Քարոզգիրք, որ կոչվում է Ամառան հատոր · 13/24

ԳԼՈՒԽ ՃԶ-ՃԺ

Նույնի քարոզը դարձյալ եկեղեցու մասին, խոսքի վրա (Տեսա մի կին, որ նստած էր կարմիր, յոթգլխանի գազանի վրա։)

Հայտ. 17. 3։

(Գլուխ ՃԶ)

Սրբերի բոլոր կանխատեսությունները, որ Սուրբ Գրքում են, զգուշության խրատ են ներկա կամ գալիք իրերի համար. ինչպես դրանցից մեկն է այս խոսքը, որ մեծ առաքյալն ու ավետարանիչ Հովհաննեսը՝ իշխանական լուսավորությամբ նախապես տեսավ. և ուսուցանում է մեզ զգաստությամբ ուղղել մեր կյանքը։

Ասում է՝ (տեսա մի կին, որ նստած էր կարմիր գազանի վրա, որ ուներ յոթ գլուխ. և տասը եղջյուր. և կինը լի էր հայհոյության անուններով. և հարբած սրբերի արյունից. և հագել էր կարմիր ու ծիրանի. և ձեռքին ոսկե բաժակ՝ լի գարշելի պոռնկությամբ. և հարբեցրեց երկրի բնակիչներին. և նրա ճակատին գրված էր՝ Բաբելոն՝ պոռնկության մայր, և այլն։)

Պետք է իմանալ, որ գազան է կոչվում բանսարկու սատանան։

Նախ, որովհետև կյանքից պատառոտող է. և ապա, որովհետև կուլ է տալիս դժոխքի կորստյան մեջ։

Ինչպես ասում է Պետրոսը. (ձեր թշնամին՝ սատանան, առյուծի պես գոչում է. շրջում և փնտրում է, թե ում կուլ տա։)

Իսկ նրա յոթ գլուխները՝ յոթ գլխավոր մեղքերն են, որ կոչվում են մահացու. այսինքն՝ հպարտությունը. նախանձը. բարկությունը. ծուլությունը. ագահությունը. որկրամոլությունը. և բղջախոհությունը։

Սրանք են չար գազանի յոթ գլուխները, որոնցով պատառոտում և կուլ է տալիս ոչ միայն մարմինը, այլև մարդկանց հոգիները։

Իսկ տասը եղջյուրները՝ տասնաբանյա օրենքի զանցումն է, որով պատերազմում է մեզ հետ. քանզի եղջյուրը պատերազմի գործիք է։

Եվ օրենքը պահողների համար պահապան և զենք է. իսկ չպահողների համար՝ խոցող և կործանող։

Ինչպես այն, որ ասում է. (մի՛ շնացիր. մի՛ գողացիր, և այլն։)

Եթե պահում ենք՝ դրանով հաղթեցինք սատանային և պահեցինք մեր հոգիները. իսկ եթե չենք պահում, սատանան վերցնում է մեր զենքերը և դրանցով խոցում և սպանում մեզ։

Իսկ (կինը նստած կարմիր գազանի վրա՝ և հագած կարմիր։)

Կարմիրը նշանակում է արյան հեղում. քանզի չար կանայք, որոնք հանգչում են սատանայի կամքի և գործերի մեջ՝ կրկնակի արյունահեղ են. այսինքն՝ հոգու և մարմնի. ինչպես ասում է Հակոբոսը. (ցանկությունը հղիանալով՝ մեղք է ծնում. և մեղքը կատարյալ դառնալով՝ մահ։)

Եվ շատերը, պոռնկության հետևից ընթանալով, մեռնում են մարմնական սրով։

Եվ դարձյալ՝ ամեն մեղք, որ մարդ գործում է, կորուստ է միայն գործողի համար. ինչպես գողը, մարդասպանը. իսկ պոռնիկը կրկնակի սպանող է. և՛ իրեն, և՛ իր մեղսակցին։

Իսկ կնոջ զարդերը՝ ոսկի և ծիրանի և այլն։

Նախ՝ նշանակում են սրտի գարշահոտ ցանկությունը. քանզի գարշելի հոտը նշանակում է ապականված մարմինը. և մարմնի զարդերը՝ գարշահոտը. սրտի պոռնկությունը։

Եվ ապա բացահայտորեն, կարծես մատով, ցույց է տալիս իրեն բոլորին. և խաբում է նրան՝ տեսնելու և ցանկանալու։

Դրա համար ավելի է զարդարվում, քան մյուսները. ինչպես մարգարեն. (աչքերով ակնարկում էին. և քայլելիս քարշ էին տալիս փեշերը. և բարձր պարիսպների վրա ճեմում էին. ) ինչպես սովոր են անել պոռնիկ կանայք պոռնկատներում։

Ուրեմն, երբ գալիս են եկեղեցի աղոթելու, պետք չէ, որ կանայք զարդարեն իրենց. որպեսզի սրբության տեղը չդառնա պղծության և չարիքների տեղ։

Քանզի սա էր կուռքը, երբ Հակոբ նահապետը գնում էր Բեթել՝ Աստծու տուն, ասում էր բոլորին. (մի կողմ դրեք կուռքերը ձեր անձերից և ձեր գլուխներից։)

Կուռքեր, որոնք գլխի և անձի զարդերն են. և սա կռապաշտների գործ է և ոչ թե քրիստոնյաների։

Ինչպես Ադան և Սելան՝ Ղամեքի կանայք, զարդարեցին իրենց ծարիրով և սնգույրով. և դրանով խաբեցին Սեթի որդիներին՝ խառնվելու Կայենի դուստրերի հետ։

Որի պատճառով եկավ ջրհեղեղը և կործանեց բոլորին առհասարակ. բացի միայն Նոյից, որ մնաց իբրև աշխարհի կյանքի սերմ. որ պահեց իր ողջախոհ սրբության սերմը։

Նաև մադիանացիները զարդարեցին իրենց կանանց Իսրայելի որդիների առաջ. և երբ ցանկացան և պոռնկացան, Աստված բարկացավ. և նրանցից զարկեց քսանչորս հազար այր։

Այսպես կանանց հայացքի մեջ թունավոր նետ կա և հոգիների կորուստ։

Դրա համար Հոբն ասում է. (ուխտ դրեցի իմ աչքերի հետ՝ կանանց չնայել։)

Իսկ այն, որ ասում է՝ (ձեռքին ուներ ոսկե բաժակ. և այն լի էր ամեն պղծությամբ և գարշությամբ։)

Ոսկե բաժակը նշանակում է խաբեության խոսքերը, որոնք քաղցր և ցանկալի են թվում լսողներին. բայց ապականում և պղծում են մարդու հոգին. ինչպես ասում է Առակներում. (մեղր է կաթում պոռնիկ կնոջ շրթունքներից. բայց նրա վախճանը լեղուց ավելի դառն է։)

Եվ այսպես գարշ և պիղծ գինով ինքն է հարբած. և հարբեցնում է բոլորին. ինչպես գինուց են հարբում և հիմարանում մարդիկ. նույնպես և ցանկությունից գարշելով և հիմարանալով՝ նրանց միտքը խելքից թափվում է. ըստ այն խոսքի, (մեղքի մեջ բռնված հոգիները մտքից էլ են ընկնում. ) քանզի չգիտեն, թե ինչ են խոսում և ինչ են գործում. և ամեն չարը բարու պես են համարում։

Այն է, որ գարշ և աղտոտ գործով (հավասարվում են անբան անասուններին, ինչպես ասում է մարգարեն։)

Եվ այս գարշելի պոռնկության մասին ասում է տեսիլքը։

(Տեսա, և ահա վիշապի բերանից ելան երեք անմաքուր ոգիներ՝ գորտերի պես։)

Վիշապը անիծյալ օձն է՝ առաջին բանսարկու սատանան. և երեք դևերը նման են գորտի. այսինքն՝ պոռնկության դևը. և պոռնկության գործը. և դրա գործողները։

Եվ պոռնկության դևը նման է գորտի։

Նախ՝ որովհետև գարշահոտ է. և ապա, որովհետև գորտը տղմասեր և զազրատեսք է։

Նույնպես և պոռնկության դևերը գարշելի են հոտով. և զազրատեսք և տղմասեր. ինչպես ասում է Հոբը. (Բեհեմոթը քնում էր խոնավ տեղերում։)

Նույնպես և պոռնկության գործը գարշահոտ է, զազրատեսք և խոնավ ցանկությամբ։

Այսպես և պոռնկասեր գործողները։

Նախ՝ որովհետև նրանց հոտը գարշ և անմաքուր է հրեշտակների և սրբերի համար. ինչպես գրված է հայրերի վարքում. որ մի սուրբ այր և հրեշտակը գնացին ճանապարհով. և տեսան մի կենդանու ապականված և թարախահոտ դիակ. և հրեշտակը երեսը չշրջեց. իսկ երբ տեսան մի պոռնիկ երիտասարդի, հրեշտակը երեսը շրջեց նրանից. և երբ պատճառը հարցրին, ասաց ծերունուն. ինչպես քեզ համար գարշելի է մեռելի նեխած մարմինը. նույնպես և մեզ համար գարշելի է պոռնիկի հոտը։

Երկրորդ՝ որովհետև գորտը տղմասեր է. և պոռնիկը միշտ սիրում է հեշտախտության տիղմը։

Երրորդ՝ ինչպես զազրելի է նրա կերպարանքը. նույնպես և պոռնիկների դեմքերը տգեղ և գարշելի են լինում։

Չորրորդ՝ որովհետև գորտը ջրի ամբողջ աղտը և ամեն վատը իր մեջ է ընդունում։

Նույնպես և պոռնիկը մեղքերի բոլոր գարշելի տեսակներն է իր մեջ ընդունում. այսինքն՝ որկրամոլությունը. ագահությունը. ծուլությունը, և այլն։

Հինգերորդ՝ որովհետև գորտը երկչոտ է. և ջրի մեջ է թաքնվում. նույնպես և պոռնիկները, երբ խրատողները հանդիմանում են նրանց, մի քիչ վախենում են. և դարձյալ սահելով՝ ընկղմվում են իրենց նախկին ախտերի մեջ։

Իսկ այն, որ ասում է՝ (ճակատին գրված էր՝ Բաբելոն՝ կռապաշտության մայր։)

Բաբելոն թարգմանվում է խառնակություն. այս է, որ պոռնկությամբ խառնվում և շփոթվում է ամեն հոգևոր և մարմնավոր կարգ. և ինչպես օրինավոր ամուսնությամբ ծնող և մայր են լինում զավակների համար. նույնպես պոռնկությունը մայր է խառնակության և անկարգության։

Եվ այն, որ ճակատին է գրված. ճակատով ցույց է տրվում, որ ավելի են համարձակվում մեղքի գործի մեջ. քանզի որքան ծածուկ է՝ վախով է գործում. իսկ երբ հայտնվեց՝ համարձակ և առանց ամոթի. ինչպես ասում է մարգարեն. (պոռնիկ կնոջ երես եղավ քեզ. անամոթ դարձար բոլորի առաջ։)

Դրա համար, երբ նեռը գա, ուրացության դրոշմը կդնի աջ ձեռքին և ճակատին։

Աջ ձեռքը ցույց է տալիս հաջողակ բարի գործերը կորցնելը։

Իսկ ճակատինը՝ մկրտության դեմ է. քանզի ուրանալ է տալիս. և համարձակ գործում է մեղքը. նույնպես և հեշտասեր պոռնիկները։

Սա է վիշապի կարմիր գլխի վրա նստած պոռնիկ կնոջ առաջին տեսությունը, ինչպես ցույց տրվեց։

Դարձյալ՝ պոռնիկ կին են կոչվում բոլոր քաղաքները. և կարմիր գազանը՝ կրկնակի մահն է, որ քաղաքում է։

Քանզի սուրբին՝ մարմնի մահ և չարչարանք է. իսկ անսուրբին՝ հոգու մահ և հավիտենական տանջանքներ է բերում։

Իսկ կին է կոչվում, քանզի ցածր և վատ հեշտություններ է տալիս բոլոր զգայարաններին. այսինքն՝ աչքերով և ականջներով. ճաշակելիքով և շոշափելիքով քաղաքում մեղկանում և թուլանում է։

Իսկ պոռնիկ կին է նա, որ թողնում է իր օրինավոր ամուսնուն՝ և շատերի հետ շնանում. նույնպես և քաղաքացիները թողնում են աստվածային օրենքը և հոգևոր փեսային՝ և իրենց կամքի հաճույքներով են ընթանում և պոռնկանում։

Կամ էլ պոռնիկ են կոչվում, քանզի հեշտության հետ խառնում են ագահությունը. ինչպես պոռնիկն ունի մարմնի հեշտությունը և ագահությունը. քանզի բազմամահիճ է լինում։

