Քարոզգիրք, որ կոչվում է Ամառան հատոր · 5/24

ԳԼՈՒԽ ԼԱ-ԼԵ

Նույնի քարոզը Զրկանքների մասին. Ժողովողի խոսքի վրա.

(Տեսա զրպարտությունն արեգակի տակ և զրպարտվածների արցունքները, և չկար մեկը, որ մխիթարեր նրանց։)

Ժող. 4. 1։

(Գլուխ ԼԱ)

Բազում և զանազան մեղքերից, որ մարդը գործում է, մեկը զրպարտելն է, և մյուսը՝ զրկելը։

Որ մարդը մարդուն զրկում է և իզուր պարտավոր դարձնում։

Բայց իսկապես առաջին անիրավն ու զրկողը մարդկային ազգի համար սատանան է։

Եվ ապա երկրորդաբար՝ մարդը։

Որովհետև սատանան է մարդուն շարժում դեպի սպանություն, գողություն և այլ զանազան մեղքեր։

Դրա համար նա է մարդկանց առաջին անիրավն ու զրկողը։

Օրինակ՝ չար իշխանը չար է խորհում և հրամայում դահճին սպանել մարդուն։

Արդ՝ առաջին սպանողը եղավ իշխանը, որ հրամայեց սպանել։

Եվ երկրորդը՝ դահիճը, որ կատարեց նրա կամքը և սպանեց։

Նույնպես և սատանան մարդկանց բոլոր չարիքների պատճառն է, որովհետև նա է խրատում և քաշում մեզ դեպի չարը, ինչպես ասում է Տերը. (Սատանան սկզբից մարդասպան է։)

Այս է, որ (Աստված մահը չստեղծեց, բանսարկուի նախանձով մահը մտավ այս աշխարհ։)

Որովհետև առաջին մարդուն խաբեց և մահկանացու դարձրեց և մահկանացու դարձրեց մարմնով և հոգով։

Եվ դարձյալ՝ որ ասում է (սկզբից,) որովհետև բոլոր մեղքերի սկիզբն ու պատճառը սատանան է, և մեղքերով մեռնում են մարդու հոգին և մարմինը. ուստի Սողոմոնն ասում է.

(Տեսա զրպարտությունն արեգակի տակ և զրպարտվածների արցունքները։)

Արեգակի տակ, ասում է, տեսա զրպարտությունն ու անիրավությունը. այսինքն՝ երկրի վրա, մարդկանց մեջ, և ոչ թե երկնքում՝ հրեշտակների մեջ, որովհետև այնտեղ արդարություն է և իրավունք։

Եվ դարձյալ՝ արեգակի տակ, այսինքն՝ այս ժամանակի տակ, որ այս կյանքն է. որովհետև այս կյանքից հետո՝ հավիտենական կյանքում, զրկանք և անիրավություն չկա, այլ արդարություն և ճշմարտություն։

Տեսա, ասում է, մարդկանց անմտությունը, որոնք մտքով խավարել են և գազանների պես ելնում են միմյանց վրա և զրկելով հոշոտում միմյանց։

Եվ մոռացել են իրենց, որ մահվան տակ են վիճակված և անասունների պես վախճանվում են կյանքից և դառնում հող. և այն են մոռացել, որ իրենց սեփական և օրինավոր ստացվածքներից մահով զրկվելու են, և չեն զգուշանում ընկերոջը զրկելուց։

Այլ իբրև անմահներ՝ ծեծում են, զրկում և անիրավում, և չեն մտաբերում Աստծու ահը և դատաստանը, որ պահված է ամեն մարդու համար։

Որովհետև ինչպես մահն ընդհանուր է բոլոր մարդկանց, և ոչ ոք չի ազատվում, նույնպես և մահից հետո դատաստան կա բոլոր մարդկանց համար Աստծու առջև, որ արդարապես հատուցում է զրկողներին՝ անվախճան տանջանքներ, և զրկվածներին՝ հավիտենական հանգիստ, ինչպես ասում է առաքյալը։

Բայց արդ՝ պետք է իմանալ, որ զրկելու եղանակները բազում են, որ վարդապետներն ասում են տասը եղանակով։

Առաջին զրկումը վաճառքի մեջ է, որ առ ու տուրի մեջ զրկում են միմյանց, որոնց մասին ասում է առակը. (Կրկնակի չափը և մեծ ու փոքր կշիռը ատելի են Աստծուն։)

Այսինքն՝ ով կրկնակի չափ է դնում, մեծով առնում է և փոքրով տալիս, որովհետև արդարությունն է անիրավում։

Որովհետև կշեռքն ու չափը արդարության միջնորդն են և ոչ թե անիրավության և զրկանքի։

Զրկելու երկրորդ եղանակը գողությունն է, որ ծածուկ մարդու ունեցվածքը տնից և այլ տեղերից գողանում է և զրկում նրան. իր հոգին է զրկում և գողանում և իր հոգու բարիքները տալիս նրան, ում ունեցվածքը գողացավ։

Զրկելու երրորդ եղանակը ավազակությունն է, որ ճանապարհին նստելով թալանում և կողոպտում են մարդկանց, և ունեցվածքի փոխարեն, որ բռնությամբ զրկում են նրանցից, ունեցվածքի հետ նրանց մեղքերն էլ են առնում. որովհետև Աստված իրավունք է անում զրկվածներին և արդարապես հատուցում. զրկողին և անիրավին դատում է, և զրկվածներին փրկում և պսակում։

Չորրորդ եղանակը բռնավորներինն է և չար իշխաններինը, որոնք բռնությամբ և հայտնապես զրկում և հափշտակում են աղքատների ունեցվածքը, և ինչպես մեծամեծ ձկները կուլ են տալիս փոքրերին, ինչպես ասում է Ամբակումը. (Ինչո՞ւ, Տե՛ր, ինձ ցավեր ցույց տվեցիր, որովհետև տեսնում եմ մարդկանց ձկների պես, որ մեծամեծները կուլ են տալիս փոքրերին.) այսինքն՝ որովհետև նախատում են, ծեծում և տուգանում և ամեն ժամ անիրավաբար զրկում են աղքատներին։

Որովհետև որքան որ իրենց հրամայված իրավունքից ավելի են հափշտակում, զրկանք է համարվում նրանց, և աղքատների մեղքերն են հավաքում։

Հինգերորդ եղանակը՝ որ միմյանցից զրկում են արտերը և հայրենիքները՝ տներ, այգիներ, հողեր և այլ ունեցվածք, ինչպես ասում է Եսային.

(Վա՜յ նրանց, ովքեր տուն են միացնում տան և ագարակ՝ ագարակի, որպեսզի ընկերոջը հանեն։)

Եվ սա ոչ թե կարիքների պետքի համար են անում, որովհետև քիչ հայրենիքը բավական է մարդու կարիքների համար, այլ միմյանց անիրավելու և զրկելու համար։

Ինչպես Աքաաբն ու Հեզաբելը հափշտակեցին Նաբովթի այգին, և իրենք զրկվեցին թագավորությունից և իրենց կյանքից. այսպես և Իսրայելի բոլոր զրկողները։

Վեցերորդ եղանակը՝ ովքեր զրկում են վարձկանների վարձը, որոնց մասին տրտնջում է Եսային. (Ձեզանից զրկվածն աղաղակում է, և հնձվորների բողոքը հասավ Զորությունների Տիրոջ ականջին։)

Որովհետև մեկը աշխատեց և մարմնով չարչարվեց իր վարձի համար, և դու զրկում ես նրան, և մյուսը՝ որ աղաղակում է քեզ, և նրան չեն լսում։

Դրա համար Աստծուն է բողոքում, և Աստված լսում է նրան և իրավունք է անում զրկվածներին, ինչպես ասում է մարգարեն. (Եվ դու, որ նրա աղաղակը չլսեցիր, երբ աղաղակես Աստծուն, քեզ էլ չի լսի։)

Եվ ով նրան հանում էր իր վաստակի վարձից, Աստված քեզ էլ կհանի քո կյանքից։

Յոթերորդ եղանակը՝ ովքեր միմյանց փառքն են զրկում և իշխանությունը հափշտակում. որովհետև ով հակառակ է իշխանությանը, Աստծու հրամանին է հակառակ, ինչպես ասում է առաքյալը. (Իշխանություն չկա, եթե ոչ Աստծուց, և որոնք կարգված են, Աստծուց են կարգված։

Ուրեմն ով հակառակ է իշխանությանը, Աստծու հրամանին է հակառակ։)

Եվ վա՜յ նրանց, ովքեր այս սուտ և անցավոր փառքի համար հակառակվում են Աստծու հրամաններին և կզրկվեն հավիտենական և անմահ կյանքից։

Զրկելու ութերորդ եղանակը շնությունն է, որ թողնում է իր օրինավոր կնոջը և հափշտակում ընկերոջ կնոջը և զրկում նրան. այնպիսին իր օրինավոր անկողինն է պղծում և ընկերոջ անկողինն է պղծում և իր հոգին զրկում է Աստծու օրհնությունից, նաև գործակցին, որի հետ շնացավ։

Դրա համար Աստված հրամայեց տասնաբանյա օրենքում, թե՝ (Մի՛ ցանկացիր քո ընկերոջ կնոջը և ոչ էլ նրա ունեցվածքին և ստացվածքին։)

Զրկելու իններորդ եղանակը սպանությունն է, որ նրան զրկում է կյանքից, կամ անդամներ է կտրում՝ ձեռքեր, ոտքեր և այլն։

Եվ մարդասպանությունն այնպես ծանր է, որ ով ընկերոջ մարմինը սպանեց և կյանքից հանեց, իր հոգին սպանեց և հանեց հավիտենական կյանքից, ինչպես ասում է առաքյալը. (Ոչ մի մարդասպան իր մեջ կյանք չունի։)

Նույնպես ով փոքր պատճառի համար մարդու որևէ անդամ է կտրում, Աստված էլ նրան կկտրի և դեն կնետի կենդանիների երկրից։

Տասներորդ եղանակն այն է, որ խոսքով են զրկում, նախատում և բամբասում ընկերներին, և զուր խոսքերով ավելի են խոցոտում, քան նետերով, ինչպես ասում է Դավիթը.

(Մարդն ունայն խոսեց իր ընկերոջ հետ նենգավոր շրթունքներով։)

Այսպես և Քրիստոսի դեմ նենգավոր լեզվով նետաձիգ էին լինում և ասում, թե՝ (Բեեղզեբուղով է դա դևերին հանում.) որոնց ասաց, թե՝ (Ով Սուրբ Հոգին զուր հայհոյի, նրան չի ներվի՝ ո՛չ այստեղ և ո՛չ հանդերձյալում։)

Այսինքն՝ ամեն ոք, ով սուրբ և անմեղ հոգուն հայհոյում է՝ չար խոսելով, այնպիսու մեղքը նրան չի ներվի։

Որովհետև բոլոր եղանակներից ավելի ծանր ասաց խոսքով զրկելը և զրպարտելը։

Այսքան են զրպարտելու գլխավոր եղանակները, իսկ սրանց տակ եղած մասնավորները բազում են և անթիվ։

Սրանք տեսավ իմաստուն մտքով և ասաց. (Տեսա զրպարտությունն արեգակի տակ և զրկվածների արցունքները։)

Որովհետև երբ զրպարտողը բռնադատում է, հափշտակում է ունեցվածքը, առնում է արտը, ավազակ է նստում ճանապարհներին, մեկին սպանում է, և մյուսին մերկ կողոպտում և թողնում, անարգում է, ծեծում և հայհոյում նրանց։

Եվ նրանք լալիս են, հառաչում, ողբում, Աստծուն են բողոքում, մարդուն են աղաղակում։

Եվ նրանցից շատերը մնում են առանց մխիթարության։

Եվ ով երեկ ունեցվածքի տեր էր, այսօր կողոպտված է և հացի քաղցած։

Եվ ով երեկ բաշխում էր ուրիշներին, այսօր մուրացկան է շրջում։

Ով երեկ կենդանի էր և առողջ, այսօր ավազակներից խոցված կիսամեռ ընկած է։

Ով երեկ սրբությամբ պատվված էր, այսօր խոսքով զրպարտված և չարագործների հետ աքսորված է, և ձեռքի տակ ոչ մի մխիթարություն չունի։

Որովհետև մարդիկ չեն լսում և դատ չեն անում, և Աստծու մխիթարությունը հետո է լինում և ուշ։

Որովհետև այն զրկվածը տառապում է և տագնապում և այս կյանքում ոչ մի մխիթարություն չունի։

Դրա համար, երբ իմաստունը այնպիսի անկարգություն տեսավ, ասաց. (Գովեցի ես առաջուց մեռածներին՝ ավելի, քան այժմյան կենդանիներին։)

Այսինքն՝ երբ տեսավ այսպիսի անիրավությունը մարդկանց և բնության մեջ, երանի տվեց մեռածներին, որոնք առաջուց մեռան և սրանց չարիքներից կտրվեցին։

Որովհետև զրկողները միշտ անիրավության մեջ են, և զրկվածները՝ արցունքների մեջ։

Եվ անհոգ գործում են այսպիսի չարիքներ ամեն ժամ և չեն հիշում մահվան օրը։

Իսկ մեռածները ազատվել են այսպիսի չարիքներից և հասել մահվան նավահանգիստ։

(Որովհետև մարդու մահը հանգիստ է, ասում է Հոբը.) դրա համար երանի է տալիս մեռածներին։

Եվ նրանցից էլ լավ է նա, ով դեռ չի եղել. այսինքն՝ չգոյացածները, որոնք գոյության չեն եկել, ասում է, ավելի լավ են, քան գոյացածները։

Եվ իրավամբ է սա ասում։

Նախ՝ որովհետև ամեն ոք, ով գոյացել է և ծնվել, անխուսափելիորեն մեռնելու է, կամ մեռել է, իսկ չգոյացածը ո՛չ եղել է և ո՛չ էլ մեռնում է. դրա համար լավ է նրա համար, որ մահ չունի։

Դարձյալ՝ ովքեր գոյացան և եկան այս կյանք և չարը գործեցին՝ զրկելը, հափշտակելը և անիրավելը, չարիքներով են մեռնում։

Իսկ չգոյացածը չեկավ այս կյանք, և չար չգործեց, և չարով չմեռավ։

Դարձյալ՝ ով չար պատահարների հանդիպեց և չարիքներով մեռավ, նրան սպասում է չար՝ հավիտենական տանջանքը։

Իսկ չգոյացածն աշխարհ չի եկել, ո՛չ մեռել է և ո՛չ հավիտենապես տանջվում է։

Այս խոսքին նայելով՝

Երեմիան ասում է. (Վա՜յ ինձ, մայր իմ, որովհետև ինձ ծնեցիր՝ ցավեր և տանջանքներ տեսնելու.) այսինքն՝ մարմնի ցավերը և դժոխքի տանջանքները։

Եվ Հոբն անիծում է այն օրը, երբ ծնվեց՝ ասելով. (Անիծյալ լինի այն օրը, երբ ծնվեցի, և այն գիշերը, երբ ասացին՝ արու է.) այսինքն՝ թե գիշերը և թե ցերեկը ծնվեցի, անիծյալ լինի, երբ այնպիսի չարաչար տանջանքների հանդիպեցի։

Եվ դարձյալ վայ է ասում, թե անիծյալ է իմ ծննդյան օրը, որովհետև իմ այս կյանքը գիշեր և խավար պետք է համարել՝ համեմատած հավիտենական կյանքի լույսի հետ։

Նմանապես և Տերն ասում էր. (Լավ էր նրա համար, եթե այն մարդը ծնված չլիներ։)

Բոլոր սրբերը սա են ուսուցանում, թե լավ է չգոյացածը և չծնվածը, քան ծնունդով աշխարհ եկածը և չար գործերի հանդիպածը՝ շնության, պոռնկության, հափշտակության, գողության, զրկանքների և այլ չարիքների։

Որովհետև այս կյանքում չարի, վատի և զրկողի անունն է ժառանգում, և հանդերձյալում անաչառ Դատավորից մատնվում է հավիտենական կրակին։

Եվ նրանցից ավելի ողորմելի և արհամարհելի չկան, որոնք զրկողներ են և հափշտակողներ։

Սա մտքում առնենք, եղբայրնե՛ր. միմյանց չզրկենք, չգողանանք, չզրպարտենք, չբամբասենք, և ինչ որ չար է, չհանենք ո՛չ լեզվից և ո՛չ այլ անդամներից։

Այլ ինչ որ բարի է, այն խոսենք, բարին անենք։

Սիրենք ընկերոջը։

Ողորմենք աղքատներին։

Տանք կարոտյալներին։

Մխիթարենք վշտացածներին։

Որպեսզի անճառ բարիքներին արժանի լինենք Քրիստոս Հիսուսով՝ մեր Տիրոջով, որ օրհնյալ է հավիտյանս, ամեն։

Դրանից հետո ասվեց առհասարակ առաքինության մասին։

Այժմ ասենք եկեղեցու յոթ խորհուրդների մասին։

Եվ առաջինը՝ մկրտության մասին։

Նույնի քարոզը եկեղեցու Յոթ խորհուրդների մասին, և նախ՝ մկրտության մասին. Ավետարանի խոսքի վրա.

(Եթե մեկը ջրից և Հոգուց չծնվի, և կամ մարմնից ծնվածը մարմին է, և կամ մի այլ բան։)

Հովհ. 3. 5 (Գլուխ ԼԲ)

Բայց նախ սա ենք հարցնում, թե ինչո՞ւ եկեղեցու կարգը խոսքով ավանդվեց և ոչ թե գրով։

Ասում ենք, թե մարմնացած Բանը խոսքով ավանդեց առաքյալներին, և նրանք դարձյալ՝ հայրապետներին, և նրանք եկեղեցուն՝ այսպես խոսքով։

Ուստի եպիսկոպոսը խոսքով է ավանդում քահանաների և սարկավագների իշխանությունը։

Նաև քահանան խոսքով է մկրտում, և խոսքով է պատարագում և պսակում, և թողություն շնորհում, և մնացած ամենը խոսքով է կատարվում։

Եվ սա բազում պատճառներով։

Նախ՝ որովհետև խոսքը անմարմին մտքից մտքին է ընթանում. ինչպես հրեշտակների քահանայությունն իմացումով է, նույնպես և մերը իմացումով ավանդեց։

Երկրորդ՝ որ օրինական և հին էր, գրով դրվեց, իսկ Նորի ճշմարտությունը՝ խոսքով, որպեսզի զատվի Հնից։

Երրորդ՝ որպեսզի թաքուն մնա անարժաններից, ինչպես և խորհուրդ անունն իսկ հայտնում է, որ ծածուկ գիտություն է։

Չորրորդ՝ որովհետև ինչ որ ավանդ է, պետք է զգուշությամբ և արժանապես պահել։

Հինգերորդ՝ որովհետև ավանդողին պետք է արդյունավոր շահեր տանք, ինչպես նրանք, ովքեր քանքարը արգասավորեցին, երանի ստացան։

Իսկ թե ինչո՞ւ մարմնական նշաններով ավանդեց, ինչպես ջրով և մյուռոնով, հացով և գինով և այլն։

Եվ սրա համար բազում պատճառներ ենք դնում։

Նախ՝ որովհետև մենք մարմնական ենք, մարմնական ենք, մարմնի միջնորդությամբ ենք հասնում անմարմնին, ինչպես գիրը տեսնելով՝ ապա հասկանում ենք նրա իմաստը։

Երկրորդ՝ որպեսզի նրանց մեջ եղած ծածուկ խորհուրդը վարագույրով ծածկվի անարժաններից։

Որովհետև ովքեր հավատով, մտքով և վարքով անարժան են, չտեսնեն, ըստ այն խոսքի. (Սրբությունը շներին մի՛ տվեք, և այլն։)

Երրորդ՝ որովհետև մարմնականով է մեր կորուստը, և գյուտն էլ դարձյալ մարմնականով լինի, որպեսզի դեղը պատասխանի հիվանդությանը։

Չորրորդ՝ որովհետև հիվանդը, որ մարդն է, հոգի է և մարմին, ուստի հոգևոր դեղը մարմնականով ենք տալիս, ինչպես օրինակ դառը դեղը պատվում է քաղցր ուտելիքով։

Հինգերորդ՝ Բժշկի կողմից, որովհետև Աստված մարդ դարձավ. նույնպես և դեղը աներևույթ կերպով ունի աստվածային շնորհը և ունի շնորհի մարմնական՝ երևելի տեսակը։

Վեցերորդ՝ վարձի համար, որովհետև վարձի համար շատ օգտակար է, երբ Աստծուն է հավատում այնտեղ, ուր բնական միտքը չի կարող հասնել։

Յոթերորդ՝ խոնարհության համար, որով մարդը խոնարհվում է և իրենից ստորիններից փրկություն խնդրում։

Իսկ թե եկեղեցու խորհուրդները քանի՞սն են։

Ասում ենք, թե՝ յոթը, այսինքն՝ առաջին՝ Մկրտությունը։

Դրոշմը։

Պատարագը։

Եվ ապա Ապաշխարությունը։

Օծումը։

Կարգը։

Պսակը։

Բայց ոմանք ասացին, թե պետք չէր յոթ, այլ մեկ խորհուրդ, որովհետև խորհուրդը զորություն ունի Աստծու զորությունից՝ Քրիստոսի չարչարանքներից։

Նաև Աստծու զորությունը մեկ է, և Քրիստոսի չարչարանքը մեկ է. (որովհետև մեկ անգամ սրբության մեջ գտնված՝ փրկվեցինք։)

Բայց վարդապետներն ասում են. թեև Քրիստոսի չարչարանքը մեկ է, և նրա զորությունը մեկ է, բայց մեկ զորությամբ կարող է մեկը բազում ներգործություններ անել զանազան գործերով։

Նույնպես մեկ աստվածային զորությամբ և մեկ չարչարանքով ներգործում է մեր մեջ զանազան խորհուրդներով՝ իբրև զանազան գործերով։

Իսկ ոմանք ասում են, թե խորհուրդը կարգված է մեղքի պակասության դեմ, իսկ նա կրկնակի է, այսինքն՝ մեղքը և պատիժը. ուրեմն երկու խորհուրդը բավական էր։

Սրան պատասխանում են, թե մեղքը և պատիժը զանազանություն ունեն ըստ տեսակի. և որովհետև մեղքերի տեսակները զանազան են, պատիժների տեսակներն էլ զանազան են և բազում։

Ուրեմն և խորհուրդը պետք է զանազան և բազում լիներ՝ ըստ զանազան մեղքերի և պատիժների, ինչպես սովորելու ենք առաջիկայում։

Իսկ ուրիշներն ասում են, թե խորհուրդը վերաբերում է եկեղեցական քահանայապետության գործին, ինչպես սուրբ Դիոնիսիոսն է ասում։

Բայց արդ՝ քահանայական գործը երեքն է, այսինքն՝ մաքրել, լուսավորել և կատարելագործել, ինչպես նույն սուրբ Դիոնիսիոսն է կարգում. ուրեմն պետք է լինի միայն երեք խորհուրդ։

Սրան ասում ենք, թե քահանայապետական գործը նայում է երեք բանի, այսինքն՝ անողներին, ընդունողներին և գործերին։

Արդ՝ անողները խորհրդի սպասավորներն են, որ վերաբերում է կարգին, իսկ ընդունողներն այն են, ովքեր մոտենում են խորհրդին, որոնք առաջ են բերվում պսակով։

Բայց գործերը՝ մաքրություն, լուսավորություն և կատարելագործություն։

Արդ՝ մաքրությունն ու լուսավորությունն առաջնապես վերաբերում են մկրտությանը՝ ըստ սուրբ

Դիոնիսիոսի։

Եվ երկրորդաբար՝ ապաշխարությանը և վերջին օծմանը։

Իսկ կատարելագործությունն ըստ առաքինության կրկնակի է, այսինքն՝ տեսական և վախճանական։

Եվ տեսական կատարելագործությունը վերաբերում է դրոշմին։

Իսկ վախճանականը՝ պատարագին։

Ուրեմն եկեղեցու խորհուրդները յոթն են և ոչ թե երեք, ինչպես ոմանք են ասում։

Իսկ թե ինչո՞ւ են խորհուրդները յոթը։

Վարդապետները բազում պատճառներ են դնում։

Նախ՝ ըստ եկեղեցում եղած մարդկանց զանազանության։

Առաջին խորհուրդը մկրտությունն է, որ եկեղեցի նոր մտնողներինն է։

Երկրորդը՝ դրոշմը, որ թշնամու՝ սատանայի դեմ պատերազմողներինն է։

Երրորդը՝ հաղորդությունը, որ պատերազմի մեջ վերստին զորացնելու համար է և հոգևոր կերակուր։

Չորրորդ՝ ապաշխարությունը, որ վերստին կանգնողներինն է, որոնք ընկնում են մեղքերով և վերստին կանգնում ապաշխարության գործերով։

Հինգերորդ՝ վերջին օծումը, որ այս կյանքից ելնողներինն է և պատերազմից ազատվողներինը։

Վեցերորդ՝ կարգը, որ այս խորհուրդներին սպասավորողներինն է, որոնք եկեղեցում քահանաներն են և մյուսները։

Յոթերորդ՝ պսակը, որ մարմնավոր ծննդի միջոցով ներսում նոր զինվորներ աճեցնելու խորհուրդն է։

Դարձյալ՝ յոթն են խորհուրդները, որոնք պատրաստում են մեզ ընդունելու յոթ առաքինությունները։

Որոնք են՝ հավատ, հույս և սեր, խոհեմություն, արիություն, ողջախոհություն և արդարություն։

Որովհետև մկրտությունը հավատի խորհուրդն է. ուստի հայտնի է, որ նախ հավատում ենք և ապա մկրտվում։

Դրոշմը հույսի խորհուրդն է, որովհետև հույսով՝ Սուրբ Հոգու զորությամբ կարողանում ենք թշնամու դեմ։

Հաղորդությունը սիրո խորհուրդն է, որովհետև սիրով միավորվում և հոդվում ենք Քրիստոսի՝ գլխի հետ. (մարմին՝ նրա մարմնից, և անդամներ՝ նրա անդամներից։)

Ապաշխարությունը արդարության խորհուրդն է, որովհետև զղջման, խոստովանության և մյուսների միջոցով արդարանում ենք մեղքերից։

Օծումը արիության լրման խորհուրդն է, որովհետև պատերազմից եկածներս մաքրում ենք փոշին և քրտինքը, ինչպես մարմնական պատերազմից ելածները։

Կարգը խոհեմության և գիտության խորհուրդն է, որպեսզի իմաստությամբ և գիտությամբ սպասավորի խորհուրդներին և խրատելով ուսուցանի ժողովրդին։

Իսկ պսակը ողջախոհության խորհուրդն է, որպեսզի ողջախոհ ամուսնությամբ իր մեջ զսպի ցանկությունը և արգելվի շնությունից և պոռնկությունից։

Ուստի եկեղեցու խորհուրդները յոթն են։

Դարձյալ՝ մի այլ պատճառ էլ կա, որ խորհուրդները յոթն են. որովհետև կարգվում են երեք մեղքերի դեմ և չորս պատիժների դեմ։

Մկրտությունը սկզբնական մեղքի դեմ է։

Ապաշխարությունը՝ ներգործական մահացու մեղքերի դեմ։

Եվ օծումը՝ ներելի մեղքերի դեմ։

Կարգը՝ տգիտության դեմ։

Հաղորդությունը՝ չարության դեմ։

Դրոշմը՝ անկարողության դեմ։

Պսակը՝ ցանկության դեմ, որը բարեխառնում է և անմեղադրելի դարձնում։

Կա և մի այլ պատճառ՝ ինչպես մարմնավոր կյանքին և առողջությանը համեմատված հոգևոր կյանքն ու առողջությունը, որ ասված է վարդապետներից։

Բայց սա բավական է այս ժամի համար։

Գանք մեր խոսքի կարգին և տեսնենք, թե ի՞նչ է նշանակում կնքահայրը։

Ասում ենք, թե ինչպես մարմնավոր ծննդի մեջ մանկաբարձն է և դայակը, նույնպես հոգևորում՝ կնքահայրը՝ չորս գործի համար։

Նախ՝ որովհետև մանկան կրողն է և կերակրողը, և դաստիարակը և հագցնողը։

Եվ ինչպես կոչումով մանկան մայրն է, նույնպես և կնքահայրը կոչվում է նորածին մանկան կնքահայր և կրող։

Խրատում և կերակրում է նրան խոսքով և հագցնում է նրան. ուստի պետք է, որ մանկան զգեստը նրանից լինի։

Եվ թե՛ մկրտվողը փոքր լինի, թե՛ մեծ, կնքահայր է պետք, որովհետև նրա լեզուն և միջնորդն է քահանայի մոտ։

Ուրեմն պետք է, որ արու լինի, որովհետև կնքահայր է կոչվում։

Հարց.

Ինչո՞ւ հայրապետները կանոններում կարգեցին, որ մկրտության ժամին կին մարդը եկեղեցի չմտնի։

Պատասխան.

