Քարոզգիրք, որ կոչվում է Ամառան հատոր · 10/24

ԳԼՈՒԽ ՀԶ-Ձ

Նույնի քարոզը դարձյալ ապաշխարության մասին. այն խոսքի վրա՝ (Ապաշխարե՛ք, որովհետև երկնքի արքայությունը մոտեցել է։)

Մատթ. 3. 2. (Գլուխ ՀԶ)

Մեր Տերը ապաշխարությունը կամեցավ խոսքով և գործով։

Խոսքով՝ այն, որ ասում է. (չեմ կամենում մեղավորի մահը. այլ նրա դառնալը և ապրելը։)

Եվ թե. (եկե՛ք ինձ մոտ, բոլոր աշխատածնե՛ր. և ես կհանգստացնեմ ձեզ։)

Իսկ գործով՝ ինչպես Ենովքին ապաշխարությամբ երկինք փոխադրեց։

Մանասեի մեղքերը թողեց։

Դավթի թագավորությունը հաստատեց։

Մաքսավորին արդարացրեց։

Պոռնիկին ընդունեց։

Ավազակի համար դրախտը բացեց։

Պետրոսին, որ մարդկային բնությամբ որոշ չափով տկարացավ, երեք խոստովանությամբ բժշկեց։

Եվ մյուսներին նմանապես։

Եվ արդ՝ ոչ միայն մարդուն, որ թեպետ դևերից հեշտ խաբվում է դեպի մեղքը, բայց հեշտ էլ դառնում է դեպի ապաշխարանքը. այլև ապաշխարության բազում օրինակներ ունենք երկնքում և երկրի վրա։

Եվ նախ՝ լուսինը. երբ արևելքում լինելով պակասում է լույսից, և արևմուտքում, խավարի մեջ, լույս է առնում. և քիչ լույսով լրանում է ամբողջի։

Այսպես և մարդը, երբ անմեղության լույսի մեջ է լինում և սխալվում է և պակասում, և երբ մեղքերի խավարի մեջ լինելով՝ զղջացած գալիս է շնորհների լույսին, քիչ-քիչ ապաշխարությամբ հասնում է առաջին կատարյալ, արդար անմեղությանը։

Դարձյալ՝ Աստծու մատով գրված տասը պատվիրանի օրենքի երկու տախտակները Մովսեսը նետեց և փշրեց։

Եվ ուրիշ տախտակ տաշեց առաջինի պես. և նույն պատգամը գրվեց դրա վրա։

Երկու տախտակը նշանակում է մեր հոգին և մարմինը, որ ունեն տասը զգայարան, Աստծու անարատ ձեռքով ստեղծված։

Սա, երբ հարբեցողության և շվայտության պատճառով փշրվում է, դարձյալ ապաշխարությամբ տաշվելով, այսինքն՝ մարմնից ավելորդը հանելով՝ ուտելը, խմելը, պոռնկանալը և մնացածը։

Իսկ հոգուց՝ հպարտությունը. և նախանձը. ատելությունը և մնացածը, այն ժամանակ դարձյալ գրվում է Աստծու առաջին հրամանը։

Երրորդ օրինակ՝ Մովսեսի գավազանը, երբ նետեց գետին, օձ դարձավ. և բռնեց, և դարձյալ գավազան դարձավ։

Ապաշխարության նշան է. որովհետև ուղղության և հաստատության գավազանը մարդն է. մեղքերի պատճառով ընկնում է գետին և օձ դառնում՝ երկրի հեշտությունների մեջ սողալով. և երբ ապաշխարությամբ բռնում ենք, դարձյալ հաստատության գավազան է դառնում։

Չորրորդ՝ Մովսեսի ձեռքը, որ դրեց ծոցը և հանեց բորոտված. և դարձյալ դրեց ծոցը և հանեց մաքրված։

Ձեռքը նշանակում է մեր գործը. որ մեղքերով խայտաբղետ դառնալով՝ բորոտ ու պիղծ է լինում. որովհետև այն ժամանակ բորոտը պիղծ էր։

Եվ դարձյալ՝ երբ դնում ենք ապաշխարության ծոցը, դարձյալ մաքրվում է։

Եվ տե՛ս, որ երկուսն էլ ծոցում կատարվեցին՝ բորոտվելը և մաքրվելը. այսինքն՝ նախ ծածուկ խորհուրդներում ենք մաքրում կամ պղծում մեր հոգին. և ապա գործով դրսում ենք երևում։

Հինգերորդ օրինակ. Ահարոնի գավազանը, որ ծաղկեց, ապաշխարության նշան էր. որովհետև այդ գավազանը, ծառի բնից կտրված, չորացավ կյանքից. և գիշերը դարձյալ դալարեց և ծաղկեց տաճարի մեջ։

Ցույց է տալիս, որ երբ մեղքերով կտրվում ենք մեր բուն արմատից և չորանում, և նույն գիշերը, այսինքն՝ ապաշխարության սգի և տրտմության մեջ, դարձյալ առողջանում ենք և պտղաբերում առաջվա պես։

Եվ այն՝ տաճարում, սրբության մեջ. այսինքն՝ եկեղեցու մեջ. որովհետև մեր ամբողջ սրբությունն այս եկեղեցու մեջ է կատարվում։

Եվ ոչ միայն սա։

Այլև կենդանիների և անկենդանների մեջ ապաշխարության շատ օրինակներ ունենք։

Ինչպես ծերացած արծիվը, արևին մոտ գնալով, նրանից խանձում է իր բոլոր փետուրները. և իջնելով՝ լվացվում է աղբյուրներում. և նորոգվում է մանկության փետուրներով։

Նույնպես և մենք, երբ հնացած մեղքերով ծերանում ենք, և հավատով ու հույսով ելնում ենք դեպի Քրիստոսի՝ արդարության արևը, և պակասեցնում ենք մեր մեղքերը, և իջնելով ապաշխարության և արտասուքի աղբյուրը՝ լվանում ենք մեզ։

Եվ այսպես (մեր մանկությունը նորոգվում է արծվի պես, ինչպես ասում է Դավիթը։)

Դարձյալ՝ արջի մասին ասում են, թե երբ կամենում է քուն մտնել, գնում է ջրի մոտ և խմում. և լվանում ամբողջ փորը. որ գարշության որևէ մաս չմնա և նեխելով չսպանի իրեն։

Մեզ համար նշան է, որ երբ մահվան քունն ենք մտնում, պետք է բոլոր մեղքերը մաքրենք մեզնից խոստովանության և ապաշխարության ջրով. որ մի փոքրիկ մեղք էլ չմնա. և մեզ չսպանի դատաստանի օրը։

Դարձյալ՝ տեսնում ենք օձերին, որ երբ մորթը հնանում է, և կամենում է ապականել իրեն, գնում մտնում է նեղ տեղեր. և ամբողջ հին մորթը դուրս է հանում. և նորն է հագնում։

Նույնպես մեր հնացած մեղքը, որ ապականության զգեստ է, պետք է մտնի ապաշխարության նեղության մեջ. որ սովն է, ծարավը և չարչարանքները. և սրանով մեղքերի հնությունը դեն դնել. և արդարության նոր գործեր ստանալ։

Չորրորդ՝ օրինակ ունենք պտղաբեր և անպտուղ ծառերը. որոնք գարնան ժամանակ կանաչում են և ծաղկով ու պտղով գեղեցկանում. և երբ ձմռան ցուրտն է հասնում, և հյուսիսային քամին է փչում, տերևաթափ են լինում. և մերկանալով տգեղանում են։

Նույնպես և մարդը արդարության գործով գեղեցիկ է՝ կանաչած և բարի պտղով ծաղկած. և երբ սառում է Աստծու հավատից և սիրուց, և սատանայական քամին է փչում նրա վրա, չորանում է և մերկանում բոլոր բարիքներից։

Եվ երբ Աստծու մարդասիրության հարավային քամին է փչում մեր հոգիներում, դարձյալ կանաչում ենք և ծաղկում առաջվա պես։

Հինգերորդ՝ այս երկիրը, գարնան ժամանակ բույսերով և ծաղիկներով զվարթացած, ձմռանը մեռնում է և անպտուղ է. տգեղանում է. և գարնանը դարձյալ առնում է անձրևն ու ջերմությունը և պտղաբերում։

Այսպես և մարդը զարդարված է բարի գործերով. և չորանում և տգեղանում է մեղքերով. իսկ երբ երկնային ցողը և Հոգու կրակը դարձյալ իջնում են հոգու վրա, վերստին զարդարվում է առաջին գեղեցիկ կերպարանքով։

Սրանք են ապաշխարության օրինակները։

Իսկ անփոփոխ առաքինության օրինակները շատ են կենդանիների մեջ։

Ինչպես եզը մշտապես և միշտ վաստակում է՝ ուսը մեր լծի տակ դրած։

Եվ էշը միշտ բեռնակրության մեջ է կենում։

Շունը միշտ տիրասեր է։

Այծյամը միշտ սրատես։

Ոչխարը ամեն ժամ զգոն։

Գառը միշտ անմեղ։

Նույնպես և մենք պետք է նրանց օրինակով միշտ և անփոփոխ լինենք մեր առաքինության մեջ։

Արագիլը արդար է։

Եվ տատրակը ողջախոհ։

Ուղտը խոհեմ։

Եվ առյուծը արի։

Որ և մենք պետք է կամքով ստանանք այն, ինչ նրանք բնությամբ ունեն։

Նաև տեսնում ենք շատ մշտադալար ծառեր. որոնք տերևը չեն թափում ամռանը և ձմռանը. ինչպես գիհին. նոճին. ձիթենին և այլն։

Նույնպես և մենք պետք է խաղաղության և խռովության մեջ պահենք մեր առաքինության գեղեցկությունը և չթափենք բարի գործերից. (որ իր պտուղն իր ժամին կտա։)

Նաև ապաշխարությունը երկրորդ ավազան է, որ լվանում է մեղքերը։

Ջուրը երկու աչքերի արտասուքն է. որ լվանում է հոգին և մարմինը։

Եվ մեղքերի մեռցնելը մահն է, որով Քրիստոսի հետ թաղվում ենք ավազանում. իսկ սրտի խոնարհությունը իբրև ավազանն իջնելն ու ելնելն է։

Մեղքերի խոստովանությունը Ամենասուրբ Երրորդության խոստովանությունն ու դավանությունն է։

Իսկ մեղքերն ատելը սատանայից հրաժարվելն է. ինչպես այնտեղ՝ մկրտության մեջ. նույնպես և այստեղ՝ ապաշխարության մեջ է կատարվում։

Եվ ինչպես այնտեղ մաքրվում ենք սկզբնական և ներգործական մեղքերից. նույնպես և այստեղ, ապաշխարության միջոցով, մաքրվում ենք մահացու և ներելի մեղքերից։

Դրա համար ապաշխարությունը երկրորդ ավազան է՝ մկրտության ավազանի ջրից հետո, որ մեկ անգամ է։

Ասենք այժմ, թե ի՞նչ է ապաշխարությունը։

Ապաշխարությունը գործված մեղքերի հանդիմանությունն է. այսինքն՝ երբ մեկը մտքում հիշում է մեղքերը և տրտմում է և զղջում, թե ինչո՞ւ արեցի, այն ժամանակ ափսոսում է և ապաշխարում։

Ափսոսալը հոգու մեջ է, որ ցավում է և փոշմանում, թե ինչո՞ւ գործեցի։

Իսկ ապաշխարելը՝ մարմնի մեջ. որ չարիքների փոխարեն բարին է գործում։

Եվ այս երկու բանով մարդը մոտենում է Աստծուն և հաճելի դառնում նրան. այսինքն՝ մեղքերի տրտմությամբ և Աստծուն ուղղված աղոթքներով։

Երբ վշտանում է մեղքերից, մտքով դառնում է Աստծուն. և աղոթքներով իր մեղքերի ներում է խնդրում։

Որովհետև երկու բանով է մեղավորը հեռանում Աստծուց. այսինքն՝ Աստծուց ետ դառնալով և դեպի մեղքերը դառնալով. որովհետև նախ երեսներս ետ ենք դարձնում Աստծու օրենքներից. և այսպես է լինում հեռացումն Աստծուց։

Եվ երբ մոտենում ենք Աստծուն, նախ թողնում ենք մեղքերի հեշտությունը, որին հետո հետևեցինք. և ապա դառնում ենք Աստծուն, որից նախ հեռացանք։

Եվ այսպես նախ մեղքերի համար տրտմելն ու զղջալն է. և ապա աղոթքներով և մտքով Աստծուն դիմելը և թողության ներում խնդրելը։

Դարձյալ՝ մեղքերի գործի մեջ երկու բան կար. նախ՝ Աստծու ատելությունը, որից անհաշտ խռովություն եղավ. և ապա՝ մեղքերի սերը, որից անքակտելի կապակցություն եղավ։

Նմանապես և ապաշխարությամբ մեղքերի ատելություն և քակտում է լինում. և աղոթքներով՝ սեր և հաշտություն Աստծու հետ։

Դարձյալ՝ մեղքերի գործը բարիքներից զրկվելն է և չարիքներ հավաքելը. դրա դեմ էլ ապաշխարության գործը չարիքների պակասեցումն է. և աղոթքներով՝ բարիքներով և շնորհներով լցվելը։

Դարձյալ՝ մեղքը նվազեցրեց Աստծու շնորհների և ուրախության լույսը. և աճեցրեց չարիքների և տրտմությունների խավարը։

Այսպես դրա դեմ ապաշխարելը փարատում է մեղքի և տրտմության խավարը. և աղոթքը լցնում է մեր հոգիները շնորհներով և խնդության լույսով։

Այն ժամանակ մարդու սիրտը միշտ ուրախության մեջ է բերկրում. և երեսը զվարթացած է. և մեղքերի տխրությունն ու թախիծն այլևս չեն ընկնում նրա սրտի մեջ. ինչպես գրում է առաքյալը։

(Ուրա՛խ եղեք Տիրոջով. դարձյալ ասում եմ՝ ուրա՛խ եղեք։)

Բայց այն, որ իմաստուն Սողոմոնն ասում է, թե. (եթե իշխանի հոգին ելնի քո դեմ, քո տեղը մի՛ թող նրան։)

Իշխան սատանային է կոչում. ինչպես և Տերը (աշխարհի իշխան է ասում։)

Եվ Պողոսն ասում է. (ըստ օդի իշխանության իշխանի, որ մտել է ապստամբության որդիների մեջ։)

Եվ իշխան է կոչվում երկու պատճառով։

Նախ՝ որովհետև մենք՝ մարդիկս, նրան իշխան դարձրինք մեզ վրա՝ մեր տկարությամբ և չար գործերով։

Բայց նա ինքը բնությամբ իշխանություն չուներ մեզ վրա. ինչպես եթե մի մարդ թողնի իր բնական տիրոջը և մտնի օտարների ծառայության. նույնպես և մարդիկ թողեցին իրենց Արարչի՝ Աստծու հրամանները և սատանայի կամքը գործեցին։

Երկրորդ՝ իշխան է կոչվում, որովհետև նրանցից մեկն իշխում է հպարտության վրա. և մեկը՝ բարկության. և ուրիշները՝ պոռնկության կամ ուրիշ որևէ չարիքի։

Արդ՝ իմաստունը խրատում է, թե երբ սատանայի չար ոգիները ելնեն քո դեմ և մոլորեցնեն մեղքի մեջ՝ կամ բարկության, կամ ցանկության, կամ ագահության, կամ ուրիշ որևէ ծանր կամ թեթև մեղքի մեջ, առաքինության քո տեղը և այն վարձը, որ առաջ ունեիր, մի՛ թող հուսահատությամբ և հեղգությամբ. այլ առավել ժրացի՛ր և պինդ կանգնիր և արի եղիր քո գործում։

Որովհետև սատանան երկու կերպով է գայթակղեցնում մարդուն։

Նախ՝ որ խաբեությամբ ձգում է մեղքի մեջ՝ հոգեկան կամ մարմնական։

Հոգեկան են ամբարտավանությունը. սնափառությունը. նախանձը. բարկությունը. ատելությունը և այլն։

Եվ մարմնական՝ ծուլությունը. ագահությունը. գողությունը. պոռնկությունը և այլն։

Սա է մոլորության առաջին կերպը։

Երկրորդն այն է, որ մեղքը գործելուց հետո մարդուն ձգում է հուսահատության և հեղգության մեջ։

Ուրեմն պետք է, որ մարդն այսպես զգույշ կենա. գործից առաջ պատրաստ կենա, որ չմոլորվի և չընկնի մեղքի մեջ։

Ապա եթե մարմնի թուլությունից կամ սատանայի պատրանքներից գլորվի և ընկնի մեղքի մեջ, մեղքը գործելուց հետո պետք է կրկին ապաշխարություն ստանա և ժիր կենա աղոթքներով և արտասուքով։

Մեկ՝ գործված մեղքերի համար թողություն խնդրել. և մյուսը՝ գալիքի համար ամրանալ և պնդանալ. որ չհուսահատվի։

Իսկ թե ի՞նչ է հուսահատվելը, այն է, որ հոգու երեք մասերով տկարանում է բարի գործի մեջ։

Որովհետև բանական մասը տրտմում է և խավարում սովորականից. և ցասումնական մասը հուսահատվում է քավությունից. և ցանկությամբ գերի է դառնում մեղքի հեշտությանը։

Եվ այսպես հուսահատությունն է տիրում։

Այն ժամանակ հեծում է և մռնչում և հոգոց հանում ինքն իր մեջ. և տրտմում է, թե այլևս չեմ բժշկվի և չեմ ելնի մեղքերից. ինչպես ասում է մարգարեն. (ամբողջ օրը տրտում էի գնում. որովհետև իմ անձը չարչարանքներով լցվեց. և իմ մարմնի համար բժշկություն չկա։)

Եվ որտե՞ղ լինի, որ մեղքերի ծանրությունից բռնի Քրիստոսի շնորհից. և նրանով մաքրվի մտքի խղճից։

Եվ թե ինչպե՞ս է մարդը բռնում Քրիստոսի շնորհից։

Պետք է իմանալ, որ Քրիստոսի շնորհն այն է, որ մեր մեղքերի քավություն և թողություն է շնորհում։

Եվ ապաշխարողը պետք է մշտապես երկուսն էլ մտքում պահի. այսինքն՝ Քրիստոսի շնորհները և իր մեղքերը։

Որովհետև եթե մեկը մտածի առանց մյուսի, կրկնակի վնաս է լինում. այսինքն՝ եթե միայն Քրիստոսի շնորհները մտքում դնի և անխտիր մնա մեղքերի մեջ, դա հույսով մեղանչելն է. և ով հույսով է մեղանչում, անհույս է կորչում։

Եվ ով միայն մեղքերն ունի մտքում, և ոչ քավության շնորհները, այդպիսին հուսահատ է. դրա համար, երբ մտքում մշտապես պահում ենք մեր մեղքերի բազմությունը և Քրիստոսի շնորհների առավելությունը, այն ժամանակ մեր հույսն է առողջանում. և արիանում ենք հավատի, հույսի և Քրիստոսի սիրո մեջ, որ քավում է մեր մեղքերը։

Դրա համար ասում է առակը. (աղերսանքը ետ է դարձնում մեծամեծ մեղքերը. ) այսինքն՝ երբ չար իշխանը՝ սատանան, ընկղմում է և ձգում մեղքերի որոգայթը, անհուսությամբ մի՛ կորչիր. այլ աղոթքներ և աղաչանքներ մատուցիր Աստծուն. և նա կքավի քո մեղքերը՝ թե՛ մեծ, թե՛ փոքր։

Որովհետև եթե ուրացար Աստծուն և ելար քո հավատից, Պետրոսի պես աղերսի՛ր նրան դառն արտասուքով, և կքավվես։

Եվ եթե սպանեցիր և արյուն թափեցիր, Դավթի պես՝ քո մահճում, հեծությամբ և արտասուքով. և նա կթողնի քեզ քո մեղքերը։

Եթե պոռնկացար և շնացար, պոռնիկ կնոջ պես նստիր Քրիստոսի ոտքերի մոտ. այսինքն՝ քահանաների. և արտասուքով աղերսիր նրան և թողություն խնդրիր. և նրա հետ խաղաղությամբ կարձակվես։

Հիշի՛ր, որ մաքսավորին արդարացրեց տաճարում։

Ավազակին խոսքով մտցրեց դրախտ։

Ղունկիանոսին, որ նիզակով խոցեց Քրիստոսին, իր աշակերտը դարձրեց։

Պողոսին, որ քարկոծեց Ստեփանոսին, իր ընտիր անոթը և առաքյալ դարձրեց՝ նրա անունը հեթանոսներին տանելու։

Հիշի՛ր, որ բորոտից չէր գարշում. Քրիստոսը մեղավորների հետ էր ուտում. կույրին լուսավորում էր. և խուլերին լսել էր տալիս, երբ հավատով աղաչում և խնդրում էին նրանից. որովհետև բոլորին աննախանձաբար էր շնորհում խնդրածը։

Նույնպես, եթե չափազանց մեղավոր լինես և մեծամեծ մեղքեր ունենաս, երբ աղերսես և աղաչես Քրիստոսին, կքավի քո մեծամեծ մեղքերը։