Նույնպես և քաղաքներում մարմնի հեշտ ցանկության հետ խառնում են նաև շահի զանազան ագահություններ առ ու տուրի և այլ բաների մեջ։

Իսկ հագուստի զարդերը նշանակում են քաղաքի երևելի փառքն ու պատիվը։

Եվ ձեռքին՝ ոսկե բաժակ՝ լի պղծությամբ. քանզի քաղաքում ամեն ինչ երևելիում պատվական է ոսկու պես. բայց ներսում գարշություն է և լի պղծությամբ. որով ինքն է հարբում. և բոլոր մյուսներին հարբեցնում է իր մեղքերի գինով։

(Եվ նրա ճակատին գրված էր՝ Բաբելոն՝ պոռնկության մայր։)

Ճակատը նշանակում է քաղաքի իշխաններին, որոնք կրում են նրա զանցանքները։

Դրա համար քաղաքի նախատինքներին կցորդ են. և այն, որ ինքն է հարբում կամ ուրիշներին է հարբեցնում, այն է, որ բռնությամբ և հրամանով ուրիշներին չարիքներ և մեղքեր է տալիս գործելու. ինչպես ասում է մարգարեն. (ձեր իշխանները գողերի գողակիցներ են։)

Եվ այսպես քաղաքի վրա է կոչվում տեսությունն այս խոսքի, որ ասում է։

(Տեսա մի պոռնիկ կին՝ նստած կարմիր գազանի վրա։)

Դարձյալ՝ պոռնիկ կին են կոչվում հերձվածողները՝ իրենց կնամարդի, թույլ և փոփոխական մտքի պատճառով։

Իսկ պոռնիկ, քանզի ինչպես կինը թողնում է իր ամուսնուն և ուրիշների հետ պոռնկանում. նույնպես և հերձվածողը թողնում է իր օրենքը և ճշմարիտ գիտությունն ու հավատը. և պոռնկանում է հավատով և օրենքներով։

Քանզի, ինչպես ասում են վարդապետները, պոռնկությունը վեց տեսակ է՝ ընդդեմ կուսության վեց տեսակի։

Առաջին՝ մարմնի պոռնկությունն է. նույնպես կա մարմնի կուսություն. ինչպես ասում է՝ (կան ներքինիներ՝ Աստծու սիրո համար։)

Երկրորդ՝ հոգու պոռնկությունն է, երբ պղծում են հոգիները կանացի ցանկությամբ՝ զգայարանների հեշտության հետ. նույնպես կա հոգու կուսություն՝ զգայարանների սրբությունը իրենց ամեն գործից։

Երրորդ՝ մտքի պոռնկությունն է, երբ խորհուրդները լցված են ունենում զանազան ախտերով և մեղքերով. նույնպես կա մտքի կուսություն՝ միտքը չար տեսություններից անբիծ պահելը։

Չորրորդ՝ հավատի պոռնկությունն է. ինչպես ուրացողներինն ու կռապաշտներինը. ըստ այն խոսքի, (Երուսաղեմը շնանում էր քարի և փայտի հետ. ) նրանց մասին ասում է. (որոնք թողեցին Տիրոջը և պաշտեցին կուռքերը։)

Իսկ հավատացյալներն ու ուղղափառները կույս են հավատով։

Հինգերորդ՝ լեզվի պոռնկությունն է. ինչպես հերձվածողինը և ստախոսինը. նույնպես և ուղղափառը և ճշմարտախոսը լեզվի կուսություն ունեն։

Վեցերորդ՝ գործերի պոռնկությունն է, երբ թողնում են բարի գործերը և անում են չարը. նույնպես կա բարի գործերի կուսություն, երբ, ատելով չարը, սիրում ենք բարի գործերը և անում։

Ուրեմն հայտնի է, որ կուսությունը վեց է. այսինքն՝ մարմնի, և հոգու, և մտքի, և հավատի, և լեզվի, և բարի գործերի։

Իսկ յոթգլխանի գազանը, որի վրա նստած էր կինը, ութ գլխով նշանակում է այն, որ ութն են բոլոր հերձվածողների պատճառները։

Առաջինն է՝ չիմանալը մեր մարդկային մտքի տկարությունն ու փոքրությունը. քանզի ոմանք, չիմանալով, որ մարդկանց միտքը սահման ունի, կարծում են, թե այն ամեն ինչ պարփակող է. դրա համար նրանց չի երևում ճշմարիտը. քանզի միտքը չի ըմբռնում։

Երկրորդ՝ իմացությունը շրջելն է հավատալիքներից և նրանցից, որոնք մարդուն հավատալիքին են մոտեցնում. այսպիսիները խաբված են. քանզի մարդու բնությամբ չէ իր թիկունքը տեսնելը, և ոչ էլ տեսնելը առանց աչքերի և հայելիների. այսպես չի կարող իմանալ նրանից, որից միտքը շրջում է. այսինքն՝ սուրբ գրքերից և վարդապետների խոսքերից։

Երրորդ՝ իմանալիքների նրբությունն է. և այսպիսիների իմացության բթությունը. սա ասել է թե՝ (տկարացած աչքը հեռվից չի տեսնում մազը. և ինչ որ տեսնում է արծվի աչքը, մարդու աչքը չի կարող տեսնել. ) այսպես բթամիտը չի իմանում այն, ինչ իմանում է նրբատեսը և Աստծուց ուսյալը. որոնց Աստված դրեց ուրիշների ուսուցիչներ. ինչպես մարգարեներին և առաքյալներին և վարդապետներին։

Չորրորդ՝ հավատալիքների հեռավորությունն է. քանզի նրանք, որ չեն կրթվում իմացության գործով, այլ միայն զգայության գործով, հեռու են հավատալիքներից, ինչպես երկիրը՝ երկնքից. որի համար չեն կարող իմանալ։

Հինգերորդ՝ հավատալու մեջ Աստծու օգնությունը խնդրելու ծուլությունն է. քանզի հավատը բնական չէ. քանզի այդպես լիներ, բոլորի մոտ միատեսակ կլիներ. այլ Աստծու բարության ընտրությունից է. և ձրի պարգև է. դրա համար պետք է խնդրել հաճախ և խոնարհությամբ. ինչպես ասում է Մարկոսը. (հավատում եմ, օգնի՛ր իմ անհավատությանը։)

Վեցերորդ՝ մեղքերի պարտքն է. քանզի ոմանք իրենց չար գործերով իրենցից մերժում են արդարության արեգակի լույսը։

Յոթերորդ՝ հպարտությունը. որ մտքի երեսի ուռուցքի պես է. այնպես որ ինքն իր դեմ ամբաստան է լինում. ինչպես Երեմիան է ասում. (քո հանդգնությունը խաբեց քեզ, և քո սրտի ամբարտավանությունը։)

Ութերորդ՝ անկարգ ախորժակն է, որ միտքը քարշ է տալիս դեպի հավատի հակառակը. այսինքն՝ վախը, սերը և ատելությունը. ինչպես աչքի խոնավությունը չի թողնում, որ աչքերը պարզ տեսնեն. այսպես վախը շատերին ետ է քաշում Քրիստոսին հավատալուց։

Նաև այս աշխարհի և փառքի սերը թույլ չի տալիս հավատալ. նաև ատելությունը շատերի միտքը շրջում է հավատից. ինչպես փարիսեցիների ատելությունն ու նախանձը թույլ չէին տալիս հավատալ Քրիստոսին։

Իսկ զարդարված հագուստը՝ և պղծությամբ լի ոսկե բաժակը նշանակում են հերձվածողների խաբող և համոզիչ խոսքերը. որոնք դրսից զարդարում են սուրբ գրքերի վկայությամբ. իսկ ներսում խառնված է նրանց հերձվածի պղծությունը. ինչպես նրանք, որ մահացու դեղը խառնում են մեղրի քաղցրության հետ. նույնպես և նրանք՝ իրենց խոսքերը. ըստ առաքյալի. (քաղցրաբանությամբ և օրհնությամբ խաբում են անմեղների հոգիները. ) և մարգարեն ասում է. (նրանց խոսքերը յուղից ավելի փափուկ էին. և իրենք՝ նետերի պես։)

Եվ դա են ընտրում շատերը. (և իրենց ականջների քորի համաձայն՝ վարդապետներ կկուտակեն և առասպելների մեջ կկործանվեն։)

Եվ այն, որ ասում է՝ (հարբեցրեց երկրի բնակիչներին. ) այսինքն՝ նրանք, որոնք միտքը դեպի երկիր հակած ունեն և երկրավոր գիտությամբ ուզում են քննել երկնային և հոգևոր իմաստները, նրանք հարբում են՝ հիմարանում և մոլորվում. քանզի չունեն ճշմարտության հավատը առաջնորդ. և խելագարված՝ անուղղա բաներ են բարբաջում Աստծու և եկեղեցու մասին. կարգերի և կրոնի մասին. ըստ այն խոսքի, (իրենց բերանը դրեցին երկնքում. և իրենց լեզուն քարշ տվեցին երկրով։)

Եվ նրա անունը լի հայհոյությամբ։)

Այս է, որ հերձվածողը հայհոյիչ է կոչվում. և նրա միտքն ու բերանը լի են հայհոյությամբ։

Քանզի ինչ որ մտքով իմանում և խոսում է, ամբողջը հայհոյությամբ է. և ուր որ խաբելու համար ճշմարտության կերպարանք է տալիս, դրանով ծածկում է սուտը։

Դարձյալ՝ կին է կոչվում այս մարմնական կենցաղը. որովհետև կանացի և թույլ և հեշտասեր է ախտով և ծննդական։

Իսկ պոռնիկ, քանզի խառնված է բարին և չարը. մեղքը և արդարությունը. սուտը և ճշմարիտը. և մյուս բոլոր հակառակները, որոնք գտնվում են սրա մեջ։

Իսկ որ ջրերի վրա է բնակված. այսինքն՝ աշխարհի մեղքերի ծովի վրա. որի մեջ միշտ ալեկոծվում և տատանվում է հոգով և մարմնով. խորհուրդներով, խոսքերով և գործերով։

Իսկ յոթ գլուխները՝ այս ժամանակի յոթ դարերն են՝ մինչև այս կենցաղի վախճանը։

Եվ ինչպես սա ծով է կոչվում, քանզի մեղքերով ընկղմում է. այսպես գազան է կոչվում պատժի համար. քանզի բոլորին կուլ է տալիս և կորցնում։

Ոմանց՝ մարմնով, և ոմանց՝ հոգով։

Իսկ տասը եղջյուրները՝ թվով արարածների տասը մասերն են. այսինքն՝ երկինքը և երկնավորները. երկիրը և երկրավորները. ծովը և ծովայինները. օդը և օդեղենները. հրեշտակը և մարդիկ։

Կամ բոլոր արարածների տասը սեռերը, որ ասում է իմաստունը. գոյացություն. որակ. քանակ, և այլն։

Եվ լուսատուների զարդը. ինչպես ոսկին և ակն ու մարգարիտը՝ հագած ցերեկն ու գիշերը, ինչպես ծիրանին և կարմիրը։

(Եվ ձեռքին ոսկե բաժակ՝ լի պղծությամբ. ) այսինքն՝ կենցաղական իրը, ինչպես ոսկին, պատվական և հեշտալի է երևում մեր մարմնին. բայց դառնություն և պղծություն է հոգու համար։

Եվ մարդկանցից շատերը, որ երկրասեր են, հարբում են սրա հեշտություններից և հիմարանում մոլորությամբ։

(Եվ նրա անունը լի հայհոյությամբ. ) քանզի ամբողջ աշխարհը չարի մեջ է և մեղքերի մեջ։

(Եվ ճակատին գրված է՝ պոռնկության և չարիքների մայր. ) պետք է հասկանալ, որ այս երկիրը դատապարտության տեղ է. քանզի երբ սատանան զանցեց, երկնքից այստեղ ընկավ. նույնպես և մարդը դրախտից երկիր դատապարտվեց։

Եվ ինչպես ճակատ և իշխան եղավ սատանան. և զանազան խառնակությամբ մոլորեցրեց մարդկանց. ինքը չարիքների գտնող և վարդապետ եղավ. և մարդկանց սովորեցրեց պես-պես չարիքներ. կռապաշտություն, պղծություն, մարդասպանություն, և այլ ամեն ինչ։

*Դարձյալ պոռնիկ կին է կոչվում թագավորական քաղաքը, որ նոր Հռոմն է։

Ինչպես մեկնում է հրեշտակը Հովհաննեսի տեսիլքում։

Կին է կոչում նրան՝ նրա մեջ եղած անառակ և հաճախակի ցածր և պղծալից ախտի համար։

Եվ պոռնիկ, քանզի հատկապես երեք տեսակ պոռնկություն է երևում նրա մոտ։

Նախ՝ նրա մարմնական անիծյալ և պղծալից ցանկությունը. ինչպես հին Հռոմում, որին Պետրոս առաքյալը Բաբելոն է կոչում նրա անօրեն խառնակությունների համար։

