի հանդիմանությունը՝ երկուսի համար. մեկը՝ ներկայի, մյուսը՝ ապագայի։ Երկու ենթադրական ապավեն. մեկը՝ գուցե, մյուսը՝ թերևս։ Մի բերանում երկու խոսք. մեկը՝ ողորմելիություն, մյուսը՝ խռովություն։ Մեկ սրտում երկու ազդակ. մեկը՝ կասկածելի հույս, մյուսը՝ հաստատ կորուստ։
Կապտավուն, ահավոր տեսքով երկու ամպ՝ երկակի տեղումներով. մեկը՝ նետեր, մյուսը՝ քարեր։ Երկու վիճակի ահավոր որոտ. մեկը՝ կարկուտ, մյուսը՝ հրեղեն զենք։ Երկու վտանգի ցավալի գիշեր. մեկը՝ լացի, մյուսը՝ մահվան։ Երկու բողոքի սգավոր առավոտ. մեկը՝ սաստի, մյուսը՝ սպառնալիքի։ Երկու արեգակ՝ երկու ծայրերից. մեկը՝ խավարի, մյուսը՝ այրման։
Դ
Եթե աջ ձեռքով հարվածներ է հասցնում, իրեն է վերագրում. եթե ձեռքը պարգև է տալիս, իր համար ակնկալիք չունի։ Ուրիշի պարծանքի համար խոնարհվում է, գլուխը բարձրացնելիս՝ ընկճվում, չարի հիշատակին՝ հեծում, մաքուր խոսքերի ժամանակ՝ ամաչում, գալիք բաների պատմությունից՝ դողում։
Եթե մեկից բացահայտ օրհնություն է ստանում, գաղտնի ինքն իրեն անիծում է. եթե մեկից գովեստ է լսում, նախատինքով ինքն իրեն հանդիմանում է։ Եթե խիստ հանդիմանվի, ինքն իր դեմ վկայում է. եթե ուժգին նախատվի, փոքր հատուցումը ավելի մեծ պարտքի տեղ է դնում։ Եթե իր մահվան ցանկությունը լսի, ասում է՝ այո՛, և դարձյալ կրկնում։
Եվ եթե երկնքից մահվան որոգայթ պայթի, հազիվ կարողանա դեմքը բարձրացնել. իր արդարության մատյանը փակել է, պատասխան տալու հույսը թողել, համարձակության ճանապարհը փակել։
Եվ եթե գերվածի կորուստն անփրկելի չլիներ, նա իր կամքով չէր հապաղի գնալ։
Արդարև վա՜յ մեղավորին, որ տարակուսած կանգնած է երկու ճանապարհների միջև, ինչպես ասում է հոգելից իմաստուն խոսքը։
Ե
Եվ արդ, ինչպե՞ս չողորմես, Բարեգո՛ւթ, այսքան հեծեծանքի ու սրտակեղեք հառաչանքի ձայներին, դու, որ այս անունով մեծարվեցիր՝ Ես Տերն եմ՝ ողորմած։
Ահա ինձ՝ չարիքի գերի դարձածիս համար՝ քո բարությունը, մահապարտիս համար՝ քո դառնության փոխարեն քաղցրությունը, կորածիս համար՝ քո հայտնության ճառագայթը, հանդգնածիս մոլության համար՝ քո ողորմությունը, վնասակարիս անհասության համար՝ քո հեզությունը, կործանվածիս համար՝ քո աջի այցելությունը, ընկղմվածիս համար՝ քո ձեռքի վեր բարձրացումը, անբուժելի վերքերով վիրավորիս բժշկության համար՝ քո մատը, սարսափածիս համար՝ քո հոգու պաշտպանությունը, հանցավորիս վստահության համար՝ քո համբերատարությունը, ամենադաժանիս օծման համար՝ քո զորությունը, մեղավորիս քավության համար՝ քո հրամանը, փախստականիս ապաստանի համար՝ քո ոտքերը, սրվածիս պատսպարման համար՝ քո բազուկը, մոլորվածիս առաջնորդության համար՝ քո լույսը, տարակուսածիս ելքի համար՝ քո իմաստությունը, անիծվածիս կրկին ձեռք բերելու համար՝ քո օրհնությունը, հուսահատվածիս քաջալերության համար՝ քո խրախույսը, վշտացածիս մխիթարության համար՝ քո բաժակը, նեղվածիս ընդարձակության համար՝ քո կամքը, ատվածիս կանչի համար՝ քո սերը, սասանվածիս հաստատության համար՝ քո խոսքը, հոգով վիրավորվածիս համար՝ քո արյան կաթիլը, իմ ցավերի անտեսանելի խավարի համար՝ քո հայացքը, հուսահատվածիս նոր ընտրության համար՝ քո իշխանությունը, կտրվածիս պատվաստման համար՝ քո միավորումը, մահվան խավարով ծածկվածիս համար՝ քո կյանքի նշույլը, խռովվածիս հանդարտության համար՝ քո խաղաղությունը, վայրենացած ու օտարացածիս համար՝ քո ողջույնը, մոլորվածիս դարձի բերելու համար՝ քո ձայնը։
Որովհետև դու գթությամբ տիրում ես ամեն ինչին, քո մեջ խավարի ոչ մի մասնիկ չկա, և առանց քեզ բարություն չկա, և քեզ է վայել փառքը հավիտյան։
Ամեն։
[ԼԱ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, քանի որ այս խոսքի պայմանով բազմապատկեցի հեծության ձայնիս աղետալի տագնապը՝ իմ անսփոփ մեծ հառաչանքների վտանգը, թող քաղցրությամբ ներես, ողորմա՛ծ, գաղտնի ծածկույթների խոստովանության սկզբնահայր, կենդանի Աստծու Որդի, Տե՛ր Հիսուս Քրիստոս։
Դու իսկապես կարող ես, իսկապես բավականաչափ զորավոր ես, եթե կամենաս՝ ամեն ինչ հնարավոր է քեզ համար, և դու ավելի շատ ես կամենում, քան կարողանում ես։
Դու շատ ավելի ես հարստանում տալով, քան ստանալով. քո գանձերը շատանում են բաժանելիս, ոչ թե հավաքելիս, ունեցվածքդ ավելանում է ցրելիս, ոչ թե կուտակելիս, պաշարներդ առատանում են տարածելիս, ոչ թե ամբարելիս։
Այս ամենին հավատում եմ՝ գտնելու համար քո միջոցով փրկության ելքը։ Հավատում եմ, որ անարգը պատվի է արժանանում, հույս ունեմ Աբրահամի և Աննայի հետ, որովհետև նրանցից մեկը հավատաց քո խոսքին, իսկ մյուսը լսեց քահանայապետի ձայնը։ Դրա համար մեկը խոր ծերության մեջ անհամար որդիների հայր դարձավ, և Սառայի անպտուղ, ամուլ արգանդը դարձավ բազում ժողովուրդների՝ արդար օրհնության պտղաբեր դաշտ, որտեղից հույս առան սուրբ մարգարեներ ու ընտրյալ թագավորներ։ Իսկ մյուսը իր արգանդի՝ զավակ չունեցող բնակարանը յոթնյակ զավակներով ծաղկեցրեց։ Սա անսահմանության թիվն է՝ ամբողջ էությունը նշանակելու համար, Աստվածության մշտնջենավորության անխախտ սահմանը և ավազանի նորածին որդիների անընդհատ աճը։
Այս փառավոր թիվը չունի ո՛չ իր կողքին դրվող սահմանագիծ, ո՛չ սպառվող վախճան. այն մի առանձին կույս է՝ հավիտյան նվիրված իր ընտրությամբ, ամբողջ հավիտենության մեջ անճառ վիճակով, մեր մտքի համար դժվար մեկնելի։
Բ