Բազում պատճառներով. նախ՝ որովհետև ոմանք հերձվածողներ կանանց թույլ էին տալիս մկրտություն տալ. սուրբ հայրերը կամեցան այնպիսի աղանդը եկեղեցուց դուրս հանել և նրանց դեմ այդ ժամին ոչ մի կին չթողնել եկեղեցում։

Երկրորդ՝ որովհետև կանայք ախտավոր և մարմնական ծննդի պատճառ և առիթ են. թող հոգևոր և անախտ ծննդի մոտ և ձեռնտու չլինեն։

Երրորդ՝ որովհետև մեր բնության կործանման և գլորման պատճառը կինը եղավ՝ օձի խրատին հավանելով. թող ավազանով վերստին կանգնելու մոտ և ձեռնտու չլինի։

Օրինակ՝ իմաստուն բժիշկը նախ դեղերով հանում է հիվանդության պատճառը և ապա հետո սպեղանիներով բժշկում։

Չորրորդ՝ որովհետև մարդը հոգի է և մարմին, և ըստ մարմնի ունի մարմնավոր հայր և մայր՝ ծնողներին, և ըստ հոգու՝ հոգևոր մայր՝ ավազանը, և հոգևոր հայր՝ կնքահորը, որ Բելն է. և այլ մոր կարոտ չենք, որովհետև կնքահայր ենք ասում և ոչ թե կնքամայր, որովհետև մկրտությամբ դառնում եք երկնավոր Հոր որդիներ և ոչ թե երկրավոր մոր։

Հինգերորդ՝ որովհետև մարմնավոր մորից թուլությամբ է ծնվում, կանայք են կրում։

Իսկ այս հոգևոր մորից արի, պինդ և կազմ է ծնվում, տղամարդիկ են կրում. ինչպես մեր Տերը մկրտվելով և արիանալով ելավ պատերազմի փորձողի դեմ և հաղթեց նրան, նույնպես և մկրտվածը, արիանալով, հաղթում է սատանային։

Վեցերորդ՝ մարմնավոր դատաստաններում կանանց վկայությունը չի ընդունվում և հաստատուն չէ. որքա՜ն ավելի հոգևորում։

Յոթերորդ՝ որովհետև առաքյալը հրամայում է. (Կանանց համար ծածկույթ դնել և եկեղեցու մեջ քող գցել և խոսք չխոսել, որովհետև ով խոսում է կամ երեսն ու գլուխը բացում, ամոթով է անում իր գլխին՝ Քրիստոսին։)

Ութերորդ՝ որովհետև եկեղեցու յոթ խորհուրդները տղամարդկանց ավանդվեցին և ոչ թե կանանց։

Որովհետև ինչպես այլ խորհուրդներում կանայք ձեռնամուխ չեն լինում սպասավորելու կամ որևէ այլ բանի,

Նույնպես և այստեղ թող սպասավոր կամ ձեռնտու չլինեն, որովհետև եթե սրան ձեռնամուխ լինեն, մյուսներին էլ ձեռնամուխ կլինեն։

Իններորդ՝ որովհետև երբ Քրիստոս մկրտվեց, Աստվածածինը և մյուս կանայք այնտեղ չկային։

Եվ դարձյալ՝ երբ Քրիստոս հարություն առավ, թույլ չտվեց մագդաղենացուն իրեն մոտենալ՝ ասելով. (Ինձ մի՛ մոտեցիր։)

Եվ մեր մկրտությունը թաղման և հարության խորհուրդն ունի. երեք անգամ ընկղմելը նշանակում է եռօրյա թաղումը, և ավազանից հանելը՝ հարությունը։

Ուստի պետք չէ կին մարդուն մոտ թողնել կամ կնքահայր անել։

Տասներորդ՝ որովհետև Հնում կանայք ոչ ոքի չէին ընդունում թլփատությունից, այլ միայն տղամարդիկ, ինչպես այլազգիները. որքա՜ն ավելի պատշաճ չէ, որ կին մարդը ավազանից որևէ մեկին ընդունի։

Ուստի պետք է զգուշանալ և կանանց վստահություն չտալ եկեղեցուն ձեռնամուխ լինելու։

Այսքանը՝ սրա մասին։

Եվ որ մկրտողը հավատացյալ լինի, որովհետև կարող է միջնորդել քահանայի մոտ և ընդունել դավանությունը։

Եվ ոչ թե հերձվածող կամ կռապաշտ, կամ տաճիկ, կամ հրեա։

Նախ՝ որովհետև նորընծա երեխան վերանորոգվում և դառնում է կնքահոր հավատին, ինչպես ասում է Սողոմոնը. (Հարազատ որդին հոր նմանությունն է կրում։)

Այսպես հոգևոր որդին իր մեջ է կրում հոգևոր հոր նմանությունը, ինչպիսին էլ որ լինի՝ թե՛ ուղղափառ, թե՛ չարափառ։

Երկրորդ՝ որովհետև կնքահայրը հավատով է մկրտվողի հավատի վկան և ոչ թե մարմնով կամ այլ բանով։

Երրորդ՝ ինչ որ կնքահայրն է դավանում, նույնն է դավանում և նորընծան՝ թե՛ Աստծուն, թե՛ մարդուն, և թե՛ մի այլ բան։

Չորրորդ՝ որովհետև ինչ հավատով էլ որ լինի կնքահայրը, կնքորդին նույն հավատով է նրան որդի դառնում և նրա հավատով կոչվում նրա որդի և հայրենիքի ժառանգ, ըստ այն վիճակի, որի բաժնից է հայրը, ինչպես և մենք՝ ըստ հավատի Աբրահամի որդիներ ենք։

Այսքանը՝ սրա մասին։

Իսկ այն, որ դեպի արևմուտք ենք հրաժարվում և դեպի արևելք դառնում, սա է պատճառը։

Որովհետև սատանան, տգիտությունը և մեղքը խավար են. ուստի արևի մուտքի կողմը ուրանում ենք և հրաժարվում. իսկ Աստված, գիտությունը և դավանությունը լույս են. արևելյան կողմից ենք ստանում։

Բայց սրանից երեք բան է երևում։

Նախ՝ որ լույսն ու խավարը, տգիտությունն ու գիտությունը, չարն ու բարին միասին չեն կարող լինել, որովհետև հակադիր են, ինչպես տաքն ու սառը, մահն ու կյանքը։

Սա է ուսուցանում Ավետարանում. (Չեք կարող Աստծուն ծառայել և մամոնային.) ուստի մեկից պետք է հեռանալ և մյուսին մոտենալ։

Երկրորդ՝ սա է ցույց տալիս, թե պետք է նախ չարից հեռանալ, և պետք է բարուն մոտենալ, և ապա բարուն մոտենալ, խավարից փախչել և ապա լույսի մեջ բնակվել։

Որովհետև սրբին՝ սրբին սուրբ տեղ թող լինի։

Այս իմաստով բոլոր խորհուրդներում նախ մեղքերն ենք խոստովանում, և ապա հաղորդում են, կամ պսակում, կամ թողություն շնորհում, և մնացած ամենը։

Երրորդ՝ սա է ցույց տալիս, թե միայն չարից հեռանալը բավական չէ, այլև բարին գործել. ոչ միայն խավարն ու տգիտությունը թողնել, այլ լույսն ու գիտությունը ձեռք բերել։

Որովհետև եթե ո՛չ չար է գործում և ո՛չ բարի, ո՛չ տանջվում է և ո՛չ պսակվում։

Ուստի խոստովանության մեջ, ուր մեղքը թողնվեց և մաքրվեց, պետք է ապաշխարության մի լուծ կրել, որ բարի գործ է, որպեսզի վարձատրվի։

Այս իմաստով, երբ հրաժարվում ենք սատանայից, դավանում ենք Քրիստոսին, և երբ մանկանը հանում են ավազանից, պայծառ նոր հագուստ են հագցնում։

Որովհետև մաքրվեց մեղքերից և նոր ծնվեց հոգով և եկավ հավատի լույսին. ուստի և վառած մոմ ունի ձեռքին։

Իսկ երեք անգամ ջրի մեջ ընկղմելը և հանելը նշանակում է Քրիստոսի հետ մեռնելը, եռօրյա թաղումը և հարությունը։

Որը նախ և առաջ համեմատենք ընդհանուր մահվան հետ, և ապա Քրիստոսի մահվան հետ։

Եվ նախ՝ ըստ այս օրինակի. որովհետև մահը միավորությունների բաժանումն է. անձնական միավորությունը, որ հոգու մեջ է, բաժանվում է, իսկ բնությունը՝ ոչ։

Այսպես տարրական և հյութական միավորությունը բաժանվում է հոգուց, իսկ բուսականն ու զգայականը չեն բաժանվում, որովհետև ըստ էության մնում են հոգու մեջ՝ որպես մաս, բայց կասեցվում են ըստ ներգործության։

Այսպես մկրտվողի մահվան մեջ սկզբնական և ներգործական մեղքը բաժանվում է նրանից, բայց մեղքի արմատը և դյուրասահությունը մնում են մարդու մեջ, որովհետև հետո կարող է մեղանչել։

Երկրորդ՝ ինչպես մեռածի մարմինը ծածկվում է հողով, և հոգին աներևութանում է։

Այսպես և մկրտվողը ծածկվում է ջրով, որ ամբողջ մարմինը թրջում է և ծածկում։

Երրորդ՝ որովհետև ինչպես մահը բռնի կերպով զրկում է հոգին մարմնից, այսպես և մկրտության շնորհը բռնությամբ մաքրում է մեղքերը մարմնից։

Չորրորդ՝ ինչպես մեռած և թաղված մարմինը այլայլվում և մի այլ կերպի է փոխվում, այսպես և մկրտությամբ թաղվածը փոխակերպվում է և լինում լույսի որդի։

Հինգերորդ՝ մեռածը և թաղվածը անշարժ է բոլոր ցանկությունների հանդեպ. նույնպես և ով մկրտված է, մեռած է աշխարհի ցանկությունների դեմ՝ բոլոր անդամներով և զգայարաններով։

Սա՝ ըստ ընդհանուր մահվան։

Իսկ մեռնելը նշանակում է Քրիստոսի մահը, ինչպես ասում է Պողոսը.

(Դուք, որ Քրիստոսով մկրտվեցիք, նրա մահվան մեջ մկրտվեցիք՝ մկրտությամբ նրա հետ թաղված մահվան մեջ։)

Նախ՝ ինչպես Քրիստոս մահվան նմանությունն ուներ, որովհետև մեռած էր և կենդանի էր, թաղված էր գերեզմանում և անապական էր մարմնով։

Նույնպես և ով մկրտվում է, նմանությամբ է մեռնում, որովհետև մեռնում է ըստ մեղքերի և կենդանի է ըստ արդարության և անապականության։

Երկրորդ՝ ինչպես Քրիստոսի մահը մեռցրեց մահը, և թաղմամբ լուծեց ապականությունը, այսպես և մկրտվողը իր մեջ մեռցնում է հոգևոր մահը և ապականությունը։

Երրորդ՝ ինչպես Քրիստոս նախ խաչի վրա մեռցրեց մահը և ապա գերեզմանում լուծեց ապականությունը։

Նույնպես և մկրտվողի համար նախ մաքրվում է մեղքը, որ մահն է, և ապա ջնջվում է պատիժը, որ հավիտենական տանջանքների ապականությունն է։

Չորրորդ՝ ինչպես Քրիստոս ոչ թե ըստ բնության, այլ կամավորությամբ մեռավ, այսինքն՝ որովհետև մահվան պարտական չէր, (ըստ որի մեղք չգործեց,) այլ որովհետև մեր պարտքերը վճարեց։

Այսպես և ով մկրտվում է, բնական մահով չի մեռնում, այլ հավիտենական մահվան պարտքերն է վճարում։

Հինգերորդ՝ որովհետև ինչպես Քրիստոս մեռավ խաչի վրա և երեք օր դրված էր գերեզմանում անապական մարմնով և հարություն առավ փառքով։

Այսպես և մկրտվածը մեռնում է Քրիստոսի հետ, և երեք անգամ ջրի մեջ ընկղմված՝ ջրից ելնում է անմահաբար Քրիստոսի հարությամբ, ըստ այն խոսքի. (ով չարչարանքների կցորդ է, և փառքի հաղորդ։)

Եվ պետք է իմանալ, որ Քրիստոսի մկրտության խորհուրդը և խաչի խորհուրդը մեկ և նույնն են. դրա համար առաքյալն ասում է Հռոմեացիներին.

(Դուք, որ Քրիստոսով մկրտվեցիք, նրա մահվան մեջ մկրտվեցիք՝ մկրտությամբ նրա հետ թաղված մահվան մեջ։)

Նախ՝ ինչպես այնտեղ՝ Հորդանանի ջուրը, և այստեղ՝ կողի ջուրը։

Երկրորդ՝ այնտեղ մերկացում, և այստեղ՝ խաչի վրա։

Երրորդ՝ այնտեղ խորտակեց վիշապի գլուխը, և խաչով խորտակեց նրա զորությունը։

Չորրորդ՝ այնտեղ մկրտությամբ մաքրեց մեր մեղքերը, և այստեղ խաչով (մեր մեղքերի մաքրությունն արեց։)

Հինգերորդ՝ այնտեղ թաղվեց ջրի մեջ, և այստեղ՝ գերեզմանում։

Վեցերորդ՝ այստեղ փառքով հարություն առավ, և այնտեղ Սուրբ Հոգով զորացավ։

Այսպես մեր այս մկրտության մեջ մկրտության խորհուրդը և խաչի խորհուրդը մեկ են։

Իսկ սուրբ մյուռոնով օծվելը սա է ցույց տալիս, որ երբ Քրիստոս մկրտվեց, Սուրբ Հոգին իջավ նրա վրա, որովհետև առավ որպես մեր գլուխը և հեղեց իր հավատացյալների անդամների վրա, ըստ այն խոսքի. (Ինչպես յուղը, որ իջնում է գլխի վրա, և այլն։)

Այսպես ջրով մկրտվում ենք Քրիստոսով և Աստծու որդիներ կոչվում, և յուղով միավորվում ենք Սուրբ Հոգու շնորհներին։

*Եվ պետք է իմանալ, որ ճակատին, սրտին և թիկունքի մեջտեղին օծելը դրոշմն է։

Եվ որ հինգ զգայարաններն է օծում, դա ծածկաբար օծման խորհրդի մեջ է։

Եվ որ մյուս մասերն է օծում, այն խորհրդից է, որ քրիստոնյաների այլ ազգերում մկրտությունից առաջ են օծում։

Եվ եթե մեկն ասի՝ օծումը խորհուրդ է, ինչո՞ւ մենք չունենք։

Ասում ենք, թե օծման խորհուրդն ունենք, բայց ծածկաբար՝ մկրտության մեջ, ինչպես ասացինք։

Նաև ոտնլվայում։

Նաև Տիրոջ մկրտության մեջ՝ Հայտնության օրը։

Եվ թե՝ ինչո՞ւ ոչ հայտնապես, ինչպես այլազգիներինը։

Որովհետև խոստովանությունը վերացնում էր, ինչպես այժմ ասորիների և վրացիների ազգերում վերացել է։

Նույնպես մեր ազգը յուղի օծման պատճառով չէր խոստովանում և մեղքերի մեջ էր մեռնում։

Դարձյալ՝ հիվանդների օծումը չի մաքրում մահացու մեղքերը, այլ ներելիները, իսկ խոստովանությունը մաքրում է և մահացուները և ներելիները. ինչպես եթե մեկն արմատն է կտրում, ճյուղերն էլ են չորանում. ուրեմն ավելի պիտանի է խոստովանել, քան օծվել։

Դարձյալ՝ մահացու մեղքը քահանայի ձեռքով՝ խոսքով է մաքրվում. ուրեմն և ներելին մաքրվում է քահանայի խոսքով և աղոթքներով, ինչպես ասում է Հակոբոսը. (Թող կանչեն երեցներին, և թող աղոթք անեն նրա վրա, և նրան կներվի։)

Այս իմաստով քահանաներս հավաքվում ենք և երեկոյից մինչև լույս պաշտամունք կատարում, և պատարագ և Խաչ ենք օրհնում՝ թե՛ կենդանիների, թե՛ մեռելների համար. ուրեմն քահանայի խոսքերը Աստծու անունով մաքրում են ներելի մեղքերը։

Եվ եթե մեկն ասի՝ պետք է, որ քահանայի ձեռքը դիպչի զգայարաններին։

Ասում ենք, թե քահանայի աջը միշտ դիպչում է քրիստոնյայի գլխին, ուր բոլոր զգայությունների արմատն է։

Եվ քահանայի ձեռքը օծված է և մյուռոնով սրբված և սրբության շնորհներ է տալիս նրան, ում մոտենում է։

Եվ ինչպես ներելիները, որ զգայարաններում և մտքի մեջ են, բազում են և անթիվ, այսպես քահանայական կարգը բազմապատիկ թողություն է շնորհում՝ ձեռք դնելով և շնորհների խոսքով մաքրելով։

Եվ եթե մեկն ասի՝ առաջին օծումը, որ մկրտվելուց առաջ է, չունեք։

Ասում ենք, թե սա էլ ունենք ծածկաբար, ինչպես այն, որ ավազանի ջրի մեջ խաչանման մյուռոնն է խառնվում։

Նախ՝ այս խորհրդի համար։

Եվ երկրորդ՝ որովհետև մեր մկրտությունը ոչ թե Հովհաննեսի ջրի մեջ է, այլ Քրիստոսի մահվան։

Եվ դրա համար զանազան յուղեր չունենք, բայց միայն սուրբ մյուռոնը, որպեսզի քահանաները չհամարձակվեն և օրհնած ձեթը վերստին եկեղեցի չմտցնեն։

Բայց Ավագ հինգշաբթի օրը յուղ ենք օրհնում, որպեսզի սուրբ մյուռոնը հասարակ ոտքերին չդիպչի։

Դարձյալ՝ օծման այս խորհուրդն ունենք ննջեցյալ քահանաների համար, որովհետև նրանց օծում ենք ըմբիշների պես, որպեսզի ասպարեզ մտնեն օդի այս չարության դեմ։

Եվ եթե մեկն ասի՝ միայն մարմինն է օծվում, ի՞նչ է ներգործում հոգու մեջ։

Ասում ենք, թե երբ միավորված է մարմնի հետ, միությամբ ներգործում էին նման բոլոր մարմնականները։

Իսկ այժմ, որ բաժան է, բաժանմամբ են նրան հասնում բոլոր սրբությունները։

Այլապես ժամն է քեզ ասել, թե մարմնի թաղման ամբողջ կարգը ննջեցյալներին օգուտ չունի։

Ապա և ոչ էլ քահանաների աղոթքներն ու պաշտամունքները։

Կամ տուրքերը կամ պատարագները հոգուն օգուտ չունեն, որ բոլորովին սուտ և չար հերձված է։

Եվ եթե մեկն ասի՝ դրոշմը չունեք, որովհետև եպիսկոպոսը չի տալիս, ինչպես ֆրանկների ազգում։

Ասում ենք, թե ըստ հույների ազգի, ինչպես քահանան է պատարագում և մկրտում, նույնպես և դրոշմում է, ըստ սուրբ Դիոնիսիոսի. և քահանայապետ է կոչում նրան, ով պատարագում, մկրտում և դրոշմում է, որովհետև նա է պետը և ավագը խորհրդի կատարման մեջ, և մյուս քահանաները՝ ընկերակիցներ և խորհրդի սպասավորներ։

Դարձյալ՝ ասում ենք, թե մեր քահանաներն ունեն դրոշմելու իշխանություն, որ նրանց վրա դնում է եպիսկոպոսը. ուրեմն մեր քահանաները և նրանց եպիսկոպոսները իշխանակից են։

Սա ասվում է նրանց հակառակությանը պատասխանելու համար։

Իսկ ուղղությամբ՝ քահանան ունի եկեղեցու յոթ խորհուրդները կատարյալ։

Իսկ եպիսկոպոսն ավելին ունի, որովհետև միայն նա է կարգ տալիս, եկեղեցի և սեղան օրհնում։

Իսկ օծելուց հետո պայծառ հագուստ են հագցնում, որ նշանակում է լուսավոր վարքը, պայծառ հավատը և անմեղությունը, ինչպես ասացինք։

Նաև կարմիր և սպիտակ մանած նարոտը՝ կողի արյունը և ջուրը։

Եվ խաչը, որ վերցրեց պարանոցի լծի մեջ։

Իսկ բեմ բարձրանալը՝ որովհետև բոլոր տնօրինություններից հետո Քրիստոս բարձրացավ երկինք և նստեց Հոր աջ կողմում։

Եվ հաղորդվելը՝ ինչպես անդամը գլխին է հոդվում, որովհետև բոլոր կատարումների կատարումը հաղորդությունն է, այսինքն՝ կարգի, պսակի, խոստովանության և մյուսների։

Նաև ավազանի ծնունդների մեջ հինգ զարմանալի գործ է երևում, որ մարմնավոր ծնունդների մեջ չկա։

Նախ՝ որովհետև կարող է միանգամից ծնել մի ամբողջ ազգ՝ թե՛ հազար և թե՛ բյուր, ըստ այն խոսքի. (Ո՞վ տեսավ և լսեց, որ Սիոնը երկունքի մեջ մտավ և մի ամբողջ ազգ ծնեց։)

Եվ սրա պատճառը քահանայի զորեղ իշխանությունն է և ջրի առատությունը։

Երկրորդ՝ որովհետև կուսությամբ է ծնում առանց ապականության, և սրա պատճառը Սուրբ Հոգին է և ջրի հեղուկ նյութը։

Երրորդ՝ որովհետև միշտ անդրանիկ է ծնում և ոչ թե կրտսեր, որովհետև Քրիստոսի պատկերն ենք ստանում, որ Հոր անդրանիկն է։

Չորրորդ՝ որովհետև միշտ Աստծու որդիներ ենք ծնվում և ոչ թե դուստր և էգ։

(Որովհետև Քրիստոս Հիսուսի մեջ արու և էգ չկա, ասում է առաքյալը.) և սա ցույց է տալիս ավազանը՝ եկեղեցու աջ կողմում։

Հինգերորդ՝ որովհետև բոլորս համապատիվ ենք ծնվում, ոչ թե մեկը պատվով, և մյուսը՝ անպատիվ, իշխան կամ իշխված, ինչպես ասում է առաքյալը. (Խտրություն չկա՝ ո՛չ հրեայի և ո՛չ հեթանոսի, ո՛չ ծառայի և ո՛չ ազատի, որովհետև դուք միապատիվ եք Քրիստոս Հիսուսի մեջ և արքայության համաժառանգներ.) և սա ցույց է տալիս խոսքի նույն ձևը, որ Երրորդության կոչումն է, և հավատի նույն դավանությունը։

Բայց այստեղ պետք է հարցնել, թե քրիստոնյաներին պե՞տք է կրկին մկրտել, թե՞ ոչ։

Պատասխանում ենք, թե պետք չէ մկրտվածներին կրկին մկրտել։

Նախ՝ որովհետև մարմնավոր ծնունդը հոգևոր ծննդի նշանն է։

Եվ ինչպես մարմնավոր ծնունդը մեկ է, այսպես մեկ է և հոգևորը։

Երկրորդ՝ որովհետև մկրտությունը սկզբնական մեղքի դեմ է, և սկզբնական մեղքը մեկ է և ոչ կրկնակի։

Երրորդ՝ որովհետև ով մկրտվում է, Քրիստոսի մահվան մեջ է մկրտվում, և Քրիստոս մեկ անգամ մեռավ. և եթե մեկը դարձյալ մկրտի, (ինքը խաչ է հանում Քրիստոսին՝ Աստծու Որդուն, և դարձյալ խայտառակում, ինչպես առաքյալն է ասում։)

Չորրորդ՝ որովհետև մկրտությունը անքակտելի կնիք է հոգու մեջ, ինչպես կարգը և դրոշմը։

Ուստի կրկին չէ նրանց համար, ովքեր Սուրբ Երրորդության անունով մկրտվեցին։

Հինգերորդ՝ որովհետև ով մկրտվում է, սատանային և մեղքերն է հանում և Քրիստոսին ու սրբությունն է հագնում, ըստ այն խոսքի. (Դուք, որ Քրիստոսով մկրտվեցիք, Քրիստոսին հագել եք։)

Իսկ ովքեր կրկին են մկրտում, Քրիստոսին և սրբությունն են հանում և դարձյալ սատանային և մեղքերն են հագնում։

Եվ դարձյալ՝ ով կրկին է մկրտում, ճշմարիտ Քրիստոսից հեռացնում և զատում է և ունայն Քրիստոսի մեջ է մկրտում և մոտեցնում և միացնում։

Բայց եթե արիոսական լինի, կամ մակեդոնական, կամ նեստորական, թող մկրտվի. և մյուսները, որոնք չեն խոստովանում միասնական Սուրբ Երրորդությունը, նրանցից մկրտվածին պետք է մկրտել։

Ի փառս Ամենասուրբ Երրորդության՝ Հոր և Որդու և Սուրբ Հոգու։

Այսքանը՝ սրա մասին։

Մկրտության մասին մի այլ տեղ էլ ասված է տասը գլխով, Եբրայեցիների թղթում, այնտեղ գտի՛ր։

Նույնի քարոզը Մկրտության մասին. Զաքարիա մարգարեի այն խոսքի վրա, որ ասում է Աստծու դեմքից.

(Ահա ես փոս կփորեմ և կշոշափեմ երկրի բոլոր անօրենությունները։)

Զաքար. 3. 9։

(Գլուխ ԼԳ)

Փորելը եկեղեցու հաստատությունն է ասում, որ նախ փորում ենք և ապա հիմքը հաստատում։

Ինչպես և Եսային է ասում.

(Նրա մեջ հնձանի փոս փորեցի։)

Եվ փոսը սուրբ ավազանի խորհրդական արգանդն է, և նրա մեջ շոշափում է մեր բոլոր անօրենությունները։

Այսինքն՝ ինչպես ձեռքերով շոշափում ենք և աղտը լվանում ու մաքրում մարմնից, նույնպես ավազանով մաքրվում ենք բոլոր մեղքերից այս կյանքի օրերում։

Եվ պետք է իմանալ, որ ավազանի հոգևոր ծնունդը մեր մարմնի ծննդի հետ վեց բանով է համեմատվում և վեց բանով զանազանվում։

Համեմատվում և նմանվում է.

Նախ՝ ինչպես մարմնավոր ծնունդը մորից մեկ է, և ավազանից հոգևոր ծնունդը մեկ է և ոչ կրկնակի։

Երրորդ՝ ինչպես ծնունդով արգանդի խավարից գալիս ենք այս կյանքի լույսին, այսպես մկրտությամբ անգիտության խավարից գալիս ենք գիտության լույսին. և սա ցույց է տալիս արևմուտքի կողմը սատանայից հրաժարվելը և արևելքի կողմը խոստովանելը։

Երրորդ՝ որովհետև ծնունդով անձն ու դեմքն է երևում, և մարդկանց թվի մեջ է մտնում։

Նույնպես մկրտությամբ Աստծու դեմքն ու կերպարանքն է երևում մեր մեջ, և ընտրյալների թվի մեջ է մտնում։

Չորրորդ՝ ծնունդով մարդու անուն ենք ստանում. այսպես և մկրտությամբ նոր կոչում և անուն ենք ստանում։

Հինգերորդ՝ ստինքներից ենք կերակրվում և օդ ընդունում. այսպես և մկրտությունից հետո սուրբ մարմինն ու արյունն ենք ճաշակում, նաև Հին և Նոր Կտակարանների գիտության կաթով ենք կերակրվում և Սուրբ Հոգին ընդունում։

Վեցերորդ՝ ծնվելուց հետո ժառանգություն ենք ստանում. այսպես և մկրտությամբ լինում ենք (Աստծու արքայության ժառանգներ։)

Ինչպես ասում է Տերը. (Եթե մեկը ջրից և Հոգուց չծնվի, արքայություն չի մտնի։)

Այսքանը՝ համեմատությունը։

Իսկ զանազանությունը.

Նախ՝ մորից ծնվում ենք մարմնով, և ավազանից՝ հոգով, ըստ այն խոսքի. (Մարմնից ծնվածը մարմին է, և Հոգուց ծնվածը՝ հոգի։)

Երկրորդ՝ մորից ծնվում ենք սկզբնական մեղքով, և մկրտությամբ ծնվում ենք բոլոր մեղքերից մաքրված։

Երրորդ՝ մորից ծնունդը ցույց է տալիս Ադամի ընկնելը երկիր, և հայտնի է, որ գլխիվայր ենք ծնվում։

Իսկ մկրտությունը նշանակում է Քրիստոսով կանգնելը այս երկրի վրա, և հայտնի է, որ գլուխը վեր պահած ենք մկրտվում և ջրից ելնում։

Չորրորդ՝ մորից արու կամ էգ ենք ծնվում, իսկ ավազանով միշտ որդի ենք ծնվում և անդրանիկ, ինչպես ասում է առաքյալը. (Խտրություն չկա՝ ո՛չ արուի և ո՛չ էգի, որովհետև դուք մեկ եք Քրիստոս Հիսուսի մեջ, և դուք, որ Քրիստոսով մկրտվեցիք, Քրիստոսին հագել եք.) և սա հայտնի է անում ավազանը, որ մեր մոր՝ եկեղեցու աջ կողմում է։

Հինգերորդ՝ ծնունդով մարդու որդի ենք լինում և կոչվում, և մկրտությամբ շնորհով Աստծու որդի ենք կոչվում, ինչպես ասում է Ավետարանը. (Նրանց իշխանություն տվեց Աստծու որդիներ լինելու։)

Որովհետև Հայրը վկայեց Որդու մասին. (Դա է իմ սիրելի Որդին։)

Նույն վկայությունն է ավազանով բոլոր մկրտվողների համար։

Վեցերորդ՝ ծնունդով լինում ենք մարդկանց և այս զգալի կյանքի ժառանգներ, և մկրտությամբ՝ հոգևոր կյանքի և երկնքի արքայության, և Քրիստոսի ժառանգակիցներ, ինչպես ասում է առաքյալը. (Աստծու ժառանգներ և Քրիստոսի ժառանգակիցներ։)

Այսքանը՝ երկու ծնունդների՝ մարմնի և հոգու համեմատությունը։

Նույնպես և զատումն ու զանազանությունը. որովհետև հոգին մարմնից ավելի է, և հոգու ծնունդը մարմնի ծնունդից ավելի պատվավոր է։

Եվ պետք է իմանալ, որ մարմնի ծննդի մեջ Արարիչը վեց աստիճանով է առաջ բերում, որ համեմատվում է այս հոգևոր ծննդի և մեր հարության հետ։

Նախ՝ որովհետև չգոյից է ստեղծում։

Երկրորդ՝ որովհետև կենդանի է անում և ոչ թե անկենդան մարմին։

Երրորդ՝ որովհետև Աստծու պատկերով մարդ է կազմում և ոչ թե որևէ անասուն։

Չորրորդ՝ որովհետև արու, թեև ոչ բոլորին։

Հինգերորդ՝ որովհետև պահում է արգանդում՝ երկունքից։

Վեցերորդ՝ որովհետև աշխարհի լույսին ենք ծնվում։

Այս վեց աստիճաններով է ամեն ոք մարմնապես ծնվում։

Այսպես և ավազանի հոգևոր ծնունդը.

Նախ՝ որովհետև ոչնչից ենք լինում. (որովհետև բոլոր հեթանոսները ոչինչ են և ոչինչ համարվեցին նրա առջև, ասում է մարգարեն։)

Երկրորդ՝ որովհետև հոգին կենդանանում է։

Երրորդ՝ Աստծու պատկերով է կերպարանվում։

Չորրորդ՝ որովհետև Աստծու շնորհով որդի է կոչվում։

Հինգերորդ՝ որովհետև եկեղեցու արգանդում երեխա է դառնում։

Վեցերորդ՝ Աստծու գիտության լույսին է ծնվում, ինչպես հայտնի է սպիտակ զգեստներից։

Նմանապես և ընդհանուր հարության մեջ վեց աստիճանով է պատրաստվում։

Նախ՝ որովհետև ոչնչից և ունայն կյանքից ստեղծվում ենք ճշմարիտ կյանքի համար։

Երկրորդ՝ որովհետև մի նոր գոյություն է և անապական կյանք։

Երրորդ՝ որովհետև Քրիստոսի կերպարանքին և հրեշտակներին ենք հավասարվում։

Չորրորդ՝ որովհետև հարության որդիներ և Քրիստոսի ժառանգակիցներ ենք լինում։

Հինգերորդ՝ որովհետև մարմինը պահվում է տարրերի մեջ, և հոգին՝ հոգիների կայաններում, ինչպես մոր արգանդում։

Վեցերորդ՝ հանդերձյալ կյանքի լույսի մեջ ենք հարություն առնում՝ լույսի որդիներ և ցերեկի որդիներ, ըստ որի. (արդարները կփայլեն երկնքի արքայության մեջ արեգակի պես, ասում է Տերը։)

Այս վեց եղանակով են համեմատվում այս երեք ծնունդները։

Առաջինը մարմնավոր ծնունդն է։

Երկրորդը՝ հոգևորը։

Երրորդը՝ մարմնավոր և հոգևոր։

Դարձյալ՝ առաջին ծնունդը բնությանն է։

Միջինը՝ շնորհներինը։

Վերջինը՝ փառքինը։

Եվ էլի.

Առաջին ծնունդը մեր անգիտությամբ է, որովհետև ոչ ոք չգիտի իր ծննդյան օրը։

Միջինով գիտությամբ ենք ծնվում, որովհետև գիտենք և հավատում հոգեպես ծնունդին։

Իսկ վերջինը՝ գիտությամբ և անգիտությամբ։

Որովհետև գիտենք և հավատում մեր հարության խոսքին. այսպես գիտությամբ է։

Իսկ որովհետև չգիտենք ժամանակը, թե ե՞րբ կամ ինչպե՞ս, այսպես անգիտությամբ է։

Այսքանը՝ սրա մասին։

Մկրտությունը մեկ է, բայց նրա մեջ երեք խորհուրդ է երևում։

Նախ՝ հավատի դավանությունը, և ապա մկրտվելը, և ապա օծվելը։

Արդ՝ սրանք միապես Հոր, Որդու և Սուրբ Հոգու մեջ են, ըստ որի երեք անձերի բնությունը մեկ է։

Ուստի հավատում ենք, դավանում և օծվում. ինչպես Հորով, նույնպես և Որդով, այսպես և Սուրբ Հոգով, ըստ այն խոսքի. (Մկրտեցե՛ք նրանց Հոր և Որդու և Սուրբ Հոգու անունով։)

Բայց սրանք զանազանվում են։

Նախ՝ ըստ երեք անձնավորությունների հատուկ դեմքերի՝ այսպես է հարմարվում.