Երկրորդ՝ հերձվածի պոռնկությունը. որ նրա մեջ ավելի եղավ, քան այլ տեղերում. ինչպես Արիոսը. Մակեդոնը. Նեստորը. և մյուս բոլորը. ինչպես ասում է. (նրա անունը լի հայհոյությամբ։)

Եվ սա այն պատճառով, որ (իմաստության սկիզբը Տիրոջ երկյուղն է. ) որոնք չունեին Աստծու երկյուղը. համարձակ խոսեցին հերձվածներ։)

Երրորդ՝ պոռնկությունը նեռի օրերում. որի թագավորությունը նախ այնտեղ է երևալու. և բոլորը հնազանդվելու են. և ապա երեք ու կես տարի թագավոր նստելու է Երուսաղեմում. ինչպես ասում է առաքյալը. (մինչև որ վերացվի այն, որ հիմա պահում է. և ապա կգա անօրեն մարդը. և նրան արյունարբու են կոչում. ) քանզի հին Հռոմում և նորում ավելի շատ մարտիրոսներ և Քրիստոսի վկաներ եղան։

Եվ զգալի ծովի վրա է բնակված. նաև բազում ժողովուրդներին և ազգերին և լեզուներին, որոնք հնազանդվում են նրան, կոչում է բազում ջուր։

Իսկ գազանի յոթ գլուխները՝ յոթ չար թագավորներն են, որոնք Քրիստոսից հետո մինչև Կոստանդիանոս թագավորեցին. ինչպես Ներոնը. Դոմետիանոսը. Դեկոսը. Դիոկղետիանոսը։

Իսկ տասը եղջյուրները՝ տասը թագավորներ են։

Եվ սա եռակի պետք է հասկանալ։

Նախ՝ ինչպես ասում են ոմանք, թե առաջին թագավորն Աստված է։

Երկրորդ՝ Նեբրովթը։

Երրորդ՝ Հովսեփը։

Չորրորդ՝ Սողոմոնը։

Հինգերորդ՝ Նաբուգոդոնոսորը։

Վեցերորդ՝ Կյուրոսը։

Յոթերորդ՝ Դարեհը։

Ութերորդ՝ Ալեքսանդրը։

Իններորդ՝ Օգոստոսը։

Տասներորդ՝ Մեսիան. որ առաջին և վերջին թագավորն է. որից հետո նեռը թագավորում է կարճ ժամանակ և կորչում։

Երկրորդ՝ այսպես։

Նախ՝ ասորիների թագավորությունը։

Երկրորդ՝ մարերի և հնդիկների։

Երրորդ՝ բաբելացիների։

Չորրորդ՝ պարսիկների։

Հինգերորդ՝ մակեդոնացիների։

Վեցերորդ՝ հռոմեացիների։

Յոթերորդ՝ նոր հռոմեացիների։

Ութերորդ՝ եգիպտացիների։

Իններորդ՝ հայերի։

Տասներորդ՝ սկյութացիների. այսինքն՝ ալանների. որոնց միջից երևում է նեռը։

Երրորդ՝ այսպես. որ վերջին օրերում հռոմեացիների թագավորությունը տասը մասի կբաժանվի. ինչպես Դանիելը տեսավ տասը եղջյուր. և փոքրիկ եղջյուրը, որ երեքին պոկում էր, նեռն է. որ սպանում է երեք թագավորներին. և յոթն էլ հնազանդվում են Նզովյալին։

Եվ ապա գալիս է Երուսաղեմ և հակառակվում սրբությանը։

Ոմանց, որ հետևում են նրան, հոգով է սպանում. իսկ նրանց, որ արիանում են հավատի մեջ, մարմնով է չարչարում։

Եվ ապա ինքը մի քանի օրից հետո սատկում է և մատնվում հավիտենական կորստյան։

Որոնցից, այսպիսի չարիքներից, թող փրկի մեզ Քրիստոս Աստված. և հանգստացնի վերին Երուսաղեմում. և նրան փառք հավիտյանս. ամեն։

Նույնի քարոզը կույսերի մասին, խոսքի վրա, որ ասում է Առակներում։

(Շատ դուստրեր մեծություն ձեռք բերեցին. շատերը զորություններ գործեցին. բայց դու գերազանցեցիր և անցար բոլորից։)

Առակ. 31. 29։

(Գլուխ ՃԷ)

Գովելի են գեղեցիկները, ասում են իմաստունները. և պարսավելի են գարշելիները։

Նախ, որպեսզի ամեն ոք իմանա, որ գարշելի գործերին պարսավանքներ են հետևում. այստեղ՝ այս կյանքում, և հանդերձյալում։

Եվ երկրորդ, որպեսզի չնախանձենք գարշելի և չար գործողներին. այլ փախչենք նրանցից. քանզի չար է այն, որից ամենքը պետք է փախչեն։

Իսկ (գեղեցիկները գովելի են։)

Նախ, որպեսզի իմանանք, որ ամեն բարու հետևում են փառք և գովություն՝ մարմնավորների և հոգևորի մեջ։

Եվ դարձյալ, որպեսզի նախանձախնդիր լինենք բարու մեջ. և կատարենք մտքում՝ ցանկությամբ. և մարմնում՝ գործով. քանզի բարին ամեն մարդու համար ցանկալի է և գործելի. ինչպես բարեգործ և առաքինի սուրբ կույսերը. ինչպես բարեգործ և առաքինի սուրբ կույսերը. որոնք դուստր են կոչվում երկնավոր թագավորի և անարատ հարս՝ Քրիստոս փեսայի. ինչպես ասում է առաքյալը. (ձեզ նշանեցի իբրև մի սուրբ կույս՝ Քրիստոս փեսային ներկայանալու։)

Եվ արդ, որովհետև կուսությամբ հարսնացան Քրիստոսին, պետք է նախ կուսության մասին խոսք ասել. և ապա հարստության մասին։

Եվ պետք է իմանալ, որ կուսությունը վեց եղանակ ունի, որ որոշվում է վեցակի պոռնկության դեմ։

Առաջին՝ մարմնի պոռնկությունն է. և նույնպես կա մարմնի կուսություն. սրանց մասին Տերն ասում է. (կան ներքինիներ, որոնք Աստծու սիրո համար այդպես եղան։)

Երկրորդ՝ հոգու պոռնկությունն է, երբ պղծում են հոգին կանացի ցանկությամբ՝ զգայարանների պաճուճանքի հետ։

Նույնպես կա հոգու կուսություն՝ զգայարանների սրբությունը իրենց ամեն գործից. այսինքն՝ աչքերը՝ ամոթալի բաներ նայելուց. և ականջը՝ չարը լսելուց և այլն։

Երրորդ՝ մտքի պոռնկությունն է, երբ խորհուրդները լցված են ունենում զանազան չար ախտերով և մեղքերով. նույնպես կա մտքի կուսություն՝ միտքն անբիծ պահել չար տեսություններից. չար կամքից. և վատ խորհուրդներից. որի մասին Դավիթն ասում է. (իմ մեղքերից սո՛ւրբ արա ինձ, Տե՛ր. և օտարից պահի՛ր քո ծառային. ) այսինքն՝ օտար խորհուրդներից և չար իմացություններից։

Իսկ հավատացյալներն ու ուղղափառները կույս են հավատով. որոնք իրենց ուղղափառության հավատը անխառն և անապական պահեցին ավազանի ծնունդից ի վեր։

Հինգերորդ՝ լեզվի պոռնկությունն է. ինչպես հերձվածողինը և ստախոսինը. նույնպես և ուղղափառը և ճշմարտախոսը լեզվի կուսություն ունեն. ինչպես ասում է Առակներում. (չափով բացեց իր բերանը. և իմաստությամբ՝ խոսքերը. և կարգավոր՝ լեզուն։)

Արդ, չափով նախ այն է, որ քիչ են խոսում և ոչ հաճախ. քանզի հաճախ և անչափ խոսելը մարդու զանցանք է. (և ով խոսքով չի զանցում, ասում է առաքյալը, նա է կատարյալ մարդ։)

Երկրորդ՝ չափով այն է, որ հանդարտ է խոսում. և ոչ շտապով և բարձր ձայնով. նույնպես և իմաստությունը կրկնակի է։

Նախ՝ որ ինչ ոք խոսում է, իմաստությամբ խառնված լինի. քանզի իմաստությունը խոսքի աղն ու համեմիչն է, ինչպես աղը՝ կերակրի. ըստ այն խոսքի, (ձեր բոլոր խոսքերը թող լինեն իբրև աղով համեմված. որպեսզի շնորհ տան լսողներին։)

Եվ երկրորդ իմաստությունն այն է, որ նախ միտքն է ընթանում դեպի խոսքը. և ապա լեզուն է հետևում. ինչպես նախ ճրագն է ընթանում՝ և ապա մարդը. և այն ժամանակ չի շեղվում. իսկ եթե լեզուն մտքից առաջ է, տգիտությամբ սխալվում և որոգայթն է ընկնում. ինչպես կենդանու ձագը, որ ծնողից առաջ է անցնում, խորխորատն է ընկնում։

Նույնպես և կարգավոր խոսքը կրկնակի է։

Նախ՝ որ խոսքերի սկիզբը և միջինը և վախճանը գիտի և կարգով է խոսում. ինչպես կարգով ենք փոխում ոտքերը. նախ մոտիկին՝ և ապա հեռուն։

Երկրորդ՝ կարգով խոսքը ճշմարիտ է. իսկ անկարգը՝ սուտ։

Եվ սուտը կրկնակի է. եթե գիտությամբ և կամքով է, մարդուն սատանայի որդի է դարձնում. ըստ այն խոսքի, (ով սուտ է խոսում, սուտ է, և նրա հայրը սատանան է։)

Իսկ եթե սուտն ակամա և անգիտությամբ է, դատարկաբանություն է լինում. որի համար՝ (ամեն դատարկ խոսքի համար հաշիվ եք տալու, ասում է Տերը։)

Ուրեմն պետք է զգուշանալ անկարգ խոսքերից և ստությունից. թե՛ կամովին, թե՛ ակամա. այսպես է լեզվի պոռնկությունը։

Վեցերորդ՝ գործերի պոռնկությունն է, երբ թողնում են բարի գործը և անում են չարը. նույնպես կա բարի գործերի կուսություն, երբ, ատելով չարը, սիրում ենք բարի գործերը և անում. ըստ այն խոսքի. (խուսափի՛ր չարից և արա՛ բարին։)

Ուրեմն հայտնի է, որ կուսությունը վեց եղանակով է. այսինքն՝ մարմնի. և հոգու. և մտքի. և հավատի. և լեզվի. և բարի գործերի։

Իսկ նրանք, որ այսպես ամեն սրբությամբ, ամեն կողմից ունեն կուսությունը, ինչպես ցույց տրվեց, նրանք կոչվում են երկնավոր թագավորի՝ Հայր Աստծու դուստր. և հոգևոր և անախտ Քրիստոս փեսայի հարս. ինչպես գրում է առաքյալը. (այս խորհուրդը մեծ է, բայց ես ասում եմ Քրիստոսի և եկեղեցու մասին։)

Քանզի սուրբ եկեղեցին և հավատացյալների հոգիները Քրիստոսի հարս են կոչվում բազում պատճառներով։

Նախ՝ մկրտության պատճառով. որ սուրբ հոգիները հավատով և հույսով միացած են Քրիստոսի հետ. ըստ այն խոսքի, (դուք մնացեք իմ մեջ, և ես՝ ձեր մեջ։)

Երկրորդ՝ ջերմեռանդ սիրո պատճառով, որ փեսայի և հարսի միջև է. նույնպես և սրբերի հոգիները ջերմ և անքակտելի սիրով միացած են Քրիստոսի հետ. ինչպես ասում է առաքյալը։

(Ո՞վ մեզ կբաժանի Քրիստոսի սիրուց. նեղությո՞ւնը, թե՞ անձկությունը, և այլն։)

Երրորդ՝ բազմածնության պատճառով. քանզի հավատացյալները շատ հոգևոր ծնունդներ ունեն. ըստ այն խոսքի, (ամուլին բնակեցնում է տան մեջ ուրախամիտ՝ որդիներով բերկրյալ մոր պես. ) քանզի նախ ամուլ էր անհավատության մեջ. և դարձավ մայր՝ բազում որդիներով բերկրյալ, մարմնական ծնունդներից ավելի։