Եվ մեծ մեղքերի հետ փոքրերն էլ է ներում և չի հիշում։

Այն ժամանակ ապա մաքրվում ես մեռելոտի գործերից. և սրբվում ես քո մտքի խղճից՝ Քրիստոսի շնորհներով։

Ինչպես ասում է առաքյալը հռոմեացիներին. (երբ թշնամի էինք, մեզ հետ հաշտվեց իր Որդու մահով. իսկ այժմ, երբ հաշտվել ենք, մի՞թե ամեն ինչ չի շնորհի մեզ։)

Այսինքն՝ երբ Ադամի մեղքերով Աստծու հետ թշնամի էինք, Հայր Աստված այնքան սիրեց մեզ, որ իր միածին Որդուն մահվան տվեց մեզ համար։

Եվ մենք մահվան էինք արժանի. (որովհետև այն անձը, որ մեղանչի, նա էլ կմեռնի։)

Ինքը՝ Աստծու Որդին, մեռավ և վճարեց մեր պարտքերը. և բազում հանցանքներով դատապարտված էինք, Սուրբ Հոգին բոլորը քավեց և շնորհեց մեզ։

Դարձյալ՝ սևացել էինք Ադամի մեղքերից և զազրացել մեր գործերից. Սուրբ Հոգին մաքրեց մեզ. և իր տաճարն ու բնակարանը դարձրեց։

Հայր Աստծու թշնամիներին որդեգրության հասցրեց և Քրիստոսի եղբայրակից դարձրեց, և իր զավակը. որովհետև Սուրբ Հոգին է ծնում մեզ սուրբ ավազանից։

Արդ՝ այժմ, երբ երկնավոր Հայրը տեսնում է մեզ մեղքերից խոցոտված և սատանայից փախած և իրեն դիմած, մի՞թե արգելում է մեզ։

Որովհետև ասաց. (ով ինձ մոտ է գալիս, դուրս չեմ հանի։)

Այլ երկնավոր Հայրը ընդառաջ է ելնում, ինչպես անառակ որդուն. և համբուրում է մեզ. և սրբում է մեր արտասուքը։

Իր գիրկն առնելով՝ պարսպում է աստվածային բազկով։

Այն ժամանակ սատանան այլևս չի կարող խաբել մեզ. որովհետև ճանաչեցինք մեղքը և սատանային, որ ստախոս էր և խաբող։

Եվ չի կարող բռնությամբ քարշ տալ մեր հոգիները և տանել տանջանքների։

Տե՛ս, որ այժմ, թեպետ մեղավոր ենք, մեր Հոր գրկում ենք՝ մեղքերից դառնալով։

Որովհետև նա է մեր բնիկ Տերը. և նա է մեր սեփական Արարիչը. որ տվեց իր աստվածային արյունը և գնեց մեզ. իր արյամբ գնվածներին չի կորցնում։

Որովհետև երբ մոլորված ոչխար էինք, քաջ Հովիվը ետ դարձրեց և խառնեց երկնավոր հոտին. այժմ, որ գալիս ենք Հովվի մոտ, մի՞թե հեռացնում է։

Երբ կորած դրամ էինք, գտավ մեզ. այժմ իր գտած պատկերը մի՞թե կորցնում է։

Նա, որ այն ժամանակ, երբ երեսներս դարձրել էինք և փախչում էինք նրանից, եկավ իր անճառ գթությամբ և բռնեց մեզ, այժմ, երբ դառնում ենք նրան և խնդրում, մի՞թե հեռանում է մեզնից։

Նա, որ այն ժամանակ առանց խնդրելու տվեց մեզ, այժմ, երբ արքայությունն ենք խնդրում նրանից, մի՞թե խնայում է։

Առատ է գթությամբ. մեծ է ողորմությամբ. կարող է և ամենազոր։

Ինչպես այն ժամանակ ավազանի ջրով, այժմ արտասուքով է բաշխում մեզ՝ մեղավորներիս, թողություն. և անարատ, առանց սպիի, առողջացնում է մեր Քավիչը՝ Հիսուս Քրիստոսը, և նրա Սուրբ Հոգին։

Որով և որի հետ Հայր Աստծուն՝ մեր ծնողին և մարդասերին, երեք անձնավորությանը և մեկ Աստվածությանը, վայել է փառք, իշխանություն և պատիվ. այժմ և միշտ և հավիտյանս. ամեն։

Նույնի քարոզը զղջման մասին. այն խոսքի վրա՝ (Մեղքը ատեցի և արհամարհեցի. և քո օրենքը սիրեցի։)

Սաղմ. 118. 163։

(Գլուխ ՀԷ)

Զղջման եկածները պետք է բարձրաձայն ասեն Դավթի խոսքը. (մեղքը ատեցի և արհամարհեցի։)

Որովհետև պետք է զզվել և փախչել մեղքերի գարշահոտությունից. որովհետև իր գործողներին ուղարկում է կործանման և ապականության։

Պետք է իմանալ, որ մեղքը կրկնակի է. մեկը կամավորն է, և մյուսը՝ ակամայը։

Այն, որ ակամա է, և տգիտությամբ, և տկարությամբ, ներելի է և թողելի. ըստ այն խոսքի. (իմ մանկության և անգիտության մեղքերը մի՛ հիշիր։)

Իսկ այն, որ կամավոր է, և գիտությամբ, և կարողությամբ, մահացու է և անթողելի. ըստ առաքյալի. (եթե կամակոր մտքով հանցանք գործենք, մեղքերի համար այլևս պատարագ չկա. այլ դատաստանի ահեղ ակնկալություն. և կրակի նախանձը, որ պիտի ուտի հակառակորդներին։)

Եվ այս երկու մեղքերը այսպես են զանազանվում. այն, որ ակամա է, գայթելն է. իսկ կամավորը՝ մեղքի մեջ թավալվելը։

Դարձյալ՝ ակամայը հանցանք գործելն է. իսկ կամավորը՝ մեղանչելը։

Դարձյալ՝ ակամայը մեղքի փորձանք է. իսկ կամավորը՝ մեղքին ծառայելն է. (որովհետև ով մեղք է գործում, մեղքին է ծառայում, ասում է Տերը։)

Փորձանքն այնպես է, ինչպես մշակը, որ չի հավանում չար տիրոջը, և միմյանցից բաժանվում են. իսկ ծառան չի կարող ազատվել, այլ իր կամքով կորացել է մեղքի տակ. և մեղքը չարչարում է նրան, ինչպես չար տերը՝ ծառային։

Արդ՝ կամավորը կրկնակի է։

Նախ՝ այն, որ իր կամքով և գիտությամբ է գործում մեղքը։

Եվ երկրորդ՝ այն, որ մեղքը գործելուց հետո անզղջա է մնում նույնի մեջ. այդպիսին իրավամբ առանց թողության է մնում. որովհետև չի զղջում. ո՛չ մեղքից առաջ, և ո՛չ մեղքից հետո. այլ անզղջա կամքով մնում է նույնի մեջ, ինչպես սատանան, և նրա հետ է դատապարտվում։

Նմանապես կրկնակի է և ակամայը։

Նախ՝ այն, որ անգիտությամբ և ոչ կամովին է գործում մեղքը։

Եվ երկրորդ՝ այն, որ գործից հետո զղջում է մեղքից։

Եվ այսպես սա թողություն է գտնում. որովհետև կամ մեղքից առաջ, կամ մեղքից հետո զղջում և մտքի խիղճ ունի։

Եվ կասեմ, թե ո՞րն է զղջումը, կամ մտքի խիղճը, կամ տրտնջականը։

Սրանք բոլորն առհասարակ զղջում են հոգու մեջ և փոշմանել. բայց տարբեր կերպով։

Զղջումը կամքինն է. և մտքի խիղճը՝ իմացականինը. և տրտնջականը՝ կարողականինը։

Եվ այս երեքը մեղքից հետո են տիրում մարդու մեջ։

Այսպես կամավորի դեմ զղջումն է. գիտության դեմ՝ մտքի խիղճը. կարողության դեմ՝ տրտնջականն է ելնում։

Սրանց մասին ասում է Հովհաննեսը կաթողիկե թղթում։

(Եթե մեր սրտերը մեզ չհանդիմանեն, մաքրված կլինենք։)

Եվ առաքյալն ասում է Հռոմեացիների թղթում։

(Որտեղ մեղքերն ավելացան, այնտեղ շնորհներն առավելացան։)

Երեք իմաստ ունի։

Նախ՝ հեթանոսները, որ մեղքերով առավել էին կուռքերի և գործերի մեջ, Քրիստոսի շնորհներն առավելացան հավատի և բարիքների մեջ։

Երկրորդ՝ մկրտվածը, որ փոքր երեխա է մկրտվում, միայն սկզբնական մեղքից է մաքրվում։

Իսկ ով երեսնամյա է, մաքրվում է սկզբնականից և ներգործականից. որովհետև այնտեղ շնորհն առավելանում է։

Երրորդ՝ ապաշխարության մեջ. ով քիչ մեղք ունի և խոստովանում է, քիչ շնորհով. իսկ ով ավելի և մեծամեծ ունի, շատն ու մեծը թողնվում են նրան. և բազում շնորհներ և պարգևներ է ստանում Աստծուց։

Եվ երկու բանով է սա առավելանում։

Նախ՝ որ մեծ մեղքերի թողությամբ մեծ շնորհներ ստացավ Աստծուց։

Եվ երկրորդ՝ որ ավելի է սիրում սա, որ մեծ շնորհներն ստացավ. ըստ այն խոսքի. (ով շատ է սիրում, շատ թողություն է գտնում։)

Օրինակ՝ կրակը, որ ավելի շատ նյութ է գտնում, մեծ բոց է արձակում և լուսավորում. նույնպես և ավելի շատ և մեծամեծ թողության մեջ Հոգու շնորհն ավելի է լուսավորում հոգին։

Եվ որովհետև մեղքերի լվացարանը «մեղան» է և զղջումը. և որքան ավելի է զղջումը սրտում և «մեղան»՝ լեզվի վրա, այնքան ավելի է մաքրվում մեղքերից. ինչպես ավելի շատ ջրով ավելի է մաքրվում հագուստի աղտը։

Նույնպես և մեղքերի աղտը հոգուց. ինչպես ասում է մարգարեն. (եթե ձեր մեղքերը լինեն ձանձախարիթի պես, որ քսուքի մուրն է, ձյան պես սպիտակ կանեմ ապաշխարությամբ։

Եվ եթե լինեն որդան կարմիրի պես արյունով, բրդի պես մաքուր կանեմ զղջումով և խոստովանությամբ և ապաշխարությամբ։)

Դրա համար ասում է. (որտեղ մեղքերն ավելացան, շնորհները թող առավելանան։)

Եվ սա հայտնապես ասում է Ավետարանում։

(Քաղաքում մի մեղավոր կին կար. երբ լսեց, թե Հիսուսը բազմած է բորոտ Սիմոնի տանը, իր յուղը բերեց. և արտասուքով թրջում էր նրա ոտքերը։)

Երեք եղանակով է մարդը գնում ուրիշների տուն. և Քրիստոսն այս երեք կերպով է գալիս մեր տները։

Նախ՝ մեծարվելով. ինչպես Քրիստոսը գնաց Սիմոնի տուն, որ աղաչեց նրան, որ իր հետ ճաշ ուտի։

Եվ մենք, երբ աղաչում ենք նրան, Քրիստոսը գալիս է մեր հոգու տունը։

Երկրորդ կերպով՝ ինքնակամ է գնում. ինչպես գնաց Զաքեոսի տունը. այսպես երբեմն Քրիստոսն ինքն իր կամքով և հոժարությամբ է գալիս և իջնում մեր մեջ։

Երրորդ կերպով՝ ինչպես աղքատներն են շրջում մեր դռներին. այսպես և Քրիստոսը աղքատների կերպարանքով է շրջում մեր դռներին։

Ինչպես ասում է Տեսիլքը Քրիստոսի դեմքով, թե. (ես բախում եմ դռները. և եթե մեկը բացի, կմտնեմ նրա մոտ. և հաց կուտեմ նրա հետ, և նա՝ ինձ հետ։)

Որովհետև Քրիստոսը շատ է սիրում բնակվել մարդկանց հետ. այսինքն՝ մեր հոգիներում. և սեղանակից լինել մեզ. ինչպես այստեղ բնակվեց Սիմոնի տանը. և հաղորդվեց Մարիամ Մագդաղենացու հետ։

Որովհետև նա երեք տեսակ պատարագ բերեց Քրիստոսի առաջ, բայց թթու էր. և Քրիստոսն այնտեղ ուրիշ երեք տեսակ կերակուր խառնեց։

Առաջին կերակուրը մեղավորի կատարյալ զղջումն էր. և Քրիստոսինը, որ ողորմեց նրան։

Երկրորդ՝ խոստովանելը. և Քրիստոսինը, որ ներեց նրան։

Երրորդ՝ ապաշխարելը. և Քրիստոսինը, որ տվեց նրան երկնքի արքայությունը՝ ասելով. (դո՛ւստր, գնա խաղաղությամբ. քո մեղքերը թող ներված լինեն քեզ։)

Բայց Սիմոնն անիրավ դատեց Քրիստոսին և կնոջը. որովհետև ասաց. (եթե սա մարգարե լիներ, կիմանար, թե ինչպիսի կին մոտեցավ. և Մարիամին՝ որովհետև աղտոտ էր համարում նրան։)

Դրա համար Քրիստոսն ասաց. (Սիմո՛ն, ուզում եմ քեզ մի բան հարցնել. մի փոխատուի երկու պարտապան կար. մեկը պարտք էր հինգ հարյուր դահեկան. և մյուսը՝ հիսուն։)

Հինգ հարյուր պարտք էր Մարիամը. որովհետև հինգ զգայարաններով կատարյալ հարյուրով բոլոր մեղքերը գործել էր։

Իսկ հիսունը պարտք էր Սիմոնը. որովհետև ավելի քիչ էր. և հիսունը հինգ անգամ տասն է, և տասը անգամ հինգ. և սա հինգ զգայարաններով մեղանչել էր տասը պատվիրանների օրենքի դեմ. և երկուսին էլ շնորհեց։

Որովհետև ամեն ոք, որ մեղանչում է, չի կարող վճարել առանց Աստծու ողորմության. ինչպես մարդն ինքնիրեն կարող է փոսն ընկնել. բայց ինքնիրեն չի կարող ելնել։

Եվ այս մեղավոր կինը շատ բարիքներ է սովորեցնում մեզ։

Նախ՝ որ ուրիշ մեղավորներն ուշացնում են խոստովանությունը. իսկ սա, երբ լսեց Քրիստոսի մասին, նույն ժամին եկավ խոստովանության։

Երկրորդ՝ ոմանք մեծ մեղքերը թաքցնում են, որից գարշելի հոտ է ելնում. իսկ սա բոլորը հայտնեց. այդ է, որ ամբողջ յուղը թափեց։

Երրորդ՝ որ ուրիշները խոստովանությունից հետո դառնում են մեղքերին՝ իրենց փսխածին. իսկ սա մնաց Հիսուսի ոտքերի մոտ։

Չորրորդ՝ որ ուրիշները լրբությամբ պարծենում են իրենց մեղքերով մարդկանց առաջ. իսկ սա՝ ամոթով, և չէր կարողանում վեր նայել։

Հինգերորդ՝ որ ուրիշները ծիծաղելով են խոստովանում. իսկ սա՝ լալով։

Վեցերորդ՝ ուրիշները տրտնջալով և տրտմությամբ են ապաշխարում. իսկ սա՝ ուրախությամբ. և իր մազերով էր սրբում, որ պատիվ է. նշանակում էր այս աշխարհի մեծությունը, թե պետք է ամբողջը թափել Քրիստոսի ոտքերի վրա, որոնք աղքատներն են. ինչպես նա ամբողջ յուղը թափեց։

Եվ պետք է իմանալ, որ մեղքերից զղջալու վեց պատճառ կա։

Նախ՝ ծերությունը, որի մեջ մարմնի ախտը սպառվում է. և հոգին զորանում է. և զղջում է մեղքերից։

Երկրորդ՝ հիվանդությունը. որի մեջ մարմնի պարարտությունը նվազում է, և տկարանում է։

Երրորդ՝ աղքատությունը. որի մեջ կերակուրի և ըմպելիքի պակասություն կա։

Չորրորդ՝ լսելիքի միջոցով՝ խրատի և քարոզների խոսքով զղջում ենք մեղքերից։

Հինգերորդ՝ տեսողության միջոցով, աշխարհի պատուհասը տեսնելով զղջում ենք մեղքերից՝ սրանք տեսնելով կամ կրելով։

Վեցերորդ՝ Աստծու շնորհների ծագումը ներսում՝ հոգու մեջ, որ լուսավորում է միտքը և դարձնում է մեր կամքը դեպի բարին. ինչպես զղջաց պոռնիկ կինը. և արտասուքով թրջում էր Հիսուսի ոտքերը։

Որովհետև սա է ուղիղ զղջման նշանը, որ մտքի խիղճը կսկծեցնում է սիրտը. և գագաթը բարձրանալով՝ արտասուք է թափում աչքերից։

Եվ սա էլ պետք է իմանալ, թե որտե՞ղ են թողնվում մարդու մեղքերը. զղջման՞ մեջ, թե՞ խոստովանելու, թե՞ ապաշխարելու։

Որովհետև ոմանք ասում են՝ զղջման մեջ. եթե զղջման մեջ է թողնվում, ապա ինչո՞ւ ենք խոստովանում. եթե խոստովանելու մեջ է թողնվում, ապա ինչո՞ւ ենք ապաշխարում. և եթե ապաշխարությունն է թողնում, ապա ինչո՞ւ ենք խոստովանում։

Եվ ի՞նչ է այն, որ ասում է. (ասա՛ քո մեղքերը, որ արդարանաս. ) այսինքն՝ խոստովանելով։

(Եվ երբ հոգոց հանեք և հեծեծեք, կասեմ, թե ահա այստեղ եմ. ) այսինքն՝ սրտի զղջման մեջ։

Եվ սա տարակույս է ապա. և այսպես է լուծվում։

Որովհետև երբ սրտում զղջում ենք և դառնում մեղքերից, նույն ժամին Աստված թողնում է և հաշտվում մեղավորի հետ. ինչպես ասում է. (դարձե՛ք ինձ, և ես կդառնամ ձեզ. ) այսինքն՝ զղջումով։

Օրինակ՝ երբ փակված աչքերը նորից բացում ենք, իսկույն տեսնում ենք լույսը. նույնպես, երբ սրտում զղջումով դառնում ենք մեղքերից, Աստված ծագեցնում է շնորհների լույսը. և թողնում է մեր մեղքերը. բայց իր կողմից թողեց։

Բայց երբ խոստովանում ենք, մեզնից՝ մեր անձից է մաքրվում և քավվում մեղքը. դրա համար զղջումից հետո պետք է խոստովանել, որ քահանան արձակի մեզ մեղքերի կապանքից։

Եվ խոստովանությունից հետո ապաշխարում ենք. որովհետև այն, որ հավիտենական պատժի պարտական էր, զղջումով և խոստովանությամբ քիչ և ժամանակավոր դարձավ. և երբ ապաշխարում ենք, այսինքն՝ ինչ լուծ որ քահանան դնում է, մեղքերի փոխարեն բարին ենք անում, ազատվում ենք պատիժներից։

Եվ սա է պատճառը. որովհետև մեղքերի գործը մեր հոգիներում է՝ ըստ սովորության. և Աստծու հիշումը՝ ըստ արդարության. և հավիտենական տանջանքների մեջ՝ ըստ պատժի։

Որովհետև մեղքի մեջ երեք բան կա. այսինքն՝ գործը. և հիշումը. և պատիժը։

Գործը մեր մեջ է. հիշումը՝ Աստծու մոտ. և պատիժը՝ տանջանքների մեջ, ինչպես ասացինք։

Բայց արդ՝ երբ զղջում ենք մեղքերից, Աստված թողնում է մեղքերը. և հանում է իր հիշողությունից. և երբ խոստովանում ենք, ջնջում ենք մեր անձից. և քահանան արձակում է մեղքերի սովորության կապը. և երբ ապաշխարում ենք, ազատվում ենք հավիտենական տանջանքներից։

Ուրեմն հայտնի է, թե ինչպիսին է մեղքերի թողությունը։

Եվ սրանց համար օրինակ ունենք սուրբ գրքերից։

Անիրավ տնտեսը, մահվան մոտեցած, ասում էր. (գործել չեմ կարող, մուրալ ամաչում եմ. ) որովհետև ապաշխարության ժամանակն անցել էր, և մահվան էր մոտեցել։

Միտքը կանչեց երկու պարտապաններին. այսինքն՝ հոգին և մարմինը. և հոգեկան մեղքերից թողեց պարտքի կեսը. և մարմնավորին թողեց հինգից մեկ մասը։

Որովհետև միտքն անըմբռնելի էր և դյուրամեղ. իսկ մարմինը կարող ենք բռնել. իսկ զղջացած միտքը սրանց համար թողեց մեղքերի պատիժներից պատիժների կեսը և հինգերորդ մասը։