Հավատում ենք Հորը, մկրտվում ենք Որդով և օծվում Սուրբ Հոգով։

Երկրորդ՝ ըստ երեք առաքինությունների այսպես. դավանում ենք հավատով, մկրտվում հույսով, օծվում սիրով։

Երրորդ՝ ըստ հոգու երեք մասերի այսպես. հավատը՝ բանականությանը, մկրտվելը՝ ցասմանը, օծվելը՝ ցանկությանը։

Չորրորդ՝ ըստ մտքի երեք զորությունների. հավատը՝ իմացմանը, մկրտվելը՝ հոժարությանը, օծվելը՝ հիշողությանը։

Հինգերորդ՝ ըստ մարդու երեք գոյացությունների. հավատը մտքի սրբությունն է, մկրտվելը՝ հոգունը, օծվելը՝ մարմնինը. ըստ որի հայտնի է, որ Նորում սրբերի նշխարներին երկրպագում ենք օծման շնորհների համար, և ոչ թե Հնում՝ մարգարեներինը։

Վեցերորդ՝ ըստ նրանց երեք կարողությունների. հավատը մաքրում է, մկրտվելը լուսավորում, օծումը կատարելագործում, ըստ մեծն Դիոնիսիոսի։

Եվ պետք է իմանալ, որ մկրտության մեջ չորս արարողություն կա։

Մեկը՝ որ ջուրը տաք է լինում։

Երկու՝ որ ավազանի մեջ մյուռոն են թափում։

Երեք՝ որ լույս են վառում։

Չորս՝ որ խաչ են դնում։

Եվ սա է խորհուրդը.

Ջրի ջերմությունը նշանակում է Սուրբ Հոգու ջերմությունը։

Որովհետև հանում է ատելության ցրտությունը և մկրտվածներին ջերմացնում Քրիստոսի սիրով։

Եվ մյուռոնի հեղումը օրինակում է Սուրբ Հոգին, որ աղավնակերպ իջավ Հորդանանում, և այժմ աներևութապես իջնում է ավազանի մեջ։

Իսկ վառած լույսը նշանակում է, որ մկրտվածը ավազանով լուսավորվում է. նաև սա է ցույց տալիս, որ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը մկրտվեց օրվա կեսին, երբ պայծառ լույս էր և արև։

Եվ գիշերվա կեսին ծնվեց սուրբ կույսից, և օրվա կեսին մկրտվեց՝ ցույց տալու համար, թե ըստ մարմնի ծնունդը մեզ բերում է այս խավարային աշխարհը, և ըստ հոգու ծնունդը տանում է երկնային և լուսեղեն կյանքը։

Եվ որ ավազանի մեջ խաչ են դնում, ցույց է տալիս, թե Քրիստոսի մահվան մեջ ենք մկրտվում, որովհետև մկրտության խորհուրդն ունի Քրիստոսի մահվան խորհուրդը։

Երեք անգամ ընկղմելը՝ եռօրյա թաղումը, և ջրից հանելը՝ հարությունը, բեմ հանելը՝ որ երկնքում նստեց Հոր աջ կողմում։

Եվ կարմիր և սպիտակ նարոտը՝ արյունը և ջուրը, որոնք բխեցին կողից։

Եվ կապված խաչը՝ որովհետև Քրիստոս խաչվեց։

Սպիտակը՝ որովհետև ամբողջ մարմինը մաքրվեց մեղքերից։

Եվ երկու լույսը՝ որովհետև հոգով և մարմնով լուսավորվեց։

Հարց.

Ի՞նչ է, որ դրոշմի մեջ նախ ճակատն եք դրոշմում։

Պատասխան.

Դրոշմը մկրտությունից տարբեր խորհուրդ է, որովհետև դրոշմը կնիք է, ինչպես ասում ենք, թե՝ երեխային կնքեցինք. այն է կնիքը, որ հոգին ընդունում է դրոշմի կնիքը, ինչպես մոմը՝ մատանու կնիքը։

Եվ նախ ճակատին. սա է խորհուրդը, որ ճակատն այն տեղն է, ուր հավաքվում է ընդհանուր զգայությունը. եկեղեցում ճակատն ու տեսնողները մարգարեներն են և առաքյալները։

Նախ նրանք ընդունեցին Սուրբ Հոգին, և ապա մյուս հավատացյալները, որոնք Քրիստոսի անդամներն են։

Ուստի նախ ճակատն ենք դրոշմում և ապա ընդհանուր անդամները։

Դարձյալ՝ Քրիստոս քահանա էր և թագավոր. քահանայության շնորհի կնիքն եք ընդունում մկրտությամբ, և թագավորությանը՝ ճակատին դրոշմելով։

Դարձյալ՝ մկրտությամբ եկեղեցում ծնվում ենք որպես Աստծու որդիներ, և դրոշմելով՝ լինում ենք Քրիստոսի զինվորներ թշնամու՝ սատանայի դեմ։

Եվ նախ ճակատն ենք դրոշմում, որպեսզի առանց երկյուղի զինվեն, և ապա բոլոր անդամները սպառազինենք։

Դարձյալ՝ ճակատը ցույց է տալիս, թե առանց ամոթի, հայտնապես և համարձակ պետք է ցույց տան հավատի դավանությունը բոլոր մարդկանց առջև և չծածկեն ու չթաքցնեն. (որովհետև սրտով հավատալը արդարություն է, իսկ բերանով խոստովանելը հոգու փրկություն է։)

Եվ ապա դրանից հետո ամբողջ մարմինն օծելը նշանակում է բոլոր առաքինությունները ծածուկ ունենալը։

Հարց.

Ի՞նչ է ասվածը.

(Ես մկրտում եմ ձեզ ջրով՝ ապաշխարության համար։)

Պատասխան.

Հովհաննեսի մկրտությունը մեղքերի ապաշխարություն է. դրանով ավելի էր, քան Մովսեսի ավազանները, որ միայն մարմնի մաքրություն էր։

Իսկ պակաս էր Քրիստոսի մկրտությունից, որ Սուրբ Հոգով է։

Նախ՝ որովհետև մեղքերը թողնում էր։

Երկրորդ՝ Սուրբ Հոգին էր տալիս։

Երրորդ՝ Աստծու որդի էր դարձնում։

Չորրորդ՝ արքայության դուռն էր բացում։

Հարց.

Ի՞նչ է մեր մեջ հին Ադամի կերպարանքը, և ի՞նչ է նորինը։

Պատասխան.

Հին Ադամի կերպարանքը մեր մեջ երեքն է, այսինքն՝ բնությունը, մեղքը և պատիժը։

Բնությունը մարմինն է, և մեղքը՝ սկզբնականը, և պատիժը՝ մահը։

Եվ երբ ծնվում ենք մորից, այսպես ունենք հին Ադամ մարդու կերպարանքը։

Նույնպես և ավազանով ստանում ենք նոր Ադամի՝ Քրիստոսի կերպարանքը։

Այսպես երեքով, այսինքն՝ շնորհներով, արդարությամբ և փառքով. որովհետև ավազանի ծնունդով շնորհներով կոչվում ենք Աստծու որդիներ և ստանում Հոգու զանազան պարգևներ, ինչպես մկրտության մեջ Հայրը վկայեց Քրիստոսի ճշմարիտ որդիությունը, և Սուրբ Հոգին աղավնակերպ իջավ։

Իսկ արդարությունը՝ որովհետև մաքրվում ենք սկզբնական մեղքից, նաև ներգործականից ենք արդարանում, և սա է նշանակում ավազանի ջուրը՝ սրբությամբ։

Ինչպես Քրիստոս կույս արգանդից և Հոգուց ծնվեց, այսպես և մենք կույս ավազանից Սուրբ Հոգով ենք ծնվում և արդարանում։

Իսկ փառքը երևաց հարության մեջ և Հոր աջ կողմում նստելու մեջ. և մենք մկրտվելով՝ հարության խորհուրդն ենք կերպարանում մեր մեջ, որովհետև ավազանի մեջ դրված խաչը խաչելության նշանն է, և երեք անգամ ընկղմելը՝ եռօրյա թաղումը, և բեմ բարձրանալը՝ հայրենի փառքի նշանը։

Այսինքն՝ հին մարդուն խաչակից անելով և նոր մարդուն հագնելով մեզ՝ նորից նորոգված մեղքերի հնությունից։

Հարց.

Ինչո՞ւ ենք մկրտում և հետո բեմ հանելով հաղորդում։

Պատասխան.

Սրա համար չորս պատճառ ենք ասում։

Առաջին պատճառը երևում է Ադամի մեջ, որ նախ երկրի մեջ ստեղծվեց Աստծու պատկերով և ապա դրվեց դրախտում՝ կյանքի ծառի մոտ։

Նույնպես մենք մկրտությամբ նախ Աստծու պատկեր ենք դառնում և ապա բեմ բարձրանալով՝ Քրիստոսի մարմնին հաղորդ։

Երկրորդ՝ դարձյալ Ադամը, անհնազանդ լինելով, Աստծու պատկերն ապականվեց նրա մեջ, և ապա երկիր ընկնելով՝ անասունների հետ կերակրվեց։

Սրա հակառակ՝ հավատով հնազանդվում ենք Քրիստոսին, և մկրտությամբ մեր մեջ նորոգվում է Աստծու պատկերը, և ապա բեմ բարձրանալով՝ արժանանում ենք կյանքի կերակրին։

Երրորդ՝ որովհետև Աստծու Բանն այս կարգով նորոգեց մեզ։

Նախ՝ կույսի արգանդում Բանը մարդ դառնալով՝ իր ծնունդով մեր մեջ նորոգեց Աստծու պատկերը, և ապա խաչով մտցրեց դրախտ և տվեց իր մարմնի անմահության կերակուրը։

Այսպես և մենք կույս ավազանով ծնվում ենք Աստծու պատկերով, և հետո սուրբ մարմինը ճաշակելով՝ արժանանում ենք դրախտին։

Չորրորդ պատճառը. ինչպես վերնատանը նախ լվաց աշակերտների ոտքերը, որ ավազանի օրինակն էր, և ապա իր սուրբ մարմինը բաշխեց նրանց, այսպես և մենք նախ ավազանով ենք մաքրվում և ապա Քրիստոսի մարմինն ենք ճաշակում։

Բայց այստեղ պետք է իմանալ, որ մեր մկրտությունը Քրիստոս կարգեց հին թլփատության փոխարեն։

Որովհետև կա մարմնի թլփատություն, և կա սրտի թլփատություն, ինչպես Մովսեսը գրեց Երկրորդ օրենքում։

Եվ սրտի թլփատությունը, որ մեղքերի կտրումն է, չորս կերպով է։

Նախ՝ հավատը, ինչպես ասում է Պողոսը Կողոսացիներին.

(Որով թլփատվեցիք ոչ ձեռագործ

թլփատությամբ։

Երկրորդ՝ մկրտությունը, ինչպես ասում է. (Մկրտությամբ նրա հետ թաղված մահվան մեջ։)

Երրորդ՝ մեղքերի խոստովանությունը, ինչպես ասում է. (Մեր մարմնի անդամները մերկացնելով։)

Չորրորդ՝ ապաշխարությունը և բարի գործերը, ինչպես ասում է Փիլիպպեցիներին. (Թլփատությունը մենք ենք, որ հոգով ենք Աստծուն պաշտում։)

Եվ թե ինչո՞ւ են հոգու այս թլփատությունները չորսը։

Ասում ենք՝ որովհետև մեղքերը չորս տեսակ են։

Առաջին՝ անհնազանդությունը, և նրա դեմ է հավատը։

Երկրորդ՝ սկզբնական մեղքը, և նրա դեմ է մկրտությունը։

Երրորդ՝ ներգործական մահացու մեղքը, և նրա դեմ է խոստովանությունը։

Չորրորդ՝ ներելի մեղքը, և նրա դեմ է գործերի ապաշխարությունը։

Իսկ թե ինչո՞ւ են սրանք թլփատություն կոչվում։

Ասում ենք՝ երեք բանի համար։

Նախ՝ ըստ անվան։

Երկրորդ՝ ըստ արարողության։

Երրորդ՝ ըստ նշանակության։

Նախ՝ ըստ անվան, որովհետև թլփատությունը կտրում է կոչվում։

Նույնպես մկրտությունը, խոստովանությունը և մյուսները կտրում և պոկում են ավելորդ մեղքերը։

Երկրորդ՝ ըստ արարողության. որովհետև ինչպես թլփատության մեջ անդամների բացում է, նույնպես մկրտվելը և խոստովանելը մարմնի և գլխի բացում են, և մյուսներում՝ մեղքերի բացում։

Եվ դարձյալ՝ այնտեղ սուր և քահանայի երկու ձեռքերը, նույնպես այստեղ սուրը՝ քահանայի և Աստծու հրամանի իշխանությունը, որին քահանան երկու ձեռքով է սպասավորում։

Երրորդ՝ ըստ նշանակության, որովհետև թլփատությունը Աբրահամի ուխտի նշանն էր։

Այսպես մկրտությունը, խոստովանությունը և մյուսները Քրիստոսի ուխտի նշաններն են։

Եվ դարձյալ՝ ինչպես թլփատությամբ նրանք մտան պարգևների երկիրը, նույնպես և մենք մկրտությամբ, խոստովանությամբ և բարի գործերով ժառանգում ենք երկնքի արքայությունը Քրիստոս Հիսուսով՝ մեր Տիրոջով, որ օրհնյալ է Հոր և Ամենասուրբ Հոգու հետ հավիտյանս հավիտենից, ամեն։

Նույնի քարոզը Հաղորդության մասին. այն խոսքի վրա՝ (Հացը, որ ես կտամ հաղորդության համար, իմ մարմինն է, նույնպես և բաժակը։)

Կամ մի այլ բան։

Հովհ. 6. 52։

(Գլուխ ԼԴ)

Նախ պետք է քննել, թե ինչո՞ւ է կոչվում հաղորդություն։

Վարդապետներն ասում են, թե այս խորհուրդը զանազան ժամանակների համեմատ բազմանուն է։

Որովհետև կոչվում է պատարագ, որ նշանակում է անցյալը, ըստ որի Քրիստոս պատարագվեց։

Կոչվում է թոշակ, որ պաշար է հանդերձյալի համար։

Կոչվում է և շնորհ՝ հավիտենական փառքի համար։

Իսկ հաղորդություն՝ ներկայի համար։

Եվ ճշմարիտ գործից կոչվում է հաղորդ՝ բազում բաների համար։

Նախ՝ որովհետև բազումներին հաղորդում է մեկի մեջ, այսինքն՝ Քրիստոսի անդամներ լինելու։

Երկրորդ՝ հաղորդ, այսինքն՝ ժողով, որովհետև մեղքերով զանազանվածներին հավաքում է մեկ սրբության մեջ։

Երրորդ՝ որովհետև մեզ հաղորդ է անում եկեղեցու շնորհներին և խորհուրդներին։

Չորրորդ՝ նաև մեզ հաղորդում է Քրիստոսի՝ գլխի հետ՝ նրա անդամ և մարմին լինելու. (անդամ՝ նրա անդամներից, և մարմին՝ նրա մարմնից.) ըստ այն խոսքի. (Ով ուտում է իմ մարմինը, ինձանում է բնակվում, և ես՝ նրանում։)

Հինգերորդ՝ որդիության հաղորդ ենք, որովհետև ինչպես Քրիստոս բնությամբ Աստծու Որդին է, և մենք շնորհով ենք Աստծու որդիներ լինում և արքայության ժառանգներ, նաև նրա սրբության և արդարության հաղորդ։

Եվ դարձյալ՝ կոչվում է հաղորդ ըստ իրի, ըստ որի բազում հատիկներից հավաքված է մեկ հացի մեջ, և բազում պտուղներից՝ մեկ բաժակ, և լինում է Քրիստոսի մարմինն ու արյունը։

Եվ դարձյալ՝ ազնիվ իմացումով հաղորդություն է կոչվում, ըստ որի Աստվածությանը հաղորդվել և հավասարվել է, և մեզ հաղորդում է իր հետ, ըստ որի. (Դու, Հա՛յր, ինձանում, և ես՝ քեզանում, որպեսզի սրանք էլ մեր մեջ լինեն։)

Նաև կոչվում է կատարողություն, որովհետև բոլոր կատարումների կատարումն է, այսինքն՝ մկրտության, ապաշխարության, կարգի և մյուսների, որովհետև ամեն ինչի կատարումը սա է, ինչպես ասում է սուրբ Դիոնիսիոսը։

Օրինակ՝ գլուխը բոլոր անդամների կատարումն է, և բանականը՝ զգայականի և բուսականի. այսպես բոլոր խորհուրդների կատարումը հաղորդությունն է։

Որովհետև ոմանք մաքրում են, և ոմանք լուսավորում, իսկ սա կատարյալ է դարձնում։

Նաև կոչվում է խորհուրդ, որ ծածուկ իրողությունների նշանակություն է. որովհետև ըստ այն, որ հացի և գինու ձևը, գույնը, համը և այլ որակները մնացել են, իսկ հացի գոյացությունը և գինու գոյացությունը, որ անմարմին իրն է, փոխարկվել է Քրիստոսի մարմնի և արյան։

Իսկ խորհուրդը, տիպը և նշանակությունը հացի և գինու պատահական որակներն են։

Դարձյալ՝ խորհրդի նշանակությունները, ձևերը և արարողությունները՝ ընթերցումները և այլն, մեկ առ մեկ, բազում օգուտներ են նշանակում։

Որովհետև քահանան իջնում է բեմից՝ խնկարկելով ամբողջ եկեղեցին, և վերադառնում ետ։

Նախ՝ նշանակում է անուշահոտ լուսափայլությունը, որ Աստծուց իջնում է աթոռների առաջին դասերին, և ապա միջիններին՝ տերություններին, և վերջիններին՝ հրեշտակներին։

Եվ նրանց իր հետ միավորելով՝ մնում է իր միակությունում՝ անխառնաբար նրանցից։

Երկրորդ՝ որովհետև նույն նախախնամությունը նախապես իջնում է հրեշտակների իմանալի դասերին, և բանական մարդկանց, և կենդանիներին, և վերջին գոյացություններին։

Խնամում է նրանց և պահպանում նույնության մեջ և մնում է իր նույնության մեջ՝ անզանազան և անխառն։

Երրորդ՝ նշանակում է Բանի մարդեղությունը, որ տնօրինությամբ եկավ մեր բնության մեջ և անուշահոտ բուրեց մեր մեջ Սուրբ Ավետարանի բուրմունքը, և դարձյալ (բարձրացավ երկինք և նստեց Հոր աջ կողմում։)

Իսկ ժամամուտի եղանակը նշանակում է հրեշտակների՝ մեզ անգիտելի բարբառը։

Իսկ շարականը՝ առաքյալների երգերը, որ սկսվել են մարգարեներից։

Դրանից հետո սարկավագը քարոզում է «Պռոսխումե», այսինքն՝ վեր նայեցեք Սուրբ Ավետարանին, որ սրանք երգեցին։

Եվ «Սուրբ»-ը երեք անգամ՝ ինը թվով, հրեշտակների ինը դասերն են՝ երեք եռյակի բաժանված։

Եվ ապա սաղմոսը՝ ըստ օրվա պատշաճի։

Եվ պետք է իմանալ, որ սաղմոսը միշտ երգվում է առավոտյան, ճաշին և երեկոյան, նաև բոլոր խորհուրդներում, այսինքն՝ կնքելիս, պատարագին, կարգին, թաղմանը և այլն։

Եվ սա երեք պատճառով։

Նախ՝ որովհետև սաղմոսը երգ է կոչվում, և Հնում ամեն ժամ սա էին երգում տաճարում, իսկ մյուս մարգարեներին՝ շաբաթ օրերին ընթերցանության համար. ուստի սա միշտ երգվում է եկեղեցում։

Երկրորդ՝ որովհետև սա իր մեջ ունի բոլոր գրվածների զորությունը. որովհետև Սուրբ Գրքերը կամ առաջինն են պատմում, ինչպես Մովսեսինը, կամ վերջինն են կանխասում, կամ ներկայի համար աղոթք են և խրատ, ինչպես Սողոմոնինը։

Իսկ սա ամենն իր մեջ ունի՝ անցյալինը, ներկայինը և ապագայինը։

Ուստի եթե մեկը սա սրբությամբ է երգում, կլցվի Սուրբ Հոգու շնորհներով։

Երրորդ՝ որովհետև Դավիթը աստվածահայր կոչվեց. պետք է հոր ունեցվածքն առավել ծախսել իր որդու՝ Քրիստոսի եկեղեցու տանը։

Իսկ ի՞նչ է այն, որ նախ մարգարեներին, ապա առաքյալներին և ապա Ավետարանն ենք կարդում։

Ասում ենք նաև, թե մարգարեները որպես կանխասացներ պատմեցին Բանի մարդանալը և մարդկանց փրկությունը։

Իսկ առաքյալները որպես ականատեսներ վկայեցին. և ասելը վկայելուց առաջ է։

Դարձյալ՝ մարգարեները հեռվից տեսան, և առաքյալները մոտիկից՝ մարմնացած Բանը. ուստի առաքյալներին Ավետարանի մոտ ենք կարդում։

Դարձյալ՝ մարգարեները սերմանեցին, և առաքյալները հնձեցին։

Դարձյալ՝ մարգարեներն ասացին, և առաքյալները կատարեցին։

Իսկ ալելուն հրեշտակների երգն է, որոնք Բանի գալստյան ավետաբերներն են։

Եվ ապա ճշմարտության Ավետարանը, որ ավետում է մարդկանց փրկությունը և երկնային կյանքը։

Եվ Ավետարանից առաջ՝ ալելուն, որ նշանակում է «օրհնեցե՛ք Տիրոջը», որոնք միաբանելով օրհնում են Տիրոջը Սաղմոսով։

Եվ տե՛ս, որ ամեն տեղ ալելուի հետ սաղմոսի տուն կա, որովհետև հրեշտակների և մարդկանց երգը միասին խառն է։

Եվ դարձյալ՝ ալելուն և «Օրթի»-ն՝ իբր թե «օրհնեցե՛ք Տիրոջը և առաջ եկեք Ավետարանը լսելու»։

Իսկ բաց գլխով՝ որովհետև սրբությամբ ընդունեցինք քո սուրբ հրամանները։

Եվ դարձյալ՝ (ամեն ինչ մերկ պարանոցով է և հայտնի քեզ։)

Եվ մենք քեզանից ոչինչ չենք ծածկում։

Իսկ հետո համբույրը՝ կամ որ ընդունեցինք և հնազանդվեցինք մարմնով, կամ միացանք քեզ հետ հոգով, կամ որ հարությունից հետո Քրիստոսին նախ Պետրոսը տեսավ, և նա ավետեց մյուս առաքյալներին։

Նույնպես մեզանից մեկը համբուրում է Ավետարանը և մեզ ավետիս տալիս գլուխը խոնարհելով։

Եվ ընթերցումից հետո համաձայն ասում ենք. «Փառք քեզ, Աստվա՛ծ», իբր թե՝ ընդունեցինք և փառք ենք մատուցում քո մարդասիրությանը։

Եվ ապա հետո՝ Նիկիայում եղած հավատի դավանությունը, իբր թե՝ ավանդը ընդունեցինք և հավատացինք։

Եվ այս դավանությունը մեր պաշտամունքի նշանն է, որ ամեն քրիստոնյա պետք է ունենա և ասի։

Նաև պատմությունն է բոլոր եղածների և ապագայի՝ մինչև վախճանը։

Դարձյալ՝ գոհություն և շնորհակալություն է մեզ արված բոլոր երախտիքների համար, որ մեզ գոյացրեց և կենդանություն և բանականություն տվեց և իր պատկերով կազմեց, և մենք զրկվեցինք դրանից։

Որ և դարձյալ մեր փրկության համար ուղարկեց իր միածին Որդուն՝ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսին, որ առավ կույսի անապական արյունից և մեր բնությունը միավորեց իր Աստվածության հետ և եղավ ճշմարիտ մարդ՝ մարմնով, հոգով և մտքով կատարյալ։

Մեկ Տեր, մեկ Քրիստոս, մեկ Աստծու Որդի՝ մարդացած և խաչված, անմահաբար մեռած և անապական թաղված, և աստվածային փառքով հարություն առած, բարձրացավ երկինք և նստեց Հոր աջ կողմում՝ միացյալ բնությամբ. ուստի այս բոլոր երախտիքները հիշատակում ենք և գոհանում։

Դրանից հետո սարկավագը գոչում է՝ «Ոչ ոք երախաներից» և այլն, և անարժաններին դուրս է հանում եկեղեցուց։

Բայց պետք է իմանալ, որ առաջին անարժաններն այն են, որոնք ո՛չ հավատացած են և ո՛չ մկրտված, որոնք չեն լսում

Մարգարեներին, Առաքյալներին և Ավետարանին, ըստ որի ասում են. (Քո ճանապարհները ճանաչել չենք կամենում։)

Եվ ամենագետ Աստված, տեսնելով նրանց չար կամքը, նրանց քարոզիչներ չի ուղարկում, (որպեսզի աչքերով չտեսնեն և ականջներով չլսեն, և այլն։)

Իսկ ովքեր եկեղեցում են, երեք բաժինն արժանավոր է, և երեքն՝ անարժան, այսինքն՝ երախան, որ մկրտված չէ, և դևից այսահարը, և մեղքերով ախտացածը՝ նույն կարգում, և ովքեր ապաշխարության տակ են. սրանք խորհրդի տեսության արժանի չեն. ուստի թող դուրս ելնեն և ունկնդիր լինեն։

Եվ տե՛ս, որ քարոզն ականջով լսելը ընդհանուր է՝ արժանիների և անարժանների համար, որպեսզի դառնան մեղքերից. դրա համար թող ընթերցումները լսեն։

Եվ թե ինչո՞ւ են տեսությունից դուրս հանում, սա է պատճառը.

Որովհետև սուրբ խորհուրդը լի է ամեն բարությամբ և ըստ յուրաքանչյուրի չափի արժանավորապես է բաշխում շնորհները, այսինքն՝ շոշափողներին, ճաշակողներին և տեսնողներին։

Եվ ինչպես ովքեր անարժանաբար են ճաշակում, վնաս է և դատապարտություն, նույնպես ովքեր անարժանաբար են տեսնում, վնասվում են. դրա համար խնամում է նրանց, որ չվնասվեն, ինչպես ախտացած աչքը վնասվում է արեգակի լույսից։

Արդ՝ պետք է ասել, թե ովքե՞ր են անարժանների երեք դասերը։

Առաջինը երախան է, որ մկրտված չէ. ինչպես մանուկը մոր ծոցում սնվում է բուսական հոգով և քառասուն օրականում բանական հոգին է ստանում Աստծու ծագումից, որից հետո ծնվում է և լույս գալիս։

Նույնպես և երախան քառասնօրյա օրերում եկեղեցու ծոցում դայակվում և սնվում է, և ապա պատկերանում է Աստծու որդիության մեջ և լույս է գալիս սուրբ ավազանի ծնունդով։

Արդ՝ երեխան, որ մկրտված չէր, անկատար է, քանի դեռ լույս չի եկել. ուստի պատարագի ժամին թող դուրս ելնի։

Եվ սրանից հետո թող այսահարը դուրս ելնի, որովհետև սա էլ անկատար է իմացումով, հավատով, սիրով և սուրբ գործով. ուստի սուրբ քարոզը սրան թերահավատ է կոչում։

Որովհետև այսահարի պատճառը սա է, այսինքն՝ ծուլությունը, որ ծույլ է լինում, և մտքով տկար, և հավատով ու սիրով թերի. այլապես տե՛ս նրանց, ովքեր գործով արի են և ամբողջ՝ հավատի և սիրո մեջ, և իմացումով կատարյալ, դևերի դեմ պատերազմում են և հաղթում և դիվահարներին բժշկում։

Ուրեմն հայտնի է, թե սրանք անկատար են, թող դուրս ելնեն։

Եվ ապա զանազան մեղքերով ախտացածները, այսինքն՝ պոռնիկները, ագահները, հարբեցողները, բամբասողները և մյուսները, թող դուրս ելնեն։

Որովհետև նրանք էլ նման են այսահարներին։

Որովհետև ինչպես նրանց հաղթեց բնակվելով, և սրանց հաղթեց՝ մեղքերը գործելով։

Դարձյալ՝ նրանց համազգիներն են, որովհետև սրանք էլ մոլի են կոչվում։

Դարձյալ՝ նրանց համամիտներն են, որովհետև հավատով, սիրով և գործով թույլ են նրանց պես, այսինքն՝ որովհետև իմացումով տկարացան և զանազան կյանքը փոխեցին անցավորների հետ։

Նաև սիրով տկարացան, որովհետև ատեցին ճշմարիտ բարին և սիրեցին սուտ բարիքները, որ կերպարանված են և ոչ իսկապես։

Նաև գործով թուլացան և այլայլեցին իրենց օտար հեշտությունների մեջ, որ գոյություն չունեն, և շուտով զղջում է գարշ հեշտություններից։

Եվ օտար է, եկամուտ, և ոչ թե մեր բնական, ինչպես ասում է Տերը. (Օտարին հավատարիմ չեղաք, և այլն։)

Նաև հավատով տկար են, որովհետև չեն հավատում գործերի հատուցմանը և Աստծու դատաստանին։

Ուրեմն իրավամբ այսահարների հետ թող զրկվեն սուրբ խորհրդից։

Եվ ինչպես այստեղ վռնդվեցին եկեղեցուց, և այնտեղ՝ ահավոր բեմի առջև, Քրիստոսի երեսից թող վռնդվեն։

Որովհետև չեն կարող տեսնել նրա Աստվածության փառքը, էլ չասած, որ արքայության անարժան են, այլ հիմար կույսերի հետ թող դուրս ելնեն, և դուռը փակվի։

Եվ ինչպես ունկնդիրները լսում են ձայնը, բայց տեսքը՝ ոչ, նույնպես և այնտեղ Քրիստոսից կլսեն դատաստանի վճիռը. (Գնացե՛ք ինձանից.) բայց Աստվածության երեսը չեն տեսնի։

Իսկ ովքեր ապաշխարողներ են, այսինքն՝ որոնք դարձել են մեղքերից և խոստովանել, և հանցանքների պարտքը, որ պատիժն է, չեն վճարել, նրանք էլ անարժան են, մինչև որ ապաշխարությամբ քավեն և ապա մտնեն։

Ինչպես այժմ մենք՝ քառասնորդական պահքում, որ ապաշխարության տակ ենք, եկեղեցուց դուրս ենք, մինչև որ հինգ զգայարաններով կատարյալ մաքրվենք, որ նշանակում է հինգ տասնյակը, և ապա, պարտքերից ազատված, մտնում ենք եկեղեցի։

Եվ եթե մեկն ասի՝ խոստովանությունը չի՞ թողնում բոլոր մեղքերը։

Ասում ենք, թե խոստովանությամբ բոլոր մեղքերի թողություն է լինում, բայց պատիժը մնում է, որ պահքով և աղոթքով է վճարում, ինչպես ոմանք են ասում։

Դարձյալ՝ խոստովանությունը մաքրում է մեղքերը, որպեսզի չտանջվի։

Իսկ ապաշխարությունը բարիքներ է ամբարում հոգու մեջ, որպեսզի պսակվի։

Դարձյալ՝ խոստովանությունը մաքրում է անցյալ մեղքերը, իսկ ապաշխարությունը ցանկապատ է և պարիսպ ապագայի համար, որպեսզի այլևս չգործի։

Եվ եթե մեկն ասի՝ ապա ինչո՞ւ, երբ խոստովանում են, չեն հաղորդվում։

Ասում ենք, թե խոստովանությունը կրկնակի է։

Մեկն այն է, որ նախ խոստովանում են և հետո ապաշխարում, բայց սրանք ապաշխարության պատժի տակ են և չեն հաղորդվում, ինչպես նրանք, ովքեր խոստովանում են քառասնորդական պահքի մուտքին, ինչպես ասում է Եսային.