Նախ, որովհետև նրանք մարմնի ծնունդներ են. իսկ առաքինությունները՝ հոգու. և ինչպես հոգին պատվական է մարմնից. նույնպես և հոգու ծնունդը՝ մարմնինից։

Երկրորդ, որովհետև մարմնի ծնունդը մահկանացու է և անցավոր։

Իսկ հոգունը՝ անմահ և հավիտենական։

Երրորդ, որովհետև մարմնի ծնունդներից շատերը չար և վատ են պատահում. իսկ հոգունը՝ բոլորը բարիքներ են և հոգու փրկություն. այսպես ծննդի պատճառով սրբերի հոգիները հարս են կոչվում։

Չորրորդ՝ հարս է կոչվում, որովհետև հարսը մարմին է՝ և փեսան՝ գլուխ. այսպես և եկեղեցին (մարմին է նրա մարմնից. և ոսկոր՝ նրա ոսկորներից, ըստ առաքյալի. ) և հնազանդ և ցավակից մեր գլխին՝ Քրիստոսին։

Հինգերորդ՝ ինչպես հարսը միայն փեսայինն է և ոչ ուրիշ որևէ մեկինը. նույնպես և սուրբ եկեղեցին, հեռացած և որոշված հրեաների և հեթանոսների բոլոր պաշտամունքներից, միայն Քրիստոս փեսայի համար է պատրաստել իրեն հավատով. ըստ այն խոսքի, (ով հարս ունի, նա է փեսան։)

Իսկ մյուսները փեսայի բարեկամներ են՝ օտար հարսից։

Վեցերորդ՝ որովհետև ունի բնական գեղեցկությունը և համեստությունը։

Նույնպես և հոգիները՝ համեստ և պարկեշտ վարքով, պայծառ ունեն բնական գեղեցկությունը, որով ստեղծվեց Աստծու պատկերով և մեղքերով տգեղացավ. վերստին նորոգվեց, երբ հարսնացավ Քրիստոսին և սրբվեց ավազանի մաքրությամբ։

Յոթերորդ՝ հարսը նախ նշանվում է, և հետո պսակվում. նույնպես սրբերի հոգիները հիմա նշանված են՝ հավատով և հույսով հարսնացած Քրիստոսին. և հանդերձյալում պսակ է լինելու՝ սիրով և միավորությամբ. ըստ այն խոսքի, որ արքայությունը հարսանիքի հետ է համեմատում։

(Մի ազնվական այր՝ իր որդու հարսանիքում. և այնտեղ տեսավ մի այր, որ հարսանիքի հագուստ չուներ, և այլն։

Եվ կեսգիշերին ձայն եղավ՝ ահա փեսան գալիս է, ելեք նրան ընդառաջ. և իմաստուն կույսերը մտան փեսայի առագաստը. և դուռը փակվեց հիմար կույսերի առաջ։)

Ութերորդ՝ հարսը յոթ զարդով է պաճուճված. երեքը՝ գլխինն են. և չորսը՝ մարմինը ծածկող զգեստներ. նույնպես և սուրբ եկեղեցին հոգին, որ գլուխն է, զարդարում է հավատով, հույսով և սիրով. և մարմինը զարդարում է առաքինության զգեստներով. որ են խոհեմությունը, արիությունը, ողջախոհությունը. և արդարությունը։

Իններորդ՝ բարձր տեղում է փեսայի հետ. նույնպես և հարսնացած սուրբ եկեղեցին բարձրացած է փառքով և պատվով բոլոր երկնավոր դասերից. և լցրել է ընկածների՝ բարձրագույն դասերի տեղը Աստծու արքայության մեջ։

Տասներորդ՝ միայն հարսն է թագակից փեսայի հետ. այսպես և սրբերի և հավատացյալների հարսնացած հոգիները միայն ունեն Քրիստոսի արքայության թագը ամբողջ աշխարհի երկնավորների և երկրավորների միջև. ինչպես ասում է Եսային. (կընդունեք արքայության թագը Տիրոջ ձեռքից. ) Պողոսն ասում է. (եթե համբերենք, նրա հետ էլ կթագավորենք. ) քանզի Աստծու սրբերը Քրիստոսի հետ թագավորածներ են. և Աստծու ժառանգներ և Քրիստոսի ժառանգակիցներ. ինչպես ինքը Տերը խոստացավ՝ ասելով. (իմ Հայրն ինձ ուխտեց արքայությունը. և ես ուխտում եմ ձեզ. որ ուտեք և խմեք իմ Հոր սեղանից։)

Այսպես սրբերը կուսությամբ և անարատությամբ կոչվում են Աստծու դուստր և երկնավոր Քրիստոս փեսայի անարատ հարս։

Եվ այդպիսի անախտ և մաքուր հարսներին գովում է երկնավոր փեսան և ասում։

(Շատ դուստրեր մեծություն ձեռք բերեցին. շատերը զորություն գործեցին և այլն։)

Եվ սա պետք է հասկանալ նախ մարմնապես և առանձնաբար. և ապա հոգեպես և ընդհանրապես։

Մարմնապես, քանզի մեծատուն թագավորների և իշխանների շատ դուստրեր ձեռք բերեցին մարմնի մեծություն. տնարարություն և իմաստություն. և շատերը զորավոր և արդյունավոր եղան գործով։

(Բայց դու բոլորից ավելի եղար. ) ինչպես սուրբ Հռիփսիմյանները, Գայանեն, Սուրբ Սանդուխտը, Թեկղը, և Վառվառը, և ուրիշներ։

Քանզի ավելի գերազանց եղան, քան թագավորների և իշխանների դասերը. քանզի նրանք միայն մարմնով եղան իմաստուն, տնարար և զորավոր. իսկ այս սուրբ կույսերը կուսությամբ հոգով իմաստուն և զորավոր եղան, և երկնավոր թագավորի դուստրեր։

Սա՝ առանձնաբար և ընդհանրապես։

Իսկ հոգեպես, քանզի (շատ դուստրեր մեծություն ձեռք բերեցին։)

Մեկը՝ տեսականը, և մեկը՝ գործնականը. քանզի հրեաների ժողովուրդը միայն գործնականն ուներ. և պակաս էր տեսականից։

Իսկ հեթանոսների ժողովուրդն ուներ տեսական իմաստությունը. և նրանց պակաս էր գործնական առաքինությունը. որոնք ո՛չ տեսականով, ո՛չ գործնականով չճանաչեցին Աստծուն։

Իսկ սուրբ եկեղեցին գերազանց է նրանց բոլորից. քանզի ունի տեսականը՝ կատարյալ և հաստատ Աստծու հանդեպ. և ունի գործնական գերազանց սրբությունը։

Իսկ նրանք, որ մաքուր կուսությամբ են հոգով և մարմնով, ավելի կատարյալ և անթերի են հոգեկան և մարմնական իմաստության մեջ. (քանզի անում են և ուսուցանում. և մեծ կոչվեցին Աստծու արքայության մեջ։)

Ինչպես ասաց՝ (սուտ հաճություն և կնոջ ունայն գեղեցկություն չկա քո մեջ։)

Սուտ հաճությունն այն է, որ մարմնի հեշտությունն ու ցանկությունն է։

Եվ սա երեք կերպով է հասկացվում։

Նախ՝ հաճելի լինելը։

Երկրորդ՝ հաճելը։

Երրորդ՝ հաճույքը, որ մարմնական հեշտ ցանկություն է հաճելիի և հաճողի մեջ։

Եվ բոլորը սուտ են. քանզի մարմնավոր են և անցավոր. ինչպես ասում է մարգարեն. (մարդու օրերը խոտի պես են. վայրի ծաղկի պես այնպես է ծաղկում. մահվան քամին փչում է նրա վրա. չկա, և այլևս չի երևում նրա տեղը։)

Ուրեմն հայտնի է, որ երբ մարմինը խոտ է և անցավոր ծաղիկ, մարմնի և՛ փառքը, և՛ հեշտությունը անցավոր են և կորստական. սրանց մասին ասվում է երգերում. (չհեշտացան փափկության գրկում. իմացան, որ սնոտի է այս անցավոր մեծությունը։)

Եվ ընդունայն է երեսի գեղեցկությունը. այսինքն՝ սուտ և ունայն. և սուտը երկու կերպով է որոշվում ճշմարտությունից։

Նախ՝ ինչպես սուտը միայն կերպարանքով է պաճուճված, իսկ ներսում անպտուղ և անարդյունք է. նույնպես կանանց երեսի գեղեցկությունը միայն զարդարված և ծաղկած է. բայց ներսում՝ հոգուն և գործին նայելով՝ անվավեր և սուտ և տգեղ է։

Երկրորդ՝ սուտը ավելի զարդարուն է երևում և խաբում լսողին, քան ճշմարիտը. և սա է պատճառը. որ սուտը հեշտն ու ճշմարիտն է առջևում ունենում. և սուտը՝ ծածկված։

Իսկ ճշմարիտը դժվարն է առջևում ունենում. և ճշմարտությունը՝ ծածկված. ինչպես սուրբ և ուղղափառ վարդապետների խոսքերը. դժվարին է տեսությունը, և ծածուկ՝ ճշմարտությունը։

Իսկ հերձվածողների խոսքերը դյուրին և հեշտ տեսություն ունեն. և ծածկված է խաբեությունը. այսպես և չար կանանց գեղեցկությունը ավելի է խաբում մարդկանց, քան բարինը. և քաշում է կորստյան խորխորատը. ինչպես հերձվածողների խոսքերը. և ինչպես թռչունների համար թաքցրած որոգայթում կերակուրը հեշտալի է երևում, և թակարդը ծածկված է. երբ կերավ, ներսում բռնվեց. այսպես և չար կանանց գեղեցկությունը դրսից հեշտալի է երևում. և ներսում՝ դառը և լեղի. ինչպես ասում է իմաստունը. (մեղր է կաթում պոռնիկ կնոջ շրթունքներից. և նրա վախճանը լեղուց ավելի դառն է։)

Եվ սա գիտեն գործի գործողները. քանզի մեղքից հետո նրանց մտքի խիղճը դառնանում է և լեղուց ավելի տրտմում։

Այսպիսի սուտ հաճություն և կանանց սնոտի գեղեցկություն քո մեջ չկա, ասում է. այլ սրբերի և կույսերի գեղեցկությունը ճշմարիտ հաճույք է։

Նախ, որովհետև մարմնի կերպարանքի մեջ չէ. այլ զարդը ներսում՝ հոգու մեջ է. ըստ այն խոսքի, (թագավորի դստեր ամբողջ փառքը ներսում է, ոսկե հյուսքերով զարդարված և պաճուճված։)

Երկրորդ, որովհետև անցավոր չէ. այլ մնայուն և հավիտենական է. այսինքն՝ իմաստությունը. հավատը. հույսը. սերը. ողորմությունը. խոնարհությունը. և մյուս բոլորը, որոնք հետևում են առաքինի գործերին։

Երրորդ՝ (քանզի սուտ հաճություն քո մեջ չկա. ) այսինքն՝ փառասիրությունից և մարդահաճությունից դուրս. քանզի սրանք սովոր են խորշել առաքինությամբ կատարյալներից. և մարդկանց ցույց տալու համար գործել. որի մասին Տերն ասում է. (դա իսկ նրանց վարձն է. ) այլ դու ամեն ինչ Աստծու փառքի համար կատարի՛ր։

Դրա համար քո մեջ չկա սուտ հաճություն և ունայն գեղեցկություն. քանզի (բարեպաշտ և իմաստուն կինը կօրհնվի։)

Կին է ասում, քանզի արտաքին գույնով գեղեցկացածը ո՛չ օրհնվում է, ո՛չ գովվում. որովհետև դրանք Աստծու շնորհներ են. ինչպես ուժի զորությունը. ինչպես հասակը. ինչպես իմաստությունը. նույնպես և գեղեցկությունը Աստծու շնորհ է։

Արդ, եթե մարմնի գեղեցկությունը բարու համար գործածեց և հոգին գեղեցկացրեց, դա (քանքար է, որի վրա շահեց, ըստ տերունական առակի։)

Իսկ եթե գեղեցկությունը չարի համար գործածեց և հոգին մեղքերով տգեղացրեց, նա նման է (ոսկե գինդի՝ խոզի քթին, որ աղբի հետ է շաղախվում, ասում է իմաստունը։)

Նույնպես է չար կանանց գեղեցկությունը. այսպես և հասակը. այսպես և ուժը. այսպես և իմաստությունը. եթե սրանցից որևէ մեկը չարի համար ենք գործածում, պարսավվում ենք. իսկ եթե բարու համար, ապա գովվում և փառավորվում ենք։