Արդ, համարիր հոգուս անհուսալի փրկության արդարությունը՝ սրտիս հեծության ամենախոսուն հառաչանքի ձայնը։ Երջանիկների՝ նախապես հիշատակվածների հետ դասելով՝ այս խոստովանությունը դնում եմ իմ փոքր հավատքի խնդրանքների մեջ, որպեսզի ես էլ նրանց հետ ապրեմ և ուրախանամ նրանցով՝ իմ գործերի փոխարեն ամուր բռնելով քո շնորհները։
Մանավանդ որ նրանք կրկնակի բարձր ու փառավոր են և խոսքի չափ ու կշռից վեր, իմ խռովքի համար հաշտարար և զորավոր քավիչներ, մտքի թերի կարծիքներից վեր սլացած։ Քո ահավոր արյունով և մարմնով ծնված ու քեզ համար խնկելի են առաքյալների խմբերը, մարգարեների դասերը, մարտիրոսների զորագնդերը՝ հեծյալ ու հետևակ, սպառազեն քաջությամբ և մերկամարտի մրցությամբ, մենակյացների բազմությունը, ընտրյալ բանականների խումբը, բարեպաշտների ժողովը, երկրից երկինք դարձած հոգևորների բազմությունը, մեզ միացած երկնային զորքերը, երախայրիքի ընծաները, հորթերի մատուցումները, ջահերի վառումները, խնկերի ու յուղերի բույրերը, փրկության նշանների հաղթանակները, Աստծու բնակության խորանների կառուցումները և շնորհով կատարյալ քահանաների ձեռքերը։
Գ
Հոգու ամեն շարժման համար՝ Աստծու հիշատակություն, կրունկի ամեն փոփոխության, աջ ձեռքի մեկնելու ու բազկի բարձրացման համար, բարի գործերի համար՝ գոհություն, գթության համար՝ աղաչանք, ընտանեկան խոսքերի, առօրյա զրույցների, բնական ձայների և գործերի հաջողության համար, առաքինության ջերմության համար, որ ցերեկ ու գիշեր հոգևոր օգտակար ընթացքներով առաջնորդվում են քեզնով՝ քնելիս ու արթնանալիս, ժողովուրդների պատերազմի, դևերի դեմ մարտի և հերձվածողների հակառակության մեջ, փոքրերի ու մեծերի համար, ըմպելիք խմելու և կերակուր ճաշակելու համար, և մեր մեջ երբևէ ի հայտ եկող ամեն ինչի՝ թե՛ հաճելի, թե՛ տարակուսելի դեպքերի համար։ Ոմանց համար աղոթում եմ, որ մնան այդ վիճակում, իսկ մյուսների համար՝ որ անճառ հրաշալի հնարներով ազատ անես։
Բոլորից հավատում են, որ դու ամեն ինչի համար բավական ես՝ կաթնակեր մանուկների, պատանի տղաների, վայրենի, համառ ու ամբարտավան մտքերի համար։ Նույնիսկ տեսարանների թատրոններում, խառնիխուռն բազմությունների կուտակումներում կամ քո հզոր կամքին անհաճո պարերի ու խաղերի մեջ դու չես մոռանում նրանց։
Դ
Արդ, դու ստեղծել ես բոլորին, և բոլորը քոնն են, և ողորմում ես բոլորին, միայն բարի՛ ու գթասիրտ։ Եթե նույնիսկ մեղանչեն, քոնն են, որովհետև քո ձեռքի գործն են, քանի որ գիտեն քո զորությունը, ինչպես ասում է առակողը իր աղոթքում։
Ես էլ՝ թշվառս, խոսքերով միանում եմ նրանց՝ այս մեղքի վկայությունը հանցավոր կերպով բերելով։ Հանդգնում եմ ասել, թե նա, ով գովեստով հիշում է քեզ և ճանաչում է, թե ով ես դու, նույնիսկ եթե յոթնապատիկ վարակված լինի կրկնակի պատժով, այսպիսի վարժված ձեռնարկման մեջ ինչպե՞ս քոնը չլինի։
Նրանց մեջ կարելի է տեսնել արջանման ագռավների մեջ սպիտակափետուր աղավնիների երամներ, անմաքուր ու խրոխտ ձիերի մեջ՝ հանդարտ բնավորությամբ քուռակներ, գազանային շների բազմության մեջ՝ զոհաբերվող գառներ, խստության մեջ՝ հեզություն, թերության մեջ՝ կատարելություն, ամբարտավանության մեջ՝ խոնարհություն, ստության մեջ՝ ճշմարտություն, մանկական պարզության մեջ՝ միամտություն, այլամտության մեջ՝ անբծություն, չարության մեջ՝ բարություն, լկտիության մեջ՝ պարկեշտություն, անգթության մեջ՝ ողորմություն, անհուսության մեջ՝ ապաշխարություն, բարկության մեջ՝ քաղցրություն, թշնամության մեջ՝ հաշտություն, կծելու մեջ՝ անոխակալություն, տանջանքի մեջ՝ քաջալերություն, նետաձգության մեջ՝ օրհնություն։
Ես երբեք չկարողացա ճշգրտորեն դատել, թե երկրածիններից ով է առաջինը ժառանգելու քեզ, քանի որ դու միայն անաչառորեն ու արդարությամբ հանդիմանում ես արդարներին՝ ամբարիշտ մաքուրին և զղջացած պոռնիկին։
Բոլորի հանդեպ բարեգործ, միա՛կ Թագավոր, օրհնյա՜լ ես բարձունքներում և բոլոր հավիտյաններում։
Ամեն։
[ԼԲ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, ես՝ արժանավորների նախաբաններից հետ մնացածս, ինձ գրելով պատժի պարտապանների շարքում, բոլորի աղոթքների հետ ողորմություն եմ խնդրում՝ ընկճվածների ու անվստահների, թույլերի ու փոքրերի, մերժվածների ու արհամարհվածների, աքսորվածների ու դեպի քեզ դարձածների, երկմտածների ու ճշմարտացածների, կործանվածների ու հարություն առածների, ճնշվածների ու հաստատվածների, գլորվածների ու կանգնածների, մերժվածների ու ընդունվածների, ատվածների ու կանչվածների, շփոթվածների ու զգաստացածների, անառակվածների ու սանձվածների, հեռացածների ու մոտեցածների, հերքվածների ու սիրվածների, պատկառածների ու զվարթացածների, ամաչածների ու ուրախացածների համար։
Բ
Արդ, այստեղ դարձյալ պատմում եմ ոչ թե Երուսաղեմի մեղքերը՝ ըստ մարգարեի՝ հին ժողովրդին ուղղված հրամանի, կամ Հակոբի տան անօրենությունները, այլ հասնում եմ իմ սեփական բացահայտմանը։
Որովհետև, ինչպես մարգարեն, մահվան աղետների վրա ողբալով, այնպես էլ ես ինքս ինձ կհանդիմանեմ իմ իսկ ձայնով՝ ըստ սաղմոսերգուի, որպեսզի այս ամբողջական խոստովանության միջոցով, առանց կրկնության կարիքի, մեկ անգամ և ամբողջովին մաքրվեմ քո օրհնյալ հրամանով։
Եվ արդ, կրկին ծնկի գալով քո բարերար քաղցրության առաջ, տարածում եմ անձս քո առջև, որպեսզի ցույց տամ գլորված մահվան կերպարանքը. հողի առաջ խոնարհվելով՝ կպել եմ երկրին և այս անցավոր ու կորստյան կյանքին՝ կամովին գամվելով անասնական, գետնաքարշ սողունի սահքին։