(Լվացվե՛ք, մաքրվե՛ք և եկե՛ք միմյանց հետ խոսենք, և այլն։)

Եվ երկրորդ խոստովանությունն այն է, որ նախ ապաշխարում են պահքով, աղոթքով և ճգնությամբ, և հետո խոստովանում են, և այսպիսիները հաղորդվում են, ինչպես նրանք, ովքեր Զատկին մոտ են խոստովանում և սրբություններին արժանանում։

Դարձյալ ասում ենք, թե խոստովանությունը կրկնակի է, նույնպես և թողությունը։

Որովհետև կա, որ խոստովանում է մեղքերը, և արմատը հաստատ է, այսինքն՝ որ մտքում ունի խոստովանել և դարձյալ մեղանչել։

Ինչպես ֆրանկների ազգում քահանաները և ժողովուրդները միշտ այսպիսի խոստովանություններ ունեն, և այսպիսին անկատար է ստանում թողությունը, որովհետև խոստովանված մեղքը վերանում է, բայց պատիժը՝ ոչ։

Եվ կա խոստովանություն, որ մեղքերի արմատը քանդում է սրտից՝ մեղքերից զղջացած, և հաստատ է կամքի և մտքի մեջ այլևս չմեղանչել. այսպիսին կատարյալ խոստովանություն է։

Եվ այսպիսու մեղքերը թողնում է քահանայական իշխանությունը, և նրա հետ՝ պատիժը, որովհետև պատժի արմատը մեղքն է. մեղքի բաժանվելով՝ գեհենի պատիժն էլ վերացավ։

Ինչպես մեր Տերը թողեց անդամալույծի մեղքերը, և պատիժները վերացան, նույնպես և քանանացու, նույնպես և ավազակի։

Այսքանը սրա մասին թող բավական լինի՝ ի փառս Քրիստոսի՝ մեր Աստծու, ամեն։

Դարձյալ նույնի քարոզը նույն խորհրդի մասին։

(Գլուխ ԼԵ)

Իսկ անսրբերի երեք դասերը զատելուց հետո, ինչպես ասվեց,

Սրբերի երեք դասերը մնում են ներսում՝ եկեղեցում, այսինքն՝ մաքրվածները, լուսավորվածները և կատարյալները։

Ինչպես քահանաները և ժողովուրդները։

Մաքրվածը, որ խոստովանության և ապաշխարության միջոցով մաքրված է մեղքերից։

Իսկ լուսավորվածը, այսինքն՝ որ մկրտված է և լուսավորված հավատով, գործով, մտքով և գիտությամբ։

Իսկ կատարյալը, որ արժանացել է սուրբ մյուռոնին, սուրբ հաղորդությանը և սուրբ կարգերին։

Այս երեք դասերը սուրբ խորհրդի ժամին մնում են եկեղեցում, ինչպես երկնային դասերը՝ հրեշտակներինը և մյուսներինը, որոնք մաքրված, լուսավորված և կատարյալ են երկինքների երկնքում և արժանավորապես վայելում են Քրիստոսի սուրբ խորհուրդը. նույնպես և եկեղեցին։

Եվ նախ ընթանում են աջ կողմը, ուր խորհրդանոցն է, և ընծան առաջ են բերում սուրբ սեղանի վրա։

Որ նշանակում է Բան Աստծուն՝ Հոր ծոցում ծածկված, և հրեշտակների միջոցով երևաց մարդկանց։

Որ նշանակում է զանգակի հնչումը և միմյանց հետ խառնված երգերի ձայները, որովհետև ճշմարիտ մարմին է լինելու. ուստի բաց գլխով ենք սպասավորում։

Եվ քահանան լվանում է մատների ծայրերը ժողովրդի աչքի առջև՝ սուրբ սեղանի դիմաց։

Պետք է իմանալ, որ ձեռքերը երկու անգամ է լվանում, որ նշանակում է կրկնակի մեղքերի մաքրումը։

Այն, որ դրսում է լվանում խոստովանությամբ, մահացու մեղքերի նշանն է, որ ապաշխարեց եկեղեցուց դուրս։

Իսկ սա ներելիներն է նշանակում, որ վերջին ծայրերի փոշու պես է, այսինքն՝ աշխարհի ընթացքում՝ մտքի կամ զգայարանների մեջ պղծված։

Եվ այն, որ ժողովրդի աչքի առջև է լվանում, իբր թե փոշու պես եղածը, որ ժողովրդից ընդունեց, ինչպես պսակելիս և այլն, չի կարող կապել և պղծել նրան։

Իսկ այն, որ սուրբ ընծայի առջև է, իբր թե Աստծու տեսողության առջև, որ ամենատես է և անաչառ, ինչպես մեր մտքի խիղճն է վկայում, որովհետև մեր մեջ անաչառ դատավոր է և ամեն ինչ տեսնում է, ըստ Հովհաննեսի. (Եղբայրնե՛ր, եթե մեր սրտերը մեզ չեն կշտամբում, համարձակություն ունենք։)

Եվ ապա սուրբ ողջույնը նշանակում է բոլորի ամբողջությունը, միարար խաղաղությունը և սերը։

Որովհետև խորհուրդների, կամքերի և մեղքերի այլ զանազանություն չկա մեր մեջ։

Նաև իմացի՛ր, որ Պատարագի արարողության մեջ կան աստվածային, հրեշտակների և մարդկանց խոսքեր։

Աստծու խոսքն է. (Սա է իմ մարմինը, և սա է իմ արյունը։)

Իսկ հրեշտակներինը՝ (Սուրբ, Սուրբ, Սուրբ է Զորությունների Տերը։)

Եվ մարդկանցը՝ բոլոր եղանակները և աղոթքները։

Նաև տախտակի վրա երեք տեսակ լեզվով գրվածը՝ եբրայերեն, հունարեն և դաղմատերեն։

Եբրայերենը, որ է (Ովսաննա՜ բարձունքներում։)

Հունարենը՝ Պռոսխումե, որ է՝ վեր նայեցե՛ք։

Ասե Օթեոս, այսինքն՝ ասում է Աստված։

Իսկ դաղմատերենը ազգերի յուրաքանչյուր լեզուն է, որով պատարագ է մատուցվում։

Իսկ ընծաների օրհնությունը կրկնակի է։

Առաջինը կատարում է Քրիստոսի ճշմարիտ մարմինն ու արյունը՝ Քրիստոսի խոսքը, որ ասում է. (Սա է իմ մարմինը, և սա է իմ արյունը։)

Չորս բառով է կատարվում։

«Սա»՝ մեկ անհատի նշան է։

«Է»՝ ներկայական է։

«Մարմին»՝ նշանակում է իրը։

«Իմ»՝ Քրիստոսի մարմին լինելը։

Այս վերջին բառով է կատարվում մարմինը, նույնպես և արյունը։

Իսկ երկրորդ օրհնությունը աղերս է Հորը՝ Սուրբ Հոգին տալու համար։

Նախ՝ որովհետև Բանի մարմին լինելը Հոր կամքով և Սուրբ Հոգու գործակցությամբ էր, նույնպես և այժմ թող լինի. երկրորդ՝ որովհետև Բանը ճշմարիտ մարմին էր, բայց հետո Հորդանանում տնօրինաբար ընդունեց Սուրբ Հոգին։

Նույնպես և այժմ ընդունում է Սուրբ Հոգին։

Եվ Սուրբ Հոգին խաչի պարգևն է. ուստի և այժմ խաչով պետք է կնքել արդեն եղած մարմինն ու արյունը։

Իսկ երեսին խաչ նկարելը՝ որպեսզի մեզ վրա էլ Սուրբ Հոգին իջնի, ինչպես առաքյալների դասի վրա։

Որոնցով ճշմարտապես մեզ համար հավատալի լինեն մարմինն ու արյունը։

Իսկ այն, որ իր աստվածային արյունը մեծարում է հացով և գինով։

Եվ սա բազում պատճառներով։

Նախ՝ ինչպես մարգարեն է ասում.

(Գինին ուրախացնում է.) և նախնիների տրտմության դեմ. (և հացը հաստատում է սոված մարդու սիրտը։)

Երկրորդ՝ օրինակում Մելքիսեդեկը հաց և գինի պատարագեց, և Քրիստոսի ճշմարտությունը նույնը կատարեց։

Երրորդ՝ խորանում և տաճարում ամեն օր հաց և գինի էին դնում սեղանի երեսին. նույնն արեց և Տերը վերնատանը։

Չորրորդ՝ Սողոմոնն ասում է. (Զենեց իր զոհերը և խառնեց իր գինին և կանչեց իր ծառաներին և ասաց. եկե՛ք, կերե՛ք իմ հացից և խմե՛ք գինին, որ խառնեցի ձեզ համար։)

Հինգերորդ՝ Քրիստոս կամեցավ իր շնորհն ու սերը գինով տալ մեզ, և սրբարար զորությունը՝ հացով, ինչպես պատարագում ասում է.

(Շնորհ, սեր և աստվածային սրբարար զորություն։)

Վեցերորդ՝ հոգեպես սոված և ծարավ էինք. սուրբ հացը մեզ տվեց որպես կերակուր, և բաժակը՝ որպես հոգևոր ըմպելիք։

Յոթերորդ՝ Քրիստոս Աստծու և մարդկանց հաշտության միջնորդ եղավ. հացը տվեց որպես հաշտության նշան, և բաժակը՝ Հոգու սիրո։

Ութերորդ՝ հացը իր մարմնի փոխարկվեց, և գինին՝ կողից ցողած արյան։

Իններորդ՝ հացը մարմնի մահն է ցույց տալիս, գինին ճանաչեցնում է անմահ Աստծուն։

Տասներորդ՝ հացը մեզ կյանք է պարգևում, գինին երկնավոր անմահություն է շնորհում։

Տասնմեկերորդ՝ հացը մեր սուրբ կյանքն է ցույց տալիս։

Տասներկուերորդ՝ հացով հոդվում ենք Քրիստոսի մարմնին, և սուրբ արյամբ միավորվում ենք Աստվածությանը։

Բայց այստեղ պետք է իմանալ, պետք է իմանալ ութ բան։

Նախ՝ որ մեկ հացն է Քրիստոսի մարմինը, և մեկ բաժակն է, որ իսկապես Քրիստոսի արյունն է։

Նախ՝ որովհետև մեկ հացը վերցնելով սեղանից՝ օրհնեց, նույնպես և մեկ գինին։

Երկրորդ՝ եզակի խոսքերն են ցույց տալիս. (Սա է իմ մարմինը, և սա է իմ արյունը.) և չի ասում՝ սրանք։

Երրորդ՝ առաքյալն ասում է Կորնթացիներին առաջին թղթում. (Մեկ հաց, մեկ մարմին ենք մենք՝ բազումներս, որովհետև բոլորս այն մեկ հացից ենք վայելում։)

Որ ֆրանկների եկեղեցու դեմ է, որոնք բազում նշխարներ են օրհնում։

Եվ եթե մեկն ասի՝ քահանան կարողություն ունի բազում հաց օրհնելու։

Սրան ասում ենք, թե կարողությունը դիտավորության մեջ է, և դիտավորությունը նյութն է, որ մեկ հացն է, որի մասին ասաց. (Սա է իմ մարմինը։)

Ուրեմն չի կարող բազում հացեր օրհնել։

Եվ դարձյալ՝ եթե ամբողջ հացն այսօր օրհնվեց, վաղն ինչպե՞ս ես օրհնելու։

Եվ սա անհրաժեշտ է. կամ օրհնվածը դարձյալ օրհնել, որ սուտ է, կամ ամբողջ հացը օրհնված չէ։

Երկրորդ՝ պետք է իմանալ, որ պատահմունքները և որակը մնում են հացի և գինու մեջ, իսկ գոյացությունը փոխարկվում է Քրիստոսի մարմնի և արյան։

Նախ՝ որովհետև մենք զգայարաններով, պատահմունքների միջնորդությամբ, հասնում ենք գոյացությանը, որովհետև սրանք գոյացությունից անբաժանելի տարբերություններ են։

Երկրորդ՝ որպեսզի մենք կարողանանք մոտենալ սրբությանը. դրա համար մնում են պատահմունքները։

Որովհետև եթե հայտնի կերպարանքով միս և արյուն լիներ, ոչ ոք չէր համարձակվի մոտենալ։

Երրորդ՝ որպեսզի հավատով վարձատրվենք, իսկ հավատը աներևույթի մասին է, որ գոյացությունն է. ուստի պետք է աչքերով տեսնել զգալին և մտքով նայել իմանալիին և երանի ստանալ, ըստ այն խոսքի, որ Թովմասին ասաց. (Որովհետև տեսար, երանի՜ նրանց, ովքեր չտեսած կհավատան։)

Չորրորդ՝ որպեսզի սրանով հասկանանք Բանի մարդեղությունը. որովհետև ինչպես հացը ձևով նույնն է, բայց գոյացությունը եղել է Քրիստոսի մարմին, նույնպես արտաքին երևույթի կերպարանքը ձևով նույնն է, բայց բնությունը միավորված է Բան Աստծու հետ։

Եվ ինչպես ամբողջ նշխարը մեկ մարմին է, և մասերի բաժանված՝ յուրաքանչյուրն ամբողջ և կատարյալ մարմինն է Քրիստոսի, նույնպես և ամբողջ մարմինը և հոգին մեկ Աստված է՝ Բանի հետ մարմինն ու հոգին մեկ Աստված է՝ Բանի հետ միավորված, և բաժանված ամբողջական մասերից յուրաքանչյուրն ամբողջ կատարյալ Աստված է։

Ուրեմն Քրիստոսի հոգին Աստված է, և մարմինը Աստծունն է։

Ուստի ճաշակում ենք Աստծու մարմինն ու արյունը և ոչ թե մարդու, և ճաշակելով՝ աստված ենք լինում ըստ կարողության, և ոչ թե մարդ ենք լինում։

Սա երկաբնակ, մարդադավան աղանդավորների դեմ է,

Որոնք բաժանում են Բանը մարմնից։

Որոնք բաժանում են Բանը մարմնից, որպեսզի իրենք էլ բաժանվեն Քրիստոսի աստվածային շնորհներից։

Իսկ սրբերի՝ Առաքյալների, Մարգարեների և մյուսների հիշատակը ոչ թե նրանք մեր հիշատակության կարոտ են, և ոչ թե Աստված նրանց մոռացել է, որ մենք ասում ենք՝ «Հիշի՛ր, Տե՛ր», այլ մի այլ պատճառով։

Նախ՝ որովհետև ուր թագավորն է, այնտեղ է զինվորը, և ինչպես հրեշտակները խորհրդի սպասավորության մեջ են, ինչպես ասացինք, պետք է և նրանց հիշատակել։

Երկրորդ՝ որովհետև բոլոր արարածները սուրբ խորհրդի կարոտ են՝ հրեշտակները և մարդիկ, կենդանիները և ննջեցյալները, որպեսզի նորոգվեն Քրիստոսի շնորհներով. ուստի և նրանց ենք հիշատակում։

Երրորդ՝ նրանց հիշատակում ենք, որովհետև սուրբ են և մաքուր. ասում ենք՝ հիշի՛ր, Տե՛ր, նրանց սրբությունը և ողորմի՛ր մեզ։

Չորրորդ՝ որպեսզի ժողովուրդները լսեն և հորդորվեն նրանց նմանվելու։

Հինգերորդ՝ որպեսզի բոլորը իմանան, թե նրանք Աստծու մոտ կենդանի են. (որովհետև մահից փոխադրվեցին կյանք, ասում է Տերը։)

Բայց պետք է իմանալ, որ Աստծու հիշելը մերի պես չէ, որ չգիտեինք և սովորեցինք, և մոռացանք, և դարձյալ հիշում ենք։

Այլ Աստծու հիշումը Աստծու անմոռաց գիտությունն է։

Որովհետև ինչպես Աստված անցյալը, ներկան և հանդերձյալը միանգամից ճանաչում է, դա գիտենալ է կոչվում, նույնպես անմոռաց գիտենալը Աստծու հիշել է կոչվում։

Դարձյալ՝ Աստված ճանաչում է աստվածանմաններին, այսինքն՝ որոնք սրբությամբ աստվածանման են դարձել, ըստ այն խոսքի. (Տերը ճանաչեց նրանց, ովքեր իրենն էին։)

Եվ հիշում է նրանց, ովքեր նույն սրբության մեջ անփոփոխ մնալով՝ կատարվեցին։

Որովհետև ճանաչելը սկզբում է, և հիշելը՝ վախճանին, ըստ այն խոսքի. (Պատվական է Տիրոջ առջև իր սրբերի մահը.) այսինքն՝ ովքեր սրբությամբ հասան կատարման։

Դարձյալ՝ Աստված ինչ-որ կերպով ճանաչում է նրանց, ովքեր սկզբից առանց միջնորդի ստացան սրբությունը, իսկ հիշում է նրանց, ովքեր հետո միջնորդի միջոցով են գալիս մաքրության սրբությանը։

Իսկ այն, որ սեղանի աջ կողմն է գալիս և ձեռքերը տարածում, նշանակում է նրանց, ովքեր աջ կողմի հրավիրվածներն են և անմիջաբար մոտ են Քրիստոսին։

Իսկ գոհությունը՝ ձախ կողմում, որովհետև մենք, որ այժմ գոհանում ենք, և հիշատակվող կենդանիները դեռ աշխարհի ձախ կողմում ենք՝ չարերի մեջ, որոնց միջնորդությամբ և սրանք թող արժանանան աջակողմյանների դասին։

Եվ տե՛ս, որ նրանք, ում սարկավագը հիշատակում է, պատարագի շնորհներին արժանի են։

Դրանից հետո բարձրացնում է ժողովրդի աչքի առջև, որ ցույց է տալիս սկզբից ծածկված և Բանի մարդեղությամբ երևացած խորհուրդը։

Իսկ երկրորդ անգամը՝ որովհետև նախ երևաց խաչի բարձունքում՝ հոգով և մարմնով բաժանված, և երկրորդ՝ երևաց հարություն առած՝ հոգով և մարմնով. և դրա համար մարմինը արյան հետ միավորված է ցույց տրվում, և վերջինը՝ Հոր մոտ համբառնալը։

Դարձյալ՝ առաջինը նշանակում է առաջին գալուստը։

Եվ երկրորդը՝ երկրորդ գալուստը, երբ հայտնապես միավորված Աստվածությամբ է տեսնվում։

Եվ վերջինը՝ իրեններին հայրենի փառքի մոտ հավաքելը։

Այսքանն է երևումների տեսությունը։

Իսկ թե ի՞նչ է ցույց տալու խորհուրդը։

Նախ՝ որ այսպես պետք է դուք մաքուր և սուրբ լինեք, ինչպես տեսնում եք աչքի առջև, որպեսզի չմոռացվի։

Երկրորդ՝ որ պետք է և դուք այսպես հարություն առնեք և բարձրանաք Քրիստոսի՝ գլխի հետ։

Երրորդ՝ որ ձեր բարձրության և կենդանության պատճառը սա է, որում հարություն, քավություն և այլն։

Դարձյալ պետք է իմանալ, որ նշխարի որակությունը տասը եղանակով ուսուցանում է մեզ, թե ինչպիսի սրբությամբ պետք է ընդունել Քրիստոսի մարմինը։

Նախ՝ որովհետև սպիտակ է, և սա նշանակում է մեր սրբությունը։

Երկրորդ՝ որ բոլորակ է, և բոլորակը դյուրաշարժ է, և սա նշանակում է մեր դյուրաշարժությունը դեպի Աստծու պատվիրանները և ամեն բարություն։

Երրորդ՝ անխմոր է, և մենք պետք է անխառն լինենք ամեն չարությունից։

Չորրորդ՝ փոքր է և թեթև, և սա՝ հոգով խոնարհությունը։

Հինգերորդ՝ նոսր է, սա՝ պարկեշտությունը։

Վեցերորդ՝ որ վրան խաչ կա, որովհետև պետք է Քրիստոսի չարչարանքները հանձն առնել։

Յոթերորդ՝ նշխարի բոլորակ եզրը նշանակում է, թե պետք է հավատալ մարդացած Աստծուն, և սա է բոլորակը, որի սկիզբը վախճանի հետ է միանում։

Ութերորդ՝ վրան գրված է. (Տեր Աստված Հիսուս Քրիստոս.) որ նշանակում է իմաստությունը, նաև ահով ճաշակելը, որովհետև Դատավոր է և Տեր։

Իններորդ՝ կրակով է թխվում, որ սերն է, որ ունենք Քրիստոսի հանդեպ. տասներորդ՝ որ քարի կամ երկաթի վրա է թխվում, նշանակում է արիության հաստատությունը՝ սիրո հետ միավորված։

Իսկ այն, որ մեկ նշխարը չորսի է բաժանվում, չորս սրբության համար է՝ հոգու և մարմնի, մտքի և խոսքերի։

Եվ մեր մեջ եղած չորս առաքինությունների համար, կամ աշխարհի չորս կողմերի հավատացյալների համար։

Իսկ ուրիշները՝ երեք մասի՝ Քրիստոսի մարմնի, հոգու և Աստվածության համար։

Եվ հավատի, հույսի և սիրո համար, որ ունենք նրա հանդեպ։

Բայց այստեղ երկու բան պետք է իմանալ։

Առաջին՝ որ նախ ինքն է հաղորդվում և ապա ուրիշներին հաղորդում, ինչպես Քրիստոս արեց, որ նշանակում է քահանային, թե ինչ բարիք որ ուրիշներին ես բաշխում, դու էլ այն բարության կցորդ եղիր. եթե ուրիշներին քարոզում ես բարին, նախ դու արա՛. եթե ձեռնադրում ես այն շնորհին, նախ դու ընդունի՛ր։

Դարձյալ՝ նշանակում է, թե ինչ շնորհ որ քահանան ունի, այն կարող է ուրիշներին տալ. իբր թե՝ եթե կարող ես հաղորդվել, ուրիշներին էլ հաղորդի՛ր, եթե խոստովանել ես, խոստովանեցրո՛ւ, և մնացած ամենը։

Օրինակ՝ պայծառ և պարզ օդը լույսն ընդունում է և ուրիշներին լուսավորում։

Ապա եթե քահանան արժանի չէ հաղորդության, ուրիշներին չի կարող հաղորդել։

Եվ նա, ով մկրտված չէ, ուրիշին չի կարող մկրտել, ինչպես թանձր հողը և քարը լույսը չեն ընդունում և չեն լուսավորում։

Ուրեմն հայտնի է, թե ով կարգից ընկած է, կարգից, ուրիշներին չի հաղորդում և չի պսակում, և չի կնքում, և մյուս բոլոր խորհուրդները չի կատարում։

Սա է ցույց տալիս այն, որ նախ ինքն է հաղորդվում և ապա ուրիշներին հաղորդում։

Երկրորդ՝ պետք է իմանալ, որ սրբությամբ Քրիստոսի մարմնից ճաշակողները լինում են Քրիստոսի մարմին և անդամներ, որոնք բազում ժամանակներում՝ մինչև վախճանը, և բազում տեղերում լինում են Քրիստոսի մեկ մարմին և միմյանց անդամներ։

Եվ ինչպես երեք բան է գլխից ջլերի միջոցով սփռվում մարմնի մեջ, այսինքն՝ կենդանությունը, զգալը և շարժվելը։

Նույնպես ովքեր հավատով են ճաշակում, Քրիստոսի անմահ կենդանության կցորդ են լինում։

Չարն ու բարին զգում են և զատում, և փախչում են չարից, և շարժվում դեպի բարին։

Դարձյալ՝ ինչպես անդամները հարմար են գլխին, նույնպես ով կամենում է Քրիստոսի հարմար անդամ լինել, թող ըստ չափի իր մեջ կրի Քրիստոսի մարմնի սրբությունը, այսինքն՝ մտքի իմաստությունը, կամքի բարությունը, հոգու անմեղությունը և մարմնի արդարությունը, և ապա լինում է Քրիստոսի ճշմարիտ մարմին և անդամ։

Եվ ինչպես անդամները նման են միմյանց, նույնպես սրբությամբ ճաշակողները նման են առաջին սրբերին, որոնք ճաշակեցին և մաքրվեցին և լուսավորվեցին Քրիստոսից։

Իսկ անարժանները երկուսն են։

Մեկն այն է, որ սեր չունի, ո՛չ հավատով և ո՛չ սրբությամբ է ճաշակում, այլ պղծությամբ և թերությամբ. այնպիսիները զատված և կտրված անդամներ են՝ զատված Ամենասուրբ գլխից՝ Քրիստոսից, ինչպես այն, որ կտրված և հատված անդամ է լինում։

Եվ երկրորդն այն է, որ անարժանությամբ է մոտենում, որ ո՛չ սեր ունի, ո՛չ հավատ և ո՛չ սրբություն։

Եվ սա նմանապես չորացած անդամ է, որովհետև չունի շնորհի կենդանությունը գլխից՝ Քրիստոսից։

Բայց սա ավելի է դատապարտվում, որովհետև անարժանաբար ճաշակեց։

Եվ ինչպես մեկ և նույն ճաշակումով Առաքյալները մաքրվեցին, և Հուդան դատապարտվեց, և մեկ և նույն կրակի մեջ մաքուր արծաթը մաքրվում է, և անմաքուրը սևանում։

Նույնպես և հաղորդությունը արժանավորների համար հավիտենական փրկության համար է, և անարժանների համար՝ դատապարտության և հավիտենական տանջանքների։

Ուրեմն, եղբայրնե՛ր, ո՛չ թուլությամբ և ծուլությամբ հեռանանք, և ո՛չ հանդգնությամբ և անարժանությամբ հաղորդվենք, որովհետև պատիժը միապես է։

Այլ ինչպես կրակից՝ ամենևին չհեռանանք և չսառչենք սիրուց, և ամենևին չմոտենանք և չայրվենք նրա Աստվածության կրակից։

(Որովհետև մեր Աստվածը սպառող կրակ է, ասում է մարգարեն։)

Եվ (Ահավոր է ընկնել կենդանի Աստծու ձեռքը, ասում է առաքյալը։)

Այլ միջին ճանապարհով ընթանանք, ո՛չ աջ շեղվենք և ո՛չ ձախ, որովհետև երկուսն էլ մերժելի են։

Այլ սուրբ սրտով, խոստովանությամբ և ապաշխարությամբ մեղքերից մաքրված, աներկմիտ խորհրդով և ջերմեռանդ սիրով, հոդված հաղորդվենք գլխին՝ Քրիստոս Հիսուսին՝ մեր Տիրոջը։

Եվ նրանով միանանք Հորը և Սուրբ Հոգուն, ըստ որի. (Դու, Հա՛յր, ինձանում, և ես՝ քեզանում, որպեսզի սրանք էլ մեր մեջ լինեն, որպեսզի տեսնեն իմ փառքը, ասում է։)

Այսքանը թող բավական լինի հաղորդության խորհրդի մասին։

ԳԼՈՒԽ ԼԶ-Խ

Մի ուրիշից քարոզ Պատարագի մասին. այն խոսքի վրա՝ (Հիսուսը վերցրեց հացը, օրհնեց, կտրեց և տվեց աշակերտներին և ասաց. «Առե՛ք, կերե՛ք, սա է իմ մարմինը և արյունը»։)

Մատթ. 26. 26։

(Գլուխ ԼԶ)

Վարդապետներն ասում են, թե սերը միավորության պատճառն է։

Դրա համար երկու սիրելիներ չեն կամենում բաժանվել միմյանցից, որովհետև եթե հնարավոր լիներ, հոգով և մարմնով կմիանային։

Բայց ամենակալ Աստված շատ սիրող է, ըստ որի մարդասեր է կոչվում. դրա համար կամեցավ միավորվել մարդկանց հետ։

Բայց Աստծու միավորվելը մարդկանց հետ պետք է լիներ այս հինգ զգայությունների միջնորդությամբ. իսկ հինգ զգայություններից երեքն են, որոնցով կատարյալ միավորություն չի լինում, այլ միավորության սկիզբն է լինում. որովհետև աչքերով բանը տեսնում ենք հեռվից, և ականջներով լսում ենք ձայնը, և ռունգերով առնում ենք հոտը։

Բայց չորրորդ զգայությամբ, որ շոշափելիքն է, միավորությունն ավելանում է, որովհետև բանը հեռվից չենք կարող շոշափել, այլ պետք է մոտենալ շոշափելիին։

Բայց հինգերորդ զգայությամբ, որ ճաշակելիքն է, կատարյալ միավորություն է լինում, որովհետև կերակուրը ոչ միայն պատվաստվում է մեր մեջ, այլ ներս է մտնում մարդու մեջ և միավորվում նրա հետ։

Արդ՝ Բանի մարմնանալուց առաջ այնպես հեռու էր մարդկանցից, որ ոչ ոք չէր կարող նրան տեսնել և ոչ էլ նրա ձայնը լսել։

Բայց երբ Բանը մարմին եղավ, այն ժամանակ մոտեցավ մեզ, որովհետև մարմնով տեսանք նրան, և լսեցինք նրա քարոզության ձայնը, և առանք նրա անուշահոտությունը։

Բայց դրանով չբավարարվեց, որ տեսանք նրան, այլ կամեցավ ավելի մոտ լինել մեզ և մեզանից շոշափվել, ինչպես ասաց. (Շոշափեցե՛ք ինձ և տեսե՛ք.) և դեռ այսպիսի միավորությունը նրան բավական չէր, այլ կամեցավ կատարելապես միավորվել մարդկանց հետ։

Դրա համար հաստատեց պատարագի խորհուրդը, որ սիրո խորհուրդն է, և այսպես կատարյալ միավորություն է լինում Աստծու և մարդկանց միջև։

Որովհետև այս խորհրդով Քրիստոս հացը փոխում է իր մարմնի, և գինին՝ իր արյան, և տալիս է մեզ ճաշակելու, որպեսզի մեր մեջ միավորվի, ինչպես և ասաց. (Ահա ես ձեզ հետ եմ այս պատարագի խորհրդով մինչև այս աշխարհի վախճանը։)

Դրա համար (վերցրեց հացը, օրհնեց, կտրեց և տվեց աշակերտներին և ասաց. «Առե՛ք, կերե՛ք, սա է իմ մարմինը»։)

Արդ՝ այս խորհրդի մասին երեք բան պետք է հարցնել։

Նախ՝ թե ինչո՞ւ Քրիստոս այս խորհուրդը հաստատեց հացով և գինով։

Երկրորդ՝ թե ի՞նչ է այս խորհրդի էությունը։

Երրորդ՝ թե ինչպե՞ս են հացը և գինին փոխվում Քրիստոսի մարմնի և արյան։

Արդ՝ նախ պետք է հարցնել առաջինը, թե ինչո՞ւ Քրիստոս իր մարմինն ու արյունը տվեց այլ տեսակի տակ ծածկված և ոչ թե իր հատուկ տեսակով։

Ասում ենք, թե՝ երկու պատճառով։

Նախ՝ որպեսզի հավատը մնա, և հավատի վարձն ավելանա. որովհետև եթե Քրիստոսին իր հատուկ տեսակով տեսնեինք, ի՞նչ վարձ կստանայինք, որովհետև հավատը այն բաների մասին է, որ չեն երևում։

Երկրորդ՝ որովհետև շատ սարսափելի է մարդու միս ուտել և արյուն խմել. եթե այս խորհուրդը մարմնի և արյան տեսակով երևար, ոչ ոք չէր համարձակվի ուտել այն, ինչպես Հովհաննեսն ասում է Ավետարանում, թե երբ Քրիստոս ասաց, (հացը, որ ես կտամ, իմ մարմինն է, հրեաները վիճում էին և ասում. «Սա ինչպե՞ս կարող է իր մարմինը մեզ տալ ուտելու»։)

Բայց ինչպես բժիշկը, որ հիվանդին դեղ է տալիս, և նա չի կարողանում դառը դեղն ընդունել, այն ժամանակ դեղը ծածկում է այլ նյութով, որպեսզի դյուրությամբ ընդունի, այսպես Բժիշկը՝ Քրիստոս, հոգևոր դեղը, որ իր մարմինն ու արյունն է, ծածկեց հացով և գինով, որպեսզի հոժարությամբ ընդունեն։

Իսկ թե ինչո՞ւ փրկական խորհուրդն ավանդեց հացով և գինով և ոչ թե այլ նյութով։

Ասում ենք՝ վեց պատճառով։

Առաջին՝ որովհետև հացը և գինին բոլոր կերակուրների մեջ ընդհանուր կերակուր և ըմպելիք են, և ուտելիս չենք ձանձրանում. դրա համար հոգևոր ճաշակումն այս կերակրով ավանդեց, որովհետև սովորական կերակուր է և առանց ձանձրության։

Երկրորդ պատճառը՝ որովհետև հացը բոլոր կերակուրներից ավելի է հաստատում սիրտը, և գինին բոլոր ըմպելիքներից ավելի է ուրախացնում, ինչպես ասում է Դավիթը. (Գինին ուրախացնում է, և հացը հաստատում է մարդու սիրտը։)