Եվ սա է պատճառը. որ այն, ինչ բնական շնորհ է, Աստծուց է. մերը չէ դրա մեջ. դրա համար ո՛չ գովվում ենք, ո՛չ պարսավվում. իսկ եթե այդ շնորհը մեր կամքով բարու համար ենք գործածում, գովվում ենք. իսկ եթե ոչ՝ պարսավվում։

Քանզի գովքն ու պարսավը կամավոր գործերինն են. և ոչ բնական ակամաներինը։

Դրա համար ասում է. (բարեպաշտ կինը կօրհնվի։)

Բարեպաշտությունը երևում է մարդու հավատի և գործի մեջ. իսկ իմաստությունը՝ ողորմության. համեստության. չափավոր խոսքերի, և այլնի մեջ։

Դարձյալ՝ բարեպաշտությամբ ճանաչում ենք Աստծուն և սիրում նրան. և իմաստությամբ սիրում ենք ընկերոջը և աղքատներին։

և այսպիսի բարեպաշտ կինը օրհնվում է Աստծուց և գովելի է մարդկանցից. որովհետև իր իմաստությամբ և աստվածապաշտությամբ օրհնության աստիճանի է բարձրացել։

(Տիրոջ երկյուղածներին կգովեն, ասում է։)

Մարմնապես այն է, որ բարեպաշտ կինը նախ իրեն օրինակ է տալիս ուրիշներին բարի գործերում. աղքատասիրության, ժրության, ծնրադրության և աղոթքի, և այլնի մեջ. որպեսզի ուրիշները նրանից բարին սովորեն, ըստ այն խոսքի, (թող տեսնեն ձեր բարի գործերը և փառավորեն ձեր Հորը, որ երկնքում է։)

Նաև աննախանձ կամք ունի, որ գովում և բարեհամբավ է անում բոլոր երկյուղած և բարեպաշտ կանանց. և բերկրում և ուրախանում է նրանց բարության համար. և չի նախանձում. ինչպես չար կանայք, երբ լսում են նրանց բարության մասին, չարախոսում, այպանում և նախատում են. որպեսզի միայն իրենք երևան բարի կամ գեղեցիկ։

Քանզի մարդու կատարելությունը խոնարհությունն է. թեպետ ինքը լինի կատարյալ և իմաստուն և առաքինի, խոնարհ է ուրիշների հանդեպ. և աննախանձ կամքով ուրիշներին է գովում. ինչպես անում էր բարեպաշտ կինը։

Իսկ հոգեպես ուրիշներին գովելն այն է, որ մյուս սրբերի հիշատակներին տոն ենք կատարում. ինչպես երկնավոր հրեշտակների. և մարգարեների. և առաքյալների. հայրապետների. մարտիրոսների. կույսերի և այլոց. նրանց պատմությունը կարդում ենք հոգեկան աղոթքներով. ձայնական պաշտամունքով. մարմնական նվերներ ընծա և պատարագ ենք մատուցում և ուրախանում, որ այսպես սրբերը ելան այս աշխարհից և մտան Աստծու մոտ։

Եվ մեզ համար բարեխոս են երկնքում. դրանով ցնծում ենք և օրհնում նրանց։

(Տվեք նրան իր շրթունքների պտղից. և թող նրա ամուսինը գովվի դռների մոտ։)

Ըստ գրի՝ այս է. թե դուք՝ Աստծուց երկյուղածներդ, սովորեցիք նրանից բարու օրինակը. և ընդունեցիք նրա շրթունքներից գովությունը և բարի համբավը. փոխադարձե՛ք նրան և՛ գովությունը, և՛ բարեբանությունը. ոչ միայն իրեն, այլև նրա հետ՝ նրա ամուսնուն։

Նախ, որովհետև նրա գլուխն է և մարմնակիցը. անդամի հետ գովեցե՛ք և գլուխը։

Երկրորդ, որովհետև այրն ու կինը միմյանց համար բարեպաշտության պատճառ եղան. և բարին միասին գործեցին։

դրա համար միասին գովեցե՛ք նրանց։

Իսկ նշանակությամբ այն է, որ երկնավոր փեսան՝ Քրիստոս, հրամայում է երկնավորներին և բոլոր սրբերին, թե՝ տոն կատարեցեք հարսնացած սուրբ եկեղեցու համար. և գովեցե՛ք նրանց. և ուրախ եղեք նրանց փրկությամբ. և ուրախացրե՛ք նրանց։

Եվ այս ուրախության տոնը նրանք կատարում են երեք ժամանակ։

Մեկը՝ երբ մեկը դառնում է մեղքերից և ապաշխարում, կամ գալիս է քրիստոնեության հավատին և մկրտվում, կամ չարչարանքներն է հանձն առնում Քրիստոսի համար և նահատակվում ու ճգնում, հրեշտակներն ու սրբերը ուրախանում են երկնքում. և մեծ տոն են կատարում. ինչպես անառակի և մոլորված ոչխարի դարձին՝ (կանչում է իր բարեկամներին և ասում. ուրախացեք ինձ հետ. որովհետև գտա իմ կորած դրամը։)

Երկրորդ՝ երբ սրբերի հոգիները ելնում են այս մարմնից և մտնում երկինք, այն ժամանակ երկնավորների բոլոր դասերը և բոլոր սրբերը ուրախանալով ցնծում են. քանզի մարդկանցից սրբերը՝ իրենց ընկերակիցները, ավելացան նրանց դասերին. և լցնում են ընկած դասերի տեղը։

Երրորդ գովությունը հավիտենական է, երբ հարսնացած հոգիները հարությունից հետո միավորվում են Քրիստոս փեսայի հետ և մտնում առագաստը, ինչպես իմաստուն կույսերը, այն ժամանակ հրեշտակների բոլոր դասերը տոնախմբությամբ գովություն են մատուցում. ինչպես Քրիստոսին՝ գլխին, և եկեղեցուն՝ նրա անդամներին, հավիտենական ցնծությամբ. և օրհնում և գովում են գլխին՝ Քրիստոսին, որ աշխարհի փրկության պատճառ եղավ. և գովում են սրբերին, որոնք իրենց անձը դրեցին Քրիստոսի համար. թողեցին անցավորը. և առան անանցն ու հավիտենականը։

Այս է հորդորելը, թե՝ (տվեք նրան գովություն՝ ըստ նրա շրթունքների պտղի։)

Քանզի այր մարդու ճանապարհը նրա երեսի առջևից կգնա. և կհաջողվեն հավիտյանս հավիտենից։)

Ըստ գրի՝ այս է. որ այս կենցաղը ճանապարհ է. նույնպես և օրենքը ճանապարհ է. ուրեմն պետք է, որ կինը այս կենցաղի ճանապարհին իր ամուսնու հետ հետևի Աստծու օրենքներին։

Օրինակ՝ երկու մարդ, որ միասին նույն ճանապարհով են գնում, երկուսի դեմքն էլ դեպի առաջ է. և ընթացքը՝ միատեսակ. և միասին են հասնում օթևան։

Իսկ եթե երկուսը հանդիպում են միմյանց և բաժանվում, որքան ուշանում են, այնքան հեռանում են միմյանցից՝ դեպի տարբեր օթևաններ։

Այսպես այրն ու կինը պետք է գնան օրենքի մեկ ճանապարհով. համակամ, համամիտ, համակարիք լինելով ամեն ինչում, հոգևոր և մարմնավոր գործերում. որ հաջողվում են նրանց Աստծու առաջ։

Իսկ եթե այրն ու կինը երկմիտ են միմյանց հանդեպ. ինչպես այն երկու մարդիկ, որ հանդիպում են միմյանց և բաժանվում. նույնպես, երբ մարդն ու կինը մտքով և կամքով բաժանվում են միմյանցից, Աստծուց չի հաջողվում նրանց. (քանզի իր մեջ բաժանված թագավորությունն ավերվում է. և իր մեջ բաժանված տունը կործանվում է, ասում է Տերը։)

Նույնպես և նրանք, երբ կամքով և մտքով բաժանվեցին, այն ժամանակ գործերով էլ են բաժանվում։

Մեկը՝ դեպի չարը, և մյուսը՝ դեպի բարին. և նրանց միջև հակառակություն է ընկնում. քայքայում և անհանգստություն. և չի հաջողվում նրանց ո՛չ այս կյանքում, ո՛չ հանդերձյալում։

Իսկ բարեպաշտ և երկյուղած կինը և բարի և հավատարիմ մարդը, որոնք Տիրոջից պատահեցին միմյանց, սրանք չորս բաժին են։

Մեկը՝ այրը բարի և կինը բարի է պատահում. սա արժանավորներինն է։

Երկրորդ՝ որ այրը չար և կինը չար է պատահում. սա բոլորովին անարժաններինն է։

Երրորդ՝ որ այրը բարի և կինը չար է պատահում։

Չորրորդ՝ որ կինը բարի և այրը չար է պատահում։

Առաջինը, որ այրն ու կինը բարի և երկյուղած են լինում, բոլորովին բարի են Աստծուց։

Մյուսը, որ այրն ու կինը չար են լինում և վնասակար, և վատաշխատ և հարբեցող միասին, սրանք բոլորովին չար են. և միասին մատնվում են հավիտենական տանջանքների։

Իսկ երկու միջինները՝ որ այրը բարի է և կինը չար, կամ կինը բարի և այրը չար, եթե բարին, որն էլ լինի, չարին է հետևում, չարանում են և նրանք. իսկ եթե չարը, որն էլ լինի, այրը թե կինը, բարուն է հետևում և խրատվում և սովորում միմյանցից, նրանք բարու մեջ են լինում։

Իսկ նրանց, որ այրն ու կինը բարի բաժնի մեջ են, հաջողվում է այստեղ խաղաղության մեջ բնակվել և սիրով լինել միմյանց հետ. և հանդերձյալում՝ ըստ յուրաքանչյուրի գործերի, հասնում են սրբերի ժառանգության բաժնին՝ հավիտենական կյանքի լույսի մեջ։

Սա է բարի և հավատարիմ և ողջախոհ ամուսնացած այր ու կնոջ բաժինը, ինչպես ցույց տրվեց մարմնապես։

Իսկ հոգեպես, այրը և եկեղեցի հարսի փեսան Քրիստոսն է. պետք է մեզ նրա ճանապարհը մեր առջև դնել. և նրա շավիղների հետևից գնալ. և նրա կամքը կատարել։

Եվ ի՞նչ է նրա շավիղն ու ճանապարհը. այսինքն՝ նախ հետևել կուսության սրբությանը. և ապա աղքատությանը. (որ մեծատուն էր, մեզ համար աղքատացավ։)

Եվ ապա նրա հեզությանն ու խոնարհությանը. ինչպես ասում էր. (ինձանից սովորեք, որովհետև հեզ եմ և սրտով խոնարհ. և հանգիստ կգտնեք ձեր անձերի համար։)

Եվ ապա միմյանց ծանր բեռը կրել՝ խոսքով և գործով ընկերակցելով. ինչպես Քրիստոս ծանր բեռը կրեց. (իմ լուծը քաղցր է. և իմ բեռը՝ թեթև։)

Եվ ապա (սիրել միմյանց մաքուր սրտից և անկեղծ խորհուրդներից. ) և անձը դնել միմյանց համար. ինչպես Քրիստոս իր անձը դրեց մեզ համար։

Եվ այս ամենից ավելի՝ խաչով և չարչարանքներով ելավ աշխարհից. մեզ նրան հետևել. վերցնել Քրիստոսի խաչը և ընթանալ նրա հետևից. և ապա գտնել նրան։

Այս է ասելը՝ (այր մարդու ճանապարհը նրա երեսի առջևից կգնա։)

Եվ ով այդպես է լինում, նրան այստեղ հաջողվում է առաքինության ճանապարհը. քանզի առաքինության բոլոր վարքերն ու բարի գործերը Աստծուց տրված շնորհներ և պարգևներ են. ինչպես հավատը։

ինչպես հույսը. ինչպես սերը. որոնք աստվածային առաքինություններ և պարգևներ են։

Նույնպես խոհեմությունը. արիությունը. ողջախոհությունը. արդարությունը։

Նաև հեզությունը. ողորմածությունը. մարմինը չարչարելը. տանջանքները. կուսությունը. և մյուս բոլորը Աստծու պարգևներ են։

Եվ ինչպես ում որ այս կյանքում առաքինություններն են պարգևվում Աստծուց. նույնպես և նրան հանդերձյալում պարգևվում է մուտքը հավիտենական կյանք. ինչպես ասում է Տերը. (ազնիվ, բարի և հավատարիմ ծառա. որովհետև քչի մեջ հավատարիմ ես, շատերի վրա կկարգեմ քեզ. մտի՛ր քո Տիրոջ ուրախության մեջ։)