Բայց քեզ վրա հենվելով, Տե՛ր, ինչպես կյանքի ամուր հենարանի գավազանի վրա, որը Դավթի արմատից մարմնով ծլեց և անճառ կապով միացավ քո անեղ աստվածությանը, նորից կկանգնեմ կիսամեռ վիճակից՝ ամաչելով քո բարերարություններից։ Դեմքս դեպի ներքև խոնարհած, աչքերս դեպի բարձունքները հառած, ողորմագին հայացքով դեպի քեզ՝ հեծությանդ մոտ, լիակատար ողորմություն, ամբողջական քաղցրություն, լույսի այս լիճը արցունքներով լցնելով՝ հույսի աղերսանքս կներկայացնեմ քո մեծությանը։
Գ
Լսի՛ր անսպառ ու առատ համբերությամբ քո դառնացնողիս՝ դու, որ ամեն ինչում փրկության սահմանն ես, բոլորի Աստված, անճառ մեծություն, անբովանդակելի բնություն, անքննելի էություն, հզոր զորություն, կարող բարերարություն, անպակաս լիություն, անճառ ժառանգություն, վայելուչ վիճակ, առատ պատրաստություն, անստվեր իմաստություն, ցանկալի պարգև, փափագելի շնորհ, բաղձալի ուրախություն, անտրտում հանգիստ, աներկբա գտածո, անգող կյանք, անսպառ ունեցվածք, անփոխարինելի բարձրություն, ամենահմուտ բժիշկ, անսասան հաստատություն, մոլորվածներին դարձի բերող, կորածներին գտնող, ապավինողների հույս, խավարածների լույս, մեղավորների քավիչ, փախստականների ծածկարան, խռովվածների հանգստություն, մեռածների փրկություն, կապյալների արձակող, մատնվածների ազատիչ, սայթաքածների պատսպարան, գայթակղվածների ցավակից, տարակուսածների համբերություն, լույսի կերպարանք, ցնծության նշան, օրհնության անձրև, դեմքի հոգի, դիմագծերի զորություն, գլխի հովանի, շուրթերի շարժիչ, խոսքի ներշնչում, անձի կառավարիչ, բազկի բարձրացում, ձեռքի մեկնում, սրտի սանձ, հարազատ անուն, մերձավոր ձայն, հարազատների միություն, հայրական խնամք, խոստովանված անուն, պաշտված պատկեր, անսահման կերպար, երկրպագված տերություն, գովաբանված հիշատակ, ուրախության մուտք, անսխալ շավիղ, փառքի դուռ, ճշմարտության ճանապարհ, երկինք բարձրացող սանդուղք։
Եվ գովեստի խոսքերի անթիվ կարգերի ու անսահման տների այլ բազմություն կա, որը երկրածին բերանը չի կարող արտաբերել, մարմնավոր գործը չի կարող կրել, և հոգևոր ցանկությունները չեն կարող կշռել։
Դ
Քեզ են նայում տեսնողի բոլոր աչքերը, ո՛վ բոլորի Աստված։ Նայի՛ր քո ծառաների աղաչանքի ու հառաչանքի ձայնին, և եթե աղախիններից մեկը աղաչի։
Եվ ընդունի՛ր իմ աչքերի արցունքների ողբերգական ցողը՝ ուղղված քո մարդեղության անարատ ոտքերին, Քրիստո՛ս։ Եվ մեղավոր կնոջ խորհրդավոր օրինակի նման՝ դեպի քեզ դառնալս ու խոստովանությունս, շուրթերիս համբույրով՝ քո կենարար փրկության հաղորդության ճաշակումը, շնչով միավորված անքակտելի միությունը և նույն գթությունը, որ քո ողորմությամբ ընդունեցիր, բարերա՛ր, թող երաշխիք դառնան, որ մեծ պարգևներդ ընդունես իմ փոքր հավատքի դիմաց։
Եվ քո սիրո գթությամբ թող քո ցանկալի անունը խոստովանած ծառայի համար ձմեռային խիստ քամիները փոխվեն հանդարտ օդի, փոթորկի սաստկությունը՝ հաճելի զեփյուռի, երկյուղի կասկածը՝ մեծ վստահության, պատժի հարվածը՝ երանության հանդիպման, տրտմության վտանգները՝ հոգևոր խրախճանքի, ալեկոծության ծփանքը՝ խոր խաղաղության, ղեկի թևահարումը՝ անխռով նավահանգստի, իսկ մեղքերի բեռների բերքը փոխվի շնորհների վարձի։
Ե
Եվ թող քո միջոցով եղած այսքան բյուրավոր բարությունների շնորհիվ մեծանա քո հզոր անունը՝ խնկված ու խոստովանված, ամաչի չարի բանսարկուն՝ մերժված ու հալածված, ոչնչանան մեղքերի մուրհակները, պատռվեն խաբեությունները, բացահայտվեն որոգայթները, կտրվեն կապանքները, հեռացվի անդունդը, վերացվեն վնասները, ցրվեն պատրանքները, ջնջվեն մեղքերը, պատռվեն պարտքերը, փշրվի լուծը և քանդվեն կապերը։
Եվ թող չարիքների ու հանցանքների մռայլ խավարի և պաշարող դևերի բանակների դեմ հասնի քո փառքի արևը՝ փրկելու, ազատելու և լուսավորելու աջից ու ձախից, առջևից ու հետևից։ Եվ թող դառնա հոգու գարնանային առավոտի նշույլը՝ քո հայտնությանը սպասողների ակնկալիքով։
Որովհետև դու բոլորի հանդեպ բարերար ես, և ամեն ինչ հնարավոր է քեզ համար, և կամենում ես, որ բոլորը ապրեն, ու փափագում ես բոլորի փրկությունը։
Զ
Ո՛վ Հիսուս Քրիստոսի ամենապարգև ձեռքը, դարձի՛ր նաև դեպի ինձ՝ քո սուրբ աջի շնորհի մեկնումով, բնակվելով ու միավորվելով և չհեռանալով իմ սիրո սենյակի կարոտ սրտից։
Եվ թող քո անեղծ նկարագիրը՝ քրիստոնեական փրկաբեր կոչմանս փառավոր նշխարը, ինձ հետ պահվի՝ միջնորդելով քո և իմ միջև, քո հավիտենական կյանքի կտակի մատյանում, ո՛վ երկնքի ավետիսը կարգադրող Հոգի։
Եվ քեզ՝ միակ սկզբնապատճառին, և միակին՝ միակ պատճառից, և նրան, ով ունի միակի պատճառը, երեք անձերին ու մեկ աստվածությանը վայել են փառք երկնային բարձրերից և սրբերի դասերից հավիտյանս հավիտենից։
Ամեն։
[ԼԳ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Թող այս պաշտամունքի խոսքի հարմարությունը՝ քեզ նվիրված իմ հոգու առաջին պտուղների հետ, օրհնյա՛լ բարեգութ, խունկ կրողների ընծաներին համարժեք միանալով, խառնվի բարեպաշտ Մարիամ կնոջ յուղի անուշահոտությանը։ Դու նրան հավասարեցրիր այն երջանիկ կանանց, որոնց ընդունեցիր քո կողմից անասելի հրաշալի պատվի արժանացած։ Թող իմ այս խոնարհ խոսքը մեծապես հաճելի լինի քեզ՝ անքննելի ու գովաբանված բարձրագլուխդ, և սաղմոսի հանդիմանությունից զերծ մնա, թե մեղավորի յուղը չօծի ոստերի գագաթը։
Բ
Բայց թող այս մատյանի խոստովանության բույրը կրկնապատկվի ու զորանա՝ շատերի վրա ներգործելով, ամենուր տարածվելով և ամբողջ աշխարհը լցնելով՝ նրանց հիշատակի օրինակով։