Սա՝ զղջման մասին։

* Իսկ խոստովանության մասին ունենք Դավթից. երբ ասաց՝ մեղանչեցի Տիրոջ դեմ, (Տերը անցկացրեց քեզնից քո մեղքը. և չես մեռնի, ասում է։)

Սակայն խղճի սուրը նրա տնից չպակասեց։

(Լվացի, ասում է, ամբողջ գիշեր իմ մահիճը. և իմ արտասուքով իմ անկողինը թրջեցի։)

Եվ դրա համար հետո հալածվեց Աբիսողոմից։

Արդ՝ տե՛ս, որ հավիտենական պատիժը ժամանակավոր դարձավ, երբ խոստովանեց Նաթանին. այսպես բոլոր մեղավորների մասին հասկացիր, թե զղջումով, խոստովանությամբ և ապաշխարությամբ են քավում։

Բայց տե՛ս, որ ապաշխարության մեկ և նույն գործը փոխարինություն է այն մեղքերի, որ գործում ենք, և հավիտենական փառք է. ինչպես ասում է սուրբ Եփրեմը Դավթի մասին։

Որովհետև երեք պատճառով են խոստովանորդի համար ապաշխարություն կարգում։

Նախ՝ որ հեռանա չարից՝ ապաշխարությամբ պարսպված։

Երկրորդ՝ որ հավիտենական պատիժը չկրի. այլ ժամանակով կրի։

Երրորդ՝ որովհետև արդարների և կատարյալ խոստովանողների համար փառք է և պսակ։

Դարձյալ՝ մեղքերը քավելու և ապաշխարելու օրինակներն այսպիսիք են։

Որովհետև ինչպես եթե մեկը սրտից սիրելի մեռել ունենա, և վտանգի աղետի առաջ ամեն ինչ անտեսի սիրելիի տրտմության պատճառով. երկրորդ՝ ինչպես մարմնի վրա մի սաստիկ վերք. երրորդ՝ անդամներից կտրված մի մաս. որոնց համար չեն դադարում անչափ արտասուք թափել, նույնը պետք է կրել և մեղքերի ապաշխարությունների մեջ։

Իսկ նրանք, որ գալիս են սրանց, այսինքն՝ մեղքերի ատելության և քավելու, պետք է այս կերպ լինեն։

Ասել մեր դյուրասայթաք և վայրաքարշ բնությանը։

Երկինք հրավիրվեցիր և դրախտ, ինչո՞ւ ես ջանում դժոխք իջնել. և խոցոտող փշեր հավաքել։

Աչքերդ մյուս զգայարաններիդ և անդամներիդ հետ խրատվեցիր շարժել դեպի բարին. ինչո՞ւ ես մեկին շարժում դեպի չարը, և մյուսներին՝ ուրիշ ավելի վատթար բաների։

Ասում ես, թե զղջում ես և բոլոր բարիքները գործում, բայց միայն խորհուրդների մեջ. և չես խորհում վախճանի օրվա մասին. (որովհետև որոգայթի պես է հասնում. ) և այն ժամանակ ո՛չ ողբի ձայներ. (և ո՛չ եղբայրն է փրկում. և ո՛չ փրկանքի գինը. և ո՛չ հարստությունը կօգնի։)

Այլ ի՞նչ. (աչքերի լաց և ատամների կրճտոց։)

Անշեջ կրակը. և անքուն որդը. այրում և տոչորում. շոշափելի խավար. և գարշահոտ տեղ։

Այնքան, որ սաստիկ ցավերից ոչ ոք չի կարող տեսնել. այլ միայն իրեն է համարում չարչարանքների մեջ. և մխիթարություն և օգնականներ չունի, ինչպես ասվեց։

Եվ արդ՝ ո՛վ իմ անձ, այս գիտենալով՝ ինչո՞ւ ես հեղգանում. որովհետև կարող ես հեշտությամբ ազատվել այս ամենից և բարության մեջ լինել՝ զղջման և ապաշխարության քաղցր լծով և փոքր բեռով, մինչ սրանք դեռ չեն հասել։

Եվ ինչպես մարմնի բժշկության համար զորավոր և ազդու դեղեր կան. այսպես էլ հոգիների բժշկության համար՝ սիրո սերը Աստծու և ընկերների հանդեպ. և ողորմությունը կարոտյալներին. և մնացածը նմանապես։

Որին թող արժանի անի և մեզ Քրիստոսը. և նրան փառք հավիտյանս. ամեն։

Նույնի քարոզը խոստովանության մասին. այն խոսքի վրա՝ (Խոստովանե՛ք միմյանց ձեր մեղքերը. և աղոթե՛ք միմյանց համար։)

Հակոբ. 5. 16։

(Գլուխ ՀԸ)

Նախ պետք է իմանալ, որ խոստովանությունն անհրաժեշտ է. ինչպես մկրտությունը։

Որովհետև նախ մկրտությունն է, և ապա մյուս բոլոր խորհուրդները։

Նույնպես նախ խոստովանությունն է, և ապա մյուսները՝ ապաշխարությունը, պահքը, աղոթքը և այլն։

Բայց վարդապետներն ասում են, թե խոստովանությունը թաքցրած մեղքերը հայտնելն է՝ թողության հույսով. որովհետև խոստովանության նյութը մեղքն է. և գործը՝ խոսքով հայտնելը. և վախճանը՝ թողության հույսը։

Բայց խոստովանությունը երկու է. մեկը մտավոր. և սա Աստծուն է լինում. որովհետև մարդը միշտ և մշտապես պետք է իր մեղքերը փռի Աստծու առաջ իր մտքում. և մյուսը՝ խոսքով. և սա պետք է հայտնել քահանային։

Եվ սա տասը պատճառով։

Նախ՝ որովհետև մարդը հոգի է և մարմին. դրա համար պետք է հոգով և մարմնով կատարելապես խոստովանի. և այն՝ քահանային, որ հոգու հայրն է և մարմնի դայակը։

Երկրորդ պատճառ՝ որովհետև Քրիստոսի մարմնանալուց առաջ միայն մտքով էին խոստովանում Աստծուն. իսկ երբ մարդ եղավ, պետք է խոստովանել մարդուն, որ Քրիստոսի փոխանորդն է. այսինքն՝ քահանային։

Երրորդ՝ որովհետև քահանաներին տվեց կապելու և արձակելու իշխանություն. ցույց է տալիս, թե նրանք են մեղքերի դատավորները. և նրանց պետք է խոստովանել։

Չորրորդ՝ որովհետև քահանայինն է կատարել եկեղեցու յոթ խորհուրդները. մկրտելը. պատարագելը. պսակելը և մնացածը։

Նույնպես քահանան է դնում ապաշխարությունը, որ խորհուրդներից մեկն է. դրա համար քահանային ենք խոստովանում. որովհետև խոստովանությունն ապաշխարության մասերից մեկն է և ամենից առաջինը։

Հինգերորդ՝ որովհետև քահանան մեղավորների քավիչն է. ինչպես հայտնում է նրա անունը. որովհետև «քահանա» թարգմանվում է «քավիչ». դրա համար պետք է քահանային խոստովանել։

Վեցերորդ՝ որովհետև քահանան Աստծու և մարդու հաշտության միջնորդն է և բարեխոսը. դրա համար պետք է քահանային խոստովանել. որ հաշտեցնի Աստծուն մեղավորի հետ։

Յոթերորդ՝ որովհետև քահանան Քրիստոսի թարգմանն ու լեզուն է մեղավորի մոտ, որով խոսում է մեղավորի հետ նրա զղջման և դարձի մասին. ըստ այն խոսքի. (ով պատվականն անարգից է հանում, իմ բերանը կկոչվի. )

դրա համար պետք է քահանային խոստովանել։

Ութերորդ՝ քահանան Քրիստոսի առաջ աղերսում է մեղավորի զղջումը. և նրանից իջեցնում է թողության շնորհը զղջացածի վրա. որովհետև թողությունը զղջացածինն է։

Իններորդ՝ որովհետև քահանան (ամենակալ Աստծու հրեշտակ է և օրենսդիր, ինչպես ասում է մարգարեն։)

Որովհետև հրեշտակի գործն է կատարում և օրենք է դնում. դրա համար նա է պահանջում Աստծու օրենքների պահպանությունը։

Տասներորդ՝ որովհետև քահանան սրբի և պղծի, արատավորի և անարատի քննողն ու դատողն է. ինչպես ասում է օրենքը, թե. (նրանք կզանազանեն պիղծն ու սուրբը. և արյան դատաստանի վրա նրանք կկանգնեն։)

Եվ հայտնի է, որ Տեր է կոչվում, այսինքն՝ դատող և պատժող։

Դրա համար Քրիստոսի տիպով քահանան նստում է դատողական աթոռին. և մեղավորը՝ ձախից, ձախակողմյան դասի օրինակով. գլխակոր և ամոթալից. արտասվալից աչքերով և սրտի հառաչանքով խոստովանում է իր հանցանքները, ինչպես Քրիստոսին. և նա իր կարգի իշխանությամբ տալիս է նրան թողություն. և դնում է ապաշխարությունը՝ ըստ դատաստանի քննության և ըստ վճռի՝ ծանր և թեթև։

Սրա համար պետք է միայն քահանային խոստովանել, և ոչ ուրիշ որևէ մեկին։

Եվ եթե մեկն ասի՝ ի՞նչ խորհուրդ կա, որ քահանային խոստովանելով թողություն է լինում։

Ասում ենք, թե շատ է։

Բայց այժմ քիչն ենք ասում՝ օրինակով և հայտնի, որ հասկանաք։

Առաջին խորհուրդն այն է, որ երբ մեղքեր ենք գործում, եկեղեցու կանոնների և Աստծու պատվիրանների պարտական ենք լինում. այն ժամանակ պետք է գալ և ասել, թե ո՞ր պատվիրանն է անցել. որ քահանան իմանա, թե քանի անգամ է անցել. և ո՞ր մեղքն է գործել։

Ուրեմն նա, որ գալիս է քահանայի առաջ, հնազանդվում է կանոններին. և նա, որ ասում է՝ մեղանչեցի Աստծու դեմ, հնազանդվում է Աստծու պատվիրանին. և քահանան իշխանությամբ և աղոթքներով արձակում է նրան։

Կանոնների հանցանքները իշխանությամբ է թողնում. և Աստծու պատվիրաններինը՝ աղոթքներով Աստծուց նրա թողությունն է խնդրում և ազատում է երկու պարտքից։

Սա է առաջին խորհուրդը։

Երկրորդն այն է, որ ինչպես մի մարդ, որ իր գանգատն է ասում, մի մեծի է ասում. թե այս անունով մարդն այսպես զրկեց ինձ և վնաս արեց։

Նույնպես և մենք քահանայի առաջ գանգատվում ենք սատանայից, թե այս բանն արեց և այն մեղքը գործել տվեց. և կոխել է և մշտապես հաղթում է ինձ. և քահանան լսում է գանգատը. և օգնելով՝ հաղթում են թշնամուն։

Երրորդ խորհուրդն այն է. ինչպես տուն մտած ծածուկ գողը աղաղակելիս փախչում է տնից, նույնպես մեղքն ու սատանան գողեր են, որ մտել են հոգու մեջ. երբ խոստովանությամբ հայտնում ենք և աղաղակում քահանայի առաջ, և քահանան օգնական է լինում և խրատ տալիս. և ապա դադարում ենք մեղքերից. Չորրորդ՝ քանդում է սատանայի դաշինքը. որովհետև մարդը, որ մարդու դաշնակից է, նրա ծածուկ խորհուրդը պահում է. նույնպես և մեղավորը մեղքի մեջ սատանայի դաշնակիցն է. և երբ խոստովանում է և հայտնում նրա ծածուկը և խայտառակում, այն ժամանակ սատանան հեռանում է. և այլևս մեղք գործել չի տալիս. որովհետև սիրելին թշնամի դարձավ։

Հինգերորդ խորհուրդն այն է. ինչպես մի կենդանի, որ գազանի բերանն է ընկնում, եթե ձայնով աղաղակի, մարդիկ գալիս են և խլում գազանից։

Նույնպես մեղքի մեջ ընկած մարդը ծածուկ մատնված է սատանայի բերանը. ըստ այն խոսքի. (ձեր ոսոխ սատանան առյուծի պես գոչում է. շրջում է և փնտրում, թե ում կլանի։)

Եվ երբ խոստովանում է և հայտնում մեղքերը, ազատվեց սատանայի բերանից. և չի գնում որովայնը, որ դժոխքն է։

Որովհետև մեղք գործելիս սատանայի բերանում է. և հետո դժոխքն է տեղը։

Վեցերորդ՝ օրինակ՝ կրակը, որ ձեռքում կամ գոգում է լինում, այրում է մարդուն. և երբ նետում է, այլևս չի այրվում. նույնպես մեղքը հոգու կրակ է. և որքան ունի, հոգին այրվում է. և դեն նետելիս հանգստանում է. ինչպես ասում է Սողոմոնը. (մի՞թե մարդը կրակ կծրարի իր հագուստի մեջ և չի այրվի. կամ մի՞թե կքայլի կայծերի վրա և չի խոցոտվի։)

Յոթերորդ՝ օրինակ՝ ծածկված վերքը չի բժշկվում. բայց երբ ցույց ենք տալիս, բժիշկը դեղ է դնում, և առողջանում է։

Այդ իմաստով մեղքը, որ հոգու խոցն ու վերքն է, հայտնում ենք քահանային. և նա տալիս է մեղքերի թողությունը և ապաշխարությունը, որ ջնջում է մեղքերի սպիները. և հոգին առողջանում է։

Ութերորդ խորհուրդն այն է. օրինակ՝ խոր գուբն ընկած մարդը. երբ վեր է աղաղակում, գալիս են և հանում այնտեղից։

Նույնպես մեղավորն ընկել է խորխորատը և մեղքերի գուբը. և երբ աղաղակում է, քահանան ձեռք է տալիս և հանում այնտեղից։

Որովհետև նախ աղաղակելը խոստովանելն է. ձեռքը մեկնում է քահանային՝ թողություն խնդրելով, այն ժամանակ քահանան թողնում է մեղքերը. և հանում է նրան գբից։

Իններորդն այն է, որ սրտի զղջումը հայտնում ենք խոստովանելով, թե մեղքն ատելի է ինձ. և փոշմանել եմ. և ազատվելու ճար եմ խնդրում. որովհետև քանի դեռ չենք խոստովանում, մեղքի հետ սեր ունենք։

Ապա այն ժամանակ քահանան Աստծու հրամանով և իր իշխանությամբ հեռացնում է մեղքը, որ ատելի էր. և տալիս է ապաշխարությունը, որ սիրելի է նրան։

Տասներորդ խորհուրդն այն է, որ մեղքերը երեքն են. մտքով, խոսքով և գործով։

Եվ այսպես կորցնում ենք դրանք. մտքի մեղքերը՝ զղջումով։

Եվ գործերի մեղքերը՝ բարի գործով։

Իսկ խոսքերի մեղքերը՝ խոստովանության խոսքով։

(Որովհետև քո խոսքերից կարդարանաս, և քո խոսքերից կդատապարտվես։)

Որովհետև մեր խոսքն այնպիսին է, որ երբեմն դատապարտում է, երբ սուտ ենք խոսում, հայհոյում, ուրախանում և այլն։

Նույնպես արդարացնում է, երբ աղոթում ենք, Աստծուն դավանում, մեղքերը խոստովանում, մարդկանց համար բարեխոսում և այլն։

Եվ թե ի՞նչ է խոստովանության օգուտը, ասում ենք, թե շատ բան։

Առաջին՝ որ այս աշխարհի ատյանի հակառակն է. որովհետև ով աշխարհիկ ատյանում խոստովանում է, դատապարտվում է. ինչպես Աքարը՝ Զարայի որդին, երբ խոստովանեց, դատապարտվեց։

Իսկ հոգևոր ատյանում ով խոստովանում է մեղքերը, ազատվում է. և ով չի խոստովանում, դատապարտվում է։

Եվ ով այստեղ հայտնում է մեղքերը, Քրիստոսի ատյանի առաջ կծածկվեն. և ով այստեղ մեկ քահանայից է ծածկում, այնտեղ Աստծու, հրեշտակների և մարդկանց առաջ կհայտնվեն։

Սա է խոստովանության առաջին օգուտն ու շահը։

Երկրորդ՝ բժշկում է հոգու վերքերը. ինչպես մարմնի խոցը տանում է դեպի մահը. նույնպես և մեղքը հոգու և մտքի խոց է, որ տանում է դեպի հավիտենական մահը։

Եվ ինչպես մալհամն ու դեղը բժշկում են խոցը. նույնպես խոստովանությունը վերացնում է մեղքերը և բժշկում է հոգին. ըստ այն խոսքի. (որ քավում է քո մեղքերը. և բժշկում է բոլոր հիվանդությունները. ) նույնպես միտքն է բժշկում ցավերից. և թեթևացնում է ծանրությունը։

Երրորդ՝ խոստովանությունը ջնջում է մեղքերը. ինչպես ջուրն է լվանում մարմնի աղտը. նույնպես խոստովանելը և արտասվելը լվանում են հոգին և թողնում մեղքերը. ըստ այն խոսքի. (ասացի, թե իմ մեղքերը կպատմեմ իմ դեմ. և դու կթողնես իմ մեղքերի բոլոր ամբարշտությունները։)

Չորրորդ՝ խոստովանությունը Աստծուն հայտնում է մարդուն. որովհետև երբ չենք խոստովանում, Աստված հեռու է մեզնից և ծածուկ. (որովհետև մեր մեղքերը բաժանում են մեր և Աստծու միջև։)

Եվ խոստովանելիս մեղքը լուծվում է. և Աստված մոտ է կենում և հայտնվում մեզ։

Ինչպես ասում են վարդապետները, թե. երբ չեմ խոստովանում, ոչ թե ինձ եմ ծածկում քեզնից, այլ քեզ՝ ինձնից, Տե՛ր։

Հինգերորդ՝ բացում է արքայությունը. որովհետև արքայության դուռը փակված է մեղավորի առաջ. ինչպես հիմար կույսերի համար. բայց երբ բացում է բերանը և խոստովանում, արքայության դուռը բացվում է նրա համար, և մտնում է. ինչպես աջակողմյան ավազակը, երբ բացեց բերանը Քրիստոսի առաջ և խոստովանեց, թե. (հիշի՛ր ինձ, Տե՛ր, քո արքայության մեջ,) նույն ժամին պատասխանեց նրան. (այսօր ինձ հետ կլինես դրախտում։)

Վեցերորդ՝ որ բարեխոսներին է բազմացնում. որովհետև քանի դեռ մեղքերի մեջ ենք, չենք համարձակվում խոսել Աստծու հետ. և խոստովանելիս քահանան մեջտեղ է մտնում և բարեխոսում մեզ համար։

Այն ժամանակ ապա մենք համարձակվում ենք բարին խոսել մեզ համար և աղաչել Աստծուն։

Եվ դարձյալ՝ այն, որ միայն մենք էինք աղոթում. երբ խոստովանում ենք, խոստովանահայրերը բարեխոսում են խոստովանորդների համար. և բոլոր քահանաները բարեխոսում են խոստովանողների համար. և Աստված լսում է նրանց աղոթքները. ինչպես ասում է Հակոբոսը. (արդարների աղոթքները շատ զորավոր են օգնության համար։)

Յոթերորդ՝ Աստծու ողորմությունն է կակղացնում մարդու վրա. որովհետև քանի դեռ մարդն առանց խոստովանության է, Աստված բարկությամբ է մեղավորի վրա։

Եվ երբ խոստովանում է, Աստված քաղցրանում է և թողնում. ինչպես ասում է սաղմոսը. (իմ մեղքերը ցույց կտամ քեզ. և իմ անօրենությունները չեմ ծածկի քեզնից. ) այսինքն՝ մենք ցույց ենք տալիս մեղքերը. և Աստված թողնում է։

Ութերորդ՝ օգուտ է. որովհետև լրացնում է փոխարինության պակասությունը. որովհետև վարդապետներն ասում են, թե խոստովանությունն ունի զղջումը, հայտնելը և հատուցումը։

Որովհետև մեղքերի համար զղջում է. և մեղքերը հիշելը՝ խոստովանել. և ամոթն ու արտասուքը՝ տանջանք և պատիժ։

Որովհետև որքան ամոթն ավելի է, մեղքն ավելի է մաքրվում. դրա համար, երբ ամբողջ զղջումով և ուղիղ ենք խոստովանում մեղքերը, նույն օրը արժանավորապես հաղորդվում ենք խորհրդին։

Իններորդ օգուտը. զգուշանում է չարից. օրինակ՝ նրանք, որ փտած ատամն են հանում, որ մյուսները չապականվեն. նույնպես խոստովանում ենք անդամների մի մասի մեղքերը. որ իր չարությամբ մյուսներին չապականի. ըստ այն խոսքի. (որ փրկում է քո կյանքը ապականությունից։)