Սա ցույց է տալիս, թե ապրելու և լավ ապրելու պատճառը հացն ու գինին են։

Եվ Քրիստոս պատճառ է մեր ստեղծմամբ, փրկությամբ և հավիտենական փառքով։

Նույնպես այս խորհուրդը բոլոր խորհուրդներից ավելի հաստատ է և ուրախացնում է այն մարդկանց սիրտը, ովքեր սիրուց են հարբած։

Երրորդ՝ որովհետև հացն ու գինին շոշափելու համար ավելի մաքուր են, քան միսն ու արյունը, որոնք Հնում էին պատարագում, և շոշափելիս և բաշխելիս նրանց ձեռքերը թաթախվում էին արյան մեջ. սրանից երևում է, թե քահանայի ձեռքը, որ շոշափում է Քրիստոսի մարմինը, պետք է մաքուր լինի բոլոր մեղքերից. որովհետև Ոզիան, որ ձեռքը հասցրեց Աստծու պատարագին, նույն ժամին հարվածվեց և սատկեց։

Որովհետև վարդապետներն ասում են, թե այն գիշեր ամուսնացել էր իր կնոջ հետ. որքա՜ն ավելի նա, ով շոշափում է Քրիստոսի ճշմարիտ մարմինը, պետք է ձեռքերով մաքուր լինի և կնոջ խոնավ ցանկությամբ չշաղախված, որպեսզի հոգևորապես չսատկի։

Չորրորդ պատճառը՝ որովհետև հացն ու գինին հատկապես ցույց են տալիս Քրիստոսի ճշմարիտ մարմինը, նաև նրա հոգևոր մարմինը, որ Սուրբ Եկեղեցին է. որովհետև ինչպես հացը բազում ցորենից է կազմվում, և գինին՝ խաղողի բազում պտուղներից, այսպես և Քրիստոսի մարմինը բազում անդամներից է հոդված։

Նաև նշանակում է Սուրբ Եկեղեցին, որ բազում հավատացյալ անձերից է միավորված. (մարմին՝ նրա մարմնից, և անդամներ՝ նրա անդամներից, ասում է առաքյալը։)

Դարձյալ՝ ինչպես հացը սպիտակ ալյուրից, և գինին որթի անուշահոտ ծաղիկներից է ելնում, այսպես Քրիստոսի մարմինն ու արյունը առաջ եկան Սուրբ Աստվածածնից, որ ամեն ալյուրից ավելի մաքուր և սուրբ էր և ամեն ծաղկից ավելի անուշահոտ։

Հինգերորդ՝ որովհետև հացն ու գինին այլ նյութերից ավելի հայտնապես են ցույց տալիս Քրիստոսի չարչարանքները. որովհետև ցորենը, որից հաց է լինում, կամնասայլով է մանրացված, և հացը հնոցում թխված, և գինին հնձանում ճզմված։

Այսպես Քրիստոս կամնասայլով կոխվեց չարչարանքների մեջ, և նեղությունների մեջ թխվեց, և խաչի հնձանում ճզմվեց։

Եվ սա պետք է իմանալ, որ այս պատարագը ցույց տրվեց հին օրենքում. որովհետև երբեմն պատարագ էին մատուցում հասկից, և երբեմն ալյուրից, և երբեմն զանազան կերպ թխված հացից. որովհետև երբեմն թխված էր լինում փռում, և երբեմն տապակում, և երբեմն կաթսայում։

Եվ այս ամենը Քրիստոսի չարչարանքների օրինակն էր. որովհետև Քրիստոս նահապետների մեջ մարմնանալուց առաջ հասկի պես էր։

Իսկ Մովսեսի օրենքում և մարգարեների տեսության մեջ ալյուրի պես էր, որ մոտ է հացի տեսակին, իսկ մարմին լինելուց հետո կատարյալ հաց էր։

Բայց երեք անգամ թխվեց։

Առաջին՝ փռում, այսինքն՝ Սուրբ Աստվածածնի որովայնում թխվեց Հոգու կրակով։

Երկրորդ անգամ՝ տապակում, այսինքն՝ այս աշխարհի նեղության մեջ, որ բոլոր օրերը մնաց նեղության, քարոզության և աշխատանքի մեջ և հրեաներից նախատված։

Իսկ երրորդ՝ թխվեց կաթսայում, այսինքն՝ խաչի չարչարանքներով։

Սրանից երևում է, որ այս հացն առողջարար է, որովհետև շատ է թխված. ուրեմն ճշմարիտ է, որ այս խորհրդի նյութը հաց և գինի լիներ։

Վեցերորդ պատճառը՝ այս խորհուրդը պետք չէր դնել Մովսեսի հին օրենքի խորհուրդների մեջ, որովհետև նրանց քահանայությունն անկատար էր, և օրինակը դադարած. դրա համար հարմար էր, որ Նոր օրենքում նոր նյութ առնի և դառնա այն խորհրդին, որ հին օրենքից առաջ էր, որ մատուցեց Մելքիսեդեկը՝ հաց և գինի, ինչպես ասում է Գիրքը, թե երբ Աբրահամը հաղթեց թշնամիներին և վերադարձավ, Մելքիսեդեկը՝ Աստծու քահանան, նրան հաց մատուցեց և օրհնեց նրան։

Եվ սրանից երևում է, թե նա է արժանի այս խորհուրդն ընդունելու, ով պատերազմել է մեղքի դեմ և հաղթել նրան։

Իսկ ով պարտվում է հոգևոր պատերազմում, չպետք է ընդունի այս խորհուրդը։

Ուրեմն հայտնի է, թե Քրիստոսին պատշաճ էր այս խորհուրդն ավանդել հացով և գինով։

*Երկրորդ՝ պետք է ասել, թե ի՞նչ է այս խորհրդի էությունը, և ի՞նչ է նրա արարողությունը։

Վարդապետներն ասում են, թե այս խորհրդի էությունը չորս բան է, որոնք անհրաժեշտ են, և եթե դրանցից մեկը պակաս լինի, խորհուրդը չի կատարվում։

Առաջինն այն է, որ նա, ով պատարագում է, ճշմարիտ քահանա լինի, որ քահանայության կարգն է ստացել և կարգից ընկած չէ և ոչ էլ բանադրված. որովհետև եթե քահանայության կնիքը ստացած չէ, նրա պատարագը պատարագ չէ։

Երկրորդ էությունը նյութն է. որովհետև պետք է, որ հացը ցորենից լինի, և գինին՝ որթից, որովհետև այլ տեսակի հացից և այլ տեսակի գինուց, կամ ջրից, կամ շարբաթից Քրիստոսի մարմին և արյուն չի լինում։

Երրորդ էությունը խոսքի ձևն է, որ ասում է. (Սա է իմ մարմինը, և սա է իմ Նոր ուխտի արյունը, որ ձեզ և բազումների համար թափվում է՝ մեղքերի քավության համար։)

Չորրորդ էությունը ճշմարիտ դիտավորությունն է, որ նա, ով պատարագում է, դիտավորություն ունենա Աստծու խոսքով հացը փոխել Քրիստոսի մարմնի, և գինին՝ Քրիստոսի արյան։

Եվ այսպես պատարագի խորհրդի էությունները չորսն են, և եթե սրանցից մեկը պակաս լինի, պատարագը կատարյալ չի լինում։

Իսկ արարողությունները և զարդարանքները բազում են։

Նախ՝ որ պատարագը կատարում է եկեղեցում՝ օրհնված սուրբ սեղանի վրա, և ոչ թե տանը կամ որևէ այլ տեղ։

Երկրորդ՝ որ սկիհը օրհնված լինի, և նյութը՝ ոսկի, կամ արծաթ, կամ կլայեկ. որովհետև պղինձը ժանգոտում է, և կավեղենն անհարմար է, և փայտեղենն իր մեջ ծծում է այն, ինչ ներս լցնում ես, և ապակին դյուրությամբ կոտրվում է։

Երրորդ՝ որ քահանան առանց սուրբ զգեստների պատարագ չի անում, և զգեստը և սուրբ սեղանի ծածկոցը օրհնված լինեն եպիսկոպոսի ձեռքով։

Չորրորդ՝ որ ցերեկով են պատարագ անում՝ սկսած առավոտից, և երրորդ, և վեցերորդ ժամին, բացի Ծննդյան և Զատկի երեկոյան ճրագալույցից։

Նաև առանց վառված լույսի պատարագ չեն անում, և ոչ էլ առանց սպասավորի. և ուրիշ բազում բաներ, որ սրանց նման են, արարողություններ և զարդարանքներ են, թեև պատարագի էությունից չեն, սակայն սուրբ հայրապետների հրաման է, որ պետք չէ զանց առնել, այլ մնալ նրանց հրամանների կանոնների մեջ։

Իսկ երրորդ հարցը՝ թե ինչպե՞ս է հացը փոխվում Քրիստոսի մարմնի, և գինին՝ արյան։

Եվ անհավատների տարակուսանքների հինգ տեսակ հարց է լինում։

Նախ և առաջ սա, որ հարցնում են, թե ինչպե՞ս է հացը փոխվում Քրիստոսի մարմնի, և գինին՝ արյան։

Պատասխանում ենք, թե բազում կերպ ենք հաստատում, որ հացը կարող է փոխվել Քրիստոսի մարմնի։

Առաջին վկայությունը. որովհետև հին օրենքի անցյալ ժամանակներում բազում փոփոխություններ էին լինում. որովհետև Ղովտի կնոջը փոխեց աղի արձանի, և Մովսեսի գավազանը օձի փոխեց, և Եգիպտոսի գետի ջրերը արյան դարձրեց։

Իսկ Աստծու ձեռքը չի տկարացել, որովհետև այժմ էլ այնպես զորավոր է, ինչպես այն ժամանակ, և մենք հավատում ենք, որ Քրիստոս ճշմարիտ Աստված է և ամենակարող. զարմանալի չէ, որ այն հացը Քրիստոսի խոսքով փոխվում է իր մարմնի, և գինին՝ արյան։

Երկրորդ վկայությունը. որովհետև իր որևէ բանը մի այլ բանի փոխելն ավելի հեշտ է, քան ոչնչից նոր ստեղծելը։

Իսկ Բան Աստվածը երկինքը և երկիրը ոչնչից ստեղծեց. ուրեմն Աստծու նույն Բանը, որ մեր Հիսուս Քրիստոսն է, կարող է հացը փոխել իր մարմնի։

Երրորդ՝ որովհետև ինչ որ փոքր զորությունը կարող է անել, նույնը կարող է անել և մեծ զորությունը. իսկ բնությունը, որ փոքր զորություն ունի, կարող է ժամանակով հացը փոխել ուտողի մարմնի, և գինին՝ արյան. ուրեմն Աստված՝ զորությունը, որ մեծագույն է, կարող է հանկարծ հացը փոխել Քրիստոսի մարմնի, և գինին՝ արյան, քահանայի միջոցով։

Չորրորդ՝ որովհետև մի մեծ ընկուզենի է բուսնում և աճում, որովհետև բնության զորությունն այնպես է այն սերմի մեջ, որ խոնավությունն իր մեջ է քաշում և փոխում ծառի, ծաղկի և պտղի. ուրեմն Աստված, որ բնության ստեղծողն է, կարող է հացը փոխել իր մարմնի, և գինին՝ արյան։

Հինգերորդ՝ որովհետև իմաստուններն ասում են, թե արքայիկ օձը բազում և չար թույներ ունի, և երկնքում մի աստղ կա, որ իշխանություն ունի արքայիկ օձի վրա և բոլոր թույները հավաքում է օձի գլխում, և աստղի զորությամբ թույնը փոխվում է պատվական քարի, որ կոչվում է գիշերվա ճրագ, որ ավելի պատվական է, քան բոլոր քարերը, որ լինում են քարերից։

Արդ՝ եթե մեկ աստղի զորությունը կարող է թույնը պատվական քարի փոխել, որքա՜ն ավելի Աստված, որ աստղերի ստեղծողն է, կարող է քահանայի ձեռքով հացը փոխել մարմնի, և գինին՝ արյան։

Վեցերորդ՝ որովհետև Արիստոտելն ասում է, թե սնդիկն ու ծծումբը, երբ երկրի երակներում խառնվում են միմյանց, դառնում են բոլոր հրահալ մետաղների նյութը։

Որովհետև աստղերի զորությամբ սնդիկն ու ծծումբը միմյանց հետ խառնվելով՝ փոխվում են երբեմն ոսկու, երբեմն արծաթի, երբեմն երկաթի, և պղնձի, և կլայեկի։

Արդ՝ եթե երկնքի զորությունը կարող է սնդիկն ու ծծումբը ոսկու փոխել, որքա՜ն ավելի Աստված կարող է հացն իր մարմնի փոխել։

Յոթերորդ՝ խեցեմորթը վերցնում է անձրևը և փոխում մարգարիտի։

Ութերորդ՝ արևելքի աշխարհում ջուր կա, որ երբ փայտը ներս են գցում, քարի է փոխվում, և ինչ որ դրսում է, փայտ է մնում. և հայտնի է, որ արմատը քար է, և ջուրն է խմում, և ծառը սնվում է։

Նաև արևմուտքի աշխարհում ջուր կա, որ եթե փայտն այնտեղ դնեն, փայտի այն մասը, որ ցեխի մեջ է թաղված, երկաթի է փոխվում։

Եվ կեսը, որ ջրի մեջ է, մարմար քարի է փոխվում, և այն մասը, որ դրսում է, փայտ է մնում, ինչպես իր բնությունն էր։

Արդ՝ եթե Աստված ջրին այնպիսի զորություն է տվել, որ փայտը քարի է փոխում, ի՞նչ զարմանք է, որ Աստծու Բանը այնպիսի զորություն ունենա, որ քահանայի ձեռքով հացը փոխի իր մարմնի, և գինին՝ արյան։

Դրա համար առանց տարակուսանքի է, որ քահանան Աստծու խոսքով հացը փոխում է Քրիստոսի մարմնի, ինչպես և Քրիստոս փոխեց Ավագ հինգշաբթի օրը, երբ ասաց (Սա՛ է իմ մարմինը։)

Սա՝ թե ինչպես է հացը փոխվում Քրիստոսի մարմնի, և գինին՝ արյան։

Դարձյալ՝ անհավատներն ու տգետները երկրորդ տարակույս ունեն, թե ինչպե՞ս է Քրիստոսի մարմնի քանակությունը պարունակվում նշխարի փոքր քանակության մեջ։

Ասում ենք, թե Քրիստոսի մարմինն ունի գոյացություն և ունի քանակ. բայց մարմնի գոյացությունը տեղը չի լցնում՝ ըստ որի գոյացություն է, իսկ քանակը լցնում է տեղը՝ ըստ որի քանակ է. և ամեն բան, որ տեղը լցնում է, քանակի միջնորդությամբ է լցնում։

Դրա համար Քրիստոսի մարմինը երկնքում տեղը լցնում է քանակի միջնորդությամբ, իսկ այս խորհրդի մեջ տեղը լցնում է գոյացության միջնորդությամբ և ոչ թե քանակի, որովհետև հացի գոյացությունը փոխվում է Քրիստոսի մարմնի գոյացության և ոչ թե քանակի։

Դրա համար Քրիստոսի մարմնի քանակը և չափը այս խորհրդի մեջ չեն ըստ փոփոխման զորության, այլ այստեղ Քրիստոսի մարմնի քանակը գոյացության միջնորդությամբ է։

Որովհետև քանակը մարմնի գոյացությունից չի բաժանվում. դրա համար ինչպես մարմնի գոյացությունը տեղը չի լցնում, այսպես և քանակը այս խորհրդի մեջ տեղը չի լցնում։

Բայց այս խոսքը նուրբ է իմաստունների համար, և խառնիճաղանջ ժողովուրդը թանձրամիտ է. դրա համար օրինակով ենք ցույց տալիս։

Ինչպես արեգակը, որ այս ցամաք երկրից բազմապատիկ մեծ է, բայց ամբողջ արեգակը երևում է փոքր հայելու մեջ, և եթե հայելին բազում մասերի կոտրես, ամբողջ արեգակը երևում է հայելու յուրաքանչյուր մասում. այսպես Քրիստոսի մարմինը, թեև նշխարից շատ մեծ է, բայց օրհնված նշխարի մեջ կատարյալ է իր էությամբ, քանակությամբ և ամեն բանով։

Եվ եթե նշխարը բազում մասերի կոտրես, ամբողջ Քրիստոսի մարմինը յուրաքանչյուր մասում է. և ով օրհնված հացից մեկ մաս է առնում, այնպես ամբողջովին է ճաշակում Քրիստոսի մարմինը, ինչպես նա, ով ամբողջ նշխարն է առնում։

Դարձյալ՝ մարդու բանական հոգին, որ մարմնի մեջ է, տեղ չի լցնում, որովհետև կարող է այնպես լինել փոքր մարմնի մեջ, ինչպես մեծ մարմնի մեջ։

Եվ ամբողջ հոգին ամբողջ մարմնի մեջ է և մարմնի ամեն մասում. այսպես Քրիստոսի մարմինը նշխարի մեջ է և տեղը չի խափանում, և այնպես է փոքր նշխարի մեջ, ինչպես մեծի մեջ, և ամբողջ Քրիստոսի մարմինն ամբողջ օրհնված հացի մեջ է, և ամբողջ մարմինն օրհնված նշխարի յուրաքանչյուր մասում է։

*Հերձվածողների և անհավատների երրորդ տարակույսը, որոնք ասում են, թե ինչպե՞ս է, որ քրիստոնյաները ամեն օր ուտում են Քրիստոսի մարմինը, և չի պակասում. որովհետև եթե Քրիստոսի մարմինը մեծ լեռան պես լիներ, պակասած կլիներ։

Ասում ենք, թե բոլոր մարդիկ, որ աշխարհում են, եթե միշտ, ամեն օր ուտեն Քրիստոսի մարմինը, չի պակասում։

Եվ սա է պատճառը. որովհետև զանազանություն կա մարմնավոր կերակուրների և այս հոգևոր կերակրի միջև. որովհետև մարմնավոր կերակուրը, երբ մտնում է մարմնի մեջ, ապականվում է և փոխվում մարմնի. դրա համար ուտելով պակասում է։

Իսկ այս հոգևոր կերակուրը, որ Քրիստոսի մարմինն է, երբ մարդն ուտում է, չի ապականվում և չի փոխվում նրա մարմնի բնության, այլ մարդկանց սիրով իր մեջ է փոխում։

Դրա համար Քրիստոսի մարմինը չի պակասում, թեև բոլորը բազում անգամ են ճաշակում։

Որը օրինակով հաստատենք։

Որովհետև ինչպես սարեփթացի կինը, իր որդիները և Եղիա մարգարեն երկար ժամանակ կերան մի բուռ ալյուրից և քիչ յուղից, և ամեն օր կուշտ էին ուտում, և չպակասեց, ինչպես մարգարեացավ Եղիան, այսպես Քրիստոսի մարմինը երբեք չի պակասում, թեև հավատացյալներն ամեն օր ճաշակում են։

Անհավատների չորրորդ հարցը՝ թե ինչպե՞ս է Քրիստոսի մեկ մարմինը միանգամից լինում բազում տեղերում, որովհետև Ինքը երկնքում է, և բոլոր տեղերում, ուր պատարագում են, այնտեղ էլ է։

Ասում ենք, թե մեկ մարմինը բազում տեղերում չի կարող լինել, ինչպես տեղ զբաղեցնողը տեղում, բայց այլ կերպով կարող է լինել։

Որը օրինակով հաստատենք։

Ինչպես մի ոսկե խնձոր լինի երկրի մեջտեղում, և աշխարհի չորս կողմերում՝ չորս հաց, և Աստված կարող է չորս հացը փոխել երկրի մեջտեղում եղած ոսկե խնձորի, որ տեղում է՝ ինչպես տեղ զբաղեցնողը, իսկ աշխարհի չորս կողմերում փոխումը զորությամբ է. այսպես Քրիստոսի մարմինը երկնքում է, և աշխարհի չորս կողմերում պատարագվում է։

Դարձյալ օրինակ՝ ինչպես մեկ ձայնը, որ ելնում է վարդապետի բերանից, մտնում է բազում լսողների մեջ, և ամբողջն է մեկի մեջ, որ խոսում է, և ամբողջը՝ բազումների մեջ, որ լսում են։

Այսպես և ամբողջ Քրիստոսի մարմինը երկնքում է, և փոփոխմամբ ամբողջ նշխարի մեջ է։

Հինգերորդ՝ անհավատները հարցնում են, թե այն հացն ինչպե՞ս է Քրիստոսի մարմին, որովհետև ահա գույնը հացինն է, և համը՝ հացինը, նույնպես և գինին։

Ասում ենք, թե այն հացի մեջ երկու բան կա։

Մեկը՝ էությունն է, որ ծածկված է, և մյուսը՝ պատահմունքը, որ տեսնվում է։

Եվ երկու կերպով են զանազանվում։

Նախ՝ որովհետև հացի էությունը այնքան է մնում, որքան հաց է, բայց պատահմունքներն այլայլվում են, ինչպես գույնը, համը, հոտը, իսկ էությունը չի այլայլվում։

Երկրորդ՝ որովհետև հինգ զգայությունները հացի էությունը չեն տեսնում, այլ միայն պատահմունքները, ինչպես աչքը՝ գույնը, և քիմքը՝ հոտը, և բերանը՝ համը, և ականջը՝ ձայնը, և ձեռքը՝ տաքն ու սառը։

Բայց մարդու իմացումը հասնում է մինչև հացի էությունը և տեսնում։

Բայց երբ քահանան ասում է Քրիստոսի խոսքը, թե (Սա է իմ մարմինը,) հացի էությունը փոխվում է Քրիստոսի մարմնի էության, և մնում են պատահմունքները, այսինքն՝ գույնը, համը, հոտը։

Եվ այս պատահմունքները, ինչպես օրհնությունից առաջ ծածկում էին հացի էությունը, այսպես այժմ ծածկում են Քրիստոսի մարմնի էությունը։

Այսպես, թեև զգայարանները հացի մեջ տեսնում են գույնը, համը, հոտը, որոնք մնում են հացի մեջ, բայց իմացումն օգնում է ճշմարիտ հավատին, և հավատացյալը հասկանում և հավատում է, թե հացի գոյացությունը փոխվեց Քրիստոսի մարմնի գոյացության։

Ապա եթե մեկը տեսնում է հացի և գինու գույնը, համը և հոտը և ասում, թե Քրիստոսի մարմինն ու արյունը չեն, այնպիսին սխալվում է։

Ինչպես Իսահակը խաբվեց իր որդուց՝ Հակոբից, որ ուլի մորթով ծածկել էր բազուկը և պարանոցը, և այսպես աչքերը խաբվեցին, որովհետև մթնել էին, և կարծում էր, թե Եսավին է տեսնում. բայց լսելիքները չխաբվեցին, ո՛չ էլ հոտառությունը, որովհետև Հակոբի ձայնն էր լսում, Հակոբի հոտն էր առնում. բայց ճաշակելիքը և շոշափելիքը խաբվեցին, որովհետև կերակուրը Եսավինի պես էր ուտում, և ձեռքերը Եսավինի պես էր շոշափում. դրա համար ասում էր՝ ձայնդ Հակոբինն է, իսկ ձեռքերդ, ձեռքերդ Եսավինն են։

Այսպես Քրիստոսի մարմինը ծածկված է հացի ձևով և գույնով. դրա համար պետք չէ հավատալ աչքերին, որ տեսնում են հացի գույնը, ո՛չ ռունգերին, որ հացի հոտն են առնում, ո՛չ ճաշակելիքին, որ հացի համն է առնում, և ո՛չ շոշափելիքին, որ հացն է շոշափում։

Այլ պետք է հավատալ Քրիստոսի ձայնին, որ ասում է. (Սա է իմ մարմինը, և սա է իմ արյունը։)

Եվ դարձյալ պետք է իմանալ, որ երբ քահանան բաշխում է Քրիստոսի մարմինը և ատամներով ծամում են, Քրիստոսի մարմինը չի կոտրվում, այլ ամբողջ է մնում, իսկ հացի պատահմունքները, որ մնացել են, այսինքն՝ քանակը, դա է, որ բաշխվում և ծամվում է։

Եվ թեև օրհնված հացը կրակի կամ ջրի մեջ ընկնի, Քրիստոսի մարմինը չի ապականվում և չի այրվում, ինչպես արեգակի ճառագայթը, որ անցնում է կրակի միջով կամ ծագում ցեխի վրա, բնավ չի ապականվում, այլ հացի պատահմունքը, որ մնացել է, դա է, որ ապականվում կամ այրվում է։

Եվ այն ժամանակ Քրիստոսի մարմինն այնտեղ չի մնում, այլ երկնքում է՝ Հոր աջ կողմում, ինչպես առաջ էր։

Եվ արդ՝ անհավատների և տգետների տարակուսանքների համար պետք չէ կասկած գցել մտքի մեջ, այլ ճշմարտապես հասկանալ և հավատալ, որ օրհնված հացն ու բաժակը Քրիստոսի ճշմարիտ և անապական մարմինն ու արյունն են։

Որին և մեզ հաղորդ թող անի Քրիստոս, և նրան փառք հավիտյանս, ամեն։

Նույնի քարոզը ձեռնադրության մասին. այն խոսքի վրա՝ (Քո քահանաները արդարություն կհագնեն։)

Սաղմ. 131. 16։

(Գլուխ ԼԷ)

Նախ պետք է իմանալ, թե ի՞նչ է քահանայության Սահմանը, և ի՞նչ է Դիտավորությունը։

Որովհետև ամեն բան անունով կամ սահմանով է ճանաչվում, բայց սահմանով՝ ավելի, քան անունով. ինչպես երբ ասում ենք՝ ի՞նչ է մարդը, երբ անունով ենք պատասխանում, չգիտենք, թե որ մարդն է՝ կենդանի՞, թե՞ նկարվածը։

Եվ երբ սահմանն ենք ասում՝ կենդանի, բանավոր, մահկանացու, մտքի և հանճարի ընդունակ, ահա մարդն ավելի հատկորոշվեց։

Ուստի սուրբ Դիոնիսիոսն այսպես է սահմանում.

(Քահանայապետությունը մեր սրբազան կարգն է, հանճար և ներգործություն՝ դեպի աստվածային նմանությունն ըստ կարողության։)

Կարգը որպես սեռ է դնում, և մյուսները՝ որպես բաղկացուցիչ զանազանություն։

Քահանայապետություն է, ասում է, այսինքն՝ իշխանություն, որ երկրի վրա է։

Կարգ է, այսինքն՝ աստիճան, և ունի Առաջին, Միջին և Վերջին։

Եվ կարգ է, որովհետև վերջինները կարգավորվում են առաջիններով, ինչպես երկրավոր մարմինները կարգավորվում են երկնավոր մարմիններով։

Եվ բոլոր բաներում կարգ ենք տեսնում։

Նախ՝ հրեշտակների մեջ, որովհետև կարգ ունեն՝ առաջին, միջին, երեք եռյակ դասերի կարգավորված։

Որոնք են՝ Աթոռներ, Քերովբեներ, Սերովբեներ՝ առաջինները։

Տերություններ, Զորություններ, Իշխանություններ՝ միջինները։

Պետություններ, Հրեշտակապետներ, Հրեշտակներ՝ վերջինները։

Եվ այսպես ըստ կարգի Աստծուց իջնում են շնորհներ, լուսափայլություններ և գիտություններ։

Նախ՝ առաջիններին, և նրանցով՝ միջիններին, և նրանցով՝ վերջիններին։

Եվ ապա նրանցից՝ մեզ՝ մարդկանց։

Նախ՝ գլխավորներին, ինչպես մարգարեներին, առաքյալներին և հայրապետներին։

Եվ ապա եկեղեցու մյուս անդամներին՝ ըստ յուրաքանչյուրի կարգի՝ առհասարակ քրիստոնյաներին։

Ըստ այն խոսքի. (Ինչպես յուղը, որ իջնում է Ահարոնի գլխին և մորուքին, և մորուքից իջնում է ժողովրդի զգեստի օձիքին։)

Կարգ կա և երկինքներում, որովհետև ավելի մեծերը վերևում են և պատում են փոքրերին։

Կարգ կա և լուսատուների մեջ, որովհետև մանրերը մեծից են լուսավորվում և ծածկվում, ինչպես մյուս աստղերը՝ արեգակից։

Կարգ կա և տարրերի մեջ, որովհետև պարզ և թեթևները վերևում են, ինչպես կրակը և օդը։

Եվ թանձրն ու ծանրը ներքևում են, ինչպես ջուրը և հողը։

Կարգ կա և աշխարհի կողմերում. առաջինը՝ արևելքը, և միջինը՝ հարավը, և վերջինը՝ արևմուտքը և հյուսիսը։

Եվ որպեսզի ամենը չասեմ.

Կարգ կա թագավորների և հնազանդների, քաղաքների իշխանների և իշխվածների մեջ. այսպես և քահանայապետությունը կարգ է եկեղեցում։

Բայց զանազանվում են, որովհետև այն մարմնավոր կարգ է, և սա՝ հոգևոր. այն մարմիններն է կարգավորում, և սա՝ հոգիները. այն այս կյանքինն է, և սա՝ հանդերձյալինը։

Բայց երկուսն էլ մեկ սկզբից են առաջ եկել, այսինքն՝ աստվածպետական իշխանությունից, ըստ Պողոսի. (Իշխանություն չկա, եթե ոչ Աստծուց, և որոնք կարգված են, Աստծուց են կարգված։)

Դրա համար ասում է՝ քահանայապետությունը կարգ է։

Իսկ «սրբազան» ասելը, այսինքն՝ սուրբ կարգ է, զատելով մարմնավոր կարգերից, որ ունեն մեծամեծներն ու փոքրերը, իշխաններն ու իշխվածները։

Կարգ է, բայց ոչ սուրբ, որովհետև չի կարող նրանց սրբել։

Իսկ սա կարգ է և սուրբ, որովհետև կարող է սրբել կարգավորվածներին։

Դարձյալ՝ կա մարմնի սրբություն, և կա հոգու սրբություն. մարմնի սրբությունը աշխարհականներինն է, իսկ հոգու սրբությունը այս իշխանությունն է, որ եկեղեցում է կարգված. դրա համար ասում է՝ սուրբ կարգ։

(Հանճար և ներգործություն։)

Հանճար, այսինքն՝ խորհուրդ, իմաստություն և սուրբ գիտություն։

Եվ ներգործություն, որովհետև այս կարգը և իշխանությունը, որ եկեղեցում է, ներգործում է քահանայապետներին, քահանաներին, սարկավագներին և մյուսներին՝ ըստ կարգի։

Եվ տե՛ս, որ այս կարգը հաստատված է սուրբ ներգործության և սուրբ հանճարի վրա, որ հավատն է և գործը։

Որովհետև սրանք երկուսը կարգի իշխանության ընդունակներն են և օթևանը։

Ուրեմն ովքեր գործով անսուրբ են և գիտությամբ ու հավատով թերի, այս աստիճանին արժանի չեն. ուստի ասում է.