Որովհետև դու, Տե՛ր, նույնն ես՝ մեղավոր կանանց չար խորհուրդների հնուց զգաստացնողը։ Դու մարգարեի կերպարը նրանց օրինակով փոխակերպեցիր քո ճշմարիտ պատկերի, և այնտեղից անճառ ներգործությամբ ինձ էլ հասցրիր շնորհի բարձրագույն կատարելությանը։ Անասնական գարու կերակրի փոխարեն՝ քո կենաց հացի առատ պտուղը, ապականվող արծաթի փոխարեն՝ արքայական պատկերը, անիմաստ հարբեցնող գինու փոխարեն՝ Արարչիդ արյան բաժակը, հին ժողովրդի արատավոր կնոջից վերցված յուղի փոխարեն՝ դեպի քեզ դարձածիս շնորհի օծումը, գլխաշոր կտորի փոխարեն՝ անապականության վերարկուն, ապարանջանի զարդի փոխարեն՝ բարեմասնության թռիչքը, օրենքի ու Ավետարանի հետ՝ գործնական առաքինությունը, ականջի գեղեցիկ զարդի փոխարեն՝ Տիրոջ ձայնի անստվեր հիշատակը, կրծքի զարդաքարերի փոխարեն՝ քո քաղցրության՝ ուղղափառ լծի բազմաթիվ ավանդները։
Գ
Բայց ինչո՞ւ պարծենամ այս ամենով և կրկին չամաչեմ։ Այլ այս ողբերգության աղոթքի մատյանը փոխելով մեկ այլ օրինակի՝ ինչ որ ինձ հարմար է, ամբողջովին հատուցեմ իմ մեղքերի պարտքի պատիժը։ Մարգարեների գրքերից համառոտ հատվածներ բերելով՝ այս հարկի տակ խիստ մեղադրանք դնեմ՝ նրանց ողբերին միանալով, այլ ոչ թե նրանց ուրախությանը, որտեղ հառաչանքներ են, հեծության ձայներ, բարկության բողոքներ, խորտակման նախատինքներ ու անհրաժեշտ լաց։
Բայց մեծ Աստծու մշտնջենավոր գթությունը վաղուց ազդեց իմ հույսի համար։ Դրանց մեջ կան զղջումներ, խոստովանություններ, ավետիսներ, պարգևներ, լույսի հայտնություններ, աստվածային խրախույսներ, փառքի ժառանգություններ, հրաշքների բացահայտումներ և սքանչելիքների տեսիլքներ։ Դրանցից ոմանք հույս են տալիս, իսկ ոմանք բազում հուսահատություններ են բերում, որոնց մեջ ես կամովին կործանվելով՝ կորստյան վիճակի հասա։
Դ
Որովհետև եթե Եզեկիելը Աստծու վարագույրի հանդերձը պատրվակ անվանեց, որի վրա ժողովուրդը կարկատված կուռքեր էր պատրաստել և որոնց հետ պոռնկություն էր գործում, ապա որքան ավելի մեծ կլինի իմ անմաքրության պատիժը, երբ Աստծուն հագել եմ ներսից ու դրսից։
Զարմանում եմ, թե ինչպես չեմ այրվում, հիանում եմ, թե ինչպես չեմ բոցավառվում, ապշում եմ, թե ինչպես չեմ հափշտակվում՝ տանջված, լքված, չարչարված, ջախջախված, մանրացված, փշրված, կտրված ու բաժանված՝ ըստ կորստյան ծնողի ատամների օրինակի, ինչպես գրված է։
Բայց ինձ համար սա է մնացել՝ փրկության հույսի հիշատակի մի նշույլ. Քրիստոսի Ավետարանը ամբողջովին կյանք է, խոսքի պատկերի կերպարանքով հայտնված։ Դրանով մեղքերի դիմաց դարձն է, պարտքերի դիմաց՝ շնորհը, կործանման դիմաց՝ նորոգությունը, անօրենության դիմաց՝ քավությունը, վերքի դիմաց՝ բժշկությունը, վտանգի դիմաց՝ անդորրը, պատժի դիմաց՝ ներումը, պատերազմի դիմաց՝ հանդարտությունը, կրակի դիմաց՝ անձրևը, պատուհասի դիմաց՝ պարգևը, կործանման սպասման դիմաց՝ շնորհը, մահվան գործարանի դիմաց՝ կյանքի ազատությունը։
Ե
Եվ ի՞նչ կարիք ունեմ այսքան հիշատակները թվարկելու և այստեղ չդասելու անճառելիները։
Բարձր Հոր հիշատակով՝ Որդու հետ միությունը, Միածնի անունով՝ Հոր հետ մտերմությունը, նրանց հիշատակությամբ՝ Հոգու հետ հաղորդությունը, խաչի փրկանքը, խոսքի մխիթարությունը, իմ կամքի բարի վարձը՝ գիտակցողի կշռով, կենարար ավազանը՝ հաշտության միջնորդությունը, և բարերարից կուտակված մյուս անհամար բարիքները՝ հարկից ազատ, լուծից արձակ, իշխանական և ոչ թե իշխանության տակ գտնվող։
Սրանք են, որ մահվան դառնության մեջ ինձ աներկբա կյանք են ավետում։ Որովհետև եթե դրանք չունենայի, վաղուց իսկապես կորսված կլինեի, ինչպես ասում է սաղմոսերգուն։
Որդու փոքրությամբ չեմ փառավորում Հորը, Հոգու նվաստությամբ Որդուն չեմ գերադասում. երեքին էլ հավասար փառքով եմ պատվում՝ նույն արարչությամբ։
Որովհետև Սուրբ Հոգուն ուղղված այս աղաչանքներն էլ են, որ պատարագի սկզբում նախապես ընծայվեցին, երբ երկնային Գառը զոհաբերվում է. հենց սա աղոթեցի։
Զ
Ամենակալ, բարերար, մարդասեր, բոլորի՛ Աստված, տեսանելիի ու անտեսանելիի Արարիչ, Փրկիչ ու հաստատող, խնամող ու խաղաղարար, Հոր հզոր Հոգի, աղաչանքի բազկատարած կանչով հեծեծում ենք և կանգնում քո՝ ահավորիդ առաջ։
Մեծ դողով ու սաստիկ երկյուղով մոտենում ենք՝ նախ այս բանական պատարագը մատուցելու քո անքննելի զորությանը, որպես հայրական անխլելի պատվի աթոռակից, փառակից ու արարչակից, և որպես ծածուկ ու խորին խորհուրդների քննիչ՝ ամեն ինչ կատարող Հոր կամքի, Էմմանուելի, քեզ՝ ամեն ինչի Առաքչի, Փրկչի, Կենդանարարի ու Արարչի։
Քո միջոցով մեզ հայտնի դարձավ քո միասնական աստվածության երեք անձերի խորհուրդը, որոնցից մեկը և դու ես ճանաչվում, ո՛վ Անհասանելի։
Քո միջոցով և քո ձեռքով առաջինները՝ նահապետական ցեղի սերունդները, անունով կոչված տեսանողները, անցյալն ու գալիքը, եղածն ու դեռ չեղածը անստվեր խոսքով պատմեցին։
Մովսեսին քեզ քարոզեց Աստծու Հոգին. երբ դու քայլեցիր ջրերի վրայով, անսահման զորությամբ, ահավոր ու խնամող շրջապատմամբ, թևերի պես պաշտպանելով, գթասիրտ եղար նոր ծնվածների հանդեպ և ավազանի խորհուրդը հայտնեցիր։
Այդ պատկերի օրինակով, նախքան վերջին վարագույրի թուլացած մասը կառուցելը, դու՝ որպես ամենազոր Տեր, ստեղծեցիր ամբողջ բնությունը՝ բոլոր արարածներին ու գոյերին՝ չեղածից։
Քո միջոցով նորոգության և հարության համար ստեղծվելու են բոլոր գոյացածները այն ժամանակ, որը այս կյանքի վերջին օրն է և կենդանի երկրի առաջին օրը։
Քեզ հնազանդվեց կամքի միությամբ, ինչպես իր Հորը, քո ազգակիցը՝ Հոր էակից անդրանիկ Որդին, մեր կերպարանքով։