Տասներորդ օգուտը. հոգին ցնծությամբ է լցնում. և մտքի խիղճը թեթևացնում. ինչպես ասում է Դավիթը. (ցնծության ձայնով կխոստովանեմ քեզ։)

Եվ մեղքերը ծանր բեռի պես են. ըստ այն խոսքի. (իմ անօրենությունները բարձրացան իմ գլխից վեր. և ծանր բեռի պես ծանրացան ինձ վրա։)

Երբ խոստովանում ենք, խիղճը թեթևանում է. և հանգստանում ենք նրա չարչարանքներից. որ ներսից ավելի է չարչարում հոգին, քան դրսից եկող բազում տանջանքները։

Եվ եթե մեկն ասի՝ ի՞նչ է խոստովանության զորությունը։

Ասում ենք, թե զորությունը մեծ է. որ ցույց կտանք սուրբ գրքերից։

Նախ՝ Աստված Մովսեսին օրենք տվեց, թե երբ գողին բռնեն, մեկի համար հինգ տուգանք վճարի։

Բայց եթե զղջա և խոստովանի քահանային, միայն գողացածն է վճարում տիրոջը կամ քահանային. և հինգից մեկ մասը՝ իբրև հինգ զգայարանների տուգանք. և մի խոյ՝ պատարագ Աստծուն, և ազատվում է։

Ահա հայտնի է, որ մեկի հինգ տուգանքը հինգից մեկի բերեց։

Եվ դրա համար տալիս էին քահանային, որ կենդանիների և մեռելների միջնորդն է. որ վճարի Տիրոջը, և հաշտվեն։

Եվ մենք նույնպես պետք է գողացածը վճարենք տիրոջը. կամ նրա ազգականներին, կամ քահանային, կամ աղքատներին։

Եվ խոյի փոխարեն՝ սա է՝ ապաշխարություն դնել. պահք, աղոթք և ողորմություն. որոնք հոգին և մարմինը պատարագում են Աստծուն։

Երկրորդ զորությունն այն է, որ երբ պատարագ էին բերում խորանի դուռը՝ խոյ, գառ կամ ինչ-որ բան, ձեռքը դնում էր նրա գլխին. իբր թե՝ իմ մեղքերը սրան եմ տալիս. այն ժամանակ մորթվում էր, և ազատվում էր մեղքերից։

Արդ՝ անարատ գառը, խոյը և մյուս պատարագը Քրիստոսն է. որ անմեղ լինելով՝ մեզ համար մեռավ. և մենք գալիս ենք քահանայի առաջ. և խոստովանելով մեր մեղքերը՝ տալիս ենք Քրիստոսին. և քահանայի ձեռք դնելով՝ ազատվում ենք մեղքերից։

Երրորդ՝ բորոտի մաքրության մեջ. որ յոթ օր բանակից դուրս էր կենում. հագուստը պատառոտած. և բերանը կապած. և գլուխը բաց. և ապա պատարագով մտնում էր բանակ։

Բորը նշանակում է մեղքը, որով պղծվում և գարշելի է դառնում. և յոթ օրը ապաշխարողի ժամանակն է՝ յոթ զգայարանների մեղքերի համար։

Բանակից դուրս՝ այն է, որ մեղքերով ելնում ենք եկեղեցուց, ինչպես Ադամը՝ դրախտից։

Բերանը կապած՝ որովհետև անպատասխանի է. և պատառոտած հագուստը՝ որովհետև պատռվեց շնորհներից. և գլուխը բաց՝ որ պարզ և հստակ խոստովանի մեղքերը. և ապա մտնի եկեղեցի։

Այսպես զորավոր է խոստովանությունը։

Եվ պետք է իմանալ, որ մեղավորի ապաշխարությունն Աստծուն ավելի ընդունելի է, քան հպարտացած արդարներինը, որոնք միայն արդարության ձևն ունեն։

Ինչպես դպիրներն ու փարիսեցիներն իրենց աչքին արդար էին երևում, և արդար չէին. մեղքերից զղջացածը լավ է նրանցից։

Եվ սա հայտնի է երկու բանից։

Նախ՝ Տիրոջ առակից. մոլորված ոչխարից. և կորած դրամից. որ կանչեց երկնավոր դասերի բարեկամներին. և ուրախացան միասին։

Որի համար Տերն ասաց. (այսպես ուրախություն է լինում երկնքում մեկ մեղավորի համար, որ ապաշխարում է, քան իննսունինը արդարների վրա, որոնց ապաշխարություն պետք չէ։

Դարձյալ՝ հայտնի է պոռնիկ կնոջից. (որ յուղը թափեց Քրիստոսի գլխին. և համբուրում էր ոտքերը. և արտասուքով թրջում. ) դրա համար ստացավ մեղքերի թողություն. իսկ փարիսեցիներին նախատեց, որոնք արդար էին երևում. և այդպես չզղջացին։

Դրա համար Տերն ասաց. (մտա քո տունը, մի համբույր չտվեցիր ինձ. և ջրով չլվացիր ոտքերս. և յուղով չօծեցիր։)

Դրա համար Սողոմոնն ասում է Երգերում. (անուշահոտ յուղը լավ է բոլոր խնկերից. ) այսինքն՝ ապաշխարության հոտը Աստծուն ավելի ընդունելի է, քան բոլոր հպարտացած արդարները, որոնք չեն ապաշխարում։

Եվ պետք է իմանալ, որ պոռնիկ կինը ապաշխարության երեք մասերը լիովին ցույց տվեց. այսինքն՝ զղջումը, և խոստովանությունը. և ապաշխարության փոխարինությունները. որովհետև զղջացած սիրտը կսկծում է, և ծուխը ելնում է գագաթը, և արտասուք է դառնում։

Եվ խոստովանությունը հայտնի է նրանից, որ շրթունքներով համբուրում էր Հիսուսի ոտքերը։

Գլուխը ոտքերին խոնարհելով՝ իր անձը պարտավոր էր ցույց տալիս։

Եվ ապաշխարության հատուցումը յուղն էր, որ թափեց Քրիստոսի գլխին. դրա համար կատարելապես ստացավ մեղքերի թողություն։

Եվ ի՞նչ է նշանակում ասելը, թե. (տունը լցվեց յուղի հոտով. ) այսինքն՝ նախ այն է նշանակում, որ երբ յուղը մոտեցավ Տիրոջ օծյալ գլխին, հոտն առավելացավ. ինչպես խունկը, որ մոտենում է կրակին. և երկրորդ՝ տունը տիեզերքի օրինակով, որտեղ նրա համբավը ելավ աշխարհի բոլոր կողմերը։

Իսկ մեզ համար այն է ցույց տալիս, որ երբ զղջում ենք և ապաշխարում մեղքերը, անուշ հոտը լցնում է երկինքն ու երկիրը. և հաճելի է Աստծուն, հրեշտակներին և մարդկանց, ինչպես ասացինք։

Որին թող արժանի անի և մեզ Քրիստոս Աստվածը. և նրան փառք հավիտյանս. ամեն։

ագահության պատճառով թողնում է առավոտյան պաշտամունքը. և ընթանում է մարմնի վաստակներին։

Եվ թողնելով պատարագը՝ ընթանում է առևտրի. և թողնելով երեկոյան աղոթքները՝ ընթանում է անասունների նախիրներին և այլ ունեցվածքի հավաքելուն. ահա գործով կռապաշտ դարձավ։

Երկրորդ՝ ագահությունը բազում չարիքների պատճառ է լինում, ինչպես ասվեց. որովհետև ագահության պատճառով զրկում և հափշտակում ենք. սուտ ենք ասում. սուտ երդվում. նախանձում. թշնամանում հայհոյությամբ. անիծում. պատերազմում. հակառակվում. խփում և սպանում. և այս բոլոր չարիքներն ու խռովությունները՝ թալանը, գերությունը, երկրի ավերումը, բռնավորներից ագահության պատճառով են լինում։

Երրորդ՝ ագահության և փառքի պատճառով մարդը՝ Ադամը, ընկավ կյանքի դրախտից. որովհետև նա, որ դրախտի բոլոր պտուղներով էր կշտացել, ագահությամբ կամեցավ այն մեկն էլ ուտել. և կինը ագահացավ Աստծու փառքին, թե՝ կտիրեմ տղամարդու վրա և աստվածներ որդիներ կծնեմ. և առաջինը կերավ պտղից։

Ագահության պատճառով ընկան նաև այն փառքից, որ ունեին. մերկացան լույսից. և ընկան այս ցավալից և փշաբեր երկիրը. անեծքի և մահվան տակ գրավվեցին. մինչև որ մարմնով մտան գերեզման, և հոգով՝ դժոխք. այսպես ամեն ինչում ագահությունը դատապարտում է մարդուն՝ հոգով և մարմնով։

Չորրորդ՝ Կայենը, որ սպանեց Աբելին, փառքի ագահության համար էր. որովհետև նրա պատարագն Աստված չէր ընդունում. կամ, ինչպես ասում են, կնոջ համար սպանեց Աբելին և զրկեց կնոջից. կամ ագահության պատճառով, որ միայն ինքը լինի Ադամ հոր որդին և ժառանգը. և տիրի ամբողջ երկրին։

Եվ տե՛ս, թե ինչ հատուցվեց նրան Աստծուց. պատարագի օրհնության փոխարեն՝ անեծք ստացավ Աստծուց. և երկրին տիրելու փոխարեն՝ դողդողում և երերում ստացավ. և փախավ մարդկանցից և անասունների հետ էր շրջում. և կնոջ և զավակների փոխարեն՝ նրա զավակներն ու թոռները ջնջվեցին և կործանվեցին երկրից ջրի հեղեղով. այսպես չար է ագահությունը։

Հինգերորդ՝ ագահության և որկրամոլության պատճառով եղավ ջրհեղեղը. և կործանեց երկրից բոլոր մարդկանց և կենդանիներին. ըստ որի հրամայում է Տերը. (ուտում էին, խմում էին. ) առանց հրամանի միս և գինի էին ուտում. և հաճախում էին պոռնկության գործին. և Աստված հարյուր քսան տարի ժամանակ տվեց դարձի համար. այդ տարիներում չդարձան, այլ շտապեցին ավելի մեծ չարիքների. դրա համար Աստված կարճեց քսան տարին. և շտապեց, բերեց ջրհեղեղը և կործանեց բոլորին. միայն Նոյն ապրեց տապանում և կենդանիների սերմը, որ նրա հետ էր. որովհետև մաքուր մնացին ագահության ախտից և պոռնկությունից. այսպես և ամեն ագահ և չար կամ այստեղ է պատժվում մարմնով, կամ հանդերձյալում՝ հոգով։

Վեցերորդ՝ երբ Նավեի որդի Հեսուն նզովեց Երիքովը, որ ոչ ոք չվերցնի նրա ունեցվածքից և անեծքից. և Զարայի որդի Աքարը ագահեց և արհամարհեց անեծքը և գողացավ ունեցվածքից, և չզղջաց վիճակներ ձգելիս, և երբ գողոնները հայտնվեցին, Հեսուն հրամայեց, և նրան, նրա կանանց, որդիներին և ստացվածքը տարան և քարկոծեցին. և նրա վրա բլուր կուտակեցին. և իրավամբ. որովհետև անեծքի համար քարկոծվեց. և ագահության համար հողի բլուրը դիզվեց նրա վրա. որ դրանով կշտանա և լցվի նրա ագահությունը. ինչպես առակներում ասում են, թե ագահը մեկ բուռ հողով է լցվում, որով գերեզմանում ծածկում են նրա աչքերը։

Իսկ նրա կինն ու զավակները՝ գերեզմաններ։

Իսկ կինն ու զավակներն ինչո՞ւ քարկոծվեցին. և սա իրավամբ էր. որովհետև նրանք գիտեին ագահության մասին և ծածկեցին գողոնները և չխոստովանեցին. դրա համար Աքարի հետ նրանք էլ պատժվեցին։

Իսկ ունեցվածքն ու անասունները երկու պատճառով քարկոծվեցին։

Մեկ՝ որ ամբողջ ժողովուրդը տեսնի, թե այդքան բան ուներ. և ոչ թե աղքատության, այլ ագահության համար գողացավ. և մյուսը՝ որովհետև այն, ինչ անեծքից և զրկանքից մտավ տուն, նրա ամբողջ ունեցվածքը պղծեց. դրա համար նրա պիղծ ունեցվածքը նրա հետ կործանեց։

Այսպես բոլոր ագահների զրկանքներն ու հափշտակությունները կործանում են տունը և տանտիրոջը. կամ այստեղ՝ մարմնով, կամ հանդերձյալում՝ հոգով։

Յոթերորդ՝ Աստված հրամայեց Սավուղ թագավորին գնալ Ամաղեկ. և վրեժ լուծել Աստծու ժողովրդի համար. որոնց հետ Եգիպտոսից ելնելիս պատերազմեցին. և ասում է. մի՛ վերցրու նրա ունեցվածքից, ավարից և գերիներից. այլ ամբողջը կոտորի՛ր սրով. և նրա թագավոր Ագագին սպանի՛ր. և Սավուղը գնաց և հաղթեց նրանց. և ագահության պատճառով ամբողջը վերցրեց գերի և ավար. և թագավորին ձեռքակապ բերեց կենդանի. երբ Սամուել մարգարեն գնաց և ասաց նրան. ինչո՞ւ քո ագահության համար Աստծու հրամանն անարգեցիր. դրա համար Աստված վերցրեց քո թագավորությունը. և տվեց քո ընկերոջը, որ քեզնից լավն է, որ նրա կամքն է կատարում։

Նույնպես և Աքաաբն ու Հեզաբելը ագահության պատճառով հափշտակեցին արդար Նաբովթի այգին և իրեն սպանեցին, դրա համար Եղիայի միջոցով Աստված ասաց նրան. փոխարենը, որ զրկեցիք արդարի այգին և սպանեցիք նրան, շները կուտեն ձեր մարմինները. և խոզերը կլվացվեն ձեր արյունով. և քո յոթանասուն որդիները սրով կսատկեն. ինչպես և եղավ Հեուի միջոցով, որ թագավորեց և սպանեց Հեզաբելին և յոթանասուն որդիներին միասին։

Այսպես է ագահների և ուրիշների ունեցվածքը զրկողների պատիժը։

Ութերորդ՝ բորոտ Նեեմանը, երբ Դամասկոսից եկավ Եղիսե մարգարեի մոտ, և մկրտվեց Հորդանանում և մաքրվեց ցավից, դարձավ մարգարեի մոտ և ասում է. վերցրու՛ ոսկու և արծաթի բեռներից, որ բերեցի քեզ. որովհետև բժշկեցիր ինձ. և մարգարեն նրանից չվերցրեց, ոչ էլ մեկ դանգ. ասում է՝ Աստծու անունը քեզ ձրի բժշկեց. քեզնից ոչինչ չեմ վերցնում։

Եվ ապա նրա աշակերտ Գեեզին, ագահանալով, գնաց Նեեմանի ետևից. և վերցրեց արծաթի տաղանդներ և հագուստներ. և ծառաները բերեցին մարգարեի դուռը. և խաբեությամբ ետ դարձրեց նրանց. այն ժամանակ ասում է. որտեղի՞ց ես գալիս, Գեեզի՛. և նա պատրվակ բերեց և ասում է. ոչ մի տեղից. և այդ նրա համար հարցրեց, որ գուցե զղջա. և երբ չզղջաց, ասում է. մի՞թե իմ հոգին քեզ հետ չէր, երբ գնացիր Նեեմանի մոտ և խաբեցիր և վերցրիր արծաթը և բերեցիր. արդ նրա բորոտությունը քեզ վրա թող դառնա՝ սերնդեսերունդ. և Գեեզին բորոտվեց. և բորոտությունը նրա սերնդից չմաքրվեց։

Իններորդ՝ Նորում՝ Անանիան և Սափիրան, որ գյուղի գնից թաքցրին, և ուրիշից չգողացան, այլ իրենց արծաթը ագահության պատճառով զրկեցին ընդհանուր աղքատներից. դրա համար Պետրոս առաքյալը բարկացավ և պատժեց նրանց, և երկուսն էլ մեռան։

Եվ նրանց պատուհասեց մարմնով. որ հոգով չպատժվեն. այսպես ագահների համար պատուհաս կա Աստծու դատաստանից՝ թե՛ մարմնով, և թե՛ հոգով։

Տասներորդ՝ նաև հայտնի է Հուդայից. որ ագահության համար մատնեց աշխարհի Փրկչին և խաչել տվեց։

Եվ տե՛ս նրա մեծ վնասը։

Նախ՝ որ աշակերտ էր և իր վարդապետին մատնեց, և ոչ թե մի օտարի։

Երկրորդ՝ որովհետև տեսել էր Քրիստոսի բոլոր սքանչելիքները. և լսել Ավետարանի քարոզությունը։

Երրորդ՝ որովհետև ընտրյալների կարգից էր՝ տասներկուսից. ոչ թե մի վերջինը կամ անպատիվը։

Չորրորդ՝ որովհետև արծաթի արկղն ինքն ուներ և պահում էր. և կարոտ կամ աղքատ չէր։

Հինգերորդ՝ որովհետև շատ անգամ զգուշացրել էր նրան, թե. (վա՜յ այն մարդուն, որի ձեռքով գայթակղություն կգա. մարդու Որդին գնում է. և լավ էր, որ այդ մարդը ծնված չլիներ. ) և թե. (ձեզնից մեկն ինձ մատնելու է. ) և թե. (համբուրելո՞վ ես մատնում մարդու Որդուն. ) բայց արծաթի սերը կուրացրել էր նրան։

Վեցերորդ՝ որովհետև անմեղին մատնեց, որ մահվան պարտական ոչ մի մեղք չուներ. ո՛չ նրա, և ո՛չ ուրիշների դեմ։

Եվ այսպես այսքան պատճառներով Հուդայի մեղքն ավելի ծանր է և անթողելի. և սա պատճառեց ագահությունը. որովհետև անմեղին, բարերարին, վարդապետին և երկնքի ու երկրի Արարչին ամենայն դյուրությամբ վաճառեց երեսուն արծաթով։

Դարձյալ՝ Հուդայի և Պետրոսի մեղքը հավասար գայթակղություն էր. ըստ այնմ, որ ուրացան նրան։

Բայց Հուդան, որովհետև կամովին և ագահության պատճառով ուրացավ. և հուսահատվեց Փրկչից. և գնաց խեղդվեց. ահա ագահությունն առավել ևս տարավ նրան հուսահատության. և հուսահատությունը տարավ խեղդվելու և մահվան, որ մարմնով և հոգով կորավ։

Իսկ Պետրոսն ակամա ուրացավ և պատահմամբ. և հույսը հաստատ էր Տիրոջ վրա. դառնապես լաց եղավ և ապաշխարեց. և դրանով գտավ հոգու և մարմնի փրկությունը։

Եվ իրավամբ խեղդվեց Հուդան. որովհետև նա, որ ագահության պարանով խեղդված էր, մահվան պարանով խեղդվեց։

Եվ նա արծաթից օգուտ չունեցավ. ո՛չ կյանքում, և ո՛չ մահվան մեջ։

Նաև խեղդվեց, որ նրա մահը չլինի երկրի վրա բոլոր մարդկանց պես. այլ օդում կախված՝ դևերի հետ տանջվի։

Եվ գլխի ապականված ուղեղը բերանով դուրս չեկավ. որովհետև նրա բերանը, որ համբուրեց Քրիստոսին, չապականվեց. այլ իջավ ապականված սիրտը, որտեղ ագահությունը խորհեց. և Քրիստոսին մատնելը մտահղացավ։

Դրա համար գլխի ուղեղը և սիրտը միասին ապականվեցին. և նրա փորը թափվեց գետին. և զազիր հոտով լցրեց օդը. որովհետև խաչողները, որոնք նրա մատնության խոսքերով հեշտացան, նրա հոտից գարշեցին և նեղվեցին։

Եվ այսպես դառն և դաժան է ագահությունը և հոգու և մարմնի կորստաբեր. ինչպես շատից փոքր-ինչ ցույց տրվեց սուրբ գրքերից։

Բայց ինքը՝ մարդասեր և երկայնամիտ Աստված, իր սիրով թող ների ձեր հանցանքները. և ձեզնից թող հանի քարեղեն սիրտը, և ձեզ մարմնեղեն սիրտ տա. և ուղիղ հոգին թող նորոգի ձեր մեջ. թող ծածկի ձեր սրտերի աչքերը աշխարհի ագահությունների դեմ. և թող բացի ու լուսավորի երկնավոր կյանքի և այնտեղի մեծության սիրո համար։

Եվ սուրբ, երջանիկ և գլխավոր առաքյալ Պետրոսի հետ թող ձեզ տա զղջում և ապաշխարություն գործված մեղքերի համար. և այս կյանքից հետո, հարության մեծ օրը, իր տեսությանը, անճառ գթությանը և երկնքի արքայությանը թող արժանի անի ձեզ Քրիստոս Հիսուսը՝ մեր Տերը. Որին փառք և պատիվ և իշխանություն իր Հոր և Սուրբ Հոգու հետ, հավիտյանս. ամեն։