(Դեպի աստվածային նմանությունը։)

Այսինքն՝ սրբությամբ, հանճարով և ներգործությամբ իրենց մեջ կրեն աստվածակերպ նմանությունը։

Սա է քահանայապետության սահմանը, որ եկեղեցում կարգված իշխանություն է։

Իսկ թե ի՞նչ է սրա դիտավորությունը, այսինքն՝ նպատակը, թե քահանայապետության այս կարգը դեպի ի՞նչ է նայում։

Սա է՝ դեպի աստվածային նմանությունը, այսինքն՝ որ սրա գիտումն ու իմացումն այն է, որ Աստծու նմանությունն իր մեջ կրի։

Իսկ թե ի՞նչ է Աստծու նմանությունը. այս է՝ որ Աստծու մեջ երեք բան է տեսնվում։

Նախ՝ որ պարզ է և անխառն բոլոր աննմանություններից։

Երկրորդ՝ որ բարի է և իր բարությունները հաղորդում է ուրիշներին։

Երրորդ՝ որ ուրիշներին կատարյալ է դարձնում։

Եվ սրանք ունի բնությամբ, գոյությամբ և անսկզբնաբար։

Պարզ է էությամբ, բարի է իմացմամբ, կատարյալ է ներգործությամբ։

Դարձյալ՝ պարզությամբ մաքրում է և սրբում։

Բարությամբ լուսավորում է։

Կատարելությամբ կատարյալ է դարձնում։

Դարձյալ՝ պարզությունը սկզբում է, բարությունը՝ մեջտեղում, կատարումը՝ վախճանին։

Եվ այս բոլորն իջնում են Աստծու մեկ բարերար կամքից և նախախնամություններից, և իրեն հաղորդում է գոյերին, այսինքն՝ հրեշտակներին և մարդկանց։

Բայց նախ հրեշտակներին և ապա մարդկանց, որովհետև հրեշտակները բնությամբ, փառքով և տեղով մոտ են Աստծուն։

Բնությամբ, որովհետև նրանք իմանալի են, և մենք՝ զգալի։

Նրանք անփոփոխ են, և մենք՝ փոփոխական։

Նրանք անմահ են, և մենք՝ մահկանացու։

Ուրեմն բնությամբ մոտ են Աստծուն, և փառքով, որովհետև նրանք անճառ փառքի մեջ են հաստատված, և մենք դեռ շնորհների և օրենքների մեջ ենք։

Եվ տեղով նրանք միշտ սրբությունների սրբության մեջ էին Աստծու հետ, իսկ մենք արտաքին սրահում՝ զգալի արարածների մեջ ենք բնակված։

Ուստի նախ նրանց մեջ է հեղվում շնորհների, լուսափայլության և այլնի ամբողջ բխումը, և ապա ըստ կարգի իջնում է մեզ, ինչպես վերևում ասացինք։

Արդ՝ սա է այս քահանայապետության դիտավորությունը, որ մեզ աստվածային նմանության բերի, այսինքն՝ սրբության, լույսի և կատարելության։

Եվ հայտնի է, որ սա ունի Սուրբ Եկեղեցին, որովհետև ոմանք մաքրում են։

Ոմանք լուսավորվում են, և ոմանք լուսավորում։

Ոմանք նվիրվում են, և ոմանք կատարում։

Եվ սա է կարգը.

Նախ՝ մաքրելը, և ապա լուսավորելը, և ապա կատարելագործելը։

Մաքրվելը պղծությունն ու խավարը հանելն է, լուսավորվելը՝ լույսը հագնելը, այսինքն՝ մաքրվելն այն է, որ ինչ ունի, դեն է նետում, և լուսավորվելը՝ ինչ չունի, առնում է։

Եվ ապա կատարվում է։

Ինչպես մեկը, մկրտության գալով, նախ մաքրվում է և հրաժարվում բոլոր չարիքներից, և ապա լուսավորվում է աստվածգիտության լույսով՝ ըստ հավատի։

Եվ կատարելագործվում է մկրտությամբ և սուրբ մյուռոնով։

Բայց մաքրելը սարկավագինն է, լուսավորելը՝ քահանայինը, կատարելագործելը՝ եպիսկոպոսինը։

Այսպես և կարգի եկածները՝ սարկավագության, քահանայության և այլ բանի։

Պետք է նախ մաքրվեն հանճարով, աստվածգիտության լույսով և ուսմամբ, և ապա կատարվեն կարգի կնիքով, որ և կստանան։

Եվ ինչո՞ւ են այս երեքը պահանջվում նվիրվողներից։

Նախ՝ որովհետև ունեն մարմին, հոգի և միտք. ըստ մարմնի մաքրվում են, ըստ մտքի լուսավորվում, ըստ հոգու կատարելագործվում կնիքով։

Դարձյալ՝ ունեն բնություն, անձ և պատահմունք. ըստ պատահմունքի մաքրվում են բոլոր եկամուտ մեղքերից։

Եվ բնությամբ լուսավորվում են։

Իսկ անձով կատարվում են կնիքի մեջ։

Դարձյալ՝ ունեն էություն, զորություն և ներգործություն. ըստ էության մաքրվում են, ըստ զորության լուսավորվում, ըստ ներգործության կատարելագործվում։

Դարձյալ՝ նվիրվածն ունի բնություն, շնորհներ և փառք։

Բնությունը նախ է, շնորհը այժմ է առնվում, փառքը՝ վերին գավառում։

Բնության համար մաքրվում է, շնորհների համար լուսավորվում, փառքի համար կատարելագործվում։

Դարձյալ՝ երեք դեմքի համար, որ են օծողը, օծումը և օծյալը։

Օծողը՝ ինչպես քահանայապետը, օծումը՝ քահանայությունը, օծյալը, որ նվիրվածն է՝ սարկավագը կամ քահանան։

Արդ՝ իր դեմքից պետք է մաքրվի, և օծողի դեմքից՝ լուսավորվի, և օծման դեմքից՝ կատարելագործվի շնորհներից։

Արդ՝ ասված պատճառներով բոլոր նվիրվողների համար այսպես պետք է՝ մաքրվել, լուսավորվել և ապա կատարվել։

Որովհետև կարգի էությունը կայանում է սուրբ վարքի և սուրբ գիտությունների մեջ, ինչպես ասվեց։

Իսկ շնորհներ ներգործողները, ինչպես քահանայապետը, քահանան և մյուսները, որոնք մաքրում, լուսավորում և կատարյալ են գործում, պետք է ունենան սեփական սրբություն և մաքրություն, որպեսզի ուրիշներին մաքրեն, ինչպես հստակ ջուրը, որպեսզի սրբի։

Ապա եթե ինքն անմաքուր է, ուրիշներին ինչպե՞ս կմաքրի։

Նույնպես և ովքեր լուսավորում են, պետք է լույս լինեն և ապա ուրիշներին լուսավորեն, ինչպես երկկողմանի հայելին՝ շնորհների լույսն առնել և ուրիշներին լուսավորել, ինչպես լուսինը, ըստ ոմանց, լույսն առնում է արևից և լույս տալիս ներքևում եղածներին։

Այսպես օդը և ապակին նախ լուսավորվում են և ապա լուսավորում։

Ապա եթե լուսինը խավարած է, և հայելին ժանգոտած, և օդը ամպով թանձրացած, լույս չեն տալիս։

Նույնպես և կատարելագործողները, ինչպես քահանայապետը կամ քահանան, որովհետև նրանք պետք է կատարյալ լինեն և ապա ուրիշներին կատարեն։

Եվ ի՞նչ է կատարելությունը, կասի մեկը. այն է, որ լինի մաքուր վարքով, և լուսավոր գիտությամբ, և կատարելագործող իշխանությամբ, և ապա ուրիշներին կատարի։

Նախ՝ ասված պատճառների համար, որովհետև պետք է սրբությունը, գիտությունը և իշխանությունը սեփականել իր մեջ և ապա իրենից տալ ուրիշներին։

Երկրորդ՝ որովհետև Աստծու նման է ներգործում, ինչպես ասացինք. պետք է սրբությամբ և լուսավորությամբ նմանվել և ապա կատարելությամբ։

Երրորդ՝ որովհետև աստվածագործ է, այսինքն՝ աստվածարար, որովհետև ընդհանուր մարդուն Աստծու որդի է դարձնում մկրտությամբ։

Նույնպես հացը և գինին օրհնությամբ կատարում է Աստծու մարմին և արյուն։

Եվ Աստծունն է մեղքեր թողնելը, շնորհներ տալը և երկուսին մեկ մարմին դարձնելը, որ քահանան անում է պսակով։

Եվ ինչպես ասում են սուրբ հայրերը, նախ պետք է աստվածանալ և ապա Աստծուն մոտենալ։

Չորրորդ՝ սրանք պահանջվում են այս գործի երեք պատճառների համար, այսինքն՝ որովհետև կա ներգործական պատճառ, ինչպես Աստված, և կա շնորհական պատճառ, ինչպես կարգը, և կա գործիքային պատճառ, ինչպես քահանայապետը։

Օրինակ՝ արհեստի գործում ներգործողը հյուսնն է, և ներգործությունը՝ արհեստը, և գործիքը՝ ուրագը, որ տաշում է փայտը։

Եվ ուրագը պետք է պատշաճ լինի և սուր գործի համար, ինչպես արհեստավորի մտքում է, այլապես չի կարող փայտը տաշել։

Նույնպես և քահանայապետը պետք է ունենա պատշաճ սրբություն և սուրբ գիտություն, որպեսզի ուրիշներին կատարի, այլապես չի կարող։

Եվ եթե մեկն ասի՝ շնորհն Աստծուց է և երբեք չի տկարանում։

Ասում ենք, թե ճշմարտապես շնորհների բխումը Սուրբ Հոգուց է և ամենակարող է և հզոր։

Բայց տկար ընդունողները չեն կարող տանել կարողին, ինչպես կոտրված անոթը ջուր չի ընդունում։

Եվ տկար աչքը լույսը չի տեսնում, և լույսը պարզ մարմնի միջով թափանցում է, ինչպես ապակու, և թանձրի մեջ զսպվում է, ինչպես քարի և հողի մեջ։

Եվ սրա պատճառը տվողը չէ, այլ առնողը։

Նույնպես և քահանայության շնորհները հասկացիր, (որովհետև անարժան անձի մեջ իմաստության Հոգին չի բնակվում, ասում է Սողոմոնը։)

Դարձյալ՝ քահանան հրեշտակ է կոչվում, ըստ այն խոսքի. (Քահանայի շրթունքները գիտություն կպահեն, որովհետև Ամենակալ Տեր Աստծու հրեշտակն է։)

Ուրեմն քահանան պետք է հրեշտակի նման սուրբ լինի խորհուրդներով և գործերով։

Դարձյալ՝ քահանան հաշտության միջնորդ է Աստծու և մարդկանց միջև. միջնորդը պետք է հաշտ և համարձակ լինի, որով կարողանա միջնորդել, և սա լինում է սուրբ վարքով և ուղիղ հավատով։

Դարձյալ՝ սուրբ քահանաները նման են մաքուր կենդանիներին, որոնք պատարագելի են, իսկ անսուրբները նման են պիղծ կենդանիներին, որոնք տաճարին չեն մոտենում և կերակրելի չեն։

Դարձյալ՝ քահանաները պետք է կատարյալ լինեն սրբությամբ և գիտությամբ, որպեսզի գիտությամբ խրատեն ուրիշներին և սրբությամբ օրինակ տան։

Որովհետև քահանաները դետ են եկեղեցու մեջ, և թշնամիներն են սատանան, մեղքը և հերձվածողները. երբ գան ժողովրդի մոտ, պետք է զգուշացնեն նրանց հանճարով, իմաստությամբ, սրբությամբ և արդարությամբ։

Որպեսզի կենդանի պահի իր անձը և ժողովրդին։

Ապա եթե դետը ծուլությամբ, քնով և տգիտությամբ ծանրացած է լինում, և սուրը և թշնամին մտել են ժողովրդի մեջ, և նա անփույթ է, կլսի հրամանի ահավոր բարբառը, թե՝ (Անօրենն իր մեղքի մեջ կմեռնի, և նրա արյունը քո ձեռքից կպահանջեմ, ասում է։)

Դարձյալ՝ քահանան աղ է լուսավոր գիտությամբ, գիտությամբ և սուրբ վարքով, որ համի է բերում ժողովրդի ամեն անհամություն։

Ապա եթե աղն անհամանա, պետք է դուրս նետել, և մերժելի է՝ ըստ տերունական հրամանի։

Դարձյալ՝ քահանաները ծեր և երեց են կոչվում։

Նախ՝ խոհեմության և գիտության համար։

Երկրորդ՝ կարգի համար։

Երրորդ՝ արդարության և արի գործերի համար։

Չորրորդ՝ կատարման համար, որովհետև նախ ինքն է կատարվում և ապա ուրիշներին կատարում։

Հինգերորդ՝ առաջնորդելու և խրատի համար։

Վեցերորդ՝ հոգևոր հայրության համար, և ժողովուրդները հոգևոր որդիներ են։

Իսկ ծույլ քահանան նախ դատվում է իր հանցանքների համար։

Երկրորդ՝ որովհետև ժողովրդին բարին չուսուցանեց, այլ չար ուսուցանեց նրանց կամ գայթակղեցրեց։

Երրորդ՝ որովհետև կերավ ժողովրդի մեղքերը և չքավեց դրանք։

Չորրորդ՝ որովհետև ով գիտությամբ է մեղանչում, ավելի է պատժվում։

Նմանապես և արի քահանան նախ իր գործի համար է պսակվում։

Երկրորդ՝ ժողովրդի համար է վարձատրվում, որ լավ հովվեց։

Երրորդ՝ ում մեղքերը քավեց, վարձի պատճառ եղավ։

Չորրորդ՝ որովհետև իմաստությամբ և գիտությամբ գործեց բարին. ուրեմն այսպիսիները (կրկնակի պատվի արժանի են լինում։)

Ուստի, լսելով, սիրելի եղբայրներ և որդիներ, յուրաքանչյուրս մեր անձերը քննենք, որպեսզի ահավոր բեմի առջև ամոթով չլինենք և չպատժվենք, ինչպես Նաբաթն ու Աբիուդը՝ Ահարոնի որդիները, որոնք կրակով այրվեցին։

Եվ Հեղիի որդիները սրով սատկեցին մեղքերի և ծուլությունների համար։

Ո՛չ ծուլությամբ, ո՛չ քնով, ո՛չ հարբեցողությամբ, ո՛չ շվայտությամբ, ո՛չ պիղծ խորհրդով։

Այլ սուրբ վարքով, ուղիղ հավատով, լուսավոր մտքով, ժրաջան մկրտությամբ և համբերությամբ կատարենք մեր ընթացքը՝ ակնկալելով երանելի հույսի և Աստծու հանդեպ սիրո վարձերի հատուցմանը պսակողից՝ Քրիստոսից՝ մեր Աստծուց, որ օրհնյալ է հավիտյանս, ամեն։

Նույնի քարոզը Քահանայության մասին. այն խոսքի վրա՝ (Դու հավիտյան քահանա ես՝ ըստ Մելքիսեդեկի կարգի։)

Սաղմ. 109. 4։

(Գլուխ ԼԸ)

Առաջ ասվեց, թե ի՞նչ է քահանայությունը։

Այժմ պետք է ասել քահանայության կարգի մասին։

Եվ պետք է իմանալ, որ քահանայությունը նախ բաժանվում է երկնավորի և երկրավորի, որ հրեշտակներինն է և մարդկանցը։

Իսկ հրեշտակների քահանայությունն ունի

Առաջին, Միջին և Վերջին։

Առաջինը Աթոռների, Սերովբեների և Քերովբեների դասերն են, որոնք անմիջաբար լուսավորվում են աստվածպետական լույսից։

Եվ միջինները Տերությունների, Զորությունների և Իշխանությունների դասերն են։

Եվ վերջինը՝ Պետությունների, Հրեշտակապետների և Հրեշտակների դասերը։

Որոնք վերին քահանայապետությունների փակն ու կնիքն են։

Որովհետև ինչպես առաջինները հաղորդում են միջիններին, նույնպես և նրանք՝ վերջիններին։

Իսկ նրանք իրենց մեջ են ընդունում և այլ դասերի չեն իջեցնում, բացի մարդկային ազգին, որ սովորելու ենք առաջիկայում։

Դարձյալ՝ ունեն եռակի զորություններ, այսինքն՝ մաքրողականը, լուսավորականը և կատարելագործականը։

Այսպես մաքրողականը Սուրբ Հոգուց է, և լուսավորականը՝ Միածին Որդուց, և կատարողականը՝ Հայր Աստծուց։

Ուստի այսպիսի զորությամբ կատարում են միմյանց, այսինքն՝ միջիններին, և միջինները՝ վերջիններին, նույնպես սրբում են և լուսավորում միմյանց։

Դարձյալ՝ նրանց մեջ կա երեց և կրտսեր՝ ոչ ըստ ժամանակի, ոչ ըստ բնության և ոչ ըստ պատճառի։

Որովհետև սրանցով միանգամայն են, այսինքն՝ բնությամբ, ժամանակով և գոյությամբ։

Բայց երեց և կրտսեր են կոչվում ըստ պատվի և ըստ կարգի. որովհետև առաջին դասերը՝ Աթոռները, Սերովբեները, Քերովբեները, մոտ լինելով, անմիջաբար Աստծուց են առնում լուսափայլությունը և հաղորդում տերություններին և մյուսներին. ուստի վեց դասերը, միմյանցից քահանայապետված, կրտսեր են։

Իսկ առաջին երեք դասերը երեց են և նախնական՝ պատվով և կարգով։

Բայց այստեղ հարց է, թե նրանցից ընկած դևերը քահանայություն ունե՞ն, թե՞ ոչ։

Երևում է, թե ունեն, որովհետև հրեշտակների քահանայությունն էությամբ և բնությամբ է, իսկ դևերը հրեշտակների էությունից են. ուրեմն քահանայություն ունեն։

Դարձյալ՝ դևերն անկումից հետո ունեն իրենց բնականները, որովհետև անմարմին են, անմահ և լուսավոր. ուրեմն երևում է, թե քահանայություն ունեն։

Ասում ենք, թե դևերը քահանայություն չունեն, որի պատճառն է, որ քահանայությունը լուսավոր շնորհ է, հանճար, ներգործություն և Աստծու նմանություն։

Բայց դևերն իրենց անկումով կորցրին սրանք, որովհետև չունեն ո՛չ սուրբ հանճար և ներգործություն, ո՛չ էլ Աստծու նմանություն, որովհետև խավարել են տգիտությամբ և չարությամբ։

Նաև Աստծու շնորհների լույսը նրանց մեջ չի գործում. ուրեմն հայտնի է, որ քահանայություն չունեն։

Այժմ պատասխանենք առարկություններին։

Առաջինին. թեև հրեշտակների քահանայությունը էությամբ է և ոչ թե մերի պես՝ հետո ստացմամբ, բայց նրանց քահանայությունը ունակություն է, որ ինքնիշխան կամքով ստացան և ոչ թե ակամա։

Դրա համար դևերը քահանայություն չունեն, որովհետև բարի ինքնիշխան կամք չունեն։

Երկրորդին պատասխանում ենք. թեև դևերն անկումից հետո մնացին անմահ և անմարմին, ոչ թե որ պատվվեն, այլ որ անմահաբար տանջվեն։

Իսկ քահանայությունը պատվի համար է և ոչ թե տանջանքների. ուստի քահանայություն չունեն։

Նաև դևերը մարգարեություն չունեն, որ գալիքների գիտությունն է, և ո՛չ էլ թագավորություն, որովհետև այս շնորհը մարդուն պատվի համար է տրված, ըստ այն խոսքի. (Ամեն բան հնազանդեցրիր նրա ոտքերի տակ՝ ոչխարներ և արջառներ։)

Իսկ դևերը պատիվ չունեն. դրա համար ո՛չ մարգարեություն և ո՛չ թագավորություն։

Եվ եթե մեկն ասի, ըստ Պողոսի՝ (Մեր կռիվը իշխանությունների և օդի պետությունների դեմ է։)

Եվ Տերն ասում է՝ (Գալիս է այս աշխարհի իշխանը։)

Սրան ասում ենք, թե դևը մարդկանց վրա իշխանություն չունի, այլ նրանց, ովքեր ինքնիշխան կամքով ապստամբեցին Աստծուց և հնազանդվեցին նրան, նրանց էլ իշխան է։

Դարձյալ՝ ոմանք ասում են, թե ընկած դևերը իշխանությունների և պետությունների դասերից են, և զանազան մեղքերի իշխաններ և պետեր եղան, այսինքն՝ հպարտության, պոռնկության և մյուսների. դա է ասում Պողոսը։

Եվ եթե մեկն ասի՝ ապա եթե դևերը չգիտեն առաջիկան, ինչպե՞ս են երազներով ցույց տալիս և կուռքերի ու քրմերի միջոցով լինելիքն ասում։

Ասում ենք, թե առաջիկան միայն Աստծուն է հայտնի, որ ամբողջն է միանգամայն և կատարյալ, նաև նրանց, ում Աստված հայտնում է, ինչպես հրեշտակներին կամ մարգարեներին։

Իսկ դևերն առաջիկան մարգարեաբար չգիտեն, որովհետև Աստված նրանց չի հայտնում, այլ մտքի նրբությունից կարծիքով գիտեն առաջիկան, ոչ թե հեռավոր, այլ մոտավոր գալիքը. իսկ բնության գալիքը գիտեն անցյալի փորձից։

Իսկ կամքի գալիքը դևը չգիտի, բացի եթե հրեշտակը հայտնում է որևէ բարու համար, ինչպես Բաղաամ մոգին։

Բայց այսպիսիները հրեշտակներից են լինում և ոչ թե դևերից։

Նաև սրանից իմացի՛ր, որ եթե դևն առաջիկան գիտենար, չէր հակառակվի սրբերին, որոնք հաղթեցին դևերին։

Բայց գիտեն իրենց մեղքերի համար հանդերձյալ տանջանքները, ըստ որի ասում էին. (Ժամանակից առաջ մի՛ տանջիր մեզ.) բայց այնպես կուրացել են և չարի մեջ հաստատվել, որ էլ ավելի են ավելացնում իրենց տանջանքները։

Ուրեմն դևերը ո՛չ մարգարեություն ունեն և ո՛չ քահանայություն։

Եվ եթե մեկն ասի՝ կուռքերի քրմերը քահանաներ չե՞ն։

Ասում ենք, թե ոչ, որովհետև նրանք քահանաների նմանությամբ էին գործում խաբեության համար, ինչպես և մարգարեությունը։

Եվ օրինակ՝ նմանությամբ է կապիկը ծիծաղող, և ոչ թե ճշմարտությամբ է կապիկը ծիծաղող, և ոչ թե ճշմարտությամբ. այսպես նրանց քահանայությունն ու մարգարեությունը նմանությամբ են և ոչ թե ճշմարտությամբ։

Եվ խաբեության համար են՝ մարդկանց կորստյան։

Սա՝ երկնայինների քահանայության մասին։

Իսկ երկրավոր քահանայապետությունը երկուսի է բաժանվում՝ օրինակի և ճշմարտության, որ Հինն է և Նորը. որովհետև Աստված կամեցավ երկնայիններից հետո պարգևները մարդկային ազգին շնորհել։

Եվ քանի դեռ այս բնությունը երեխա էր, իբրև դաստիարակ և կաթ՝ օրենքի քահանայությունը տվեց։

Եվ ինչպես տկար աչքերին համեմատ՝ նվազ լույս տվեց, որպեսզի չվնասվեն։

Եվ այս քահանայությունն Աստված նախ տվեց Ահարոնին և նրա որդիներին Մովսեսի միջոցով, ինչպես ասում է Գիրքը։

Նույնպես և վկայության վրանը եռահարկ կանգնեցրեց՝ առաջին, միջին և վերջին, ամբողջ աշխարհի տիպով։

Առաջինը՝ սրբությունների սրբությունը, ուր ոսկե տապանակն էր, և քերովբեները՝ հովանի, լուսեղեն երկնքի օրինակն էր, ուր միայն աստվածպետությունն է բնակված անմատչելի լույսի մեջ և հրեշտակներից ու սերովբեներից սպասավորված։

Միջին սրբությունը, ուր յոթնաճրագ աշտանակն էր, խունկի սեղանը և առաջադրության հացը, ութերորդ կամարի օրինակն էր, ուր յոթ լուսատուներն են և սրբերի անուշահոտ հոգիները հավաքված։

Եվ սրբության հացը. ոչ թե այնտեղ է Քրիստոսի մարմինը, ըստ որոշ հերձվածողների, այլ սրբերը դեմ առ դեմ տեսնում են Քրիստոսին իրենց հոգու անուշահոտությամբ։

Որոնք հետո, վախճանին, մարմնով և հոգով կվերանան լուսեղեն խորանները՝ հրեշտակների դասերի մեջ։

Իսկ արտաքին սրահը մարմնական աշխարհի օրինակն էր, ուր կենդանիների զոհաբերություններ էին, և ճենճերում, և կերակուրների վայելում։

Նաև Նորի եկեղեցու օրինակն է, որ բեմն է, եկեղեցու մեջտեղը և դուռը կամ արտաքին ժամատունը։

Ոսկե տապանակը՝ սկիհը, մանանան՝ մարմինն ու արյունը, տախտակները՝ Ավետարանը, ուղղության գավազանը՝ Քրիստոսը, բուրվառը՝ նրա անուշահոտությունը, քավությունը՝ շնորհները, քերովբեները և քշոցները՝ սպասավոր հրեշտակները։

Տարին մեկ անգամ մուտքը՝ օրը մեկ անգամ պատարագվելը։

Նույնպես և գառը և առաջադրության հացը՝ ճշմարիտ Գառը, և խունկը՝ Սուրբ Հոգու բուրմունքը, յոթ ջահը՝ յոթնարփյան շնորհները։

Նույնպես քահանայության զգեստը, լվացումը, պատարագը և մնացած ամենը Նորի օրինակներն են։

Եվ Հին և Նոր քահանայության միջև բազում զանազանություն կա։

Նախ՝ այն օրինակ էր, և սա՝ ճշմարտություն։

Երկրորդ՝ այն անցավոր էր, և սա՝ հավիտենական։

Երրորդ՝ այն Մովսեսի միջնորդությամբ էր, և սա՝ Միածին Որդով։

Չորրորդ՝ այն մարմնական էր, և սա՝ հոգևոր։

Դարձյալ պետք է իմանալ, որ Նորի քահանայությունն ընդհանուր է և միջնակ երկնային քահանայապետության և Հին օրենքի միջև, որովհետև ունի իր և խորհուրդ, այսինքն՝ տեսություն և տիպ։

Արդ՝ տեսությամբ, որ իրն է, երկնայիններին է հավասարված, իսկ մարմնական խորհրդով կապակցված է Հին օրենքի հետ. և այսպես երկուսի կապն ու միջինն է եղել և ստվերը ճշմարտության հետ է միավորել։

Դարձյալ՝ երկնայինների քահանայապետությունը երեքի է զատվում, այսինքն՝ մաքրելու, լուսավորելու և կատարելագործելու։

Այսպես և Հինը՝ քահանայապետը, քահանան և սպասավորները։

Նմանապես և Նորը. եպիսկոպոսը կատարում է, քահանան լուսավորում, և սարկավագը մաքրում։

Դարձյալ՝ և մի այլ եղանակով նրանց կապն է. որովհետև քահանայապետը համազուգված է երկնավորներին և իմանալիներին, իսկ քահանան՝ Նոր օրենքին, և սարկավագը՝ Հին օրենքին։

Եվ սա հայտնի է յուրաքանչյուրի գործերից. որովհետև քահանայապետը միշտ կատարելագործում է և տալիս, ինչպես վերին դասերը, իսկ քահանան կատարում է եկեղեցու բոլոր խորհուրդները,

Որոնք են մկրտությունը, դրոշմը, պատարագը և այլն, որ Նոր քահանայությանն են։

Իսկ սարկավագը բուրվառով Հինն է ցույց տալիս, որովհետև խնկարկելը հին քահանայապետներինն էր։

Իսկ սրանք, թեև ներգործությամբ այլևայլ են, այսինքն՝ հրեշտակներինը, Հնինը և Նորինը, և քահանայապետինը, քահանայինը և սարկավագինը,

Սակայն բոլորի դիտավորությունը մեկն է՝ դեպի աստվածայինը, և միության մեջ են կապակցված միակ շնորհներով, որ են մաքրողականը, լուսավորականը և կատարողականը։

Բայց պետք է իմանալ, որ եկեղեցու քահանայապետության աստիճանները ինն են, և նմանապես երեք եռյակի բաժանված, ինչպես երկնային քահանայապետությունը։

Եվ սա է պատճառը. որովհետև երեք անշփոթելի շնորհներ են առաջ գալիս Սուրբ Երրորդության անձնավորություններից՝ Հորից, Որդուց և Սուրբ Հոգուց, այսինքն՝ մաքրողականը, լուսավորականը և կատարողականը. թեև բնությունը, ներգործությունը և ամեն ինչ հավասար է Սուրբ Երրորդության մեջ, բայց անձերի, անձերի հատկության համար հատկություն է երևում շնորհի մեջ։

Մաքրությունն արժանապես Հոգունն է, լուսավորելը՝ Միածին Որդունը, կատարելը՝ ամենակատար Հայր Աստծունը։

Արդ՝ այս երեք շնորհները աստվածպետական Հոգուց իջնում են Սուրբ Եկեղեցում։

Եվ երեքն են, որ առնում են այս շնորհները և ներգործում ուրիշների մեջ, այսինքն՝ քահանայապետը, քահանան և սարկավագը։

Եվ դարձյալ երեքն են, որ ընդունում են սա և իրենց մեջ կրում այս շնորհները, այսինքն՝ նրանք, ովքեր մաքրվում են, լուսավորվում և կատարելագործվում։

Սրա համար եկեղեցու դասերն ու աստիճանները երեք եռյակի են բաժանված։

Առաջինը՝ կաթողիկոսը, եպիսկոպոսը և քահանան։

Երկրորդը՝ սարկավագը, դպիրը և կղերիկոսը. սրանց համանուն կոչում է պաշտոնյաներ։

Երրորդը՝ միայնակյացներն են, որոնք կոչվում են կամարարներ, և սուրբ ժողովուրդը, և երախան, որ դեռ մկրտության է սպասում. սրանց կոչում է նվիրվածներ։

Ապա եթե ապաշխարողներին էլ թվի մեջ դնես, կաթողիկոսը լինում է տասներորդը, ինչպես Աստված տասներորդն է հրեշտակների ինը դասերի վրա. սա՝ ըստ սուրբ Դիոնիսիոսի։

Իսկ ըստ այլ վարդապետների՝ իբրև ներքևից վեր.