Նա՝ ճշմարիտ Աստվածը, քեզ ավետեց որպես իր հզոր Հորը հավասար ու համագոյ։ Քո դեմ հայհոյությունը հայտարարեց անքավելի և, իբրև աստվածամարտիկների, քո դեմ ելածների չարաբան բերանները փակեց, իսկ իրենը շնորհեց՝ արդարին ու անարատին, բոլորին գտնողին, որը մեր մեղքերի համար մատնվեց և հարություն առավ՝ մեզ արդարացնելու համար։
Նրան փա՜ռք քո միջոցով, և քեզ՝ գովաբանությո՜ւն ամենակալ Հոր հետ հավիտյանս հավիտենից։
Ամեն։
Է
Նույն խոսքի կարգով թող դարձյալ կրկնվի, մինչև լույսի վստահությունը հրաշքով հայտնի դառնա և նորից ավետվի կրկնակի խաղաղությունը։
Արցունքալից հառաչանքով աղաչում ու խնդրում ենք քո անեղծ ու անստեղծ, անժամանակ, գթասիրտ Հոգուդ՝ ամեն անձից փառաբանված Արարչիդ։ Դու մեր բարեխոսն ես և մեր փոխարեն անլեզու հեծությամբ աղաչում ես ողորմած Հորը, որը պահում է սրբերին, մաքրում մեղավորներին և տաճարներ է կառուցում՝ բարձրացած Հոր կենդանի ու կենարար կամքով։
Ազատի՛ր մեզ բոլոր անմաքուր գործերից, որոնք հաճելի չեն քո բնակությանը, և թող մեր մտքի աչքերի տեսողությունից չմարեն քո շնորհի լույսի փայլերը, որովհետև աղոթքներով և սրբությամբ ընտրված վարքով սովորեցինք, որ դու միանաս մեզ և բնակվես մեր մեջ։
Եվ քանի որ Երրորդությունից մեկը պատարագ է մատուցում, մյուսը ընդունում է՝ հաճելով մեզ հետ հաշտարար լինել իր անդրանիկի արյամբ, իսկ դու ընդունում ես մեր աղաչանքները և ամեն պատրաստությամբ մեզ դարձնում պատվի արժանի օթևաններ՝ երկնային Գառան ճաշակման համար, որպեսզի առանց պատժի դատապարտության ընդունենք այս անմահացնող նոր կյանքի փրկության մանանան։
Եվ թող մեր գայթակղությունները հալվեն այս կրակի մեջ, ինչպես մարգարեի կենդանի կրակով այրվող զոհի կայծով՝ մատուցված ընծաների միջոցով, որպեսզի ամեն ինչում քարոզվի քո գթությունը, ինչպես Աստծու Որդու միջոցով՝ Հոր քաղցրությունը, որը անառակ որդուն մոտեցրեց հայրական ժառանգությանը և պոռնիկներին առաջ տարավ դեպի արդարների երանելի երկնային արքայությունը։
Ը
Այո՛, այո՛, ես էլ նրանցից մեկն եմ։ Ընդունի՛ր ինձ նրանց հետ՝ որպես քո մեծ մարդասիրության կարոտի, քո շնորհներով ապրածիս և Քրիստոսի արյամբ գնվածիս, որպեսզի այս ամենի մեջ ամբողջովին ճանաչվի քո աստվածությունը՝ Հոր հետ հավասար փառքով, մեկ կամքով և մեկ իշխանությամբ գովաբանված։
Որովհետև քոնն են գթությունը, զորությունն ու մարդասիրությունը, զորությունն ու փառքը հավիտյանս հավիտենից։
Ամեն։
[ԼԴ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, այս թշվառացած հոգուս ցանկություններն ու քեզ ուղղված խոստովանությունները հարմարեցնելով՝ դու, Աստվա՛ծ, որ խոսքով ընդգրկում ես ամեն ինչ, այն, ինչի մասին խոսեցի նախորդներում, այժմ երկրորդ մասում ցույց կտամ։
Իսկ գրավոր հանդիմանություններն ու ժողովուրդների բազմության և ազգերի թարգմանությունները այս ողորմածական աղոթքը նվիրեցի. ներքևում շարադրվածները սահմանում են գոհաբանությունները։
Բ
Աղաչում եմ ամենազոր Հոգուդ անփոփոխ տերությանը. ուղարկի՛ր քո քաղցրության ցողը և բարեգործի՛ր իմ անձի ու իշխանական ներգործության զգայության մեջ՝ քո բազմապարգև ողորմության լիառատ շնորհը։
Հերկի՛ր իմ մարմնավոր սրտի կարծրացած բանական անդաստանը, որպեսզի այն ընդունի քո հոգևոր սերմերի պտուղները։
Քո ամենաիմաստուն էությանը խոստովանում ենք բոլոր պարգևները. դու մեր մեջ ծաղկեցնում ես վարդապետներին, խոսեցնել տալիս լեզուներին, բացում ես կյանքի խոսքը և աճեցնում այն։ Դու ձեռնադրում ես առաքյալներին, լցնում մարգարեներին, բացում խուլերի փակ ականջները։ Ինչպես քո ազգակիցը՝ Հոր էակից անդրանիկ Որդին, քո գործակցությամբ կատարեց այս ամենը և քարոզեց քեզ՝ որպես Հորը հավասար էությամբ Աստված։
Շնորհի՛ր նաև ինձ՝ մեղավորիս, համարձակությամբ խոսելու քո Ավետարանի կենարար խորհրդի մասին և մտքի արագաթռիչ ընթացքով հետևելու քո հոգեշունչ կտակարանների անսահման ասպարեզներին։
Եվ երբ մոտենամ խոսքի մեկնության մրցասպարեզի սկզբին, թող քո գթությունը նախապես հասնի ինձ՝ իմ միջոցով խոսեցնելով այն, ինչ արժանի է, օգտակար է և հաճելի քեզ՝ քո աստվածության փառքի ու գովության և կաթողիկե եկեղեցու շինության ամբողջացման համար։
Մեկնի՛ր ինձ վրա քո ամենամերձ աջը և զորացրո՛ւ ինձ քո գթության շնորհներով։ Փարատի՛ր մտքիցս մոռացության խավարի մառախուղը և դրա հետ բուժի՛ր մեղքի խավարը՝ իմ մտքի ուշադրությունը երկրային կյանքից բարձրացնելով դեպի բարձունքները։
Նորի՛ց լուսավորիր իմ մեջ քո աստվածության գիտության անստվեր հրաշքների ծագումը, ո՛վ Հզոր, որպեսզի արժանի լինեմ գործելու և ուսուցանելու՝ որպես բարության օրինակ աստվածասեր ունկնդիրների համար։
Եվ քեզ ամեն ինչում ամենայն փա՜ռք՝ ամենակալ Հոր և քո Միածին Որդու՝ բարերարի հետ, այժմ և անվախճան հավիտյանս։
Ամեն։
Գ
Իսկ հավատի խոսքի սահմանը՝ կյանքի կանոնի ընտրության շնորհը, համագոյ Սուրբ Երրորդության համար այսպես ուսուցանեցի, և այն շարադրում է կարգիդ շավիղը։
Խոստովանում ու դավանում ենք, պաշտում ու երկրպագում ենք ամենասուրբ Երրորդության փառակից միությանը՝ անճառ աստվածությանը, միշտ բարի, նույն բնությամբ, հավասար պատվի, մտքի թևերի թռիչքից անհասանելի, օրինակից վեր և նմանությունից անդին, սահմանը գերազանցող՝ անպարագրելի բացարձակությամբ, հավիտենություններից առաջ՝ անբաժանելի էությամբ, արարածների կարգերից առաջ, անթարգմանելի օրհնաբանությամբ, միշտ պսակված ամենահարուստ մեծությամբ։ Նա հաստատում է ժամանակները և ժամանակի մեջ կերպավորվողները, ինքն է տեսանելիի ու անտեսանելիի գոյության պատճառը և համապատասխան կարգավորողը։ Անունով չափված չէ, կոչումով նշված չէ, որակով նմանեցված չէ, քանակով կշռված չէ, օրինակով ձևավորված չէ, հատկությամբ ճանաչված չէ, պակասությունից տարածված չէ և լրությամբ սահմանափակված չէ, երբեք որևէ տեղում բռնված չէ և որևէ վայրում երևացած չէ։