և հասակով կամ ժամանակով. այլ նախապատիվը և առաջինը տղամարդն է. և երկրորդը և կրտսերը՝ կինը. որովհետև առաջին ժամին ստեղծվեց Ադամը. և երկրորդին՝ կինը։

Դրա համար օրինավոր պսակի մեջ պետք է, որ հարսը կրտսեր լինի փեսայից։

Երկրորդ՝ որովհետև եթե հողից ստեղծված լիներ, տղամարդն ու կինը օտար և անգութ կլինեին միմյանց հանդեպ. բայց Ադամի մարմնից էր, որ տղամարդը սիրի իր կնոջն իր մարմնի պես. և միմյանց ցավակից լինեն։

Երրորդ՝ որովհետև եթե երկուսն էլ հողից լինեին, աննման և այլատեսակ կլինեին. ինչպես եզն ու ձին նույն հողից են և այլ բնություններ են։

Ապա և նրանցից ծնված մանուկը այլատեսակ և ծնողներին աննման կլիներ։

Չորրորդ՝ որովհետև եթե կինը հողից լիներ, նրան հարկավոր կլիներ ուրիշ փչում և կենդանության շունչ. և այլ օրհնություն և հրաման, ինչպես Ադամին։

Դրա համար Ադամից ստեղծվեց, որ զորությամբ Ադամի հետ ստանա օրհնությունը, շնորհների փչումը և մնացածը։

Ինչպես Թովմաս առաքյալը մյուս առաքյալների հետ ստացավ Հոգու փչումը, թեպետ նրանց հետ չէր՝ վերնատանը։

Հինգերորդ՝ որովհետև եթե կինն էլ հողից ստեղծված լիներ, այն ժամանակ մարդկային ազգի սկիզբը մեկը չէր լինի. այլ երկուսը։

Բայց սրանով էլ մարդը նման է Արարչին. որովհետև ինչպես Աստված միայնակ է ամբողջ աշխարհի սկիզբը. նույնպես և առաջին մարդը միայնակ էր ամբողջ տեսակի սկիզբը։

Եվ դարձյալ՝ ինչպես Հայր Աստված Որդու ծննդյան և Հոգու բխման սկիզբն է. նույնպես և Ադամը Սեթի և Եվայի սկիզբն է. մեկի՝ ծննդյամբ. և մյուսի՝ բխմամբ. բայց սա օրինակ է, և այն՝ ճշմարտություն. և օրինակը հեռու է. և միայն ինչ-որ բանով է նման։

Վեցերորդ՝ ըստ խորհրդի. որովհետև ինչպես Եվայի սկիզբն Ադամն է. նույնպես և սուրբ եկեղեցին Քրիստոսից սկսվեց. և նա է եկեղեցու մարմնի գլուխը. ինչպես ասում է առաքյալը. (այս խորհուրդը մեծ է. բայց ես ասում եմ Քրիստոսի և եկեղեցու մասին։)

Այս ասված պատճառներով կնոջը օտար հողից չստեղծեց. այլ Ադամի կողից։

Իսկ թե ինչո՞ւ կողից և ոչ թե ուրիշ որևէ մասից։

Նախ՝ որ Ադամին հնազանդ և լուռ լինի։

Երկրորդ՝ կողից վերցրեց, որ տկար չլինի. այլ զորեղ. որովհետև ըմբիշներին «կողեղ» և «հաստակող» ենք կոչում։

Երրորդ՝ որովհետև ցանկության շարժումը կողերից է. ինչպես երիկամների անոթն ու տեղն է, որ կողերից է զորանում. նույնպես և տղամարդու ցանկության տեղը կինն է. և բեղմնավորում և սնուցում է սաղմը։

Չորրորդ՝ որովհետև կողը միջասահման վայր է. ցույց է տալիս կանանց պատիվը՝ ոչ գլխին հավասարվել. և ոչ ոտքերի տակ կոխան և անարգ լինել. այլ միջին սերը ստանալ նրա հանդեպ։

Հինգերորդ՝ որովհետև կողը ծուռ ոսկոր է. նշանակում է, թե կինը մարդու և ունեցվածքի ժողովումն ու հավաքումն է. որովհետև մարդն իբրև գետ է. և կինը՝ իբրև ծով. որին գետերն են հավաքվում։

Վեցերորդ՝ կողը երեսը փայլուն ունի. և մեջը՝ ծակոտկեն. նույնպես և կինը դեմքով գեղեցկությունն է ցույց տալիս. բայց սրտում նենգություն ունի լցված. որովհետև մի բան է լեզվի վրա, և այլ բան՝ սրտում։

Յոթերորդ՝ կողը երկու երես ունի. նույնպես և կինն ունի մեկ դեմք իրենների համար և մեկ՝ օտարների։

Ութերորդ՝ կողի ծայրը սուր է. այսպես սուր և կտրող է կնոջ լեզուն. և լեզվով պատառում է չար գազանի պես։

Դրա համար իմաստասեր Սեկունդոսը կնոջը կոչում է ընտանի գազան. մշտական կռիվ։

Եվ այս երեք հատկությունները անզգամ կանանց են վերաբերում, և ոչ համեստներին։

Իններորդ՝ ինչպես Ադամը տվեց կողը և ստացավ մարմին. որովհետև ասում է. (դրա փոխարեն մարմին լցրեց։)

Այսպես ողջախոհ տղամարդիկ տալիս են զորությունը կանանց. և առնում են տկարությունը և փափկությունը։

Եվ ինչպես մեկ կող վերցրեց և մեկ կին շինեց մեկ տղամարդու համար. նույնպես պետք է մեկ կնոջ համար մեկ տղամարդ լինի. և մեկ մարդու համար՝ մեկ կին. և սա է ըստ Աստծու օրենքների։

Իսկ երկրորդը ներողամտությամբ և թույլտվությամբ է. բայց ոչ ըստ կանոնների։

Եվ տե՛ս կատարումների մեջ. որ կրկին ամուսնացածները պսակը գլխներին չեն առնում. և ոչ էլ բեմի առաջ. այլ եկեղեցու մեջտեղում են պսակվում։

Իսկ երրորդը և մյուսները պոռնկություն են. և պսակ չկա. ինչպես այն, որ կենդանի լինելով՝ երկու կին առնի։

Եվ ինչպես կողը նախ Ադամի մեջ էր, և հետո կին շինվեց և մեկ մարմին եղավ՝ նրանից անբաժանելի. նույնպես օրինավոր կինը անբաժանելի է տղամարդուց. որովհետև օրհնության պսակը ոչ ոք չի կարող քանդել. ըստ այն խոսքի. (ինչ որ Աստված զուգեց, մարդը թող չբաժանի. ) ինչպես ցույց տրվեց առաջինում։

Եվ ինչպես Աստված վերցրեց կողը և կին շինեց. նույնպես ամեն մարդ պետք է սրբությամբ կենա, մինչև Աստծու խնամքով և օրհնությամբ մարդուն կին լինի։

Եվ ողորմելի են նրանք, ովքեր իրենց պղծում են մոլեգին ցանկություններով։

Նախ՝ որովհետև ինչպես մարդն ինքը չի կարող հանել իր կողը. նույնպես մարդն ինքն իրեն կին բերել չի կարող։

Երկրորդ՝ և եթե կտրի իր կողը, չի կարող դրա փոխարեն մարմին լցնել. նույնպես ոչ ոք չի կարող ինքն իրեն պսակել կամ շնությամբ կին ստանալ. որովհետև այն մարդու կին չի լինում, այլ պղծություն նրա համար. որովհետև սերմը պղծվում է, և ինքն էլ դրա հետ։

Որովհետև սերմի պղծությունը երկու բանով է։

Նախ՝ երբ բաժանվում է ինքնիրենից, սերմը պղծվում է։

Երկրորդ՝ եթե շնությամբ օտար մարմնի մեջ է ընկնում, պղծվում է։

Ուրեմն հայտնի է, որ երբ մեզ մոտ է, սերմը սուրբ է. և երբ օրինավոր տեղ է ընկնում՝ կնոջ մեջ, որ իր մարմինն է, սուրբ է և պատվական ամուսնություն։

Տասներորդ՝ ըստ խորհրդի, ինչպես վերևում ցույց տրվեց. որովհետև Ադամի կողերից շինվեց կինը. և Քրիստոսի կողերից շինվեց սուրբ եկեղեցին՝ ջրի մկրտությամբ և արյան հաղորդությամբ։

Այս իմաստով եկեղեցու սովորությունն է պսակից հետո օրինավոր ամուսնացածներին հաղորդել սուրբ խորհրդից. կամ օրհնված գինի տալ երկուսին։

Որովհետև արյան հաղորդությամբ հարսնացած եկեղեցին միացավ փեսայի՝ Քրիստոսի հետ։

Եվ Քրիստոսը օրհնեց գինին Գալիլեայի Կանայում՝ հարսանիքում. և դարձյալ՝ բոլոր խորհուրդների կատարումը սուրբ հաղորդությունն է. ինչպես ասում է սուրբ Դիոնեսիոսը. դրա համար պսակից հետո հաղորդվում են։

Եվ եթե մեկն ասի՝ ո՞ր կողից վերցրեց, աջի՞ց, թե՞ ձախից։

Վարդապետներն ասում են, թե ձախից. և հայտնի է։

Նախ՝ որովհետև կինը ձախ կողմում է գոյանում արգանդում. և դարձյալ՝ որովհետև կինը ձախում մեկ կող ավելի ունի։

Եվ դարձյալ՝ ըստ օրինակի. աջով ստեղծեց և վերցրեց կողը. կարգավոր է ձախից վերցնել՝ դիմացի կողմից։

Այս իմաստով եկեղեցի մտնելիս փեսան հարսին իր աջ կողմում է պահում՝ աջ ձեռքով բռնած նրա ձեռքը։

Եվ երբ դուրս են գալիս, հարսին դարձնում է փեսայի ձախ կողմը՝ ձախ ձեռքով բռնած։

Եվ հարսը նստում է փեսայի աջ կողմում՝ բարձր տեղում։

Սա են նշանակում երեք փոփոխությունները. որովհետև Աստծու աջով ստեղծվեց կինը կողից. և դրվեց աջ կողմում՝ բարձր տեղում, դրախտում։

Եվ երբ կինը պատճառ եղավ ընկնելու դեպի աշխարհի ձախ կողմը, դրա համար ձախ ձեռքը բռնած է դուրս ելնում եկեղեցուց, որ դրախտն է երկրի վրա։

Եվ եթե մեկն ասի՝ Եվան Ադամի կողից է, ապա Ադամի դուստրն է և ոչ թե կինը։

Ասում ենք, թե զավակի ծննդյան համար երեք բան է պետք։

Նախ՝ որ տղամարդուց և կնոջից լինի։

Երկրորդ՝ սերմից կամ արյունից։

Երրորդ՝ ծննդական մասից։

Բայց արդ՝ կինը Ադամի կողից է, և ոչ թե սերմից կամ արյունից. և ոչ էլ ծննդական մասից է առաջ եկել. և ոչ տղամարդու ներգործությամբ. այլ աստվածային զորությամբ վերցվեց կողից. ուրեմն Եվան Ադամի դուստրը չէ։

Որովհետև ինչպես ոստերի շիվեր կամ որթի ճյուղեր են տնկում, և զորությամբ ամեն ինչ ունի՝ ծաղիկը, տերևը, պտուղը և մնացածը։

Նույնպես և այն լոկ կողը զորությամբ ամեն ինչ ունի. միսը, արյունը և ջիլը. մորթը և մնացածը. որ հետո ներգործությամբ կազմվեց և շինվեց. ինչպես ասում է Գիրքը։

(Ադամից վերցրած կողը կին շինեց։)

Աստված կնոջը շինվածք է կոչում։

Նախ՝ որովհետև Աստծու շինվածքն է. ոչ ոք չի կարող քանդել, բացի նրանից, որ շինեց. ինչպես այն, որ հոգին ու մարմինը միասին կապեց, ոչ ոք չի իշխում արձակել, բացի նրանից, որ կապեց, և նա կարձակի. և վերստին անլուծելի կկապվի։

Դարձյալ շինվածք է կոչում. որովհետև առանց կնոջ տունն ավերակ է. և տան շինությունը կինն է. և դարձյալ՝ որովհետև տղամարդու քաղաքը, գավառը և տունը կինն է. հանգստարան, բնակություն և ժողովումն, ինչպես վերևում ասացինք։

Այս սովորությունն են պահել այժմ. և կնոջը տուն են կոչում. տուն ունե՞ս. տուն առե՞լ ես։

Դրա համար ասում է. (կողը, որ շինեց, բերեց Ադամի մոտ։)

Եվ Ադամը, տեսնելով, նախ հիանում է և, իբր հրաժարվելով, ասում է. (սա այժմ ոսկոր է իմ ոսկորներից. ) իբր թե այս գեղանիշ պատկերն այն մերկ և դատարկ կո՞ղն է։

Երկրորդ՝ ընդունելով և հավատալով է ասում. ստուգապես սա ոսկոր է իմ ոսկորներից. որ մարմինն էլ նույն զորությունից վերցվեց։

Երրորդ՝ մարգարեանում է և ասում. սա այժմ միայն է ոսկոր և մարմին՝ տղամարդուց հանված. այսուհետև այլևս այսպես չի լինի. այլ տղամարդուց և կնոջից սերմանված։

(Սա կին կկոչվի. որովհետև իր տղամարդուց վերցվեց։)

Ինքն է ստուգաբանում «կին» անունը. այսինքն՝ մարդու կեսը. կամ կող, որ մեկ զորություն է. կամ կենդանուց վերցվեց. կամ կողաբույս և կողածին. սա է կնոջ անվան մեկնությունը։

(Դրա համար տղամարդը կթողնի իր հորն ու մորը. և կգնա իր կնոջ ետևից։)

Այն է մարգարեանում, թե հետո կլինեն հայր և մայր և ծնունդներ. դուստրեր և որդիներ. որոնք հարս ու փեսա են դառնում. և թողնում են հորն ու մորը։

Ինչպես նախ ինքը կատարեց. որովհետև պատվիրանով թողեց հորը և Արարիչ Աստծուն. և մորը՝ բնությունը, որից ստեղծվեց. և գնաց իր կնոջ ետևից և լսեց նրան. և ելավ դրախտից, որին արժանի չէր։

Եվ այդ ժամանակից սովորություն դարձավ, փեսան թողնում է ծնողներին. և գնում է հարսի մոտ։

Եվ ապա հարսն իր ծնողներին է թողնում. և գալիս է փեսայի ետևից և պսակվում։

Եվ դարձյալ՝ եթե տանը մի շփոթություն լինի, մարդը թողնում է ծնողներին. և գնում է կնոջ ետևից։

Սակայն օրինավորն այն է, որ վատթարը լավի ետևից գնա. այսինքն՝ կինը գնա իր ամուսնու հոր տունը։

Ինչպես և եղավ մեծ խորհրդի կատարման մեջ. որովհետև մեր Տերն իր անբաժանելի աստվածությամբ Հորից եկավ. և թողեց մորը տրտմության մեջ. և գալիս է խաչ՝ եկեղեցու ետևից. ապա այնուհետև հարսնացած եկեղեցին թողեց ամեն ինչ, այսինքն՝ կռապաշտության հայրենի սովորությունը և մայրենի սովորական մեղքերը, և գնում է փեսայի՝ Քրիստոսի ետևից դեպի հայրենի տունը. դեպի հավատ և սուրբ գործեր. և դրանցով՝ դեպի երկնքի արքայություն։

(Եվ երկուսը մեկ մարմին կլինեն։)

Նախ վատթարն է ասում, որ մարմինն է. և չի ասում՝ մեկ հոգի. ըստ այն խոսքի. (ով միանում է Տիրոջը, մեկ հոգի է. և ով միայն կնոջը, մեկ մարմին է. ) այսինքն՝ երկուսի հեշտախտությունն ու ցանկությունը մեկ է։

Դարձյալ մեկ մարմին. որովհետև միմյանց ցավակից և խնդակից են լինում՝ իբրև իրար մեկ մարմին. ըստ առաքյալի. (եթե մի անդամը վշտանում է, նրա հետ վշտանում են բոլոր անդամները. եթե մի անդամը փառավորվում է, նրա հետ խնդում են բոլոր անդամները։)

Դարձյալ՝ երկուսը մեկ մարմին են. և մեկը առանց մյուսի մարդու կեսն է։

Եվ եթե մեկն ասի՝ եթե առանց միմյանց մարդու կես են, ապա տղամարդը առանց կնոջ չպետք է որևէ գործ կատարի. կամ աղոթի, կամ ուրիշ որևէ բան։

Ասում ենք, թե տղամարդն ու կինը մեկ մարմին են լինում, և ոչ թե մեկ անձ. որովհետև յուրաքանչյուրն իր առանձին անձով կարող է գործել, ինչ որ կամենա։

Չորրորդ՝ դարձյալ մեկ մարմին. որովհետև երկուսից սաղմը մածվում է զավակի մեկ մարմնի մեջ։

Հինգերորդ՝ մեկ մարմին են լինում. որովհետև տղամարդը կնոջ գեղեցկությունն ու համեստությունն իրենն է համարում. և կինը տղամարդու ունեցվածքն ու փառքն իրենն է համարում։

Վեցերորդ՝ առավել սոսկալին. Քրիստոսը գլուխն է. և եկեղեցին՝ մարմինը. և գլուխն ու անդամները մեկ են, ըստ Պողոսի. (մարմին ենք նրա մարմնից. և ոսկոր՝ նրա ոսկորներից։)

Որով և թող օրհնի ձեզ ճշմարիտ գլուխը՝ Քրիստոսը, իր անդամի փառքի և պատվի համար. որ մնաք մեկ մարմնի մեջ՝ օրհնության պատճառով, որից զավակների ծնունդն է. Սուրբ եկեղեցու լրման համար. և երկնավոր պսակների աճման համար՝ Քրիստոս Հիսուսով՝ մեր Տիրոջով. Որ օրհնյալ է հավիտյանս. Ամեն։

Նույնի քարոզը դարձյալ խոստովանության մասին՝ նույն խոսքի վրա։

(Խոստովանե՛ք միմյանց ձեր մեղքերը։)

Հակոբ. 5. 16։

(Գլուխ ՀԹ)

Ինչպես երկար ժամանակ աղտոտված ոսկին կարոտ է ճարտար արհեստավորի. որ կրակի բովում վերստին ձուլի և մաքրի այն։

Այսպես ոսկեղեն է մարդու բնությունը. որովհետև հոգին անապական է և Աստծու պատկերն է։

Նաև ժանգ է կրում և աղտոտվում մարմնի զգայարաններից, աշխարհի գարշ հեշտություններից և սատանայի պատրանքներից։

Ինչպես մաքուր ոսկին բնությամբ անապական է, բայց կրող է. գարշությունների մոտ լինելով՝ հյութ է կրում և աղտոտվում։

Իսկ արհեստավորը, որ կամենում է դարձյալ մաքրել այն, կրակի և ջրի մեջ գցելով՝ վերստին մաքրում է աղտից։

Այսպես մեր բնության ճարտար և իմաստուն արհեստավորը մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսն է. որ իր մարդասիրությամբ կամեցավ վերստին սրբել և մաքրել իր ապականված և ժանգոտված պատկերը՝ մարդկային բնությունը։

Նախ՝ օրենքներով, մարգարեներով, հրեշտակներով և խրատներով փոքր-ինչ մաքրեց ժանգի փոշին. բայց նորագործ սուրբ ավազանով ամբողջովին մաքրեց մեղքերի ժանգից։

Որովհետև դա է կրակը և ջուրը, որ Հոգու կրակով և նյութի ջրով մկրտվում ենք և մաքրվում մեղքերից։

Որովհետև ինչպես ջուրը դրսից լվանում է մարմինը. նույնպես Սուրբ Հոգուց զորացած ջուրը ներսից սրբում և լվանում է հոգին։

Սա է առաջին մաքրությունը։

Եվ երկրորդ մաքրությունը, որ դրել է ճարտար Քրիստոսը, խոստովանությունն ու ապաշխարությունն է։

Մենք, որ մկրտությունից հետո դարձյալ աղտոտվում ենք մեղքերով, դա կամեցավ զղջման, խոստովանության և ապաշխարության միջոցով սրբել մեր հոգուց։

Որովհետև մարդու բնությունը կրող է. ինչպես հայելին, որ ինչ բանի մոտենում է, նույնն է իր մեջ կերպարանում։

Նույնպես և մեր հոգին, եթե չարին է մոտենում, իր մեջ է կրում. և եթե բարուն՝ նույնպես։

Դրա համար ինչպես ժանգոտ հայելին յուղով, սմփարայով և աշխատանքով են մաքրում. այսպես աղտոտված հոգու համար յուղը մեղքերից զղջումն է. և սմփարան՝ խոստովանությունը. և աշխատանքը՝ ապաշխարությունը. պահքը. աղոթքը և այլն։