Ազնիվը Աստծու կոչմանն է հարմարում. ըստ այն խոսքի, (մի ազնվական այր գնաց հեռավոր աշխարհ։)

Նույնպես և բարին Աստված է. (ոչ ոք բարի չէ, բացի մեկից՝ Աստծուց։)

Եվ (Տերը հավատարիմ է իր բոլոր խոսքերում. ) սրանք բոլորը Աստծուն վայելող են։

Այս կոչումն է պարգևում ընտրյալներին. որովհետև նրան հետևեցին բարի գործերով. նրանք անունը ստացան բարի կոչմամբ։

Իսկ քչի մեջ հավատարիմն այն է, որ մասնավոր առաքինությունը կատարեց. և հարգեց պարգևների քանքարը. եթե հինգ էր՝ ըստ հինգ զգայարանների. և եթե երկու՝ հոգով և մարմնով. կամ հավատով և գործերով. քանզի և՛ իր հոգին շահեց, և՛ ուրիշներինը. այս է քչի մեջ հավատարիմը։

(Շատերի վրա կկարգեմ. ) այսինքն՝ տասը զգայարանների կատարյալ պարգևների վրա. կամ ընտրյալ սրբերի տասներորդ դասի վրա, որոնք տասներորդն են՝ ըստ հրեշտակների ինը դասերի թվի, ընկածների փառքի տեղում։

(Մտի՛ր քո Տիրոջ ուրախության մեջ. ) այսինքն՝ մտի՛ր քո Աստծու ուրախության մեջ և զվարճացի՛ր նրանով անմահ կյանքում։

Կամ դու քո գործով ուրախություն ես քո Տիրոջ համար. քանզի բարեգործների համար Աստված ուրախանում է. և չարերի համար տրտմում. ինչպես այն մեկին, (որ հարսանիքի հագուստ չուներ, ոտքերն ու ձեռքերը կապած՝ հանեցին արտաքին խավարը։)

Որի համար ասում է՝ դու (մտի՛ր քո Տիրոջ ուրախության մեջ. ) որ ուրախության և ցնծության պատճառ եղար երկնավոր Հոր և Քրիստոս փեսայի համար, և Սուրբ Հոգու խնդության։

Որ և մենք աղաչենք ամբողջ սրտով և ամբողջ անձով, միջնորդակից և բարեխոս ունենալով հաշտության միջնորդին՝ սուրբ Կույս Աստվածածին Մարիամին, և կույսերի և ընտրյալ սրբերի ամբողջ հանդեսին, որոնց հիշատակն է այսօր. որպեսզի իր աստվածային խնամքով գթա մեզ. և ներում և ջնջում շնորհի մեր բոլոր զանցանքներին. շնորհի մեզ՝ ըստ իր բազում առատության և ըստ իր մեծ ողորմության՝ հաղորդ լինել հավիտենական կյանքի ուրախության առագաստի մուտքին՝ Քրիստոս Հիսուսով՝ մեր Տիրոջով. որ օրհնյալ է իր Հոր և Ամենասուրբ Հոգու հետ այժմ և հավիտյանս. ամեն։

Նույնի քարոզը դարձյալ կուսության մասին, խոսքի վրա՝ (Մարմնից ծնվածը մարմին է. և Հոգուց ծնվածը՝ հոգի։)

Հովհ. 3. 6։

(Գլուխ ՃԸ)

Վարդապետներն ասում են, թե մարդը հոգի և մարմին է եղել. և ունի մարմնավոր ծնող՝ հորն ու մորը. իսկ հոգևոր՝ Սուրբ Հոգին և եկեղեցին. ավազանի արգանդից՝ սուրբ ջրով ծնված. և Աստծու որդի կոչված. ըստ այն խոսքի, որ ասում է Հովհաննես ավետարանիչը, թե՝ (Աստծուց ծնվեցին։)

Նույնպես և մենք ծնում ենք հոգևոր զավակ և մարմնավոր. և մարմնինի մասին հայտնի է, որ այրից և կնոջից զավակի մեկ մարմին է լինում. ինչպես Աստված է ասում. (երկուսը մեկ մարմին կլինեն. ) այսինքն՝ երկու ծնողներից խառնված՝ զավակի մեկ մարմին. և ծնվում է որդի կամ դուստր։

Այսպես ծնում ենք հոգևոր զավակ. Աստծու պատվիրանի սերմը մեր խորհուրդների մեջ ընդունելով՝ հղիանում և ծնում ենք հոգևոր զավակ. այսինքն՝ բարիքներն ու առաքինությունները, որոնք հոգու փրկություն են. ինչպես ասում է Եսային. (քո ահից և երկյուղից հղիանալով՝ երկունքի մեջ եղանք. և ծնեցինք փրկության հոգին։)

Արդ, այս երկու ծնունդներից մեկը լինում է ամուսնությամբ, որ մարմնավորն է։

Եվ մյուսը լինում է կուսությամբ, որ հոգևորն է։

Եվ պետք է համեմատել և իմանալ, թե սրանցից որն է ավելի մեծ ծնունդ և զավակ. հոգևո՞րը, թե՞ մարմնավորը։

Պետք է իմանալ, նախ՝ որ մարմնի զավակը ապականությամբ է հղացվում և մահով վախճանվում. քանզի սկիզբը ապականություն է, և վախճանը՝ մահ։

Իսկ հոգու զավակը անապական է և անմահ, հոգու նմանությամբ առաջ ծնված։

Երկրորդ՝ մարմնի զավակը մահով է բաժանվում՝ ծնողների կամ իր մահով։

Իսկ հոգևոր զավակը չի բաժանվում. ո՛չ կյանքում, ո՛չ մահում. քանզի հոգիներում անմահ է մնում։

Երրորդ՝ մարմնավորը տրտմությամբ է ծնվում. ըստ այն խոսքի, (տրտմությամբ որդի պիտի ծնես։)

և սա ցույց է տալիս այն, որ երբ մանուկը բաժանվում է, լալիս և ողբում է իր տրտմությամբ ծնվելը։

Իսկ հոգևորը՝ ուրախությամբ. ըստ այն խոսքի, (ամուլին բնակեցնում է տան մեջ ուրախամիտ՝ որդիներով բերկրյալ մոր պես։)

Արդարև ամուլ հոգին՝ կույս և մայր լինելով, ուրախանում և խնդում է անմահ և անապական զավակների համար. և ինքն ամուլ է անախտության պատճառով։

Չորրորդ՝ մարմնի զավակը (անօրենությամբ է հղացվում և մեղքի մեջ ծնվում, ինչպես ասում է Դավիթը. ) այն է, որ Ադամն ու Եվան զանցանքից հետո հեշտ ցանկությամբ որդի ծնեցին։

Եվ հիմա նույն հեշտ ցանկությամբ և սկզբնական մեղքով ենք ծնում մարմնի զավակ։

Իսկ հոգևոր զավակը օրենքով և անմեղությամբ ենք ծնում. քանզի Աստծու պատվիրանները ընդունելով՝ ծնում ենք հոգու փրկությունը։

Հինգերորդ՝ այս զավակը լինում է այր մարդու կամքից և մարմնից և արյունից. իսկ այն զավակը ո՛չ արյունից կամ կնոջից և այրից. այլ Աստծուց ենք ծնում Աստծու որդիներ և արքայության զավակ։

Վեցերորդ՝ մարմնի զավակը ոչ բոլորին է լինում. քանզի Աստծու կամքը կամ բնության տկարությունը խափանում է ծնունդը. իսկ հոգևոր զավակ բոլորը, ովքեր կամենում են, կարող են ծնել և մայր լինել. ինչպես ասում է Տերը. (ով կատարում է իմ կամքը, նա է իմ և՛ եղբայրը, և՛ քույրը, և՛ մայրը։)

Յոթերորդ՝ մարմնավոր զավակն այնքան է հիշատակ, որքան կենդանի է. թերևս, եթե բարի զավակ լինի. իսկ եթե չար է՝ անզավակություն է համարվում։

Բայց հոգևոր զավակը հավիտենական հիշատակ է. ըստ այն խոսքի, որ ասում է Դավիթը. (արդարը հավիտենական հիշատակ կլինի. և չար համբավից չի վախենա։)

Ութերորդ՝ մարմնի զավակը ծնվելիս ցավ է և երկունք. և պահելիս՝ հոգս և աշխատանք. և մեռնելիս՝ կսկիծ և դառնություն ծնողների համար։

Իսկ հոգևոր զավակը, որ իմաստությունն է, ողջախոհությունը, արդարությունը, և այլն, ծնվելիս խնդություն է բերում. և երկարելիս՝ հույս. և մեռնելիս անմահություն և փառք է տալիս. ըստ այն խոսքի, (նրա արդարությունը մնում է հավիտյանս հավիտենից. և նրա եղջյուրը փառքով կբարձրանա։)

Իններորդ՝ մարմնի զավակը վնասում է ծնողի հոգին և մարմինը. մարմինը՝ այսպես. որ որքան զավակ է ծնում, մարմնի զորությունը պակասում է. և հոգին՝ այսպես. որ զավակի համար գողանում է, զրկում, ագահում, կուտակում և ծուլանում ամեն բարի գործից։

Իսկ հոգևոր զավակը խնամում է հոգին և մարմինը. քանզի մարմնով անցավ և անաշխատ է. իսկ հոգով՝ երանելի. ըստ այն խոսքի, (երանի նրան, ով զավակ ունի Սիոնում. և ընդունակ՝ Երուսաղեմում։)

Տասներորդ՝ մարմնի զավակը այս անցավոր կյանքի աճն է. մանավանդ որքան ավելանում է ծնունդը, ավելանում է և մահը. քանզի մահվան սկիզբը մարմնի ծնունդն է։

Իսկ հոգևոր զավակը հոգևոր և մշտական կյանքի աճն է. մանավանդ մահվան դեմ է և արգելք. ինչպես ցույց ենք տալու առաջիկայում։

Բայց պետք է իմանալ, որ մարմնավոր զավակը ամուսնությունն է անում. իսկ հոգևոր զավակը՝ կուսությունը։

Որի համար, ըստ կարգի, նախ պետք է տեսնել ամուսնության թշվառությունը. և ապա կուսության մեծությունը։

Արդ, ամուսնության կյանքը, որ շատերին խիստ ցանկալի է թվում, այն է, որ այրն ու կինը լինեն մեծ տոհմից և ունևոր, հավասար հասակով և վայելուչ դեմքով. սիրով առատ, եթե փառք և պատիվ, զորություն և իշխանություն ունենան։

Բայց տես այս հեշտալի բաները, թե ինչ դառնություն ունեն։

Նախ՝ այնպիսիներից, որ իրենցից վեր են, միշտ ոտնահարություն և կոխում են կրում ասված հեշտությունների և փառքի համար. որպեսզի իրենց հավասար չլինեն. այլ ամեն ինչով ցածում մնան։

Երկրորդ՝ ներքևիններից միշտ նախանձ, մախանք և ատելություն են կրում. նրանցից, որ այդպիսի փառք չունեն։

Երրորդ՝ հավասարներից բարկություն, կռիւ, թշնամություն, ոխ և քեն կունենան. որպեսզի միմյանցից հափշտակեն ունեցվածքը, կանանց, փառքը և այլն. և այդպիսի կասկածի մեջ են միշտ։

Չորրորդ՝ որ յուրաքանչյուրը մահվան երկյուղն է մտքում ունենում. և բացված գերեզմանը և միմյանցից բաժանումը տեսնելով. և ուրախության հետ խառնված տրտմություն. և հեշտության հետ՝ դառնություն. և այնպես, որ նրանց կյանքն ամեն թշվառությամբ է լինում։

Հինգերորդ, դարձյալ՝ եթե երկունքին մոտենալիս մահ պատահի. եթե զավակին լինի, այն ժամանակ ողբում և հառաչում են իրենց անպտղությունը և անհիշատակ մնալը. և ծնունդը տեսնելուց առաջ մահվան սուգն ու կսկիծն է առաջ գալիս։

Իսկ եթե ծնելիս մայրը մեռնի, այն ժամանակ հառաչում և ողբում են զավակի չար ծնունդը. և նրա որբությունը և հոր այրիությունը. այն ժամանակ ուրախությունները սուգի են փոխվում. և երգեցիկները՝ լալականի. հագուստների սպիտակությունը սևի է փոխվում. և հույսը՝ խավարի. առագաստի փոխարեն գերեզման է պատրաստվում. և հիշում են առաջվա կյանքը՝ առանց ամուսնության. նզովում են խրատ տվողներին. մեղադրում չխափանողներին. բամբասում են ծնողներին, թե ինչո՞ւ սա չասացին. հայհոյում են Աստծուն. մահ են ցանկանում, քան թե այդպիսի կյանք։