Դ
Գթությունների Հայրը, ամեն ինչի Տերն ու բոլորի Աստվածը՝ երկնքում և երկրի վրա եղածների, բացի միայն Խոսքից, որի միջոցով ունի ամեն ինչ. բոլոր շնչերի Արարիչն ու Տվողը, բացի Հոգուց, որը նրա հետ միասին կազմավորեց ամբողջը։
Ե
Երեք անձերի մեկ երջանիկ ու փառավոր, համազոր ու ահավոր անձերից մեկը վերևից խոնարհվեց դեպի ներքև՝ մեզ մոտ, բայց բնությամբ միշտ անբաժան մնաց ստորիններից՝ չկորցնելով փառքի աթոռը և չզրկվելով ծնող Հոր սիրուց։ Պարզությամբ մտավ կույսի արգանդի սենյակը և այնտեղից դուրս եկավ մարմնավոր՝ իրական մարմնով, անորոշելի, կատարյալ մարդկությամբ և անպակաս աստվածությամբ. Հոր միակ Որդին և Աստվածածին կույսի անդրանիկ Միածինը՝ Տիրածինը, Արարիչը, որ մարդ դարձավ՝ իսկապես նորածին սկզբնավորությամբ։
Ահա նա նման չէ երկրային արարածների՝ իրենից հետո եղածներին, այլ նոր է ու սքանչելի, թագավորների թագավոր։ Նա ոչ մի դարաշրջանում չի երևացել և ոչ մի ժամանակում չի գոյացել. սաղմոսերգուի խոսքով՝ երկրի բոլոր թագավորներից անդրանիկ է։ Մեր մարմնի մեջ անապական խառնությամբ կազմավորվեց՝ ինչպես հոգին մարմնի մեջ, ոսկին՝ կրակի մեջ, կամ, ավելի պարզ ասած, լույսը՝ օդի մեջ՝ առանց փոփոխվելու և առանց բաժանվելու։
Զ
Նույն Ինքը կամովին եկավ մահվան խաչին, ինչպես անարատ գառը՝ տրվելով զոհի, և իր զորավոր ինքնիշխանությամբ պատրաստեց իր արարածների փրկությունը։ Իր կենդանի մարմնով չարչարվեց, իսկ իր անորոշելի աստվածությամբ դրվեց գերեզմանում։ Երեքօրյա թաղմամբ դժոխքի խավար բանտերում փակվածներին քարոզվեց նորոգումն ու լույսը։
Եվ ավարտելով փրկարար տնօրինությունը՝ ըստ օրենքի, աստվածապես վերստին կենդանացավ, հողմերի թևերով բարձրացավ, քերովբեների վրա ելավ և ամպով ծածկվեց անքննելի խորհրդով։ Բարձրանալով բոլոր երկինքներից վեր՝ փառքով նստեց իր իսկական ժառանգական Հոր՝ հավասարության աթոռին, որից երբեք բնավ չբաժանվեց՝ անխաթար պահելով իրենը և ոչինչ չնվազեցնելով։
Նրանով էլ կգա հատուցման դատաստանի՝ արդար իրավունքի չափով քննելու ծածուկները։ Նրան ենք սպասում և նրան աղոթում՝ ամեն ինչում հավատալով նրա ամենազոր տերությանը, որ իսկապես միակն է Միակից և հավիտյան երկրպագվում է Միակի հետ փառակցությամբ։
Է
Միշտ գովաբանում և օրհնում ենք Որդու և Հոր հետ նրանց էության Հոգուն՝ ամենազոր, ճշմարիտ, կատարյալ ու սուրբ, որը չեղածից գոյացրեց բոլոր եղածները։ Նա ինքնագործ է, երկուսի հետ նույն իշխանությունն ունի, նրանց հետ՝ անեղծ ու անսահման թագավորությամբ։ Ինչ որ առաջին Պատճառն ու նրա ահավոր էության Խոսքն է, նույնն է նաև բարձրացած Հոգին. բարի Ինքնակալ, բոլորին բաժանող Հոր պարգևները՝ Միածնի փառավոր անվան գովության համար։
Նա ներգործեց Օրենքում, շունչ տվեց մարգարեներին, ազգակցի շնչով դրոշմվեց առաքյալների մեջ, աղավնու կերպարանքով երևաց Հորդանանում՝ ի փառս եկողի։ Փայլեց ավանդական գրքերում, հանճարեղներ ստեղծեց, իմաստուններին զորացրեց, վարդապետներին լցրեց, թագավորներին օծեց, արքաներին օգնեց, վերակացուներ տվեց, փրկություններ հրամայեց, պարգևներ շնորհեց, քավություններ պատրաստեց և Քրիստոսի մահվամբ մկրտվածներին մաքրազարդեց իր բնակության համար։ Հայրը, Որդին և նույն Հոգին գործեցին այս ամենը, և Նա է Աստված՝ իրավամբ խնկելի ամեն ինչում։
Ը
Որովհետև Երրորդության մեջ ոչ մեկը մյուսից մեծ չէ նրանով, որ առաջինն է հիշատակվում, և ոչ էլ հաջորդը՝ ավելի փոքր նրանով, որ հետո է անվանվում։ Մեկի մասին խոսելիս անձերի խառնուրդ չկա, իսկ երեքի մասին խոսելիս՝ կամքի բաժանում կամ առանձնացում։
Որովհետև Հայրը ամեն ինչով անպատիվ կլիներ, եթե իր մեջ Խոսքի զորությունը չունենար, ինչպես նաև եթե Հոգին նրա հետ չլիներ. այդ դեպքում նա կլիներ անհագ, անկենդան և ամեն հրամանի մեջ թերի։
Իսկ Խոսքը, եթե Հոր անունով չճանաչվեր, որբ կամ լքված կլիներ, կամ որևէ մահկանացուի կողմից անտեսված։
Նույնպես և Հոգին, եթե իր Պատճառից չճանաչվեր, կլիներ անպատիվ թափառական՝ անորոշ մի շնչի պես։
Թ
Իսկ եթե մեկը հակաճառական խոսքով համարձակվի Հորը բաժանել իր Խոսքից՝ ասելով, թե Խոսքը երբեմն եղել է, երբեմն՝ չի եղել, և կարծի, թե վեհ մեծությանը պատվում է անխոսության մեղադրանքով, կամ Բխողին ստրկություն վերագրի՝ նրան հոգևոր բնությունից զրկելով, դրանով օտար գոյություն մտցնի կամ սուրբ Երրորդության անարատ միության պատվի մեջ ինչ-որ այլանդակ խառնաշփոթ առաջացնի, ապա այդպիսիներին հավատի խոսքի քարերով՝ ինչպես սարսափելի, գազանային ու մարտնչող դևերի, կհեռացնենք մեր միջից և նրանց հետ նույններին նզովքի տակ դնելով՝ կփակենք նրանց առաջ եկեղեցական գավթի կյանքի մուտքը։
Ուստի փառավորելով Սուրբ Երրորդությանը՝ նույն տերության և միակից հավասարության մեջ, համահունչ սրբաբանությամբ ու միակերպ ներդաշնակությամբ, օրհնյալ և փառավորված երկնքում ու երկրի վրա, անդրանիկների ժողովում և երկրածին բանականների ցեղերի մեջ հավիտյանս հավիտենից։
Ամեն։
Ժ
Արդ, այս մատյանում կերպավորված գաղտնի խորհուրդների այս աղաղակը նվիրեցի մեծ Աստծու ամենալսող ականջներին՝ նախապես զինվելով դրանով, ապա մտնելով մրցասպարեզ։