Եվ ապա հոգին, պայծառացած, վերստին երևում է իբրև Աստծու պատկեր։

Այդ ներգործությունն ունի մեղքերի խոստովանությունն ու ապաշխարությունը։

Դարձյալ՝ ժանգի մասին պետք է իմանալ։

Որ ժանգը նշանակում է մեղքը՝ իր տասը հատկության համար։

Նախ՝ որ ժանգն ապականության նշան է. այսպես և հոգու մեղքն ապականության նշան է։

Երկրորդ՝ ժանգը ներսից և դրսից է պատճառվում. նույնպես և մեղքը. մի մասը ներսից է՝ մեր կամքից. և մի մասը դրսից է՝ զգայարաններից կրված։

Երրորդ՝ ժանգը հավելված է, և ոչ նյութի գոյություն. նույնպես և մեղքը հավելված է և ոչ բնություն։

Չորրորդ՝ բոլորովին անպետք է. նույնպես և մեղքը, որ բարի չունի, բոլորովին անպիտան է։

Հինգերորդ՝ ժանգը զազրելի է՝ ինչպես բորն ու խոցը. այսպես և մեղքն ու մեղավորը գարշելի և փախչելի են։

Վեցերորդ՝ ժանգն արգելում է պայծառությունը. այսպես և մեղքը ծածկում է հոգու գեղեցկությունը։

Յոթերորդ՝ ուտում և ապականում է նյութը. նույնպես մեղքը, եթե մնում է հոգու և մարմնի մեջ, ապականում է նրանց։

Ութերորդ՝ ժանգն իբրև ժանտ ախտ է. մոտեցածներին ժանգոտում է. այսպես և մեղքն ու մեղավորը, ում որ հասնում են, փոխում են մեղքերի ժանգի։

Իններորդ՝ ժանգը մաքրվում է, և նյութը պայծառանում. նույնպես մեղքը մաքրվում է հոգուց. և նա առնում է առաջին մաքրությունը։

Տասներորդ՝ չորս բանով է մաքրվում ժանգը. լաթով՝ ինչպես փոշին. ջրով՝ ինչպես աղտը. և քերելով՝ ինչպես երկաթը. և կրակով՝ ինչպես արծաթը։

Նույնպես չորս բանով է մաքրվում մեղքը. այսինքն՝ ողորմությամբ՝ ինչպես լաթով. արտասուքով՝ ինչպես ջրով. պահքով՝ ինչպես քերելով. աղոթքներով՝ ինչպես կրակով։

Դարձյալ՝ ժանգը կա ներսում, ինչպես սպիտակը. և կա դրսում, ինչպես երկաթը. կա ներսում և դրսում, ինչպես խառն արծաթը։

Նույնպես զղջումով և խոստովանությամբ է մաքրվում մտքի ժանգը. ապաշխարության գործով ջնջվում է մարմնի ժանգը. ուրիշների միջոցով եկած փորձությամբ հստականում է հոգու և մարմնի ժանգը. որովհետև ինչպես արծաթն է բովում փորձվում. և մարդը փորձանքների բովում է ընտրվում. ինչպես ասում է առակը. (անօրենը արդարի համար փրկանք է լինում։

Դարձյալ ասում է առակը. (ինչպես շունը, որ դառնում է իր փսխածին, ատելի է լինում. ) նույնպես և անզգամը, երբ դառնում է իր չարիքներին. փսխել է ասում զազիր մեղքերը. նաև երբ դառնում ենք և խոստովանում։

Արդ՝ փսխելու մեջ երեք բան է երևում։

Նախ՝ որ քիչ-քիչ է ուտում և միանգամից ժայթքում. նույնպես մեղքերը քիչ-քիչ գործելով՝ ամբողջը միանգամից է խոստովանում։

Երկրորդ՝ որ հեշտությամբ է ուտում, դառնությամբ փսխում. նույնպես մեղքերի գործի մեջ հեշտանում ենք. բայց դառնությամբ ենք խոստովանում և ապաշխարում։

Եվ երրորդ՝ երբ փսխում է, ծանրացած սիրտը թեթևանում է. նույնպես, երբ խոստովանում ենք, մաքրվում ենք մեղքերի ծանրությունից և թեթևանում։

Բայց դառնալ մեղքերի առաջին գործին զազիր է և ատելի. ինչպես Պետրոս առաքյալն ասում է նրանց մասին, որ թողեցին սուրբ պատվիրանը. և դարձան առաջին մոլորությանը։

(Լավ էր նրանց համար, որ բնավ չճանաչեին արդարության ճանապարհը, քան թե ճանաչեին և ետ կանգնեին իրենց ավանդված սուրբ պատվիրանից։

Նրանց պատահեց իմաստության ճշմարիտ առակը, թե՝ շունը դառնում է իր փսխածին. և լվացված խոզը թավալվում է ցեխի մեջ։)

Լավ էր նրանց համար, որ չճանաչեին. ինչո՞ւ էր լավ։

Նախ՝ որ առաջ անգիտությամբ և ակամա էր մեղանչում. և այժմ գիտությամբ և կամովին է մեղանչում, որ ավելի ծանր է, քան առաջինը։

Եվ դարձյալ՝ որովհետև մեղքից հետո զղջաց. և գիտի զղջման դառնությունը. այժմ ավելի ծանր է, քան առաջինը։

Եվ դարձյալ՝ նրա անմտությունից տգիտություն է երևում. որովհետև եթե մեղքը ախորժելի էր և քաղցր, ինչո՞ւ զզվեցիր և թքեցիր։

Եվ եթե գարշեցիր և դեն թքեցիր, ինչո՞ւ դարձյալ ախորժելով ճաշակում ես նույն թքածը։

Որովհետև ինչպես լվացված հագուստը պետք է ավելի մաքուր պահել, քան առաջ. նույնպես և խոստովանությունից հետո պետք է ավելի պատրաստ լինել, քան առաջ։

Բայց սա չեմ ասում, թե կրկին գործված մեղքերը պետք չէ խոստովանել. այլ այն եմ ասում, թե խոստովանությունից և լվացվելուց հետո կամովին այլևս այն մի՛ գործեք։

Ապա եթե սատանայից, կամ տգիտությունից, կամ թուլությունից դարձյալ ընկնեք մեղքի մեջ, դարձյալ կանգնե՛ք և խոստովանե՛ք։

Եվ եթե բյուր հազար մեղքեր շատ անգամ գործեք, շատ անգամ խոստովանե՛ք և մաքրվե՛ք մեղքերից։

Որովհետև այս փոփոխվող մեղքերից չենք կարող ազատվել. որովհետև թեպետ մեր միտքը և հոգին հավանում են Աստծու օրենքին, ինչպես ասում է առաքյալը, բայց մեր մարմնի օրենքը հակառակ է զինվում և գերում է մեր հոգիները. մեր մարմնի օրենքը և անդամները մեղքն են. որ (հոգին մարմնի դեմ բարին է ցանկանում. և մարմինը հոգու դեմ չարն է ցանկանում։)

Եվ այսպես մենք երկուսի միջև տարակուսած ենք՝ իբրև մի տառապյալ մարդ։

(Ո՞վ կփրկի ինձ այս չար մարմնից, եթե ոչ Քրիստոսի շնորհը, ասում է։)

Եվ մեր հույսը Քրիստոսի շնորհներից կրկնակի է։

Նախ՝ այն, որ ասում է. (որտեղ մեղքերն ավելացան, այնտեղ և շնորհներն առավելացան։)

Երկրորդ՝ Քրիստոսի մահվան և չարչարանքների շնորհը. որովհետև թեպետ ըստ մեր գործի, մենք, որ մշտապես փոփոխվում ենք դեպի մեղքը, զազիր ենք և ատելի. բայց ըստ Քրիստոսի շնորհների սիրելի ենք։

Եվ Քրիստոսի շնորհը նախ մկրտության մեջ է. և երկրորդ՝ խոստովանության մեջ։

Մկրտությունը մեկ անգամ է մաքրում ընդհանուր և սկզբնական մեղքը. իսկ խոստովանությունը՝ մեր ամենօրյա և ներգործական մեղքերը։

Եվ դարձյալ՝ Քրիստոսի մահը կրկնակի է. և նրա մահվան մեջ շնորհը կրկնակի է։

Քրիստոսի առաջին մահն այն է, որ իր հատուկ գոյացական մարմնով մեկ անգամ մեռավ. և այլևս չի մեռնում։

Եվ երկրորդ մահն այն է, որ իր հատուկ պատարագով մշտապես մեռնում է սեղանի վրա։

Արդ՝ առաջին մահը մեկ անգամ է. և մեկ անգամ մաքրեց աշխարհի բոլոր մեղքերը. և մկրտվում ենք մեկ անգամ Քրիստոսի մահվան մեջ. և մաքրվում ենք մեկ անգամ սկզբնական մեղքից։

Եվ Քրիստոսի երկրորդ մահը պատարագն է. որի մեջ մշտապես մեռնում է և մշտապես մաքրում մեզ մեղքերից. ըստ այն խոսքի. (Հիսուսի արյունը մաքրում է մեզ բոլոր մեղքերից. ) և մենք մշտապես խոստովանում ենք մեր մեղքերը։

Ուրեմն, երբ խոստովանում ենք մեղքերը, արդարանում ենք մեղքերից. և մեր մեղքերի պատիժը պատարագը հատուցում է Հայր Աստծու առաջ. ըստ այն խոսքի. (Տերը կհատուցի իմ փոխարեն։)

Եվ այսպես, ինչպես մկրտության մեջ մեզ մաքրում է Քրիստոսի մահով զորացած շնորհը. նույնպես խոստովանելիս մեզ մաքրում է Քրիստոսի զորացած շնորհը. դրա համար պետք է հավատով և հույսով խոստովանել մեղքերը և արդարանալ մեղքերից։

Եվ պետք է իմանալ, որ մկրտությունն ու խոստովանությունը միևնույն շնորհներն ունեն։

Եվ ասում ենք տասը կերպով։

Նախ՝ ինչպես մկրտությամբ մաքրվում են բոլոր մեղքերը. նույնպես և խոստովանությամբ մաքրվում ենք բոլոր մեղքերից։

Երկրորդ՝ ինչպես այնտեղ ջուր է. և այստեղ՝ արտասուք։

Երրորդ՝ այնտեղ մերկացում է. և այստեղ՝ գլխի բացում։

Չորրորդ՝ այնտեղ հրաժարում և դավանություն է. նույնպես այստեղ պետք է դավանել մեղքերը խոստովանելու հետ։

Հինգերորդ՝ ինչպես այնտեղ քահանայի երկու ձեռքն են սպասավորում. նույնպես այստեղ քահանան երկու ձեռքն է դնում գլխի վրա։

Վեցերորդ՝ ինչպես այնտեղ Երրորդության անունով է մկրտում. նույնպես այստեղ Երրորդությամբ է արձակում։

Յոթերորդ՝ որովհետև այնտեղ և այստեղ քահանան է կատարում. որովհետև եթե քահանա չէ, ոչ ոք չի կարող ո՛չ մկրտել, և ո՛չ արձակել։

Ութերորդ՝ ինչպես այնտեղ մկրտությունից հետո հաղորդում է. նույնպես այստեղ խոստովանությունից հետո հաղորդվում են. որովհետև մաքրվեցին մեղքերից։

Իններորդ՝ այնտեղ հավատով է ընդունում մկրտության շնորհները. նույնպես այստեղ հավատով է ընդունում մեղքերի թողությունը։

Տասներորդ՝ ինչպես մկրտությունից հետո պահք, աղոթք և սրբություն ենք կատարում. նույնպես խոստովանությունից հետո ապաշխարություն ենք կարգում։

Այսպես հավասար են մկրտությունն ու խոստովանությունը։

Եվ առավել ևս խոստովանությունն է բարձր. որովհետև մկրտությունը մեկ անգամ է մաքրում, իսկ խոստովանությունը՝ շատ անգամ և մշտապես։

Իսկ մկրտությունն առավել է, որովհետև նախ մկրտվում ենք. և ապա խոստովանում. որովհետև առանց խոստովանության անկատար է։

Եվ եթե ամոթն է արգելում, պետք է իմանալ. որ ամոթը կրկնակի է. մեկը բարի, և մյուսը՝ չար. ինչպես ասում է առակը։

(Կա ամոթ, որ մեղք է բերում. և կա ամոթ, որ փառք և շնորհ է բերում։)

Ուրեմն պետք է ընտրենք և զգուշանանք. որովհետև նույն ամոթն ինքը չար է և բարի. բարի ամոթն այն է, որ մեղքից առաջ մտքիդ ես բերում վերջին ամոթը և քեզ պինդ ես պահում մեղքերից. սա բարի ամոթ է. և արգելում է քեզ չարից։

Եվ չար ամոթն այն է, որ երբ մեղքը գործում ես, և ամոթը տիրում է քեզ, ծածկում ես և չես խոստովանում՝ ամաչելով. այն չար է. այս ամոթից պետք է փախչել, որովհետև չար է և վնասակար։

Եվ այս կրկնակի ամոթի համար օրինակ ունենք սուրբ գրքերում. որովհետև Հովսեփը և Շուշանը մեղքի գործից առաջ ամրացան ամոթով. և չշաղախվեցին պոռնկության մեղքի զազիր գործին, որին դառն ամոթ էր հետևելու։

Դրա համար ստացան շնորհներ և փառք Աստծուց և մարդկանցից։

Իսկ Աքարն ու Գեեզին գողությունից հետո ընկղմվեցին ամոթի մեջ և չխոստովանեցին, պատուհասվեցին։

Որովհետև Աքարն իր ընտանիքով քարկոծվեց. և Գեեզին իր սերունդով բորոտվեց։

Եվ մեղքի գործից առաջ ամոթը կրկնակի է. մեկն այն է, որ ամաչում է մարդուց, թե՝ մեծ մարդ է, և իշխան և պարոն. և մեղք չի գործում. և այն էլ չար ամոթ է և չար երկյուղ. և մյուսն այն է, որ մեղքերի ամոթը գործից առաջ իր վրա է բերում. և Աստծու պատուհասի երկյուղը. սա է բարի ամոթը։

Եվ վեց կողմից պետք է ամաչել մեղքերի համար։

Նախ՝ մեր պահապան հրեշտակից. որ միշտ մեզ մոտ է և տեսնում է մեր գործերը։

Երկրորդ՝ պետք է ամաչել Աստծուց. որ ոչ միայն մարմնի գործերն է տեսնում, այլև սիրտն ու խորհուրդներն է քննում և տեսնում։

Երրորդ՝ պետք է մտքի բերել ամոթը՝ դատաստանի ահավոր ամոթը Քրիստոսի մեծ ատյանում։

Իսկ մեր մոտ՝ նախ պետք է ամաչել մարդկանցից, երբ տեսնում և լսում են մեր չարը. (որովհետև չկա ծածուկ բան, որ չհայտնվի։)

Եվ եթե ուրիշները չգիտեն, պետք է քահանային խոստովանել. նրանց ամոթը մտքիդ բեր մեղքի գործից առաջ։

Երկրորդ ամոթը մեր անվանն է կամ շնորհներին, որ ունենք. թե քրիստոնյա ես և ավազանում մկրտված, և Քրիստոսի եղբայր անվանված, և Հայր Աստծու որդի ես կոչված և այլն։

Երրորդ՝ պետք է չարչարվել մեր մտքի խղճից. որ մշտապես դառն ամոթով ներսից խփում է մեզ և ամաչեցնում։

Այս վեց կողմից պետք է մտքի բերել ամոթը և մեղք չգործել։

Իսկ գործելուց հետո, եթե ամաչում ես մեղքերից և չես գնում խոստովանելու, մի՛ ամաչիր. և այն էլ քեզ համար բարի կլինի. որովհետև որքան ամոթխածությամբ ես խոստովանում, այնքան ավելի ես մաքրվում մեղքերից։

Ինչպես ավելի շատ կրակն է մաքրում ժանգը. նույնպես ավելի շատ ամոթն է մաքրում քո մեղքերը քահանայի առաջ։

Եվ եթե մեկն ասի՝ երբ սրտում զղջում ենք, մեղքը թողնվում է, ինչո՞ւ ենք բերանով խոստովանում և մարմնով ապաշխարում։

Ասում ենք, թե մեղավոր մարդը, երբ մեղք է գործում, երեք կողմի պարտական է լինում։

Նախ՝ Աստծուն, որի օրենքը զանցեց։

Երկրորդ՝ եկեղեցուն, որի կանոնները զանցեց։

Երկրորդ՝ ընկերոջը, որի դեմ մեղանչեց շնությամբ, գողությամբ և այլն։

Արդ՝ երբ սրտով զղջում ենք, Աստված թողնում է մեղքը։

Եվ երբ խոստովանում ենք քահանային, ազատվում ենք եկեղեցու կանոններից։

Եվ երբ ապաշխարում ենք գործով, ընկերոջ պարտքն ենք հատուցում։

Ուրեմն թեպետ զղջման մեջ մեղքերը թողնվում են, բայց մեղքերի խոստովանությունն անհրաժեշտ է։

Եվ եթե մեկն ասի՝ երբ խոստովանում ենք և արդարանում, ի՞նչ հարկ կա հետո ապաշխարության։

Ասում ենք՝ թեպետ խոստովանությամբ մեղքերը թողնվում են, բայց հետո ապաշխարությունն անհրաժեշտ է՝ վեց պատճառով։

Նախ՝ ինչպես եթե հերկված գետնին չսերմանենք, ավելի շատ փուշ է բուսնում. այսպես խոստովանությունը մաքրում է մեղքերի փուշը. և ապաշխարությունը բարի սերմն է. ինչպես Տերն ասում է. (երբ դևը ելնում է մարդուց և այլն։)

Երկրորդ՝ խոստովանությունն իբրև ավել է, որ մաքրում է մեր հոգու տունը մեղքերից. և ապաշխարությունը մյուս բարիքներն է պատրաստում, որ թագավորը մտնի այնտեղ։

Երրորդ՝ խոստովանությունն իբրև քաղհանված այգի և բուսած պարտեզ է։

Եվ ապաշխարությունը պարիսպ է և ցանկապատ, որ օտարոտիները չմտնեն նրա մեջ։

Չորրորդ՝ խոստովանությամբ մեղքերը թողնվում են. բայց ապաշխարությունը հավիտենական պատիժը ժամանակով է վճարում։

Հինգերորդ՝ խոստովանությունը մաքրում է մահացու մեղքերից. բայց ապաշխարությունը՝ ներելիները. որովհետև շատ են, և չենք կարող թվել և հիշել։

Վեցերորդ՝ խոստովանությունը մարդուն արձակում է մեղքերից. և ապաշխարությունը փառքն ու պսակներն է ավելացնում։

Ուրեմն ապաշխարությունն անհրաժեշտ է խոստովանությունից հետո, ինչպես ասվեց։

Եվ պետք է իմանալ, որ բոլորովին չար է այն կաշառքը, որ խոստովանադրամ են կոչում. որովհետև դրանով ծռվում է խոստովանության ուղղությունը լսողի և ասողի մեջ. որովհետև չի կարող ուղիղ դատել մեղքերը և ապաշխարանք դնել. և աղքատության պատճառով չեն խոստովանում։

Այսպես է և կաշառքը բոլոր խորհուրդների կատարման մեջ. կնքի դրամ, կամ պսակի, կամ հաղորդության, կամ այլ բաների. որովհետև վաճառում են Աստծու շնորհները. մանավանդ երբ բռնությամբ են պահանջում։

Բայց այն սպիտակ դրամը, որ կնքելիս կամ պսակին են տալիս, կնքի դրամ չէ. այլ լույսի և խնկի գին ենք տալիս եկեղեցուն. և պաշտոնյաների կարիքների համար. որ նրանք, որ այդ օրը հոգեպես սպասավորեցին, մարմնապես կերակրվեն. սա ենք պատճառ դնում մյուս խորհուրդների համար։

Ուրեմն ով խոստովանության համար դրամ է վերցնում, բոլորովին չար է։

Իսկ կաշառքը, որ երբեմն բարի է և երբեմն չար. երբ ընծաներ են բերում հոգու համար՝ ժամերգությունների և աղոթքների, երբ վերցնելով՝ նրա խնդրանքը կատարում են աղոթքներով, պատարագներով և ինչ էլ որ խնդրանքը լինի, դա բարի է և ընդունելի։

Ապա եթե վերցնելով այդ ընծաները՝ չի աղոթում, ինչպես կամեցավ տվողը, այլ անարգաբար ծախսում է իր մարմնի, փառքի և այլ բաների վրա, տվողը ստացավ իր վարձն Աստծուց. բայց նա կորցնում է իր հոգին. և զրկանք եղավ նրա համար. ինչպես ասում է մարգարեն։

(Որոնք ուտում էին իմ ժողովրդին՝ ինչպես հացի կերակուր. և Աստծուն չկանչեցին։)

Այսպես կաշառքների միջև զանազանություն կա. կա, որ չար է, և կա, որ բարի է։

Որին թող արժանի անի մեզ Քրիստոս Աստվածը, որին փառք հավիտյանս հավիտենից. ամեն։

Քարոզ ուրիշից՝ խոստովանության մասին։

(Իսկ եթե մեր մեղքերը խոստովանենք, նա հավատարիմ է և արդար՝ թողնելու մեր մեղքերը։)