Վեցերորդ՝ եթե երկունքից ապրեց և ծնեց զավակ՝ տոհմի փոխանորդ, այն ժամանակ ավելանում են հոգսերն ու աշխատանքի ցավերը. սնելու, խնամելու, ամեն վնասակարից պահելու. թողնում եմ երկունքի ցավերը. որ հոգու և մարմնի բաժանում է. բայց մինչև այն ժամը մահվան երկյուղը երկու էր. այն ժամանակ էլ զավակի մահվան համար միշտ երեք տրտմություն եղավ։

Յոթերորդ՝ որ եթե պատահի, որ այրը մեռնի, և զավակը մնա որբ, և կինը՝ այրի. նույն առաջին ասված թշվառությունը՝ ողբն ու սուգը է հասնում. այնպես որ մնացած այրի կինը մինչև իսկ մահ է բաղձում։

Եվ եթե մի քիչ մոռանում է սուգը, երբ տեսնում է զավակին որբ, դարձյալ նորոգվում է սուգը. և եթե զավակ չլինի, ամուսնու հիշատակը կկորչի։

Թողնում եմ այրիության վիշտը. որ ոմանք ոտնահար են լինում. թշնամիները ուրախանում են. ծառաները արհամարհում են. որոնցից շատերը չեն համբերում վշտերին։

Դարձյալ՝ ընկնում են առաջին փորձանքի մեջ. և ուրիշները կամ մնում են այդպես այրի՝ ամուսնության առաջին վտանգը հիշելով։

Արդ, սա նրանցն է, որոնք զվարճացել են հեշտալի ամուսնությամբ և փարթամությամբ։

Ութերորդ՝ այն ամուսնացածներինը, որոնց կյանքում աղքատություն և դժվարություն լինի, հաշմություն, հիվանդություն, կին և մանուկներ. և այնքան շատ հոգսեր և ցավեր ունեն, որ մարմնի չարիքները չեն կարող պատմել. և սրանք անթիվ են և բազում։

Իններորդ՝ տես դարձյալ աղքատներին և փարթամներին միասին, առհասարակ տրտմության մեջ ընկնելիս. քանզի փարթամներին խռովում է մահվան հիշատակը. և աղքատները տրտմում են կյանքի երկարելուց. և երկուսն էլ տրտմության մեջ են մնում։

Նույնպես հավասարապես տրտմում են՝ թե՛ մանուկներ ունեն, թե՛ ոչ. թե՛ մեռնում են, թե՛ ապրում։

Քանզի մեկը ողբում է, թե անզավակ եմ. և մյուսը, թե զավակներիս կերակուր չունեմ։

Մեկի սիրելի մանուկը մեռնում է. և մյուսինը ապրում է անառակությամբ։

Եվ երկուսն էլ ողորմելի են. քանզի մեկը ողբում է մահը. և մյուսը՝ կյանքը. և այլն նմանապես։

Տասներորդ՝ եթե պետք լինի ասել, ամուսնության մեջ լինում է կռիվ, նախանձ, ատելություն, մարդասպանություն. և մանավանդ մանկասպանություններ. մանկակերություններ. անօրեն խառնակություններ. ինչպես պատմությունները ասում են առաջվանների մասին։

Բայց եկ և տես կանոններում և քաղաքական օրենքներում զանազան պատուհասներ և չարաչար մահվան վճիռներ. որոնք հայտնապես ուսուցանում են ամուսնության սեփական չարիքները. քանզի նրա պատճառով են լինում գողություններ. ավազակություններ. ագահություններ. և այլն. ինչպես սովորելու ենք առաջիկայում։

Արդ, որովհետև շատից քիչն ասացինք ամուսնության վտանգի մասին. քիչ խոսքով ասենք և կուսության մեծության մասին։

Եվ պետք է իմանալ, որ եթե մեկը կամենա արժանապես գովել կուսությունը. այնպես է, որ մեկը քրտինքի կաթիլները ծովին հավելում կարծի. կամ բերանի փչոցը՝ քամիներին ավելացում։

Բայց երկու պատճառով պետք է ասել կուսության մեծության մասին։

Նախ, որպեսզի իմանանք, որ մեծ է և սքանչելի. և այն պատմող խոսքը նրան չի հավասարվում։

Երկրորդ, որպեսզի և ուրիշները հորդորվեն դեպի կուսության բարիքը։

Արդ, նախ իր անունն է հայտնի անում իր մեծությունը. այսինքն՝ որ կոչվում է անապական. քանզի կույսը անապական է կոչվում. և ամուսնությունը չփորձածին մարդիկ անապական են կոչում. ինչպես աստվածային Կույս Մարիամին ենք անապական կոչում։

Ահա տես, որ բազում և մեծամեծ առաքինությունների մեջ, որոնք են հավատը, հույսը, սերը, խոհեմությունը, արիությունը և այլն, պահքը և աղոթքը և այլն, միայն կուսությունը կոչվեց անապական։

Դարձյալ՝ այս շնորհի մեծությունը հասկացվում է անապական Հոր հետ. որ և Հայր է կուսությամբ. որ և անախտ և անապական ծնեց Որդուն՝ միածին Աստծուն՝ անապականության առաջնորդին։

Որ և դարձյալ ծնվեց մորից՝ անախտ և մաքուր ծնունդով. նրան հավասար սքանչելի. Որդին՝ անապական կույս մորից Սուրբ Հոգով ծնված. ըստ այն խոսքի, որ հրեշտակն ասաց Հովսեփին, թե՝ (այն, ինչ նրա մեջ ծնվել է, Սուրբ Հոգուց է։)

Երրորդ՝ կուսությունը անմարմին բնության առանձին և սեփական հատկությունն է. ըստ որի հոգիների Հայրը առաջ բերեց հրեշտակներին և մարդկանց հոգիները՝ ստեղծելով ոչնչից։

Եվ այսպես ներկա է ամբողջ գերաշխարհիկ բնության հետ, և աստվածայիններից չի բաժանվում, ասում է սուրբ Գրիգորը։

Որ և կուսության նույն բարիքը, որ առանձին անմարմին բնությանն է, մարդասիրության համար վիճակեց մեզ՝ մարմնավորներիս։

Որպեսզի ախտավոր վարքով ցած կործանված մարդկանց բնությունը կուսությամբ վեր ուղղի։

Դրա համար անապականության աղբյուրը՝ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոս, ոչ թե ամուսնությունից մարդ եղավ, այլ կուսական արգանդից անապական մարմնով երևաց. որպեսզի ցույց տա այս մեծ խորհուրդը, թե Աստծու գալստյան և մեր մեջ ճանապարհի մուտքի համար ոչ այլ ինչ է բավական, եթե ոչ կուսությունը և ախտերից բոլորովին մաքրությունը։

Եվ ինչպես անարատ Մարիամի մեջ, որ կուսությամբ էր պայծառացած, մարմնապես եղավ աստվածության լրությունը Քրիստոսի մեջ։

Նույնպես և ամեն կույս հոգու մեջ հոգեպես է լինում Տիրոջ գալուստը. ինչպես ասում է Ավետարանում։

(Ես և Հայրը նրա մոտ կգանք. և նրա մոտ օթևան կանենք։)

Սրանից տես կուսության մեծությունը. այնպես որ երկնքում՝ հոգիների Հոր մոտ կա և մնում է. և մարդկանց հետ միաբանվում է փրկության համար։

Կուսությունը Աստծուն իջեցնում է մարդկային կյանքի մեջ. և մարդկանց վեր է բարձրացնում դեպի երկնքի ցանկությունը։

Կուսությունը կարծես կապ է լինում մարդու ընտանության՝ Աստծու հետ, ինչպես ասացինք։

Այս գովությունը կուսության իրի մեծությունից է։

Որին և մեզ թող արժանացնի Քրիստոս Աստված՝ բոլորի հույսը. և նրան փառք հավիտյանս. ամեն։

Նույնի քարոզը դարձյալ կուսության մասին։

(Գլուխ ՃԹ)

Իսկ թե ի՞նչ օգուտ է տալիս մեզ։

Սա ասենք հինգ եղանակով։

Նախ, որ դրախտի առաջին կյանքն է հանում։

Երկրորդ՝ վերջին հարության նմանությունն է իր մոտ բերում։

Երրորդ՝ աստվածային կյանքի արվեստ է։

Չորրորդ՝ սրտի մաքրություն է։

Հինգերորդ՝ մարմնական կյանքի անհոգություն։

Եկ հիմա յուրաքանչյուրը բացահայտեմ։

Նախ, որ դրախտի առաջին կյանքն է հանում. և որ դրախտի առաջին կյանքը կուսությունն էր։

Որից հայտնի է այն բանից, որ զանցելուց առաջ (Ադամն ու իր կինը մերկ էին. և չէին ամաչում. ) քանզի ցանկության ամոթը չունեին։

Եվ եթե մեկն ասի՝ ապա ի՞նչ էր արուն և էգը։

Ասում ենք այս մասին, թե՝ Արարիչը կանխատես գիտությամբ գիտեր, որ դրախտից ելնելու էին. և չէին աճելու հրեշտակների պես։

Որի համար արու և էգ արեց նրանց. որպեսզի անասունների նմանությամբ աճեն երկրի վրա։

Որից հայտնի է, որ ասաց. (աճեցե՛ք և բազմացե՛ք և լցրե՛ք երկիրը։)

Երկիրն ասաց, և ոչ թե դրախտը. ուրեմն մարդկանց առաջին կյանքը դրախտում կուսությամբ էր։

Նաև դրախտում չորս տեսակ մեծություն ուներ. ինչպես ուսուցանում է սուրբ Գրիգոր Նյուսացին։

Նախ, որ մերկ էր մեռած մորթիների ծածկոցներից. որով հայտնի է, թե զանցելուց առաջ նրա զգեստը լուսեղեն էր։

Երկրորդ՝ համարձակ նայում էր Աստծու դեմքին. կարծես զանցանքի երկյուղ և ամոթ չուներ։

Երրորդ՝ բարին ընտրում էր ոչ թե ճաշակելիքով և տեսանելիքով, որոնք սխալմամբ են ընտրում. այլ միայն Տիրոջով էր զվարճանում. որ ցույց է տալիս, թե այն ժամանակ մտքի իմացությունն ու հայեցողությունն էր, որ ուղիղն է ընտրում։

Չորրորդ՝ օգնականով, որ տրվեց նրան նույն վարքի մեջ. ցույց է տալիս, թե օգնական տրվեց նրան. ոչ թե դրախտում ամուսնություն լինելու համար, քա՛վ լիցի. այլ օգնական. այսինքն՝ աստվածային տեսության մեջ. առաքինության գործերով Տիրոջով զվարճանալու մեջ. ինչպես նշանակում են գրքերը։

Եվ հայտնի է նրանից, որ ասաց. (տրտմությամբ որդի պիտի ծնես։)

Քանզի երկունքի այս դատապարտությունը պատիժ է. որ չկար մեղանչելուց առաջ. քանզի այս դատապարտությունը մեղքի համար էր։

Բայց պետք է իմանալ, որ մարդու դրախտից անկման տասը աստիճան է դնում. որով մենք՝ որդիներս, հոր պարտքերի համար դրսում մնացինք։

Եվ ով որ կամենա այնտեղ վերադառնալ, նույն հարմարության, այսինքն՝ կարգի միջոցով կարող է բարձրանալ նույն տեղը։

Արդ, անկման առաջին աստիճանը հեշտությունն էր. որ իր մեջ ունի երեք կարգ. այսինքն՝ մեկ՝ աստվածային փառքից ետ դառնալը. և դրա համար շրջեց դրախտի զբոսանքներում։

Երկրորդ՝ հեշտությունը օձի հետ խոսակցելու մեջ. և դրա համար կամեցավ լսել, որ հեշտացավ Աստված դառնալու փառքի համար։

Երրորդ՝ հեշտությամբ և ճաշակելիքներով. ըստ այն խոսքի, թե՝ (գեղեցիկ էր տեսքով և քաղցր՝ կերակուրի համար։)

Չորրորդ՝ ամոթը. (բացվեցին, ասում է, երկուսի աչքերը, և տեսան, որ մերկ էին. և դրա համար թզենուց ծածկոց արեցին։)

Հինգերորդ՝ երկյուղը այն բանում, (որ լսեցին Տիրոջ գնալու ձայնը և վախեցան։)

Վեցերորդ՝ այլևս համարձակությամբ Աստծու առաջ չկանգնելը։

Յոթերորդ՝ տերևներով և ստվերներով թաքնվելը. ըստ այն խոսքի, (լսեցի քո ձայնը և վախեցա, որովհետև մերկ էի և թաքնվեցի։)