Բայց դու դրանով չես մեծանում, կարծես իմ ձայնի կարիքն ունես. երբ դեռ չէիր ստեղծել ամեն ինչ, նախքան երկնքի անմահ փառաբանիչների ու երկրի բանական արարածների գոյությունը, դու արդեն քո ամբողջության մեջ փառավորված էիր։ Այլ այս արածս նրա համար է, որ ինձ՝ մերժվածիս, պատվի արժանացնես, անճառ քաղցրությո՛ւն, և խոսքի հաղորդությամբ ինձ թույլ տաս ճաշակել քեզ։
Իսկ ինչո՞ւ պետք է քո արքայական հրամանով՝ կյանքի կանոնով, չասեմ Ադոնայի՝ Տեր, և չկատարեմ քո պատվիրած պատիվը։
Ես ինքս ինձ՝ ոսկե խոսուն տախտակիս, նվիրել էի քո պատգամին, Աստծու մատով գրվածս ջնջեցի, և դա իրավացիորեն կոտրել է պետք, իսկ ես տխուր գույնի մրով պատրաստում եմ դրա երկրորդ նմանակը։
Բայց այժմ, քանի որ բազմաթիվ գովեստներով ու քնքուշ խոսքերով աղաչեցի, որոնք այս խոսքի կարգում գրված չեն, լսի՛ր, բարեգո՛ւթ, այս ամբողջը՝ ըստ այս խոսքի։
Թող այս աղերսանքի խոսքն էլ միանա աղոթքների շարքին, որպեսզի գուցե մաքուր ու կամակատար մարդկանց հետ այս նվերը՝ յուղով հունցված բաղարջ հացի ընծան, մատուցվի քո փառքի սեղանին։
ԺԱ
Բայց դու, բարերա՛ր և ամեն ինչում մարդասե՛ր, Քրիստո՛ս, միակ Աստծու միակ Որդի, հզոր և ամենակալ, քո քաղցր խնամքի գթությամբ հաղթում ես ոչ միայն մեզ՝ մարդկանց, որոնց մեջ մշտապես խառնաշփոթ ու բյուրավոր հակառակություններ կան, այլև հրեշտակների անախտությանն ու առավել ևս սրբերի անարատությանը։ Նրանցից մեկն էր Եղիան, որի խստության նշանը Քորեբ լեռան վրա երեք կերպով երևաց՝ մեծ շարժումով, ուժգին քամով և կիզող կրակով, իսկ քո հեզ համբերությունը՝ օդի հանդարտ ու մեղմ քաղցրությամբ, որովհետև միայն դու ես ողորմության կամքի տերը, ինչպես գրված է։
Թեև մեր նմանները առաքինությամբ փոխակերպվելով երկնայինների նմանություն ստացան և հաճելի դարձան, այնուամենայնիվ նրանք էլ երկրածիններ են՝ մարդկանցից ընտրված։
Իսկ դու չես կարող չարանալ. էությամբ բարի ես, ամեն ինչում օրհնյալ, լիակատար փրկություն, ամեն ինչի հանգիստ, բոլորի անդորրություն, բոլոր հիվանդների առողջության դեղ և կենդանի ջրի աղբյուր, ինչպես Երեմիան է ասում։
ԺԲ
Դարձի՛ր դեպի ինձ և ողորմի՛ր ինձ, ո՛վ Աստված, որ այնքան ծարավ ես, պապակ ու կարոտ իմ փրկությանը, որ երկնքի անմահ ուրախների օրհներգության խոսքը մարդկային կերպով ինձ ընծայեցիր՝ որպես փրկարար քահանայություն ու քավության առաջնորդություն, որպեսզի քո օրհնյալ գթության մշտնջենավոր ու անեղծ աղերսանքը մեր երկրային դեմքերից շարունակվի։ Ինձ՝ հաշտություն խնդրելուց հուսահատվածիս համար ողորմի՛ր Երուսաղեմին, որը լուսավոր խորհուրդ է՝ քո մեծ հայտնության այցելության համար մարդկանց ձեռքով ընկած հրեշտակային դատարկ տեղը վերադառնալու։ Քո միջոցով այս օրինավոր Երուսաղեմի առակի մեջ ավետվեց այդ միությունը։
ԺԳ
Արդարև լսեցիր, բարեգո՛ւթ, ընդունեցիր, Թագավո՛ր, ունկնդրեցիր, Կյա՛նք և Հո՛ւյս, մտաբերեցիր, Երկնավո՛ր, մեծարեցիր, Հզո՛ր, նկատեցիր, ծածուկն իմացող, տեսար, Խնամակա՛լ, կարեկցեցիր, Անպատո՛ւմ, խոնարհվեցիր՝ միշտ Բարձրյալ, նվաստացար, Ահավո՛ր, հայտնվեցիր, Անճառ, ամփոփվեցիր, Անսահմա՛ն, չափավորվեցիր, Անքննի՛ն, միացար, Ճառագա՛յթ, մարդացար, Անմարմի՛ն, շոշափվեցիր, Անքա՛նակ, կերպարանք ստացար, Անորա՛կ, իսկապես լցրիր աղաչողների բաղձանքները։
Դու ինքդ դարձար ինձ՝ թշվառացածիս համար, ուրախների ձայնով՝ բարի բարեխոս, կենդանի միջնորդ, անմահ պատարագ, անվախճան զոհ, մաքրության ընծա, անսպառ ողջակեզ և անսպառ բաժակ։
Ահա, ողորմա՛ծ, մարդասե՛ր, օրհնյա՛լ, մշտապես կատարի՛ր մեղավորիս հանդեպ քո կենարար կամքի բարերարությունը, գովաբանվա՛ծ համբերատար։
Եվ քեզ է վայել փառքը հավիտյան։
Ամեն։
[ԼԵ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ արդ, զորությունների Տե՛ր, ահավոր Մեծություն, աներկբա տեսողություն, ամեն ինչի ազատ կամք, անպակաս առատություն, ո՞վ կարող է հանդիսավոր երգով տոնել քո բարության մեկ կաթիլի ցողը, երբ դու ջանում ես պատրաստել իմ փրկության միջոցների պատճառները։
Իսկ մեծագույնը կգրեմ՝ հետագայում պատմելու համար։
Որովհետև դու չկոչվեցիր հրեշտակասեր, թեև հաստատեցիր նրանց իշխանությունը և քո մատների գործով երկինքը զարդարեցիր նրանց ջահերով. երբեք չասացիր, թե սիրում ես նրանց, այլ մեծ գովեստի պատվի մեջ առաջին տեղում դրեցիր մարդասիրությունը։
Դրա համար քեզ համար կրկնակի մեծացրիր անճառ անունը՝ ահավոր խորհուրդների մեջ. երկնային լուսակերպ էակներին կոչեցիր հատուկ սպասավորությունների սպասավորներ ու առաջնորդներ, իսկ ստորին՝ մահկանացու ծնունդներին զարդարեցիր քո տիրական ու աստվածային պաշտելի անունով։ Չափի կշռի սահմանն անցնելով՝ անսպառ վերին բարության անապակ աղբյուրի համար ընդարձակեցիր անթիվ գրքերի ու ճառերի կտակները։
Եվ քո մարդեղությամբ, լինելով մեկ էությունից, ոմանց՝ իրենց համար, մյուսներին՝ ուրիշների համար, առատորեն շնորհեցիր կյանքի պարգևներ, բազմատեսակ արվեստներ, աստվածագործ հրաշքներ ու ճշմարտատեսիլ նշաններ։
Այնպես որ, երբ անդամալույծը հավատքով թերի էր, նրա խնամակալների միջնորդությամբ հույսի նշանը ցույց տալով՝ գթացիր ու ողորմեցիր։ Իսկ որքան առավել կարող է քո ամենազոր խոսքը մաքրություն շնորհել իմ ախտավոր մարմնին, երբ հառաչանքով աղաղակում եմ։
Որովհետև հրաշքների չափերն իսկապես մեծ են՝ անմաքուրը սուրբ հոգի դարձնելը, անտերելի աղտից մաքրված պատկեր ստեղծելը, և երկրորդը՝ ավազանի շնորհով առավելապես աճելով, բարձրացնում է հայրական փառքը։