Հովհ. 1. 9։

(Գլուխ Ձ)

Վարդապետներն ասում են, թե Աստծու դատաստանն ավելի քաղցր է, քան այս աշխարհինը։

Նախ՝ այս նոր օրենքի դատաստանն ավելի քաղցր և դյուրին է, քան հին օրենքինը։

Իսկ այս աշխարհի դատաստանում որքան ավելի է մարդն իր մեղքերը ծածկում, այնքան ավելի է արդարանում. և ով հայտնում է իր մեղքերը, ավելի է դատապարտվում. ինչպես գողերն ու ավազակները, որոնք խոստովանում են իրենց մեղքերը, չարաչար են մեռնում. և այսպիսի խոստովանությունը դժվար է և դառն։

Եվ այսպես էր հին օրենքի խոստովանությունը. ինչպես գրված է Հեսուի գրքում, յոթերորդ գլխում, Աքարի մասին, որ գողացավ Երիքովի անեծքից. և Աստծու բարկությունը եկավ ժողովրդի վրա։

Եվ Աքարին կանգնեցրին ատյանի մեջ. Հեսուն ասում է նրան. փա՛ռք տուր Աստծուն. և խոստովանի՛ր քո մեղքը և մի՛ ծածկիր։

Եվ նա խոստովանեց իր մեղքը. և թողություն ստանալու փոխարեն քարկոծվեց ժողովրդից։

Բայց Աստծու դատաստանը, որ նոր օրենքում է, այլ տեսակ է. որովհետև ով իր մեղքերը թաքցնում է խոստովանահոր առաջ, այդպիսին թողություն չի գտնում Աստծուց։

Այլ նրա մեղքերը հայտնվելու են դատաստանի օրը Աստծու և բոլոր արարածների առաջ։

Բայց ով ճշմարտությամբ և խոնարհությամբ խոստովանում է իր մեղքերը, Աստված թողություն է տալիս և ծածկում է նրա մեղքերը։

Եվ այսպիսի խոստովանությունը երանելի է, ինչպես ասում է։

(Իսկ եթե մեր մեղքերը խոստովանենք, նա հավատարիմ է և արդար։)

Եվ արդ՝ խոստովանության այս խորհրդի մասին պետք է իմանալ։

Նախ՝ տասներկու բան է պետք, որ խոստովանությունը կատարյալ լինի. և սրանք անհրաժեշտ են։

Առաջին՝ պետք է, որ խոստովանությունն իմաստությամբ և ճարտարությամբ լինի. և այս իմաստուն խոստովանությունը երեք տեսակ է։

Նախ՝ որ բոլոր մահացու մեղքերը առանձին-առանձին և ուրիշ-ուրիշ խոստովանի. ինչպես ասում է Դավիթը. (լվացի ամբողջ գիշեր իմ մահիճը։)

Սա է կամենում ցույց տալ, թե լվացի բոլոր մահացու մեղքերը, որ գիշերն է. անկողնում, այսինքն՝ խղճի մեջ, լվացի արտասուքի ջրով։

Եվ բավական չէ միայն առհասարակ խոստովանել և ասել, թե բազում մեղքեր եմ գործել, և առանձին չասել մեղքերի անունները։

Երկրորդ՝ որ ընտրի խոստովանահորը, թե գիտի՞ ճանաչել մեղքերը. և ունի՞ կապելու և արձակելու իշխանություն։

Եվ եթե մեկը կամովին գնում է տգետ քահանայի մոտ և խոստովանում իր մեղքերը՝ մտքում ասելով, թե սա իմ մեղքերը չի ճանաչում և ինձ քիչ ապաշխարություն կդնի, այդպիսու խոստովանությունն անօգուտ է։

Երրորդ՝ որ մահացու մեղքերը պետք է ավելի մեծ զղջումով խոստովանի. և որքան ծանր է մահացու մեղքը, այնքան ավելի պետք է ծանր զղջումով խոստովանել։

Երկրորդ՝ պետք է, որ խոստովանությունը կամովին լինի և ոչ բռնությամբ. ինչպես ասում է Դավիթը. (ես իմ կամքով կխոստովանեմ քեզ։)

Որովհետև նրանք, որ բռնությամբ են խոստովանում, նման են գողերի. երբ կախաղան են տանում, այն ժամանակ են դատավորի առաջ խոստովանում. նույնպես նրանք, որ չեն խոստովանում, մինչև որ Աստված մահ է ուղարկում. և այն ժամանակ խոստովանում են դժոխքի ահի համար, և ոչ թե Աստծու սիրո համար. այդպիսին օգուտ չունի. որովհետև պետք է կամովին լինի և Աստծու սիրո համար։

Երրորդ՝ որովհետև պետք է, որ խոստովանությունը սուրբ լինի. և իր հոգու փրկության համար, և ոչ թե մարդկանց երեսի համար։

Չորրորդ՝ որ խոստովանելը համարձակ լինի. և ամոթի համար իր մեղքերը չծածկի։

Հինգերորդ՝ պետք է, որ ամոթխածությամբ խոստովանի. և ոչ թե մարդկանց առաջ պարծենալով, թե այս մեղքը գործել եմ։

Վեցերորդ՝ որ հավատով, արտասուքով և ցավագին զղջումով խոստովանի՝ հոգով և մարմնով. այն ժամանակ կատարյալ է լինում. որովհետև հոգու հիվանդությունը արտասուքով շուտ է բժշկվում։

Որովհետև երբ հիվանդը քրտնում է, և քրտինքը հավասար է լինում, և տաք և հոտած, բարի նշան է հիվանդի համար. որովհետև այդպիսի քրտինքը հանում է ցավը։

Այսպես, երբ մեկը արտասվում է իր մեղքերի համար, և ջերմեռանդ սրտով խոստովանում, և իր մեղքն իրեն հոտած և գարշելի է երևում, սա բարի նշան է. որովհետև նրա հոգևոր հիվանդությունը պատրաստվում է առողջանալ։

Բայց այն հիվանդը, որի ցավը ծանր է, և սկսում է ծիծաղել, և չի կարողանում ճանաչել իր ցավերը, վատ նշան է։

Այսպես նա, որ ծանր մեղք է գործել և ծիծաղում է խոստովանության ժամին, բարի նշան չէ։

Յոթերորդ՝ պետք է, որ խոստովանությունը խոնարհությամբ լինի. որ իրեն տկար, հիվանդ և ողորմելի խոստովանի. և հնազանդ լինի խոստովանահորը. որ ինչ ապաշխարություն որ դնի, խոնարհությամբ հանձն առնի և կատարի։

Ութերորդ՝ որ խոստովանությունը հավատարմորեն լինի. և հավատարմությունը երեք տեսակ է։

Մեկ՝ որ խոստովանողն ու խոստովանահայրը ուղղափառ լինեն և հնազանդ սուրբ և կաթողիկե եկեղեցուն. և հերձվածողներից չլինեն։

Երկրորդ՝ որ խոստովանությունը թողության հույսի համար լինի. և ոչ թե Հուդայի պես, որ խոստովանեց և, փրկությունից անհույս լինելով, խեղդվեց. այդպիսի խոստովանությունն անօգուտ է։

Երրորդ՝ որ խոստովանության մեջ սուտ չասի. այլ ճշմարիտ. որովհետև խոստովանությունն Աստծու առաջ է. և ծանր մեղք է Աստծու առաջ սուտ խոսելը և մեծ պատժի արժանի. ինչպես ասում է Դավիթը։

(Ատեցիր նրանց, ովքեր անօրենություն են գործում. կործանում ես բոլոր նրանց, ովքեր սուտ են խոսում. ) այսինքն՝ խոստովանության մեջ. որովհետև կորչելը ավելի մեծ պատիժ է, քան ատելի լինելը։

Ուրեմն խոստովանության մեջ սուտ ասելն ավելի մեծ մեղք է, քան մեղքը գործելը։

Դարձյալ՝ չկա այնպիսի մեղք, որ մարդուն կորցնի, եթե ուղիղ խոստովանի. այլ խոստովանության մեջ սուտ ասելու համար է մարդը կորչում, երբ ծանր մեղք է գործել և ուրանում է խոստովանահոր առաջ։

Դարձյալ՝ արժան չէ խոստովանության մեջ սուտ ասել խոնարհության համար. որովհետև կարող է ընդհանրապես ասել, թե մեղավոր եմ, բայց պետք չէ այն մեղքերի մասին, որ չի արել, ասել, թե արել եմ։

Եվ այստեղ պետք է իմանալ, որ եթե մեկը խոստովանում է իր բոլոր մեղքերը, բայց իր կամքում ունի դարձյալ անել այդ մեղքերը, այդպիսու խոստովանությունն ընդունելի չէ. և պետք չէ այդպիսուն ընդունել կամ արձակել. որովհետև մեղքերի արմատը մնացել է նրա սրտում։

Որովհետև ով փուշը կտրելով է քաշում և ոչ արմատից պոկելով, և մազը, որ ածիլում է, հետո ավելի է բուսնում։

Այսպես, եթե մարդը խոստովանում է մեղքերը, և արմատը սրտում ունի, այդ չար արմատից բազում ճյուղեր են բուսնում։

Դրա համար պետք է կամքը, որ մեղքերի արմատն է, բոլորովին դեն պոկել։

Եվ այստեղից հայտնի է, որ եթե մեկը աղուհացի պահքին իրեն կտրում է պոռնկությունից և այլ մեղքերից, բայց կամք ունի պահքից հետո դառնալ նույն մեղքերին, այդպիսու խոստովանությունը սուտ է։

Որովհետև այդպիսիները միայն դժոխային օձի պոչն են կտրում. այդպիսին կատարյալ չէ, որ գլուխն ու մարմինը թողնում է հոգու մեջ։

Եվ օձն այսպիսի հատկություն ունի, որ եթե օձի գլուխը մնա, և մարմնից երկու կամ երեք մաս կտրես, կարող է ապրել։

Իսկ օձի գլուխը չար խորհուրդն է. և մարմինը՝ մեղքին հավանություն տալը. և պոչը՝ գործի դնելը։

Իսկ այն մարդիկ, որ մի ժամանակ հեռու են կենում մեղքերից, այդպիսիները կտրում են պոչը. բայց գլուխը, այսինքն՝ չար խորհուրդը, և մարմինը, այսինքն՝ մեղքին հավանություն տալը, իրենց կամքում ունեն։

Եվ կան ոմանք, որ ծեր են մարմնով և տկար, բայց կամքում ունեն. եթե կարողանային, կկատարեին գործը. բայց միայն գործով են խափանվում։

Եվ պետք չէ այդպես լինել. որովհետև պետք է նախ սիրտը մաքրել. և ոչ թե խոսքով խոստովանել և սրտում չզղջալ։

Եվ որ պետք է սրտով ամբողջովին զղջալ, վկայում է Դավիթը՝ ասելով. (կխոստովանեմ քեզ, Տե՛ր, իմ ամբողջ սրտով։)

Որովհետև պետք չէ մեղքերի կեսն ասել և կեսը պահել. կամ կեսը մի քահանայի խոստովանել, և կեսը՝ մյուսին։

Եվ ով սա անի ամոթի համար, և ոչ թե մոռանալու, նրան թողություն չի լինի. այլ ինչ որ մտքում է, պետք է մեկ քահանայի խոստովանել. որովհետև Աստված կիսատ չէ, այլ կատարյալ։

Կամ ամբողջովին է թողնում, կամ բնավ չի թողնում. որովհետև այդպիսին պետք է խոստովանության նոր սկիզբ անի և ամեն ինչ խոստովանի։

Ապա եթե մեկը խոստովանում է իր մեղքերը և մեկ մահացու մեղք թաքցնում ամոթի համար, նման է նավի, որ ծովի վրա հարյուր ծակ ունի. իննսունինը փակում է և մեկը թողնում. և դրանով ջուր է մտնում. և ընկղմում է նավը։

Կամ ինչպես եթե մեկն իր մարմնում խրված հարյուր նետ ունենա, և բոլորը քաշի և մեկը թողնի, այն կսպանի նրան։

Դարձյալ՝ նրանք, որ մեղքերը հայտնի չեն խոստովանում, այլ ծանրը պատրվակով են ասում, որ խոստովանահայրը չիմանա, այդպիսին սուտ է. որովհետև պետք է մեղքն այնպես ասել, ինչպես գործվել է. թեպետ և շատ ամաչի. որովհետև որքան ավելի է ամաչում, այնքան ավելի թողություն է լինում։

Եվ եթե ամոթի համար ծանր մեղքը չի խոստովանում, նրան այնպես կլինի, ինչպես եղավ մի այրի կնոջ։

Որովհետև մի մեծատուն կին քահանա որդի ուներ. և սատանան կնոջը մեղքի մեջ գցեց. և պոռնկությունից երկու բիճ ծնեց։

Եվ երկուսին էլ սպանեց. և այս մեղքը բոլորովին չխոստովանեց ամոթի համար. որ իր պատիվը չպակասի. մեռավ այս մեղքի մեջ և իջավ դժոխք։

Եվ նրա քահանա որդին աղոթքներ և պատարագներ էր անում. խնդրում էր Աստծուց, թե. ցո՛ւյց տուր ինձ իմ մորը, թե հրեշտակների ո՞ր դասում է կանգնած. և պատարագի վերջում նրան երևաց իր մայրը՝ շատ ահարկու տեսքով։

Եվ երկու վիշապ փաթաթված էին նրան. և վիշապների բերանները՝ մեկը մի ծծին. և մյուսը՝ մյուսին. զարմացավ և ասում է. ո՞վ ես դու. և ասում է. ես քո մայրն եմ։

Եվ հարցրեց. ի՞նչ եղավ քեզ. և ասում է. իջա դժոխքի հատակը։

Եվ ասում է. ես գիտեի, թե հրեշտակների դասում ես կանգնած. որովհետև շատ բարիքներ արեցիր. պահք, աղոթք, ողորմություն. արդ՝ ի՞նչ եղավ քո պատճառը. և այդ վիշապներն ի՞նչ են նշանակում։

Մայրն ասում է. որովհետև ծանր մեղք թաքցրի ամոթի համար, և բոլոր բարիքները նրա համար էի անում, որ իմ պատիվը չպակասի. դրա համար այժմ խաղալիք դարձա հավիտյանս հավիտենից։

Այս երկու վիշապները երկու սատանաներն են, որոնք ծծում են իմ ծծերը իմ երկու որդիների փոխարեն, որոնց ծնեցի և սպանեցի. և իմ կաթը չկերան։

Դրա համար տանջում են ինձ հավիտյանս հավիտենից. սա ասելով՝ դարձավ դժոխք. ուրեմն պետք չէ մեղքերը թաքցնել ամոթի համար։

Որովհետև սովորություն է, որ աղքատ և խոցավոր մարդը նստում է հարմար տեղում և ողորմություն խնդրում, առողջ անդամը ցույց չի տալիս. այլ ծածկում է և խոցն է ցույց տալիս. որ ավելի ողորմություն ստանա. իսկ եթե խոցը ծածկի և առողջը ցույց տա, այդպիսին տգետ է. և ողորմություն չի ստանում։

Այսպես և խոստովանությունը երկնային եկեղեցու դուռն է. և մարդը, որ մահացու մեղքի մեջ է, հոգին խոցավոր է. դրա համար պետք է, որ խիստ ծանր մեղքը հայտնի խոստովանահորը, որ երկնքի դռնապանն է. որ ողորմություն ստանա Աստծուց և հրեշտակներից։

Բայց նրանք, որ ծածկում են խոցը, այսինքն՝ մահացու մեղքը, և ցույց են տալիս առողջ տեղը, որ բարի գործն է, այդպիսիները ողորմություն չեն ստանում. այլ հավիտենական տանջանքներ և նախատինք։

Տասներորդ՝ պետք է, որ խոստովանությունը հատուկ իր համար լինի. այսինքն՝ իր մեղքերը խոստովանի, ոչ թե ուրիշինը. որովհետև պետք չէ, որ կինը գանգատվի ամուսնուց և նրա մեղքերը հայտնի. և ոչ էլ ամուսինը՝ կնոջ. այլ պետք է իր մեղքերը հայտնել, և ոչ թե ուրիշների և իր թշնամու մեղքերը։

Եվ պետք չէ, որ իր մեղքերը պակասեցնի և ուրիշների վրա ձգի. այլ պետք է, որ ինքն իրեն մատնի։

Նաև պետք չէ խոստովանության մեջ մեղսակցի անունը հիշել, եթե հնար կա. որովհետև քո մեղքերից բացի չես կարող մեղսակցի մեղքը հայտնել։

Եվ այստեղ պետք է իմանալ, որ ով խոստովանում է, բայց ուրիշների հետ խռոված է և չի կամենում հաշտվել, պետք չէ նրան արձակել, մինչև որ հաշտվի։

Որովհետև Քրիստոսը հրամայում է Մատթեոսի Ավետարանում. (եթե մարդկանց չթողնեք հանցանքները, ձեր երկնավոր Հայրն էլ չի թողնի ձեզ։)

Տասնմեկերորդ՝ պետք է, որ խոստովանությունը ծածուկ լինի խոստովանահոր կողմից և խոստովանորդի կողմից. որովհետև պետք չէ, որ խոստովանողը հայտնապես ասի իր մեղքերը մարդկանց առաջ. որովհետև շատերը դրանից գայթակղվում են. և պատճառ են առնում և մեղքի մեջ ընկնում։

Նաև պետք է, որ խոստովանահայրը ծածկի մեղքերը և չհայտնի, թեկուզ նրան կտոր-կտոր անեն. և եթե խիստ նեղեն, կարող է երդվել, թե ես նրա մեղքերը չգիտեմ. այս երդումը ճշմարիտ է. որովհետև չգիտի այն կողմից, որ մարդ է. այլ գիտի այն կողմից, որ Աստծու երեսփոխանն է։

Որովհետև մեղավորը քահանային խոստովանում է ոչ թե այն կողմից, որ մարդ է, այլ այն կողմից, որ Աստծու տեղն է։

Վարդապետներն ասում են, թե ոչ մի բան այնքան քիչ չգիտեմ, որքան այն բանը, որ խոստովանությամբ գիտեմ։

Բայց ինչ որ գիտեմ, ավելի գիտեմ, քան այն, որ խոստովանությամբ գիտեմ. որովհետև այն բանը, որ չգիտեմ, կարող եմ սովորել և հետո ուրիշներին ասել. բայց այն, որ խոստովանությամբ գիտեմ, չեմ կարող իմանալ կամ ասել։

Եվ խոստովանությունն այնպիսի ամուր փական և կողպեք է, որ Աստծու բերանն է փակում. որովհետև այն մեղքը, որ խոստովանվել է, Աստված չի հայտնում. և այնպես ամուր է փակում քահանայի բերանը, որ բնավ արժան չէ ասել, թեկուզ սպանեն նրան։

Եվ այն քահանան, որ սատանայություն է անում և հայտնում է խոստովանությունը, պետք է կարգից լուծել և զնդան դնել մինչև մահ. որ այլևս արև չտեսնի։

Որովհետև շատ ծանր մեղք է խոստովանությունը հայտնելը. և եկեղեցու քակտում է. և պետք չէ խոստովանել այն քահանային, որ հայտնում է. և պետք չէ էլ առանց խոստովանության մնալ, այլ արժան է ընտրել այնպիսի խոստովանահայր, որ խոստովանության խորհուրդը մինչև մահ պահի։

Եվ այստեղ պետք է իմանալ, որ խոստովանության այս խորհուրդը բոլոր քրիստոնյաների մեջ ընդհանուր էր. բայց վատթար խոստովանահայրերի պատճառով, որոնք շատերի մեղքերը հայտնել են, խափանվել է արևելյան աշխարհում. ինչպես ասորիների և հակոբիկների մեջ, որոնք բնավ չեն խոստովանում։

Եվ ուրիշ ազգերը, որ խոստովանում են, ահով և դողով են խոստովանում. և վախենում են չար քահանաներին խոստովանել, որ իրենց մեղքերը չհայտնեն։

Տասներկուերորդ՝ պետք է, որ խոստովանությունը շատ անգամ լինի։

Եվ սա երկու տեսակ է հասկացվում. մեկ՝ եթե մեկը շատ անգամ ընկնում է նույն մահացու մեղքի մեջ, պետք է շատ անգամ խոստովանի։

Եվ սա հրաման է և ոչ թե խրատ։

Երկրորդ՝ որ եթե մահացու մեղքը, որ մեկ անգամ խոստովանել է, նորից խոստովանի, օգտակար է. որովհետև որքան մարդը շատ է խոստովանում խոստովանած մեղքը, տանջանքները թեթևանում են. և Աստծու ողորմությունն առատապես իջնում է. բայց սա հրաման չէ, այլ խրատ։

Որովհետև եթե մեկը մահացու մեղքն ուղիղ խոստովանի, բավական է փրկության համար. բայց եթե մեկ մեղքը շատ անգամ խոստովանի, նրա պսակը մեծ է։

Եվ այստեղ երեք բան պետք է իմանալ։

Նախ՝ որ խոստովանությունից առաջ պետք է խորհել իր բոլոր մեղքերի մասին և մտքի բերել. որ խոստովանահոր առաջ լրիվ ասի։