Առաջինը և ներքինը դռնապանն է։

Երկրորդ՝ ընթերցողը։

Երրորդ՝ երդմնեցուցիչը։

Չորրորդ՝ ջահընկալը։

Հինգերորդ՝ դպիրը։

Վեցերորդ՝ սարկավագը, քահանան։

Ութերորդ՝ եպիսկոպոսը։

Իններորդ՝ կաթողիկոսը, որ բոլոր կարգերի ընդհանուր պարունակողն է։

Իմացի՛ր և սա, որ սրանց յուրաքանչյուրի գործը ասել ենք մեկ այլ տեղ, այն խոսքի մեջ, որ ասում է. (Դրա համար քո Աստվածն օծեց քեզ.) այնտեղ գտի՛ր։

Նաև պետք է իմանալ, որ ովքեր որևէ կարգի են նվիրվում, նախ թող գագաթը բոլորակ մաքրեն և մազերը չափավորեն, գլխաբաց և առանց գոտու ընկնեն քահանայապետի առջև՝ եկեղեցու դռան մոտ։

Եվ քահանայապետը հարցնում է արժանավորության մասին, և խոստովանահայրը թող վկայի, որ արժանի է։

Եվ ինքը՝ նվիրվողը, հանձն է առնում եպիսկոպոսի կանոնները։

Նախ՝ հրաժարականը, և ապա հանձն է առնում եպիսկոպոսի կանոնները։

Նախ՝ հրաժարականը, և ապա հանձնառականը։

Եվ խաչակնքում է նվիրվողի վրա և խաչաձև կտրում մազերը՝ ասելով. «Հոր և Որդու և Սուրբ Հոգու անունով»։

Եվ եկեղեցու բանալին տալիս է ձեռքը՝ ասելով. «Ա՛ռ քեզ իշխանություն Սուրբ Հոգուց՝ եկեղեցու դռները բացելու»։

Եվ սարկավագը, որ մոտ է, բանալին առնում է նվիրվողի ձեռքից. նույնպես և բոլոր կարգերն այսպես թող տա։

Եվ սա՝ առաջինը, միայն եկեղեցու դռան մոտ։

Իսկ մյուսները՝ եկեղեցու մեջ՝ աստիճանով առաջ փոխելով։

Եվ դպիրին՝ ներքին բեմի աստիճանի մոտ, իսկ սարկավագին՝ վերին բեմում, սեղանի մոտ, ինչպես ասելու ենք։

Եվ սա պետք է իմանալ, որ մինչև չորրորդ աստիճանը ամուսնության թույլտվություն կա, իսկ դպիրների կարգում, որ հինգերորդն է, ամուսնության թույլտվություն չկա, ինչպես և ոչ էլ սարկավագին, որ վեցերորդն է։

Իսկ թե ինչո՞ւ է մինչև սարկավագը հինգ կարգ, և նա վեցերորդը։

Այսպես է ասում սուրբ Դիոնիսիոսը, թե մաքրվելիքները հինգ դաս են, որոնց վրա իշխում է սարկավագը և գործում մաքրողականը։

Արդ՝ առաջինն է եկեղեցուց դուրս հանել չմկրտվածներին և մեղքերով ախտացածներին, և սա անում է դռնապանը։

Երկրորդ՝ ուրացողը, և սրանց քարոզում է ընթերցողը։

Երրորդ՝ այսահարը, և սրան բժշկում է երդմնեցուցիչը։

Չորրորդ՝ ովքեր կիսակատար են դարձել մեղքերից, և սրանց լուսավորում է ջահընկալը։

Հինգերորդ՝ ովքեր ամբողջովին զղջացել և թողել են մեղքերը և բարին են գործում. նրանց հովվում է դպիրը սաղմոսներով և ալելուներով։

Իսկ վեցերորդը՝ սարկավագը, բոլորի վրա առհասարակ քարոզիչ է և իշխում է ժողովրդին և այս ներքին դասերին, ինչպես ասացինք։

Իսկ կարգի եկողներին վեց բան է անհրաժեշտ։

Նախ՝ որ արու լինի։

Երկրորդ՝ որ մկրտված լինի։

Երրորդ՝ որ անարատ լինի հոգով և մարմնով։

Չորրորդ՝ որ եպիսկոպոս լինի։

Հինգերորդ՝ խոսքը, որ ասում է. «Աստվածային և երկնավոր շնորհ»։

Վեցերորդ՝ զգեստը և մյուռոնը։

Արդ՝ օրհնելու արարողության մեջ վեց բան ընդհանուր է երեք կարգերի համար, այսինքն՝ քահանայապետի, քահանայի և սարկավագի։

Նախ՝ սեղանի առջև մատուցումը։

Երկրորդ՝ ծունր դնելը։

Երրորդ՝ ձեռնադրելը։

Չորրորդ՝ խաչաձև կնիքը։

Հինգերորդ՝ «Աստվածային և երկնավոր շնորհ»-ի վերաճառությունը։

Վեցերորդ՝ կատարման ողջունելը։

Իսկ առանձին և հատուկ՝ եպիսկոպոսի գլխին Ավետարան դնելը, քահանայինը՝ երկու ոտքով ծունր դնելը, սարկավագինը՝ մեկ ոտքով։

Որոնք նշանակում են, թե մեկը մյուսից աստիճանով բարձր են։

Որովհետև ինչպես Ավետարանն իր մեջ հավաքված ունի բոլոր կտակները և նրանց կատարումն է, նույնպես և քահանայապետն իր մեջ հավաքված ունի մաքրելը, լուսավորելը և կատարելը և բոլոր աստիճանավորների կատարումն է։

Եվ ինչպես Ավետարանն իր մեջ գրված ունի Քրիստոսի բոլոր գործերը և վարդապետությունը, նույնպես քահանայապետը պետք է իր մեջ կրի Քրիստոսի գործերը և քարոզությունը, որպեսզի խոսքով ուսուցանի Աստծու հանճարն ու իմաստությունը և գործով ցույց տա։

Իսկ որ գլխին է պահում, իբր թե անմիջաբար Քրիստոսից է ստանում շնորհները և իշխանությունը, ինչպես սերովբեների, քերովբեների և աթոռների առաջին դասերը։

Եվ դարձյալ՝ իբր թե՝ ես բոլոր աստիճանավորների գլուխն եմ, և շնորհը նախ ինձ է գալիս, և ինձանով է հեղվում ձեզ վրա, ըստ այն խոսքի. (Ինչպես յուղը, որ իջնում է գլխին, և այլն։)

Իսկ քահանայի՝ երկու ոտքով ծունր կրկնելը, որովհետև երկու իշխանություն ունի, այսինքն՝ լուսավորել և մաքրել։

Նաև իշխանություն է ստանում պատարագ մատուցելու և դրոշմելու. ուստի հայտնի է, որ քահանայի ձեռքերն են մյուռոնով օծում։

Իսկ սարկավագի՝ մեկ ոտքով ծունր դնելը, որովհետև մեկ իշխանություն ունի, այսինքն՝ միայն մաքրելու։

Որով և ուրարը և բազպանը մեկ կողմում են՝ ձախում, լուծը և գործը կիսակատար ունենալով։

Իսկ թե ի՞նչ են նշանակում սրանք։

Առաջինը՝ երեք դասերի սեղանին մոտենալը ընդհանուր է։

Սեղանը Հիսուսն է, ինչպես ասվեց, իսկ երեք դասերը սեղանի մոտ՝ ինչպես աթոռները, քերովբեները և սերովբեները Աստծու շուրջը։

Որովհետև սարկավագը, որ մաքրող է, ակնարկում է սերովբեին և Սուրբ Հոգու դեմքին։

Իսկ քահանան՝ քերովբեին և Քրիստոսին։

Իսկ քահանայապետը՝ աթոռներին և Հայր Աստծուն։

Իսկ ծունր դնելը նշանակում է մեր ամբողջ կյանքը և կամքը, այսինքն՝ մարմինը և հոգին Քրիստոսին հնազանդության տալը։

Դարձյալ՝ ծունկը, ձեռքը և գլուխը գետնին խոնարհելը ցույց է տալիս մեր ամբողջ ընթացքը, լուծը և զգայարանները Քրիստոսին մատուցելը։

Դարձյալ՝ երեք կարգեր են, որ նվիրում ենք Քրիստոսին՝ մաքրելով, լուսավորելով և կատարելով։

Եվ ինչպես գագաթը մաքուր է, նույնպես մեր հոգին, միտքը և զգայարանները մաքրել խոստովանությամբ և ապաշխարությամբ։

Եվ ինչպես սեղանն է սուրբ, և քահանայապետն է սուրբ, և երկնային շնորհներն են սուրբ, նույնպես և մեզ սրբությամբ արժանի դարձնել։

Իսկ ձեռք դնելը՝ ինչպես և Քրիստոս ձեռք դրեց աշակերտների վրա և օրհնեց նրանց։

Նախ՝ նշանակում է հայրական հովանին՝ իբրև սիրելի որդու վրա։

Երկրորդ՝ թշնամիներից պարսպում է։

Երրորդ՝ շնորհների բաշխումը, որ աջից է։

Չորրորդ՝ զորությունը, որ ձեռքերից է, ըստ այն խոսքի. (Իմ ձեռքը կընդունի նրան։)

Հինգերորդ՝ սուրբ գործը, որովհետև ձեռքը գործի նշան է։

Վեցերորդ՝ ավանդը տալիս է նրան և խրատում սովորել և պահել։

Տե՛ս, ասում է, ինչ գործ որ առար, նույնը և պահի՛ր, ինչպես ես ընդունեցի և քեզ ավանդում եմ։

Բայց այստեղ պետք է իմանալ, որ սարկավագը աջ չի տալիս, այլ միայն քահանան և եպիսկոպոսը։

Եվ սա հայտնի է չորսից։

Նախ՝ որովհետև սարկավագի ձեռքը մյուռոնով չի օծվում, այլ քահանայինը։

Երկրորդ՝ որովհետև սպասավոր է և ոչ թե գործի կատարող, իսկ քահանան է կատարում աստվածագործությունները։

Երրորդ՝ որովհետև սարկավագը չի կարող մեղքեր թողնել, այլ միայն քահանան ունի արձակելու իշխանություն։

Չորրորդ՝ որովհետև նախ Թովմասին ավանդվեց քահանայության իշխանությունը, և ապա մյուս առաքյալները, գլուխը խոնարհած, համբուրեցին աջը, որ դիպել էր աստվածացած մարմնին։

Իսկ գլխի մազերի խաչաձև կտրումը, որ նշանակվեց Մելքիսեդեկի մազերի կտրումով Աբրահամի ձեռքով.

Նախ՝ ցույց է տալիս ավելորդ ցանկությունը կտրելը չորս բանից, այսինքն՝ զգայարաններից, հիշողություններից և կամքից։

Նաև դեն նետել մեղքի զանազան պատահմունքները, որ լինում են սատանայից, որովհետև մազը պատահմունք է։

Երկրորդ՝ նշանակում է, որ կուսությամբ և մյուսներով ունեցած անմեղության հետ չարչարանքների խաչն իր վրա կրի և համբերի, ինչպես Քրիստոս, որ մեղք չգործեց և վերջում համբերեց չարչարանքներին և խաչին։

Ուստի և անբիծներին ասում են, որ մեռելներինն է, իբր թե՝ աշխարհի համար մեռած են, որպեսզի Քրիստոսի հետ ապրեն։

Եվ այն, որ գլխին է նկարվում.

Նախ՝ ցույց է տալիս մեր կամավոր հնազանդությունը՝ մեղքերի համար անգործ մնացած և խաչված, ինչպես Ինքը՝ Քրիստոս (հնազանդ եղավ մինչև մահ և մինչև խաչի մահ։)

Երկրորդ՝ որովհետև դրանով քրիստոսանման ենք լինում. որովհետև պատկերագործները սովոր են գլխին փրկչական խաչ նկարել, որ ցույց է տալիս, նախ, թե ամբողջ տնօրինության կատարումը խաչն եղավ։

Երկրորդ՝ թե խաչը մեր Փրկչի փառքն է, ըստ այն խոսքի. (Դեռ Հոգի չկար, որովհետև Հիսուսը դեռ փառավորված չէր.) այսինքն՝ խաչված։

Երրորդ՝ թե Քրիստոս քահանա է և թագավոր. դրա համար թագի հետ խաչ է նկարվում։

Չորրորդ՝ որովհետև կամովին հնազանդվեց խաչին և չարչարանքներին. դրա համար գլխին է նկարված։

Հինգերորդ՝ փշե պսակը, որ խաչի վրա գլխին էր. այսպես և քահանան քրիստոսանման է, որ ցույց է տալիս մազերի բոլորակը և խաչաձև կտրումը։

Իսկ վերատեսակը։

Իսկ վերաճառությունը, որ ասում է. «Աստվածային և երկնավոր շնորհ»՝ երեք անգամ ձայնով, և մեկը՝ ընթերցմամբ։

Եվ երբ ձայնով են երգում, քահանայապետը դեմքը դեպի արևելք է դարձնում, և նվիրվողները՝ դեպի արևմուտք, քահանայապետի կողմը։

Եվ երբ ընթերցմամբ է կարդում, նվիրվողները դառնում են դեպի արևելք, և քահանայապետը՝ դեպի արևմուտք, նրանց դեմքի առջև, և ձեռք դնելով՝ տալիս է իշխանությունը և շնորհները։

Նախ՝ ցույց է տալիս, թե իշխանությունների տվողը Սուրբ Հոգին է. ուստի շնորհներ է խնդրում։

Բայց եպիսկոպոսը սպասավորում է և միջնորդ է, ինչպես խողովակը ջուրն առնում է աղբյուրից և անցկացնում մեզ։

Դարձյալ՝ ցույց է տալիս, թե ընտրյալն ու կոչվածը Աստծունն է և ոչ թե մարդունը, ըստ այն խոսքի. (Որ աշխարհի լինելուց առաջ ընտրեց, կանչեց և արդարացրեց, ինչպես գրում է առաքյալը։)

Եվ սա հայտնի է չորս օրինակից։

Նախ՝ որովհետև Մովսեսը Ահարոնին քահանայության չբերեց, մինչև Աստծուց հրաման եղավ, թե՝ (Կվերցնես քո եղբորը՝ Ահարոնին, վկայության խորանի մոտ և քահանա կօծես։)

Նմանապես և մեր Տեր Քրիստոսը (իրեն փառք չտվեց, այլ նա, ով խոսեց նրա հետ՝ Հայրը, թե՝ «Դու հավիտյան քահանա ես»։)

Եվ դարձյալ՝ նա, ով առաքյալներին քահանայության իշխանություն տվեց, կատարումը վերագրում էր Սուրբ Հոգուն.

(Դուք կմկրտվեք, ասում է, Սուրբ Հոգով, և նստեցե՛ք այս քաղաքում, մինչև որ ստանաք զորությունը և Հոր ավետիսը, որ Սուրբ Հոգին է։)

Նույնպես և առաքյալների գլուխը՝ Պետրոսը, իր իշխանությամբ չկարգեց Մատաթիային տասներկուսի թվում, այլ երկյուղով խնդրում էր Աստծուց վիճակով, այսինքն՝ աստվածային հայտնությամբ։

Որովհետև վիճակը ուրիշ բան չէ, այլ աստվածային հայտնություն, որ ազդեց առաքյալներին Մատաթիային կարգել այն վիճակի մեջ, որից ընկավ Հուդան, և Մատաթիան ելավ նույն կարգի և տասներկուսի թվի մեջ։

Սրանք բոլորը ցույց են տալիս, թե եպիսկոպոսն իր կամքով չէ, որ ընտրում է, ում կամենում է, (այլ ում Տերն է կամենում և ընտրում։)

Դրա համար ասում է. «Աստվածային և երկնավոր շնորհը քեզ է կանչում»։

Իսկ եթե մեկը արծաթի համար անարժանների է ընտրում, այնպես է, կարծես Աստծու կամքին հակառակ է, և ում Սուրբ Հոգին ընտրեց, նա մերժում է, և ում մերժեց, նա ընտրում է։

Նաև (մերժելի են նրանք, ովքեր արծաթով են ընտրված։)

Եվ ով անարժաններին է ձեռնադրում, նրանց հանցանքների կցորդ է լինում, ինչպես ասում է առաքյալը. (Ոչ ոքի վրա շտապով ձեռք մի՛ դիր, և այլն։)

Իսկ սուրբ ողջույնը քահանայապետի և քահանաների կատարմանը նախ նշանակում է, որ այս նվիրվածը Աստծու կոչումով սրբվեց, և Աստծու պատկերը գեղեցկացավ նրա մեջ։

Ուստի սիրելի է մեզ բոլորիս և ողջունելի։

Երկրորդ՝ որովհետև մեզ համար համակարգ և հավասար եղավ։

Երրորդ՝ որովհետև Աստծու զորությամբ հաղթեց հակառակորդին և Քրիստոսի զինվոր եղավ. ուստի բարձրացնում ենք և պատվում, ինչպես հաղթող ըմբիշներին և նահատակներին։

Դարձյալ՝ սուրբ ողջույնը նշանակում է մեր սրտերի ուրախությունը և մեր հոգիների միավորությունը միմյանց հետ՝ եղբայրական սիրով։

Եվ արդ, եղբայրնե՛ր, տեսե՛ք և մտքում առե՛ք, թե ինչպիսի գործի սպասավոր եք լինում, որովհետև աստվածագործություն է ավանդվում ձեզ, և Աստված սպառող կրակ է. պետք է աքցանով բռնել կրակը. և ո՞րն է աքցանը, այսինքն՝ սրբությունը։

Որովհետև Աստված սուրբ է, և սրբությամբ ենք արժանանում Սրբին, որովհետև Սուրբն անսուրբ տեղում չի բնակվում։

Եվ Սուրբ Հոգին փախչում է մեղքի նենգությունից. տեսե՛ք, որ Աստծու և մարդկանց միջնորդ եք լինում։

Պետք է, որ դուք հաշտ լինեք Աստծու հետ և ապա Աստծուն հաշտեցնեք մարդկանց հետ. Աստծու հրեշտակներ եք մարդկանց մոտ. բարի հրեշտակներին նմանվեք և ոչ թե չար սատանային։

Աստծու տանը վառված ճրագներ եք. ծուլությամբ և ախտերով մի՛ հանգցրեք ձեր հոգիների լապտերները, որպեսզի հիմար կույսերի հետ Փեսայի առագաստից դուրս չմնաք։

Այլ արթնությամբ և արիությամբ իմաստուն կույսերի հետ արժանի լինենք երկնավոր հարսանիքին։

Ժողովրդի նեխած մարմինների աղն եք. սրտի խոնավությամբ մի՛ անհամացեք և դուրս նետված՝ մարդկանցից կոխան մի՛ դարձեք։

Աստծու տան համար կարգված դետ եք. երբ տեսնեք, որ սուրը եկավ, զգուշացրե՛ք ժողովրդին, որպեսզի Աստված նրանց արյունը ձեր ձեռքից չպահանջի։

Քրիստոսի բանավոր հոտի հովիվներ եք. միայն կաթն ու բուրդը մի՛ առեք և ոչխարներին անփույթ մի՛ անեք, այլ բարեպես հովվեցե՛ք կերակրի արոտի մեջ և հանգստի ջրի մոտ սնուցե՛ք՝ առաջնորդելով եկեղեցում։

Օրենքի մեջ կաղացածներին, հավատի մեջ կուրացածներին և մեղքերի մեջ բորոտվածներին մաքրեցե՛ք և բժշկեցե՛ք և մխիթարության խոսքով խնամեցե՛ք։

Որպեսզի այստեղից հետո երկնավոր փարախում հավաքվեք քաջ Հովվապետի մոտ՝ Քրիստոս Հիսուսի՝ մեր Տիրոջ, որ օրհնյալ է հավիտյանս, ամեն։

Նույնի դարձյալ քարոզը միայնակյացների մասին. այն խոսքի վրա՝ (Ով չի թողնում հորը կամ մորը, և այլն։)

Ղուկ. 14. 27։

(Գլուխ ԼԹ)

Ինչպես ասում է սուրբ Դիոնիսիոսը. աստվածպետական բարերարությունից և մարդասեր կամքից երեք անշփոթելի շնորհներ են իջնում Սուրբ Եկեղեցում, այսինքն՝ մաքրողականը, լուսավորականը և կատարողականը՝ Հորից, Որդուց և Սուրբ Հոգուց, ինչպես ասվեց։

Իսկ եկեղեցում ոմանք առնում են այս շնորհները և ներգործում ուրիշների մեջ, ինչպես քահանայապետը, քահանան և սարկավագը։

Եվ սարկավագը մաքրում է, քահանան լուսավորում, և եպիսկոպոսը կատարում։

Իսկ ոմանք միայն ընդունում են շնորհները և ուրիշների մեջ չեն ներգործում, ինչպես մաքրվելիքները, որոնք մաքրության կարոտ են, լուսավորվելիքները, որոնք սուրբ ժողովուրդն են, և կատարվելիքները, որոնք միայնակյացներն են։

Արդ՝ ներքին և առաջին մաքրվելիքները հինգ կարգ են։

Առաջինը՝ երախաները, որոնք դեռ չեն ստացել հոգևոր ծնունդը և չեն կերպարանվել աստվածային կերպով, որոնք քառասուն օր դայակվում են եկեղեցու արգանդում, մինչև որ աստվածային կերպարանքն ստանան։

Երկրորդը՝ ուրացողներն են, որոնք թերացան Քրիստոսի հավատից և դարձյալ դարձան Սուրբ Եկեղեցի. եթե ուղղափառներից են մկրտված, պետք չէ նրանց մկրտել, այլ միայն հավատի դավանությունը խոստովանել և առաջին գործերն ուրանալ և եկեղեցի մտցնել։

Բայց եթե որոշ հերձվածողներից են, պետք է նրանց մկրտել կամ դրոշմել։

Երկրորդը՝ այսահարներն են, որոնք ծուլության պատճառով դևերից սարսափած են. պետք է նրանց մաքրել պահքով և աղոթքով, Սուրբ Ավետարանով և աստվածային անունով։

Չորրորդ՝ ովքեր դարձել են մեղքերից և խոստովանել հանցանքները, բայց մտքում ունեն դարձյալ գործելու, պետք է խոստովանված մեղքերը թողնել և ապաշխարությամբ պարսպել նրանց, որպեսզի դարձյալ չգործեն։

Հինգերորդ՝ ովքեր ամենևին զղջացել են մեղքերից և դեն են թողել և բարին են գործում. և պետք է նրանց մաքրել մեղքերից և թողություն շնորհել և ապաշխարություն կարգել, որպեսզի չար գործերի փոխարեն, որոնցից մաքրվեցին և դատարկվեցին, զանազան բարիքներ ամբարեն իրենց մեջ և պսակվեն։

Այսքան են մաքրվողների կարգերը։

Իսկ լուսավորվածները, որոնք միջինն են, և սուրբ ժողովուրդը, որոնք վերևում ասվածների պես մաքրության կարոտ չեն, այլ մկրտված են և անշարժ են մնացել հավատի մեջ,

Եվ արիությամբ՝ պատվիրանների գործերում, պահքում և աղոթքում, ողորմության մեջ և մյուսներում։

Սրանք կոչվում են տեսնողներ, որովհետև պատարագի և այլ խորհուրդների տեսությանն են արժանանում։

Իսկ սրանց ամենավերին կարգը միայնակյացներն են, որոնք կոչվում են կամարարներ՝ գործի համեմատ ունենալով անունը, որովհետև ուրացել են իրենց կամքը և կատարում են Աստծու և առաջնորդի կամքը։

Իսկ միայնակյացների մասին, այսինքն՝ ովքեր մաքուր են, պարզ և հոգևոր, որոնք կոչվում են միայնակյացներ, որովհետև հրաժարվել են աշխարհային կյանքի բազմաբաժանությունից։

Նախ՝ միայնակյաց է կոչվում, որովհետև միայն է ապրում, (ուրացած հորը և մորը, կնոջը և որդիներին և մյուսներին՝ ըստ Տիրոջ հրամանի։)

Երկրորդ՝ որովհետև միայն է ապրում՝ առանձին աղոթելու մեջ, որովհետև ընդհանուր աղոթքը եկեղեցու քահանաներինն է։

Երրորդ՝ որովհետև միտքը զգայարաններից միայնացրած՝ միայն Աստծուն է հպվում՝ այլ արարածները դրսում թողած։

Չորրորդ՝ որովհետև միայն հոգին է կենդանացնում և մարմինը սպանում։

Հինգերորդ՝ որովհետև երկու կյանքից միայն այնտեղինն է ստանում և ոչ թե այս մեկը, ըստ որի. (Աշխարհն ինձ համար խաչված է, և ես՝ աշխարհի համար։)

Վեցերորդ՝ ինչպես ասացինք, որ բոլորը մեկ կամք ունենան, այսինքն՝ առաջնորդինը, և ոչ թե առանձին և կողմնակի։

Որովհետև միայնակյացը կամարար է կոչվում, այսինքն՝ որ կատարի Աստծու կամքը, նրա հետ և առաջնորդինը։

Արդ՝ այս միայնակյացները կրկնակի իրողությամբ ավելի բարձր են, քան լուսավորվողների և մաքրվողների բոլոր կարգերը։

Նախ՝ որովհետև մաքրվողների դեմքը սարկավագի մոտ է, և լուսավորվողներինը՝ քահանայի մոտ, իսկ այս կատարվողներինը՝ քահանայապետի մոտ, թեպետ կարգը և օրհնությունները քահանայից են առնում։

Երկրորդ՝ որովհետև ամբողջովին մաքրված են, այսինքն՝ մտքով, հոգով և մարմնով։

Եվ ոչ միայն տեսությամբ են լուսավորված, այլև գերագույն հանճարի և խորհրդի իրողությունների մեջ բարձրացած և հաղորդված։

Արդ՝ սրանք առհասարակ անունով կոչվում են աբեղաներ, ինչպես ասում ենք՝ քահանաներ. բայց բաժանվում են երկու դասի. ոմանք մոնոզոններ են, և ոմանք՝ կրոնավորներ։

Արդ՝ մոնոզոնները ներքին են և փոքր, ինչպես սարկավագները, որոնք միայն խոստանում են կուսությամբ ապրել՝ թե՛ տղամարդկանցից և թե՛ կանանցից։

Իսկ սքեմավորները վեհագույն են, ինչպես երեցները, որոնք ոչ միայն կուսությունն են հանձն առնում, այլև մսակերությունից և գինեմոլությունից պահքով և տքնությամբ չարչարվում են և իրենց անձերը խաչ են հանում Քրիստոսի համար։

Արդ՝ որևէ կրոնի նվիրվողները գալիս են եկեղեցու դռան մոտ՝ քահանայի մոտ, որ վանքի հայրն է, գլխաբաց և անգոտի, այսինքն՝ բաց գլխով և գոտին արձակած։

Որ ցույց է տալիս. այս աշխարհի սերը դեն եմ նետել ինձանից և մերկացել եմ ամեն բանից, և մեղքի ոչ մի քող և մարմնական ծածկույթ չունեմ, այլ բաց և հայտնի ունեմ։

Եվ մոմը ձեռքին տանում են եկեղեցի. ոչ մեկ ոտքով են ծունր դնում, ինչպես սարկավագը, ոչ էլ երկու ոտքով, ինչպես քահանան, և ոչ էլ Ավետարան է դրվում գլխին, ինչպես եպիսկոպոսին։

Այլ կանգնում են քահանայի ետևում՝ մոտը, և գլուխը խոնարհած են պահում։

Սա ցույց է տալիս, թե կարգ չունեն ուրիշների մեջ ներգործելու, ոչ ուրիշներին մաքրելու, ինչպես սարկավագը, ոչ լուսավորելու, ինչպես քահանան, և ոչ կատարելու, ինչպես եպիսկոպոսը, այլ միայն իրենց մեջ ներգործելու և իրենց մեջ կրելու և ոչ թե ուրիշների։

Ուրեմն միայնակյացն իրավունք չունի Ավետարան կարդալու, ոչ բուրվառով խունկ ծխելու, ոչ մաքրելու և ոչ քարոզելու։

Որովհետև սրանք սարկավագների իշխանությունն են. ուրեմն և ոչ էլ քահանայագործելու. ոչ մկրտելու, ոչ պատարագելու կամ պսակելու։

Եվ չի կարող մեղքեր թողնել, ոչ խաչ տալ, և ոչ էլ որևէ բան, որ քահանաների գործն է։

Նաև ոչ էլ եպիսկոպոսի պես գավազան ունենալ կամ կարգ տալ, կամ քահանայի կարգ առնել, կամ հրամանով իշխել քահանաների կամ սարկավագների վրա։

Իսկ քահանաների մոտ կանգնելը ցույց է տալիս, թե շատ իրողությամբ հեռացել է աշխարհական կյանքից և մոտեցել քահանային. պետք է քահանայի նման աղոթի, պահք պահի և աստվածանման լինի։

Եվ ապա քահանան դառնում է նվիրվողին և հարցնում նրան՝ նախ հրաժարվել բոլոր աշխարհային բաներից և ապա հանձն առնել պահել պատվիրանների ամբողջ լուծը. և նա խոստովանում է և հանձն առնում պահել ամենը։

Եվ թեպետ մաս առ մաս շատ են հրաժարվելիքները, սակայն երեքի մեջ են գլխավորվում։

Նախ՝ հրաժարվել սիրելիներից, այսինքն՝ ծնողներից, զավակներից, կնոջից, եղբայրներից և մյուսներից, ինչպես Քրիստոս այսպիսիների համար հրամայեց կանոնը. (Եթե մեկը չի ուրանում հորը և մյուսներին և չի վերցնում խաչը և գալիս իմ ետևից։)

Երկրորդ՝ հրաժարվում է մարմնավոր ունեցվածքից, հայրենի ժառանգությունից, առևտրից և շահից և մյուսներից. (որովհետև չեք կարող, ասում է, Աստծուն ծառայել և մամոնային։)

Երրորդ՝ հրաժարվում է հաճույքներից, այսինքն՝ ուտելուց, քնելուց, տեսարաններից, զգեստներից, ծուլություններից, ձանձրույթներից և մյուսներից։

Սրանք են մարմնավոր հրաժարվելիքները։

Իսկ հոգեկան՝ դարձյալ երեքից է հրաժարվում։

Նախ՝ կամքից, որպեսզի իր կամքի տերը չլինի։

Երկրորդ՝ չար խորհուրդներից, որպեսզի միտքն անզբաղ պահի բոլոր ցնորքներից։

Երրորդ՝ հպարտությունից, սնափառությունից, նախանձից, ոխից, ատելությունից և մյուսներից։

Այս բոլորից հրաժարվելը խոստովանում է քահանայի առջև և ուխտում Աստծուն։

Եվ քահանան խաչակնքում է և դրոշմում նրան՝ իբրև Քրիստոսինը դարձածի։

Ապա նա իր իսկ ձեռքով վերցնում է մկրատը և տալիս քահանային, և նա խաչաձև կտրում է մազերը հինգ տեղում՝ ճակատին, գագաթին, հիշողության մասում և ականջների մոտ։

Եվ գագաթը բոլորովին մաքրում են։

Եվ դրա խորհուրդն այն է, ինչ ասվեց քահանայի արարողության մեջ, այսինքն՝ կտրել ամեն ցանկություն և մարմնի գեղեցկությունը և չընդունել պճնվելը, օծվելը և մազերը հյուսելը։

Որովհետև ինչպես գարշահոտությունը գարշ մարմնի նշան է, նույնպես և պճնվելը հայտնի է դարձնում ախտի ցանկությունը, որ սրտում է։

Իսկ պատշաճ զգեստ՝ գլգլեկ և կոպիտ հագցնելը ցույց է տալիս, թե ինչպես փափուկ զգեստը կոպիտի փոխվեց,

Նույնպես և աշխարհական կյանքի վարքը թող խիստ և կոպիտ վարքի փոխի։

Որովհետև աշխարհականները շատ անմեղադրելի բաներ ունեն, որոնք նրանք չպետք է անեն, այսինքն՝ ինչպես օրինավոր ամուսնությունը, որդեծնությունը, փափուկ զգեստը, ուտել և խմել, հայրենի ժառանգությունը և ունեցվածքը, առևտուրը և շահը, որոնք եթե կրոնավորներն անեն, մեղք է նրանց համար։

Արդ՝ մոնոզոնն ունի հինգ զգեստ։

Նախ՝ գլխի քուսիթը, որ փաթույթն է, որ նշանակում է Քրիստոսի շնորհները՝ իջած գլխին, որ անդամների պատվական մասն է. և բոլորակ է, որովհետև Աստծու շնորհը բոլորովին պահպանում է հոգին և մարմինը։

Երկրորդ՝ նեղ փեշերով զգեստը, որ կոպիտ վանքն է՝ նեղ և անձուկ ընթացքը։

Երրորդ՝ գոտին՝ երիկամների ցանկությունը զսպելու համար։

Չորրորդ՝ հողաթափերը՝ արիության նշան։

Հինգերորդ՝ քառակուսի թիկնոցը՝ խաչի նշան։

Իսկ կրոնավորը, որ սքեմավորն է, չորս զգեստ ավելի ունի, այսինքն՝ առանց աստառի կնգուղը, որ սպիտակ եզրն է, որ նշանակում է բոլոր զգայարանների ծածկվելը։

Եվ միտքը երկրից զսպելը և միայն դեպի երկինք ուղղելը։

Նաև սքեմն ունի ուսի վրա՝ խաչաձև, որ նշանակում է պատվիրանի լուծը և Քրիստոսի խաչն իր ուսին բարձած։

Նաև այծենի մաշկը, ինչպես Հովհաննեսինը և Եղիայինը, որ մարդկային ազգին տրված բնական զգեստ է։

Նաև վերևից մինչև ստորոտը ծածկող ալաբողոն նափորտը, որ նշանակում է սերը և խոնարհությունը, որ բոլոր առաքինությունների ծածկույթն ու զարդն է։

Սա է հասարակ կարգավորների զգեստը։

Իսկ ովքեր գերագույն են և խստակրոն ճգնությամբ, ինչպես եգիպտացի հայրերը, անթև բաճկոնով և բոբիկ ոտքերով են ժուժկալում, իբր թե՝ երկրավոր ընթացքը և մարմնավոր գործերը դեն ենք նետել՝ մերկացած։

Սա է մոնոզոնների և սքեմավորների առաջին զանազանությունը։

Նաև դարձյալ զանազանություն ունեն. որովհետև մոնոզոնը կարգը առնում է եկեղեցու մեջ՝ դռան մոտ, իսկ սքեմավորը՝ բեմի մոտ՝ սուրբ սեղանի առջև։

Կա և երրորդ զանազանություն. որովհետև սքեմավորը քահանայի մոտ բարձրանում է ներքին բեմ և իր ձեռքով է հաղորդվում, իսկ մոնոզոնը՝ ոչ։

Նաև պետք է իմանալ, թե եթե աշխարհականներից գա կրոնավորության, այսպիսի կարգը պետք է կատարել։

Իսկ եթե երեցներից կամ սարկավագներից գա կրոնավորության, այս կարգը նրանց վրա չի կատարվում, որովհետև գերագույն կարգն ունի, այլ միայն զգեստը թող փոխեն։

Իսկ դրանից հետո՝ սուրբ ողջույնը, իբր թե՝ մեզ համակարգ եղավ և Քրիստոսի զինվոր, մեր սիրելի և հոգևոր եղբայրը։

Իսկ վերջում՝ սուրբ խորհրդին հաղորդվելը. նախ՝ որովհետև բոլոր կատարումների կատարողությունը սուրբ հաղորդությունն է, և առանց նրա մյուսներն անկատար են։

Եվ դարձյալ՝ ինչպես քահանան հաղորդվեց քահանայապետից, նույնպես և կրոնավորը՝ քահանայից. մեկ հաղորդությունը միմյանց հետ նշանակում է բոլորի՝ քահանայական կատարումներում աստվածանման նմանությունը Քրիստոս Հիսուսում՝ մեր Տիրոջ, որ օրհնյալ է հավիտյանս, ամեն։

Խ. Մեկ այլ քարոզ Քահանայության կարգի մասին. այն խոսքի վրա՝

(Քահանաները թող սուրբ լինեն և թող չպղծեն իրենց Տեր Աստծու անունը, որովհետև Աստծու պատարագը նրանք են մատուցում։)

Ղևտ. 21. 6։

(Գլուխ Խ)

Վարդապետներն ասում են, թե ամենակալ Աստված աշխարհում ոչինչ չթողեց առանց կարգի։

Որովհետև ինչպես Ինքն է կարգավոր, նույնպես ամեն ինչ կարգավոր է կամենում։

Եվ նախ կարգ է գտնվում համագո Սուրբ Երրորդության մեջ. որովհետև Հայրն անծին է, և Որդին՝ ծնունդ, և Սուրբ Հոգին՝ բխում, և յուրաքանչյուր դեմք իրենն անփոփոխ ունի։

Երկրորդ՝ կարգ է գտնվում հրեշտակների մեջ. որովհետև բոլոր հրեշտակները երեք պետություն են, այսինքն՝ Աթոռներ, Տերություններ և Պետություններ, և յուրաքանչյուրն ունի երեք կարգ։

Առաջինն են Աթոռները, Սերովբեները և Քերովբեները՝ մեկ քահանայապետության մեջ։

Միջինը՝ Տերությունները, Զորությունները և Իշխանությունները։

Վերջինը՝ Պետությունները, Հրեշտակապետները և Հրեշտակները։

Եվ այսպես բոլոր երկնային զորությունները ինը դաս են՝ բովանդակված, հազարներ և բյուրերի բյուրեր. նրանց թիվն անհայտ է մեզ, բայց գիտեն իրենք և նրանց Արարիչը, (որ թվում է աստղերի բազմությունը, ինչպես ասում է մարգարեն։)

Երրորդ՝ կարգ է գտնվում և երկինքներում. որովհետև երկինքը երեքի է բաժանվում. առաջինը հրեղեն երկինքն է, որ աստղեր չունի և անշարժ է և լուսավոր և հրեշտակների դասերի կայանն է։

Երկրորդը ջրեղեն կամարն է, որ ամենևին աստղ չունի և առաջին է կոչվում, որովհետև նա է շարժում բոլոր երկինքները։

Երրորդը աստղավոր երկինքն է, և սա բաժանվում է ութ մասի՝ հաստատության, որ անթիվ աստղեր ունի, և մոլորակների յոթ աշխարհների, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի մեկ մոլորակ։

Որոնց վերինն է Երևակը, Լուսնթագը, Հրատը, Արեգակը, Լուսաբերը, որ Արուսյակն է, Փայլածուն, և Լուսինը՝ բոլորից ներքև։

Որոնց անունները այլազգիներն այսպես են կոչում.