Բ
Դու ես, Տե՛ր, որ սրբում ես մեզ, ինչպես քո ընտրյալի՝ Մովսեսի օրինակով նախապես ցույց տվեցիր։
Դու ես, որ մեղքերի ու անօրենությունների մեջ պահապան եղար Հակոբի ցեղի համար, երբ նրանք Եգիպտոսի երկրում հեթանոսների խավարի հետ էին ապրում։
Դու ես, որ մեղավորներին ճանապարհին օրենքի գիտակ ես դարձնում՝ ըստ երգող Դավթի խոսքի։
Դու ես, որ քարեղեն սրտերի կարծրությունը փոխում ես մարմնեղեն էության փափուկ ու մեղմ վիճակի՝ խոսքն ընդունելու համար։
Դու ես, որ կարող ես սիրտ ու ճանապարհ ընձեռել՝ ամբողջ կյանքի ընթացքում քեզնից երկնչելու համար։
Դու ես, որ քո երկյուղն ես տալիս խստասիրտ մտքերին, որպեսզի հավատքով ուշադիր լինեն քո հանդեպ՝ ըստ մարգարեների ձայնի։
Գ
Քո օրհնյալ շուրթերից՝ աշխարհաստեղծ բերանից, քո աստվածային անձրևների կենարար կաթիլը տո՛ւր իմ լսողության բացված ականջներին, որպեսզի դրանով բարձրացնես ու բժշկես օձի՝ բանսարկուի թույնով լի խորամանկությունը։
Ամենակալ ձեռքդ բռնի՛ր իմ խոսող օրգանների շարժումը և ներշնչի՛ր ձայնի զորությունը, որով բոլորին խոսքի ընտրություն ես տալիս, որպեսզի պատշաճը սովորեցնելով՝ նախնու պես հանդգնորեն խոսելով չկորցնեմ հույսդ և որսորդի կողմից վտարված՝ անխոսության չմատնվեմ։
Նորի՛ց լուսավորիր հոգուս խավարած աչքերը՝ կենարար աջդ մեկնելով, որպեսզի վիշապի շնչով համարձակության հանգած ճրագի պես չծածկվեմ վարագույրի տակ։
Բա՛րձրացրու իմ անօրենությունները, Տե՛ր, և ծո՛վը գցիր խորքերը. մարգարեի խոսքով՝ դա փոքր առակ է քո անսահման մեծության համեմատ, երբ իմ չարությունն ես ընկղմում։
Կանգնեցրո՛ւ կործանվածիս՝ վստահության նշանով, որպեսզի հուսահատության կոթող կանգնեցնելով՝ չբողոքեմ ծածուկների դեմ։
Բա՛ց, հզո՛ր ու գթա՛ծ, քո կյանքի բժշկարանի վարդապետարանը, որպեսզի քո կամքի մանգաղով, արմատին մոտ կտրելով, հնձես կորստաբեր սերմերը, որոնք ներսումս աճում են։
Դ
Քեզ հետևելով՝ կանգնած եմ քո առջև, բոլորի՛ Աստված, Պետրոսի օրինակով, մեղքերի ծովի ալիքների մեջ այս կյանքի ընթացքում խեղդվում եմ։ Մեկնի՛ր, հասի՛ր ինձ օգնության քո փրկարար աջով՝ սասանվածիս։
Քանանացի կնոջ ձայնով սրտիս խորքից աղաչում եմ. ինձ՝ քաղցածիս, հացի փշրանքների կարոտ ու ողբաձայն, ամենաթշվառ վտանգվածիս, քո առատ սեղանից բաժին տուր։
Փրկի՛ր այս տաճարի նյութը՝ դառնության որդուս, դու, որ եկար փնտրելու և փրկելու ինձ՝ կորածիս։
Որովհետև քոնն են մեծությունը, հաղթությունն ու զորությունը, և դու ես քավությունը, բժշկությունը, նորոգությունն ու երանությունը, և քեզ է վայել փառքն ու երկրպագությունը հավիտյան։
Ամեն։
[ԼԶ]
ՆՈՐԻՑ ԱՎԵԼԱՑՎԱԾ՝ ՆՈՒՅՆ ՀՍԿՈՒՄԻ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ԱՂԵՐՍԱՆՔԻ ԽՈՍՔԻ ՎՐԱ
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՒ ՀԵՏ
Ա
Եվ քանի որ անթիվ ու գերազանցապես միշտ ավելացող են քո շնորհների փրկարար պտուղները՝ իմ պարտքերի չափից առավել, քո չարչարանքների հանդեսն ու հանձնառությունը։
Դու՝ չափը սահմանող և բոլոր հոգևոր գոյերի Արարիչ, մահվան գործարանի՝ խաչի նշանի վրա հեղեցիր, որպեսզի լքես իմ կամքի հակառակության ազատությունը։
Քո երկու ոտքերի՝ ընթացքի համար լծակից ու կանգնեցնող զորությունը՝ իմ անարգանքի պատճառը, պատժի փայտին գամեցիր, որպեսզի գթությամբ երաշխավորես իմ՝ թշվառացածիս վայրագությունից փախուստը։
Բ
Դու չհրամայեցիր օրհնյալ գլխիդ հարվածող ձեռքերին կռվել, թեև անմիջապես չորացրիր թզենին, որպեսզի նախապես ավետարանես ինձ ներելու քո օրինակը։
Դու չսպառնացիր քեզ խոստովանող Աստծուն՝ քեզ ծեծողների անօրենությանը, թեև խավարեցրիր լուսատուին, որպեսզի մահացած անձիս համար բարություն գործես և հանգիստ շնորհես։
Դու չկտրեցիր հայհոյողների չար խոսելու կարողությունը, թեև լուսնի պատկերը արյան գույնով ներկեցիր, որպեսզի զորացնես իմ անվստահ լեզուն՝ քեզ գովաբանելու համար։
Դու չսաստեցիր նախատողների մոլեգնությունը, թեև սասանեցիր տարերքները, որպեսզի գթության յուղով օծես թշվառացածիս գլուխը։ Դու չբաժանեցիր քեզ աստվածասպան կոչողների մոլորեցնող միտքը՝ նրանց շուրթերի հոդերը իրարից քանդելով, թեև ճեղքեցիր քարերի կարծրությունը, որպեսզի ողորմությամբ հանդարտեցնես իմ բարիքից զուրկ հոգին՝ դատարկության ընթացքից։
Դու պահակների սրերը չուղղեցիր իրենց որովայնների դեմ, թեև օձի որովայնը սահեցրիր դեպի հողը, որպեսզի իմ տառապած մարմնի ոսկորները, գանձարանում պահվածի պես, արժանի դարձնես կյանքի հարությանը։
Երբ քո կենդանարար գերեզմանի շիրմի փակ դռները կնքվեցին, դու նրանց կրկին որսացիր ու սուզեցիր երկրի անդունդը, որպեսզի իմ անձի տապանակում հանգստացնես քո լույսի նշխարը։
Երբ քեզ կորած հռչակեցին և ասացին, թե երկրային մարմինը գողացվել է, դու ամբողջովին չվերացրիր ու չոչնչացրիր սերունդների ամբողջ ցեղը, որպեսզի ինձ՝ բարի ընտրության հիշատակի անարժանիս, անվնաս ու անխորտակելի հաղորդակից դարձնես փրկվածների հետ։
Արծաթի կրկնակի կապանքից կաշառք ստացածները, որոնք Հոր գանձարանից քեզ մատնության ու անարգանքի բաժին դարձրին, ուրացողներին՝ իրենց մոլեգնության մեջ, ինչպես Մովաբի հին հարվածների ժամանակ, քարե արձանի վերածեցիր, որպեսզի ինձ՝ հաստատությունից շեղվածիս և մահվան իշխանության տակ վաճառվածիս, քո արյամբ փրկելով՝ կառուցես քո վեմի հաստատության վրա։
Կրկին օրհնյա՜լ, նորից օրհնյա՜լ, ամեն ինչում մշտապես օրհնաբա՜նյալ հավիտյանս հավիտենից։
Ամեն։