Եվ շատերն են, որ հանկարծակի են գալիս խոստովանության. և մոռանում են և ոչինչ չեն խոստովանում. և սա բարի չէ. որովհետև հիվանդին դեղից առաջ շարբաթ են տալիս խմելու, որ կակղացնում է ցավը և պատրաստում։

Եվ ապա առնում է ծանր և դառը դեղը, որ հանում է ամբողջ ցավը։

Այսպես խոստովանությունից առաջ, որ դառը դեղն է, պետք է, որ շարբաթ խմի. այսինքն՝ որ խորհի և մտքի բերի, որ խոստովանության ժամին ամբողջը թափի։

Երկրորդ՝ պետք է իմանալ, որ խոստովանության մեջ պետք չէ խառնել խոսքեր և պատմություններ, որոնք խոստովանության նպատակը չունեն. այլ միայն մեղքերը պետք է ասել։

Եվ պետք չէ խոստովանության մեջ բարի գործերն ասել. այլ միայն չարը։

Որովհետև խոստովանությունը նման է երակ կտրելուն. երբ մեկը երակ է բացում, այն ժամանակ է օգտակար, երբ վատ, անառողջ արյունն է դուրս ելնում. և առողջ արյունը տեղում մնում և սնուցում է մարմինը։

Իսկ այն երակ բացելն է վատ, երբ առողջ արյունն է դուրս ելնում. և վատը տեղում մնում։

Բարի գործը նման է առողջ արյան. և չար գործը՝ վատ արյան։

Ով խոստովանության մեջ բարի գործերը ծածկում է, դա բարի խոստովանություն է. և հայտնում է չար գործը։

Բայց նրանք, որ խոստովանության մեջ հայտնում են բարի գործերը և ծածկում են չար գործերը, այդպիսի խոստովանությունը վնասակար է։

Դարձյալ՝ խոստովանահայրը նման է երակահատի. և լեզուն՝ նշտարի. որ հարցումով զարկում է մեղավորի սիրտը. այսինքն՝ որ իմաստությամբ հարցնում է զանազան մեղքերը։

Իսկ երբ երակ բացողի աչքերը վատ են տեսնում, և ձեռքը դողում է, վտանգ կա. որովհետև երբ զարկում է երակին, զարկում է ջիլին. և մեծ վնաս է անում։

Այսպես խոստովանահայրը, որ տգետ է, կույր է, և չգիտի, թե ո՞րն է մեղք, կամ ո՞րն է առաքինություն։

Որովհետև այն, որ մահացու և ծանր մեղք է, այն մեղք չի համարում, և այն, որ մեղք չէ, մեղք է հաշվում և այն է զարկում, և ձեռքը դողում է, այսինքն՝ մեղավորի համար արդար դատաստան չի անում, այլ կաշառքի համար ծռում է ուղիղ դատաստանը և թույլ է տալիս, որ մեղավորը մնա մահացու մեղքի մեջ, վտանգ կա այդպիսուն խոստովանելու։

*Երրորդ՝ պետք է իմանալ, որ այն խոցը, որի ծայրը դուրս է և բաց, հեշտ է բժշկել. բայց երբ ներսի կողմում է, չի բժշկվում. այլ սպանում է մարդուն։

Այսպես, երբ մահացու մեղքերի վերքը խոստովանությամբ հայտնվում է, շուտով բժշկվում է. իսկ երբ մեղքը թաքցնում է սրտում և չեն խոստովանում, հոգին մեռնում է։

Եվ լինում է երբեմն, որ խոցը ծայր է անում և բացվում, բայց ծակը նեղ է, և թարախն ամբողջովին դուրս չի գալիս. դրա համար վիրաբույժը նշտարով լայնացնում է ծակը, որ ամբողջ թարախը դուրս թափվի։

Այսպես մեղավորը հայտնում է իր մեղքերի վերքերը քահանայի առաջ. բայց խոցի ծակը նեղ է անում. որովհետև չի հայտնում իր մեղքերի չափը. դրա համար պետք է, որ խոստովանահայրը, որ հոգևոր վիրաբույժն է, հարցնելով լայնացնի մեղքերի խոցի ծակը։

Ինչպես ասել, թե մի մարդ եկավ խոստովանահոր մոտ և ասում է. զարկեցի մի կղերիկոսի. և նա ասում է. փայտո՞վ զարկեցիր, թե՞ թրով. և նա ասաց՝ թրով. դարձյալ ասաց. թրի բերանո՞վ զարկեցիր, թե՞ տափակ կողով. և ասաց՝ բերանով։

Դարձյալ հարցրեց. խոցեցի՞ր, թե՞ սպանեցիր. և նա ասում է, թե սպանեցի։

Խոստովանահայրն ասում է. ո՜վ թշվառական, սպանել ես և ասում ես, թե զարկեցի. որքա՜ն ծանր է սպանելը, քան զարկելը։

Երկրորդ՝ պետք է իմանալ, որ մեղավորը պետք է արագ խոստովանի և չուշացնի՝ բազում պատճառներով։

Առաջին պատճառն այն է. որ եթե կրակն ընկնում է մեկի տունը, տանտերը չի ուշացնում. այլ շուտով հանգցնում է կրակը ջրով կամ քացախով. այսպես մահացու մեղքը դժոխային կրակ է, որ այրում է հոգին. դրա համար պետք է շուտով հանգցնել խոստովանության մեջ արտասուքի ջրով կամ Քրիստոսի չարչարանքների քացախով. և եթե ոչ՝ այրվում է հավիտյան։

Երկրորդ՝ որովհետև մահը մշտապես սպասում է մարդկանց. և չգիտենք մահվան ժամանակը և տեղը, թե երբ ենք մեռնում. դրա համար պետք է խոստովանությամբ պատրաստվել. որովհետև շատերը ծուլանում են խոստովանության մեջ և հանկարծակի մեռնում և իջնում դժոխք։

Երրորդ՝ որովհետև ով այն թշնամուն, որ մեծ վնաս է անում, երկար ժամանակ պահում է իր տանը, այդպիսին հիմար է։

Այսպես սատանան թշնամի է. և ով նրան պահում է իր տանը, նա մեծ վնաս է անում։

Եվ սա շատ սոսկալի է. որովհետև սատանան ոչ միայն մեր թշնամին է, այլև Աստծու։

Եվ եթե մեկը թագավորի թշնամուն է պահում, երբ թագավորն իմանում է, բազում և չարաչար մահով կործանում է նրան. դրա համար պետք է շուտով գնալ խոստովանահոր մոտ, որ Աստծու տեղն է. և մատնել թշնամուն։

Չորրորդ՝ որովհետև ով մահացու մեղքի մեջ է, սատանայի բերանում է. և նրանք, որ ծուլանում են խոստովանության մեջ, չեն կամենում ազատվել նրա բերանից. և այդպիսիներն անասուններից էլ հիմար են։

Որովհետև անասունները, երբ ընկնում են պատառող գազանների բերանը, այնտեղ աղաղակում են և փրկության հնար խնդրում։

Իսկ անզգամ մեղավորը շատ տարիներ սատանայի բերանում է կենում և երբեք չի աղաղակում կամ փրկության հնար խնդրում. դրա համար սատանան շատերին կլանում է և իջեցնում դժոխք, որ սատանայի փորն է և լի մեղքերով։

Հինգերորդ՝ որովհետև ով ծանր հիվանդություն ունի, պետք է շուտով գնա բժշկի մոտ և ցույց տա նրան. որովհետև մահից հետո բժիշկը չի կարող օգնել։

Իսկ հոգևոր հիվանդությունն ավելի ծանր է, քան մարմնավորը. դրա համար պետք է շտապ գնալ բժշկի մոտ, որ խոստովանահայրն է, և խոստովանել. որովհետև մահից հետո խոստովանությունը չի կարող օգնել. որովհետև դժոխայինները հայտնապես են խոստովանում իրենց մեղքերը դժոխքում, բայց օգուտ չեն ստանում։

Վեցերորդ՝ որովհետև եթե մեկին բանտ են դրել սպանվելու համար, եթե բանտի դուռը փակ է, չի կարող փախչել. իսկ եթե բաց է, կարող է փախչել։

Այսպես նա, որ մահացու մեղքի մեջ է, բանտում է և մահապարտ. և բանտի դուռը մեղավորի բերանն է. և սա փական չունի. երբ խոստովանում է իր մեղքերը, նույն ժամին ելավ մեղքերի բանտից. դրա համար հիմար են նրանք, որ ծուլանում են մեղքերը խոստովանելու մեջ։

Յոթերորդ՝ որովհետև եթե սառաֆը կամ վաճառականը բացի իր գանձերը և աղաղակի բոլորին, թե՝ ով պղինձ ունի, բերե՛ք, որ ես ոսկով և արծաթով փոխեմ. և ով անտաշ քար ունի, բերե՛ք, որ ես պատվական ակով փոխեմ. և երբ մարդիկ սա լսեին, չէին ծուլանա. այլ շուտով կգային։

Այս վաճառականը խոստովանահայրն է և վարդապետը. և նրա գանձատունը եկեղեցին է, որ լի է բազում ակերով և մարգարիտներով. ամեն օր, երբ քարոզ է անում, ձայն է տալիս և ասում. ո՜վ մեղավորներ, բերե՛ք ձեր մեղքերը, որ կեղծ պղինձ են. որ ձեզ ոսկի և արծաթ տամ. այսինքն՝ թողությունը. բերե՛ք ձեր մեղքերը և խստասրտությունը, որ քարից ավելի ծանր է և կարծր. և առե՛ք ձեզ մարգարիտ և պատվական ակներ. այսինքն՝ հրեշտակների փառքը։

Եվ շատ հեղգ են նրանք, որ պղինձը ոսկու հետ չեն փոխում. և եթե այսպիսի կեղծ դրամից լինի մահվան օրը մարդու սնդուկում, այսինքն՝ հոգում, այն ժամանակ նրանք ուղարկվում են դժոխք։

Օրինակ՝ եթե մեկը կեղծ դրամ է կտրում, երբ թագավորը գտնում է, իսկույն սպանում է նրան. դրա համար պետք չէ պահել մեղքերը, որ կեղծ դրամ են. այլ շուտով փոխել։

Ութերորդ՝ որովհետև որքան մարդը մահացու մեղքի մեջ է, Աստծու բարկությունը նրա վրա է. և Աստված իր ձեռքում նետ և աղեղ ունի, որ սպանի մեղավորին. ինչպես ասում է Դավիթը. (իր սուրը սրել է և իր աղեղը լարել. ) և երբ մեղավորը ուշանում է մահացու մեղքի մեջ, ավելի է հեռանում Աստծուց։

Եվ Աստծու նետը, այսինքն՝ դատաստանը, ավելի է զարկում. և մեղավորը չի կարող փախչել նետից, որ Աստծու բարկությունն է. որովհետև Աստծու նետը հասնում է երկնքից դժոխք. և արևելքից արևմուտք. և հյուսիսից հարավ. ինչպես ասում է Սիրաքը։

(Մի՛ ուշացրու դառնալ դեպի Տերը. և մի՛ թող վաղվան. որ նրա բարկությունը հանկարծակի չհասնի և չկործանի քեզ վրեժխնդրության օրը։)

Դրա համար պետք է շուտով դառնալ մեղքերից. որ չընկնի Աստծու վրեժխնդիր բարկության մեջ. և հաշտվի նրա հետ խոստովանությամբ խոստովանահոր առաջ, որ Աստծու տեղն է։

Իսկ նրանք, որ չեն խոստովանում մինչև իրենց հիվանդությունը, այդպիսիները հիմար են հինգ պատճառով։

Առաջին՝ որովհետև երբ հայտնում են իրենց մեղքերը հոգևոր բժշկի առաջ, և խրատն ու պատիժը, որ դնում է, չեն կարող կատարել. որովհետև պահք պահել չեն կարող. աղոթել չեն կարող, որովհետև տկար են. դրա համար պետք է հիվանդանալուց առաջ խոստովանել։

Երկրորդ՝ որովհետև հիվանդության մեջ շատ անգամ լեզուն կապվում է և չի կարող խոսել. և թեպետ լեզուն արձակվում է, բայց բազում և խիստ ցավերի պատճառով, և ընտանիքի, որի հոգսն ունի, չի կարող հստակ խոստովանել, ինչպես առողջության ժամանակ։

Երրորդ՝ որովհետև երբ ուշացնում է և չի խոստովանում մինչև խոր հիվանդությունը, և ապա խոստովանում է մահվան ահի համար, այդպիսի խոստովանությունն ընդունելի չէ Աստծու առաջ. որովհետև բռնությամբ է լինում և ոչ կամովին։

Օրինակ՝ զմուռսի մասին ասում են, թե երկու կերպով է լինում. մեկն այն է, որ ինքնիրեն է ծառից ելնում. երկրորդն այն է, որ բռնությամբ են հանում, երբ սրով ծակում են։

Այն, որ ինքնիրեն է ելնում, չափազանց գեղեցիկ է և անուշահոտ. բայց համը դառն է. դրա համար սպանում է որդերին. և անապական է պահում մարմինը։

Այս խոստովանությունն է ցույց տալիս, որ Աստծու առաջ շատ գեղեցիկ հոտ ունի. բայց համը դառն է. այսինքն՝ որովհետև խոստովանողն ամաչում է հայտնել իր աղտեղությունները։

Եվ սպանում է որդերին. այսինքն՝ անցյալում գործած մեղքերը։

Եվ անապական է պահում մարմինը. այսինքն՝ գալիք մեղքերից։

Եվ այս հոգևոր զմուռսը, որ խոստովանությունն է, երբ կամովին է լինում, շատ գեղեցիկ է առողջության ժամանակ. բայց ով ուշացնում է մինչև մահվան հիվանդությունը և ապա խոստովանում, հաճելի չէ. դրա համար ասում է Սիրաքը։

(Քանի կենդանի ես և առողջ, խոստովանի՛ր. և փա՛ռք տուր Աստծուն. և ցնծա՛ նրա ուրախությամբ։)

Չորրորդ՝ որովհետև ով ուշացնում է խոստովանելը մինչև մահվան օրը և ծերությունը, լինում է, որ ինքը մոռանում է մեղքերը. բայց Աստված և սատանան երբեք չեն մոռանում նրա մեղքերը։

Եվ թեպետ էլ մոռացած չլինի, բայց ամաչում է ծերության ժամանակ խոստովանել այն մեղքերը, որ մանկության մեջ է գործել։

Դրա համար պետք է, որ երբ մեղքեր են գործում, շուտով խոստովանեն։

Հինգերորդ՝ որովհետև երբ քահանան գնում է հիվանդի մոտ, երկու բանի համար է գնում. խոստովանեցնելու և հաղորդելու. և տունը լցվում է մարդկանցով. և այն ժամանակ դժվար է երկար խոստովանեցնել. որովհետև մարդիկ դժվարությամբ են դուրս ելնում. և եթե ելնում էլ են, հիվանդն ամաչում է երկար խոստովանել։

Դրա համար պետք է առողջության ժամանակ պատրաստվել խոստովանությամբ. որ երբ հիվանդանա, քահանան գնա հիվանդին տեսնելու. և լրիվ լսի խոստովանությունը. և ապա հետո տանի հաղորդությունը։

Նաև նրանք, որ աղուհացի պահքին խոստովանությունն ուշացնում են մինչև վերջին շաբաթը, չափազանց հիմարություն է՝ հինգ պատճառով։

Առաջին՝ որովհետև նախ պետք է ձեռքը լվանալ, և ապա հաց ուտել. որովհետև անպատշաճ է աղտոտ ձեռքերով հաց ուտել և ապա լվանալ։

Այսպես պահքն ու աղոթքը հոգևոր կերակուր են. պետք է նախ խոստովանությամբ լվանալ. և ապա ուտել. հիմար են նրանք, որ նախ ուտում են հոգևոր կերակուրը և ապա լվացվում. այսինքն՝ նրանք, որ պահում են պահքը և զատկին մոտ խոստովանում։

Որովհետև պետք է նախ կարասը լվանալ, և ապա գինին ներս լցնել։

Երկրորդ՝ որովհետև յոթ շաբաթվա աշխատանքը կորցնում են մեկ պահքի աշխատանքի պատճառով. որովհետև այն մեկ օրվա պահքը, որ խոստովանությունից հետո է լինում, ավելի արժեք ունի, քան քառասուն օրվա պահքը, որ մեղք ունի և խոստովանված չէ։

Երրորդ՝ որովհետև Աստված առաջ կերակուր է խնդրում և հետո տուն. այսինքն՝ խոստովանությունը. որովհետև Աստված առաջ խոստովանությունն է խնդրում և ապա պահքն ու աղոթքները. ինչպես ասում է Դավիթը։

(Նրա առաջ կանխենք խոստովանությամբ. և ապա սաղմոսներով աղաղակենք. ) եթե այս կարգը փոխես, քո հոգևոր հացի կերակուրը Աստծուն հաճելի չի թվա։

Չորրորդ՝ որովհետև նրանք, որ պահքից հետո են խոստովանում, նման են նրանց, որ նախ արտն են հնձում. և հետո քաղհան անում. կամ որ այգին կթում են և ապա բրում։

Որովհետև պահքը, աղոթքը և ողորմությունը հունձ են. իսկ խոստովանությունը՝ քաղհան անել, էտել և բրել։

Հինգերորդ՝ որովհետև նրանք, որ պահքից հետո են խոստովանում, նման են նրանց, որ մալհամ են դնում վրան, մինչդեռ նետի սլաքը ներսում է. նախ պետք է մեղքերի սլաքը հանել խոստովանությամբ. և ապա պահքի և աղոթքների մալհամը դնել վրան, որ շուտով առողջանա։

Իսկ սրանից երևում է, որ պետք չէ ուշացնել խոստովանելը. այլ պետք է շուտով խոստովանել. որովհետև ջերմությամբ վառված հիվանդը, երբ ածիլում են նրա մազերը, շուտով թեթևանում է ցավերից։

Այսպես մահացու մեղքերով այրվող մեղավորը, երբ նրա հոգին մաքրում են խոստովանության ածելիով, այն ժամանակ զորանում է։

Դրա համար Եզեկիելի հինգերորդ գլուխն ասում է։

(Մարդու՛ որդի, քեզ համար վերցրու սուր սուսեր, որ սրված է հեսանով. և դրանով կածիլես քո գլուխը և մորուքը. և քեզ համար կշեռք կվերցնես. և կկշռես դրանք. չորս մասը կրակով կայրես. և սուրը կարձակես նրանց ետևից. և այնտեղից թվով մի քիչ կվերցնես. և կծրարես քո հագուստի փեշում։)

Իսկ հոգևորապես՝ մազը մեղքերն է ցույց տալիս. և սուր ածելին՝ խոստովանությունը. և խոստովանահայրը դալաքն է. պետք է, որ գլուխը, այսինքն՝ մեղավորի միտքը, մաքրի բոլոր մեղքերից։

Եվ այդ մեղքերը պետք է չորս բաժին անել։

Մեկ մասը մեղավորների աղտեղությունն է. և այդ մասը պետք է կրակով այրել. այսինքն՝ աստվածային սիրո կրակով մաքրել մեղքերի աղտեղությունը։

Երկրորդ մասը մեղքերի գործն է, և այս մասը պետք է խոստովանության սրով մաքրել. որովհետև պետք չէ միայն մեղքերի գործը խոստովանել, այլ բոլոր հանգամանքները, որոնք այն ավելի ծանր են ցույց տալիս։

Օրինակ՝ ինչպես գողությունը մահացու մեղք է, բայց բազում հանգամանքներ ունի. որովհետև ով եկեղեցուց է ինչ-որ բան գողացել, ավելի ծանր է. կամ պահքի և տոների օրերին է արել գողությունը. կամ թե շատ է գողացել, թե քիչ. կամ հարուստից, կամ աղքատից. թե համարով շատ անգամ է արել, թե քիչ. այսպես պետք է խոստովանել մեղքերի հանգամանքները։

Երրորդ մասը մեղքերի հեշտությունն է. որ այլևս չընկնի սրտի մեջ. և եթե սատանան դարձյալ մտքի մեջ գցի անցած մեղքերի հեշտությունը, պետք է վերստին խոստովանել և ամոթ ու նախատինք կրել։

Չորրորդ մասը մեղքերի գարշելի հոտն է. և այս մասը պետք է հագուստի մեջ ծրարել. այսինքն՝ մեղքերի գարշելի հոտը մտքի բերել. և մեզ Աստծու առաջ խոտան և գարշելի համարել։

Իսկ խոստովանության սուրը պետք է սրել հեսանով. այսինքն՝ Աստծու դատաստանի երկյուղով. որովհետև ով խոստովանում է, և ով խոստովանություն է ընդունում, պետք է վախենան Աստծուց և չձանձրանան. խոստովանողը՝ ասելուց. և խոստովանահայրը՝ հարցնելուց. և Քրիստոսին՝ մեր Աստծուն, փառք, պատիվ և գոհություն հավիտյանս. ամեն։

Սրանից հետո պետք է խոսել աղոթքների, պահքի և ողորմության մասին։