Զոհալ, Մուշթարի, Մառեխ, Շամս, Զոհրա, Օտարիդ և Ղամար։

Չորրորդ՝ կարգ է գտնվում և տարրերի մեջ, որոնք իմաստասերները չորսի բաժանեցին, որոնք բոլոր մարմնավոր գոյերի հիմքն ու բեռն են։

Առաջինը՝ կրակի բոլորակը, որ պատել է բոլոր տարրերը։

Երկրորդը՝ օդը։

Երրորդը՝ ջուրը։

Չորրորդը՝ երկիրը՝ բոլորից ներքև և բոլորի մեջտեղում։

Հինգերորդ՝ կարգ է գտնվում բույսերի և տունկերի մեջ, որոնք ունեն տնկական հոգի, որով սնվում են, աճում և ծնում։

Սնվելով մնում է նյութը, աճելով՝ անհատը, և ծնելով՝ տեսակն ու ազգը։

Նաև կարգ ունեն, որովհետև բաժանվում են արմատների և բների, ոստերի, տերևների, ծաղիկների և պտուղների։

Վեցերորդ՝ կարգ է գտնվում և անասունների մեջ, որովհետև ունեն տնկական հոգին, որով սնվում են, աճում և ծնում։

Նաև ունեն հինգ զգայարան, որոնցով տեսնում են, լսում և այլն, և ունեն շունչ և ըստ կարգի բազում անդամներ, որոնցով շարժվում են և տեղից տեղ գնում։

Յոթերորդ՝ կարգ է գտնվում մարդկանց մեջ, որոնք տնկականն ունեն տունկերի հետ, և զգայականը՝ կենդանիների հետ, և բանական հոգին՝ միտքը և կամքը, ավելի են ունենում նրանցից։

Նաև մարդիկ զարդարված են զանազան կարգերով. որովհետև ոմանք թագավորներ են, և ոմանք՝ իշխաններ։

Ոմանք արհեստավորներ, և ոմանք՝ երկրագործներ։

Եվ արդ, քանի որ ամեն տեղ կարգ է գտնվում, ուրեմն պետք է, որ և Սուրբ Եկեղեցում կարգեր լինեն։

Դրա համար վարդապետներն ասում են. ինչպես երկնքում յոթ մոլորակ կա, որոնք վարում են և կարգավորում զգալի աշխարհը, այսպես Սուրբ Եկեղեցում, որ իմանալի երկինքն է, յոթ կարգ է գտնվում, որոնք լուսավորում և կարգավորում են Աստծու եկեղեցին։

Արդ՝ ներքևից վեր առաջին կարգը դռնբացն է։

Երկրորդը՝ Հին Կտակարանի ընթերցողը։

Երրորդը՝ երդմնեցուցիչը։

Չորրորդը՝ ջահընկալները, որոնք մոմավառներն են։

Եվ սրանք կոչվում են չորս փոքր կարգ, և մինչև սա կարող են լինել աշխարհի երեցները։

Եվ սրանից հետո՝ չեն լինում, այլ մտնում են կուսության և աբեղայության կարգի մեջ։

Հինգերորդը կիսասարկավագն է, որ դպիրն է։

Վեցերորդը՝ ավագ սարկավագը։

Յոթերորդը, որ ավելի բարձր է և ավելի սուրբ, քան մյուս կարգերը, քահանայությունն է։

Դրա համար Աստված հրամայեց Մովսեսին. (Ասա՛ Ահարոնի որդիներին. իմ քահանաները թող սուրբ լինեն և թող չպղծեն իրենց Աստծու անունը։)

Եվ արդ՝ եկեղեցու սպասավորների այս յոթ աստիճանները կոչվում են կարգի խորհուրդ։

Եվ այս խորհրդի մասին երկու բան պետք է ասել։

Նախ՝ թե Քրիստոս ի՞նչ է կամենում եկեղեցու սպասավորներից։

Երկրորդ՝ թե ի՞նչ է քահանայության խորհրդի էությունը, և որո՞նք են նրա զարդերն ու պատահմունքները։

Արդ՝ առաջինը, թե Քրիստոս ի՞նչ է կամենում եկեղեցու սպասավորներից։

Պետք է իմանալ, որ Քրիստոս կամենում է, որ եկեղեցու սպասավորները երեք բան ունենան։

Նախ՝ պետք է, որ քահանաները պատվական լինեն ազգով, այսինքն՝ սնված եկեղեցու գրկում ճշմարիտ հավատով, ընտիր ծնողների զավակ, (որովհետև բարի ծառը բարի պտուղ է տալիս, և այլն.) որովհետև ով կարգ է առնում և ճշմարիտ Քահանայապետի՝ Քրիստոսի սպասավոր է լինում, պետք է քրիստոնյաների ազգից և ընտիր ծնողների զավակ լինի, ինչպես ասում է կաթողիկեն. (Դուք ընտիր ազգ եք, թագավորական քահանայություն, սուրբ ազգ, սեփական ժողովուրդ, որպեսզի ձեր առաքինությունները նվիրեք նրան, ով ձեզ խավարից կանչեց իր սքանչելի լույսին։)

Երկրորդ՝ Քրիստոս կամենում է, որ կարգավորը կատարյալ տղամարդ լինի և զորավոր հասակով՝ մարմնով և հոգով, և ոչ թե տղա հասակով կամ անկատար մտքով. որովհետև հին օրենքում քսանհինգ տարեկանում էին մտնում քահանայության կարգի մեջ, որովհետև քսան տարին զինվորներինն է, և քսանհինգը՝ քահանաներինը։

Այսպես և նոր օրենքում պետք է կատարյալ հասակի լինի, ինչպես ասում է առաքյալը. (Ոչ մատաղ և մանուկ, որպեսզի սատանայի դատաստանի մեջ չընկնի։)

Եվ դարձյալ՝ հոգևորապես քսանհինգ տարեկան լինի, այսինքն՝ որ սիրի Աստծուն և իր ընկերոջը, որ ցույց է տալիս քսան թիվը, և դեն թողնի հինգ զգայարանների հաճույքը։

Երրորդ՝ Քրիստոս կամենում է, որ քահանան անարատ լինի մարմնով և հոգով, ինչպես Աստված հրամայեց Մովսեսին, թե՝ (Ամեն մարդ, որի վրա որևէ արատ լինի, թող ինձ պատարագ չմատուցի։)

Եվ հնում տասներկու մարմնավոր արատ կար, այսինքն՝ կաղ, կույր, կարճաքիթ, ականջակտուր, ձեռքը կոտրված, ոտքը կոտրված, սապատավոր, շիլ, պտղակով, որ քոս ունենա, քաղցկեղ, կամ միամորձի. թող չմոտենա Աստծուն պատարագ մատուցելու։

Եվ նախ պետք է սա սովորել, թե ինչո՞ւ էին հին օրենքում մարմնի արատները մերժում։

Ասում ենք, թե երեք պատճառով։

Նախ՝ որպեսզի հեթանոսներից պակաս չերևան, որոնք խտրում էին մարմնի արատները։

Երկրորդ՝ այն պատարագները, որ մատուցում էին, անարատ էին, որովհետև այսպես, տասներկու խտրությամբ, ընտրում էին պատարագը ոչխարներից և գառներից։

Դրա համար պետք էր, որ մատուցողներն էլ անարատ լինեին։

Երրորդ՝ իբրև նորի հոգևոր արատների օրինակ. որովհետև ինչպես այնտեղ տասներկու արտաքին արատավորները դեն էին նետվում քահանայության և սարկավագության կարգից, այսպես նոր օրենքում տասներկու հոգևոր արատավորները մերժվում են քահանայության կարգից։

Առաջին արատավորը կույրն է, որ նշանակում է տգետին, որ մտքով կույր է. որովհետև շատ անպատշաճ է, որ տգետը քահանայություն անի։

Որովհետև ասում է Մաղաքիան. (Քահանայի շրթունքները գիտություն թող պահեն, և օրենքը նրա բերանից թող խնդրեն, որովհետև Ամենակալ Տիրոջ հրեշտակն է։)

Եվ Քրիստոս հրամայում է. (Երբ կույրը կույրին է առաջնորդում, երկուսն էլ փոսն են ընկնում։)

Քահանան առաջնորդ է, և ժողովուրդը՝ հետևող. որովհետև ինչպես կառքին շատ ձիեր են լծված. եթե միջինը կամ վերջինը կույր լինի, վնաս չէ, իսկ եթե առաջին ձին կույր լինի, կառքը փոսն է գցում։

Այսպես, թեպետ զինվորը տգետ լինի, վնաս չէ, բայց տգետ քահանան շատ վնաս է և շատերին մեղքի մեջ է գցում։

Երկրորդ արատը կաղն է. կաղ է նա, ով ճանապարհը չի կարող հաստատուն գնալ. ցույց է տալիս նրան, ով առաքինության ճանապարհով հաստատ չի գնում, այլ փոխվում է դեպի չարը. որովհետև առաքինությունը երկու չար ծայրերի մեջտեղում է։

Ինչպես առատաձեռնությունը ժլատության և շռայլության միջև է. և ինչպես երկու ազդրերով կաղը թեքվում է ճանապարհի երկու կողմը,

Նույնպես նա հակված է չարության երկու ծայրերին՝ երբեմն շռայլ, երբեմն ժլատ, երբեմն բարկացող, երբեմն երկչոտ. նրանց մասին է ասում առաքյալը. (Երկմիտ մարդն իր բոլոր ճանապարհներում անհաստատ է։)

Երրորդ արատը շատ կարճաքիթն է կամ երկարաքիթը, կամ ծուռը։

Քթով ենք առնում անուշ հոտը և գարշ հոտը, և քիթը նշանակում է խորագիտությունը. կարճաքիթն ու երկարաքիթը այն է, ով խորագիտությունը կամ նվազ ունի, կամ ավելի. նաև կարճաքիթն այն է, ով բնավ չի պատժում մեղավորներին, այլ անասունի պես է, որ արդար դատաստան չի անում։

Իսկ երկարաքիթն այն է, ով մեղանչածներին ավելի է պատժում, իսկ ով ծուռ դատաստան է անում, նա ծռաքիթն է։

Որովհետև մեղապարտին արձակում է և արդարացնում, և անմեղներին դատապարտում. այդպիսիների համար ողբում է Եսային՝ ասելով. (Վա՜յ նրան, ով լույսը խավար է ասում, և խավարը՝ լույս, չարը՝ բարի, և բարին՝ չար։)

Չորրորդ արատը ականջակտուրն է. նա է, ով չի կամենում լսել հոգու փրկության խոսքերը, այսինքն՝ աստվածային պատվիրանները, այլ հոժարությամբ լսում է դատարկաբանությունները։

Դարձյալ՝ ականջակտուրն այն է, ով չի կամենում լսել ընկերոջ բարին, այլ չարը հոժարությամբ է լսում։

Հինգերորդ արատը ձեռքը կոտրվածն է. նա է, ով բարի գործեր չի անում։

Վեցերորդը ոտքը կոտրվածն է, որ չի կարող գնալ առաքինությունից առաքինություն, ինչպես ասում է սաղմոսը. (Նա զորությունից զորություն թող գնա, փառքից փառք, և Աստված թող երևա իր հրեշտակներին։)

Յոթերորդ արատը սապատավորն է, որ կուզն է. հոգով կուզն այն է, ով ագահությամբ դեպի երկիր է կորացել. բայց կա մեկը, որ առջևի կողմից ունի կուզ, որովհետև այս աշխարհի սերը լցրել է նրա սիրտը. իսկ ով ետևի կողմից, նա է, ով մեղքերի բեռը ծանրացած ունի իր թիկունքի վրա։

Ութերորդ արատը շլությունն է. հոգով շիլն այն է, ով կեղծավոր է, որ մարդկանց առջև երևում է, թե Աստծու համար է, բայց դիտավորությունը մարդկանց փառքի և գովասանքի համար է։

Իններորդ արատը պտղակն է, որ աչքի պտղից է դուրս գալիս. նա է, ով միտքը բիծ ունի՝ կամ հերձվածի, կամ մեղքի։

Նաև պտղակն այն է, որի բիբը սպիտակ է լինում. ցույց է տալիս ամբարտավանին. որովհետև ինչպես սպիտակը գեղեցիկ է երևում, նույնպես ամբարտավանը պայծառ կամքով ուրախ է երևում իր աչքում, ինչպես փարիսեցին, որ տաճարում աղոթքի էր կանգնած, որ իրեն արդար էր կարծում, և ուրիշներին՝ մեղավոր։

Տասներորդ՝ քոսոտը, որ միշտ քորում է. նա է, ով միշտ իր սրտում գեշ ցանկություն ունի։

Տասնմեկերորդ՝ քաղցկեղը. նա է, ով ուրիշին մեղքի է փոխում խոսքով կամ գործով, ուր որ հասնում է։

Նաև քաղցկեղը պիսակն է. այս հիվանդությունն առանց ցավի աղտոտ է ցույց տալիս մարմինը։

Նշանակում է ագահին, որի մտքի խիղճը նրան չի ցավեցնում, որովհետև ասում է, թե՝ մարմնավոր կարիքների համար եմ հավաքում. բայց նրա հոգին աղտոտ է Աստծու առջև։

Տասներկուերորդ արատը միամորձին է. նա է, ով զորությամբ պակաս է և անգործ. նաև միամորձին ճողվածքավորն է, որի աղիքներն իջնում են ամորձապարկը, ծանրանում է և չի կարող քայլել. նա է, ով իր սիրտը գեշ ցանկության խորհրդով ծանրացրել է, բայց մարդկանց ամոթից գործի չեն դնում։

Այսպիսիները, որ այս արատներն ունեն իրենց հոգիներում, չեն կարող գալ քահանայության աստիճանին։

Եվ եթե մեկը հարցնի՝ մարմնավոր արատներից ո՞րն է խտրելի նորում. քահանայությունը կրկնակի է։

Նախ՝ որ Քրիստոսին է պատարագում։

Երկրորդ՝ իրեն։

Նա, ով իրեն է պատարագում, կամ առանձին կրոնով, կամ հասարակ աղոթքով։

Արդ՝ ով առանձին է կրոնավորվում, մարմնի արատը չի խտրվում, այլ հոգունը։

Եվ ով հասարակ աղոթում է եկեղեցու մեջ, սրա էլ մարմնի և հոգու արատը չի խտրվում։

(Որովհետև եղբայրը եղբորից օգնված՝ վերցնում են միմյանց պակասությունները։)

Իսկ ով Քրիստոսին է պատարագում, արատի խտրություն կա հոգում և մարմնում, որովհետև պետք է բոլորովին անարատ լինի հոգու մասերով և մարմնի անդամներով. որովհետև Քրիստոս կատարելապես անարատ է աստվածությամբ և մարդկությամբ. պետք է և քահանան անարատ լինի հոգով և մարմնով։

Եվ տե՛ս, որ օրենքն ասում է. (Ով արատ ունի, թող ուտի զոհերից, բայց սեղան թող չբարձրանա կամ վարագույրի ներսը.) ցույց է տալիս, որ պատարագից ընկածը հաղորդվում է ուրիշների ձեռքով, նաև առնում է իրավունքների հասույթից, բայց Քրիստոսին թող չպատարագի և յոթ խորհուրդներից ոչ մի ուրիշ բան չկատարի։

Դարձյալ՝ ուրիշ վարդապետներ ասում են, թե եթե մեկը մարմնական արատ ունենա և գա քահանայության, կան, որ արգելվում են, և կան, որ՝ ոչ։

Առաջին պատճառը՝ երբ արատն այնպես է լինում, որ չի կարող պատարագի խորհուրդն առանց վնասի կատարել, որովհետև երկյուղ կա գետին թափելու կամ այլ բանի, պետք չէ նրան քահանայության կոչել։

Երկրորդ՝ եթե այնպես աղտոտ է, որ ժողովուրդը գայթակղվում է և գարշում, թեպետ կարող է կատարել, թող չգա քահանայության, ինչպես եթե քիթը նեխել է, որ մարդկանց գարշելի է երևում։

Երրորդ՝ եթե բոլոր անդամներն ունի, բայց թույլ է և տկար, ոմանք քահանա են լինում, և ոմանք՝ ոչ. ինչպես եթե այնպես կաղ է, որ չի կարող Աստծու սեղանի առջև առանց գավազանի կանգնել, քահանա չի լինում, իսկ եթե կարող է կանգնել, քահանա է լինում. նույնպես և կույրի մասին հասկացի՛ր։

Չորրորդ՝ եթե անդամը կտրված է՝ փոքր կամ մեծ, իր կամքով կամ ուրիշների, ծածուկ կամ հայտնի. եթե բարկությամբ է կտրված, և անդամը մեծ է և հայտնի, քահանա չի լինում, ինչպես եթե ձեռքը կամ ոտքն է կտրված։

Կամ սեռական անդամներն է կտրում՝ կարծելով իրեն հաճելի դարձնել Աստծուն, որպեսզի պոռնկության մեջ չընկնի, այդպիսին քահանա չի լինում, որովհետև ինքնասպան է. բայց եթե անդամը փոքր է, ինչպես որևէ մաս, որ պատարագի խորհրդում չի գործում, կամ ծածուկ է, կամ բժիշկը կտրեց, և այլ այդպիսիները՝ քահանա են լինում։

Նույնպես և ներքինիների դասերը երեք են։

Ովքեր մոր որովայնից են ծնվել, եթե այլ մեղքեր ունենան, դա արգելում է նրանց. կամ ովքեր մարդկանց բռնությունից են լինում, եթե այլ մեղքեր ունենան, քահանա չեն լինում. իսկ եթե չունեն և արժանավոր են, գալիս են քահանայության։

Իսկ ովքեր արքայության համար իրենց անձերը ներքինի դարձրին, ոմանք ծուռ հասկացան այդ խոսքը, թե պետք է զգալի անդամները կտրել. այդպիսիներին Նիկիայի կանոնն արգելում է քահանայությունից, թե՝ անդամներով խեղվածը թող քահանայության չմտնի, և ով քահանա է, թող ընկնի։

Բայց ովքեր արքայության համար իրենց անձերը ներքինի դարձրին, այսինքն՝ պահքով և աղոթքով ողջախոհացան, այդպիսիներն ավելի արժանի են քահանայության։

Այսպես են ընտրվում քահանաները՝ պատվական ազգով, ծնողներով և անարատ մարմնով և հոգով՝ մեր Աստծու՝ Քրիստոսի անարատ պատարագի սպասավորության համար, ամեն։

Այս է առաջին գլուխը։

Իսկ երկրորդը պետք է ասել, թե ի՞նչ է քահանայության էությունը, և որո՞նք են նրա զարդերն ու պատահմունքները։

Վարդապետներն ասում են, թե քահանայության խորհրդի էությունը վեց բան է, որոնցից եթե մեկը պակաս է, խորհուրդը կատարյալ չի լինում։

Առաջին էությունն այն է, որ ով տալիս է քահանայության աստիճանը, եպիսկոպոս լինի։

Սա է պատճառը. որովհետև եպիսկոպոսի զորությունը քահանաների և սարկավագների վրա այնպես է, ինչպես թագավորի զորությունը քաղաքի արհեստավորների վրա, որովհետև մեկին կարգում է վերակացու, շահհա, ձեռնավոր, և յուրաքանչյուր արհեստը կարգավորում է՝ դարբնին, ոսկերչին և մյուսներին։

Այսպես եպիսկոպոսը խնամք է տանում եկեղեցու, որ Աստծու քաղաքն է, և հոգևոր գործերը բաժանում է յուրաքանչյուրին՝ մեկին քահանա, մեկին սարկավագ, կիսասարկավագ և մյուսներին։

Եվ նա է օրհնում եկեղեցին և սուրբ սեղանը և սրբության բոլոր անոթները, ինչպես գրված է Մաշտոցում, թե՝ եպիսկոպոսն է ասում աղոթքը։

Երկրորդ՝ էությունից և անհրաժեշտությունից է, որ եպիսկոպոսը աստիճանավորների ձեռքը տա այդ խորհրդի նյութը, ինչպես քահանայի ձեռքը՝ սկիհը և մաղզման գինիով և նշխարով, և սարկավագին՝ Ավետարանը, և կիսասարկավագին՝ դատարկ սկիհը, այդպես և մյուսներին։

Երրորդ՝ էությունից և անհրաժեշտությունից են ձևական խոսքերը, և յուրաքանչյուր աստիճանի կնիքը տրվում է այն տեղում, որտեղ խորհրդի նյութը տրվում է նրանց ձեռքը։

Եվ սա է խոսքերի ձևը. քանի որ առաջին կարգում, որ դռնապանն է, կնիքը տրվում է բանալին նրա ձեռքը տալով, և ասում է այսպես.

Այնպես արա, որ պատասխան տաս այս գործի համար և նրանց համար, ովքեր այս բանալիների փականքի տակ են, որ քեզ տվեցինք։

Երկրորդ կարգը, որ ընթերցողն է, կնիքը տրվում է, երբ եպիսկոպոսը մարգարեական գրքերը տալիս է նրա ձեռքը՝ ասելով.

Ա՛ռ այս գրքերը և Աստծու խոսքերի պատմողը եղի՛ր. և եթե հավատարմությամբ և ջերմ սիրով կատարես քո գործը, մաս և բաժին կառնես նրանց հետ, ովքեր Աստծու խոսքին ծառայեցին։

Երրորդ կարգը երդմնեցուցիչն է. կնիքը տրվում է, երբ եպիսկոպոսը նրա ձեռքը տալիս է Մաշտոցի երդմնեցուցման գրքերը և ասում.

Ա՛ռ, ընդունի՛ր և մտքում պահի՛ր, և քեզ կարողություն լինի ձեռք դնել դիվահարների վրա, ովքեր գալիս են մկրտության, կամ ովքեր մկրտված են։

Չորրորդ կարգը մոմավառն է. կնիքը հատուցվում է, երբ եպիսկոպոսը մոմակալը մոմով տալիս է նրա ձեռքը՝ ասելով.

Ա՛ռ այս աշտանակը մոմով և իմացի՛ր, որ իշխանություն ունես Սուրբ Եկեղեցում ջահերը և կանթեղները վառելու։

Հինգերորդ՝ նաև իշխանության կնիքն է տալիս, երբ եպիսկոպոսը տալիս է դատարկ սկիհը և մաղզման՝ սրբիչով, ասելով.

Ա՛ռ և տե՛ս, թե ինչպիսի սպասավորություն է քեզ տրված. դրա համար, եթե մինչև այժմ եկեղեցում քնած և ծուլացած ես եղել, այսուհետև ժրացի՛ր և արթուն եղի՛ր։

Եվ թող ասի մյուս բոլոր խոսքերը, որ դրա համար գրված է եպիսկոպոսների գրքում։

Վեցերորդ կարգը, որ սարկավագությունն է, կնիքը հատուցվում է Ավետարանը նրա ձեռքը տալով և խոսքի ձևն այսպես ասելով.

Ա՛ռ իշխանություն Աստծու Սուրբ Եկեղեցում Ավետարանը կարդալու՝ կենդանիների լսելու և ննջեցյալների հիշատակի համար, Տիրոջ անունով, ամեն։

Իսկ յոթերորդ կարգը, որ քահանայությունն է, կնիքը հատուցվում է, երբ եպիսկոպոսը նրա ձեռքը տալիս է գինիով լի սկիհը և նշխարով մաղզման, և թող խոսքի ձևն այսպես ասի.

Ա՛ռ կարողություն Աստծուն պատարագ մատուցելու և կենդանիների և մեռելների համար պատարագ մատուցելու, Տիրոջ անունով, ամեն։

Սրանցից երևում է, թե այս խորհրդի երրորդ էությունը ձևական խոսքն է։

Չորրորդ՝ այս խորհրդի էությունից է, որ ով քահանայության աստիճանն է առնում, արու լինի և ոչ թե էգ. որովհետև եթե էգ լինի, թեպետ բոլոր նյութերը տան նրա ձեռքը և խոսքերի ամբողջ ձևն ասեն, կնիքը չի առնում։

Սա է պատճառը. որովհետև ով կարգն առնում է, մեծ աստիճանի է բարձրանում և գլխավոր է լինում, իսկ այս գլխավորությունը և աստիճանը չի հասնում կնոջը, որովհետև նա տղամարդու ծառայության տակ է, ինչպես Աստված ասաց Եվային. (Քո դարձը քո ամուսնու կողմն է, և նա քեզ վրա կտիրի։)

Դրա համար Պողոսն ասում է Տիմոթեոսին. (Կինը թող լռությամբ սովորի ամենայն հնազանդությամբ. բայց կնոջը չեմ հրամայում ուսուցանել, ոչ էլ տղամարդու պես ճոխաբանել, այլ լռության մեջ մնալ։)

Դրա համար արժանի չէ քահանայության և չի կարող կնիքն առնել։

Այս խորհրդի հինգերորդ էությունն այն է, որ ով քահանայության աստիճանն է առնում, ճշմարտապես մկրտված լինի. և եթե մկրտված չլինի, չի կարող քահանայության կնիքն առնել։

Եվ պետք է իմանալ, որ եկեղեցում ինը տեսակ կնիք է տրվում։

Առաջինը՝ մկրտության խորհրդում։

Երկրորդը՝ դրոշմի խորհրդում։

Եվ յոթ կնիքը տրվում է քահանայության կարգի խորհրդում, որովհետև յուրաքանչյուր աստիճան առանձին կնիք ունի։

Բայց մկրտության կնիքի և մյուս ութ կնիքների միջև կրկնակի զանազանություն կա։

Նախ՝ որովհետև մկրտության կնիքը կարողական զորություն է և ոչ թե գործողական։

Որովհետև նա, ով մկրտվում է, զորություն է առնում եկեղեցու բոլոր խորհուրդներն ընդունելու։

Իսկ մյուս ութ կնիքը գործողական զորություն է, որովհետև յուրաքանչյուր կնիք իր գործն ունի. ինչպես դրոշմն ունի կարողություն թշնամու դեմ մարտնչելու և անհավատների առջև Քրիստոսի հավատը հայտնապես խոստովանելու։

Նույնպես և յոթ կարգերից յուրաքանչյուրն ունի առանձին գործեր, ինչպես դռնապանը և մյուսները։

Երկրորդ զանազանությունն այն է, որ մկրտությունը բոլոր կնիքների հիմքն է և դուռը. դրա համար ոչ ոք չի կարող այլ կնիք առնել, եթե մկրտված չէ. իսկ մյուս ութ կնիքները միմյանցից առանձին կարող են առնվել։

Բայց հայրապետների կանոնն է, որ ըստ կարգի առնեն։

Նախ՝ մկրտությունը, և ապա դրոշմը, և ապա փոքր կարգերը, չորրորդ՝ կարգը և մյուսները։

Այս խորհրդի վեցերորդ էությունն այն է, որ ճշմարիտ դիտավորություն ունենա և նա, ով կարգը տալիս է, և նա, ով առնում է. որովհետև եպիսկոպոսը ճշմարիտ դիտավորությամբ է տալիս կարգը, այնպես որ աներկբա լինի, և ով առնում է, ճշմարիտ դիտավորությամբ է առնում, ինչպես Սուրբ Եկեղեցին։

Ուրեմն հայտնի է, թե ի՞նչ է քահանայության խորհրդի էությունը։

Եվ պետք է իմանալ սա, որ ինչ որ էությունից և անհրաժեշտությունից է լինում, թե՛ կարգի, թե՛ մյուս խորհուրդների, եթե դրանցից մեկը մոռացվի և թողնվի, պետք է սկզբից սկսել և ամեն ինչ նորից տալ, որովհետև ոչինչ առնված չէ։

Իսկ եթե խորհրդի պատահմունքից և արարողությունից է լինում, պետք չէ դարձյալ նորից սկսել և ամեն ինչ տալ, այլ ինչ որ պատահմունքներից մնացել է, նույնը տալ իր ժամանակին։

Եվ սրանք են պատահմունքները.

Քահանաների ձեռքերը օծելը, և զգեստը կամ գոտին, կամ եպիսկոպոսի ձեռքերը նվիրվողների գլխին դնելը ձեռնադրության ժամին, և այլ այսպիսիները, պետք է լրացնել իր տեղում՝ իր ժամանակին, ի փառս Աստծու և ի գովություն մեր Աստծու՝ Քրիստոսի անվան, որ օրհնյալ է իր Հոր և Սուրբ Հոգու հետ հավիտյանս, ամեն։