Ութերորդ՝ մաշկեղեն հագուստը. ոչ թե, ըստ ոմանց, մեր մարմնի մորթը. քանզի սա ուներ ստեղծումից. այլ մաշկեղեն մորթի ստեղծեց և հագցրեց նրան՝ լուսեղեն զարդի փոխարեն՝ նշանակելով նրա մեռելությունը. ինչպես ասում է՝ (մաշկեղեն հագուստներ արեց և հագցրեց նրանց։)

Եվ ապա իններորդ՝ այս ցավալից երկրում պանդխտանալը. և ասում է. (փուշ և տատասկ պիտի բուսցնի քեզ համար երկիրը. և քո երեսի քրտինքով պիտի ուտես հացը քո բոլոր օրերում։)

Իսկ տասներորդ՝ որի մեջ ամուսնությունը մխիթարություն տրվեց ելնելուց հետո. ըստ այն խոսքի, թե՝ (աճեցե՛ք և բազմացե՛ք և լցրե՛ք երկիրը։)

Եվ դարձյալ թե՝ (տրտմությամբ որդի պիտի ծնես։)

Տես, որ սուրբը հայտնապես ցույց է տալիս. որ եթե պահպանությամբ մնացած լինեին դրախտում, աճը այլևս ամուսնությամբ չէր լինի։

Այլ կամ հրեշտակների պես. կամ ինչպես մեկ լույսից՝ շատերը. կամ կուսությամբ ծնունդ. ինչպես աստվածային Կույս Մարիամը՝ կուսության սրբությամբ ծնելով, փոխեց մեր ծննդի բնության կարգը, որ այր մարդու և կնոջ սերմից է. կուսության մեջ ծնունդ՝ միայն մորից։

Արդ, ով որ կամենա նույն տեղը բարձրանալ և Քրիստոսի մոտ լինել, պատշաճ է վերջինից սկիզբ անել. ինչպես սանդուղքով։

Կամ ինչպես տնից հեռացած ճանապարհորդները. երբ վերստին դառնում են իրենց տուն, նախ թողնում են վերջին բանակատեղին, որտեղից դիմեցին գնալու։

Եվ արդ, կյանքի դրախտից մեր հեռանալու վերջին քայլը ամուսնությունն եղավ։

Դա պետք է նախ թողնել. և ապա երկրավոր հոգսերից և տառապանքներից հեռանալ։

Եվ երրորդ՝ մաշկեղեն պատմուճանը հանել. այսինքն՝ մարմնեղեն և մեռելոտի խորհուրդները։

Եվ չորրորդ՝ խոստովանությամբ հայտնել ամոթի գաղտնիքները։

Եվ հինգերորդ՝ այլևս թզենիով՝ դառը վարքով չստվերանալ. քանզի թզենու տերևը դառն է և փշոտ. և մեղքի առակն է։

Վեցերորդ, որպեսզի անկասկած լինենք վատ երկյուղից. որի մեջ մեղքի մեջ բռնված երկյուղածները չարչարվում են։

Յոթերորդ, դարձյալ՝ Արարչի աչքի առջև կանգնել։

Ութերորդ՝ մերժել ճաշակելիքի և տեսանելիքի խաբեությունները՝ և ընտրողությունը տալ բոլոր զգայարաններին։

Իններորդ՝ խորհրդակից ունենալ ոչ թե թունավոր օձին, այսինքն՝ չարի հարվածները, այլ Աստծու պատվիրանները, որ սուրբ գրքերում են։

Տասներորդ՝ մոտենալ սեփական բարուն. այսինքն՝ բոլորովին և զուտ բարուն, որ Աստված է, խորհրդով, խոսքով և ընթացքով։

Եվ այսպես կուսությունը մեզ բարձրացնում է դեպի դրախտի առաջին կյանքը։

Երկրորդ գլուխը՝ թե վերջին հարության նմանությունն է իր մոտ բերում։

Եվ սա՝ բազում եղանակով։

Նախ, որ հարության ժամանակ մեղքը բոլորովին մեռնում է. այսպես և կույսը մեղքին միանգամայն մեռած է և Աստծու համար կենդանացած։

Երկրորդ, որ հարության կյանքը անմահ է. այսպես և կույսը մահ չի պտղաբերում. այսինքն՝ որ մահկանացու զավակ չի ծնում. այլ հոգու անմահությունը, ինչպես ասացինք։

Երրորդ՝ հարության ժամանակ բոլոր մարդկանց կյանքի վախճանն է լինում. այսպես վախճան և վերջ է դրել բոլոր մարմնական կենցաղական հոգսերին։

Չորրորդ, որ միշտ սպասում է (երանելի հույսին և մեծ Աստծու հայտնությանը։)

Հինգերորդ, որ իր և Աստծու գալստյան միջև ոչ մի հեռավորություն չունի ազգերով և ծնունդներով։

Վեցերորդ՝ հարության լավագույն բարիքները, այսինքն՝ հրեշտակներին հավասար լինելը, ըստ Տիրոջ խոստման, թե՝ (ո՛չ այրերը կին են առնում, ո՛չ կանայք՝ մարդու գնում. այլ հրեշտակների պես են, ) այսպիսի մեծագույն բարիքներ հիմա իր մեջ ցույց է տալիս կույսը՝ ամուսնություններից ազատ լինելով, ինչպես ասվեց։)

Երրորդ գլուխը, որ ասում է՝ կուսությունը աստվածային կյանքի արվեստ է։

Ինչպես յուրաքանչյուր արվեստ զանազան գործիքներ ունի, որպեսզի դրանով կատարի գործը. այսպես աստվածային և անմարմին կյանքին նմանվելու արվեստն ու գործիքը կուսությունն է։

Եվ աստվածային կյանքն այն էր, որ ասաց մարգարեն. (Աստված ստեղծեց մարդուն իր պատկերով։)

Քանզի այս մտավոր և բանական կենդանին՝ մարդը, ո՛չ ըստ բնության, ո՛չ ըստ լինելության իր մեջ ախտական և արատավոր կրքեր չուներ. և դրանով նման է նախատիպին՝ Աստծուն։

Բայց զանցանքներից հետո ախտը սպրդելով մտավ նրա մեջ. և տգեղացրեց առաջին կազմության պատկերը, ինչպես չարության ժանգով սևացած մի երկաթ։

Եվ կարծես տիղմի մեջ ընկնելով՝ ապականեց աստվածային պատկերը. և մեղքի կավեղեն պատկերը հագավ։

Որը եթե մեկը պարզ ջրով, այսինքն՝ կուսության մաքուր առաքինությամբ լվանա հողեղեն ծածկոցը, դարձյալ կերևա հոգու գեղեցկությունը։

Որի համար Տերն ասում է, թե՝ (Աստծու արքայությունը ձեր ներսում է. ) այսինքն՝ Աստծու թագավորական պատկերը։

Որը մի այլ տեղում հրամայում է մեզ փնտրել իբրև կորած դրամ. այսինքն՝ այրի հոգու ճրագը վառել. ճրագ է ասում իմաստությամբ բորբոքված խոսքը. որպեսզի հալածի մեղքի խավարը և հայտնի ծածուկը։

Իսկ դրամը ամեն ինչով թագավորի կերպարանքն է ցույց տալիս. այսինքն՝ ինչպես ասում են իմաստունները, թե դրամի ամբողջ ձևը աշխարհն է նշանակում. և վրայի գիրը՝ Աստծու անունը, որ ամբողջ աշխարհի Տերն է. իսկ մյուս կողմում թագավորի պատկերը ցույց է տալիս, թե մարդը Աստծու պատկերն է։

Իսկ դրամը, որ բոլորովին կորած չէր, այլ ծածկված էր աղբի մեջ, որ մարմնի աղտեղության աղբն է. որը ավլելով և մաքրելով, բարի գործերի մեծ խնամակալությամբ գտնում էր փնտրվածը։

Որի համար հոգին բերկրում է և ուրախության հաղորդությանն է կանչում հարևաններին. այսինքն՝ հոգու զորություններին. բանականությանը. ցասմանը և ցանկությանը։

Դարձյալ՝ հոգու հարևաններն են հավատը, հույսը, սերը. խորագիտությունը. զորությունը. պարկեշտությունը. և արդարությունը. այն ժամանակ իրավամբ, աստվածային և անճառելի գեղեցկությունը տեսնելով, խնդում և ուրախ են լինում բոլորը։

Քանզի ասում է՝ (ուրախացե՛ք ինձ հետ. որովհետև գտա իմ դրամը, որ կորցրել էի։)

Եվ սա լինում է մարմնի կուսության միջոցով, ինչպես ասացինք։

Չորրորդ գլուխը՝ կուսությունը սրտի մաքրություն է։

Եվ մաքուր սրտով մեկը կարող է մաքուրին՝ Աստծուն հպվել. և նմանով նմանին տեսնել. ըստ այն խոսքի, (ովքեր սրտով սուրբ են, նրանք Աստծուն կտեսնեն։)

Օրինակ՝ գիշերը օդում փայլատակում է լինում, որ սլացող աստղ են կոչում. որ օդ է՝ քամու բռնությամբ տարրական հրին մոտեցած և լուսավորված. նույնպես մարդու միտքը, թողնելով երկրավորը, վեր՝ աստվածային լույսին մոտենալով՝ լուսավորվում է։

Եվ ինչպես պայծառ հայելին և պարզ ջուրը իրենց ողորկության և պարզության պատճառով արեգակի ճառագայթները իրենց մեջ են քաշում և ուրիշներին լուսավորում. և սա չեն կարող անել, եթե անմաքուր լինեն. նույնպես և մենք, եթե մտքով բարձրագույններին ենք բարձրանալու, պետք է թողնել երկրավոր պղտորությունները. և ապա Քրիստոսի ճշմարիտ լույսով լուսավորվել։

Եվ չորս բան է պետք սրտի մաքրության համար։

Նախ՝ չար խորհուրդները մաքրել մտքից։

Երկրորդ՝ զսպել աչքերի չար հայացքները։

Երրորդ՝ ականջների լսելը և լեզվի խոսելը։

Չորրորդ՝ բերանը պահել չարաչար որկրամոլությունից։

Որի համար մարգարեների մեջ մեծը՝ Եղիան, և Հովհաննես Մկրտիչը, ինչպես պատմությունն ասում է նրանց մասին։

Մանկությունից օտարացան մարդկային կյանքից՝ անապատներում բնակվելով. մարդկանցից անտես և անլուր։

Մեկը կերակրվում էր ագռավի ձեռքից. և մյուսը՝ մորեխով և վայրի մեղրով։

Մեկը հագնում էր ուղտի մազից. և մյուսը՝ մաշկե մորթի։

Որի համար նրանցից մեկը՝ Եղիան, Աստծու պարգևների շտեմարանապետ եղավ. փակում էր մեղանչողների առաջ և բացում ապաշխարողների համար։

Եվ Հովհաննեսը արժանացավ մկրտելու Բան Աստծուն. և Տիրոջից վկայվեց կանանցից ծնվածների մեջ մեծը լինել. և սա արեցին այն պատճառով, որ նրանց միտքը զգայարանների հետ ցած չցնդի և չտարածվի։

(Եվ սրանք մեզ խրատ գրվեցին, ինչպես ասում է առաքյալը. ) որպեսզի մենք նրանց նմանությամբ զսպենք մեր խորհուրդները. որպեսզի զգայարանների հեշտության հետ չտարածվեն երկրի վրա և չցրվեն. ինչպես երկրի վրա ցրված ջուրը ոչինչ չի կարող գործել. իսկ եթե մեկ տեղ հավաքվի, շատ օգուտ կգործի. նույնպես և մարդկանց միտքը։

Եվ դարձյալ՝ ինչպես շուրջանակի խողովակով սեղմված ջուրը ներքևից վեր է ելնում. նույնպես և ժուժկալությամբ սեղմված միտքը վեր՝ բարձունքներն է ելնում դեպի Աստված, միշտ նրա մասին խորհելով՝ ըստ առաքյալի. (վերինը խորհել, ուր Քրիստոս նստած է Աստծու աջ կողմում. և ոչ թե երկրավորը։)

Եվ սա այն ժամանակ է լինում, երբ կուսությամբ մաքուր պահենք աշխարհի ցանկություններից։

Հինգերորդ գլուխը՝ կուսությունը մարմնական կյանքի անհոգություն է, որ երևում է ամուսնության թշվառություններից. որ հավաքելիս աշխատում են. և պահելիս հոգս քաշում. և կորցնելիս կսկծում և ցավում։

Դարձյալ՝ կյանքում տրտմություն չունեն. և ո՛չ սուգ և հառաչանք զավակների և ուրիշների համար. ո՛չ որբություն. ո՛չ այրիություն. ո՛չ կռիվ. ո՛չ նախանձ. ո՛չ ագահություն. ո՛չ սնափառություն. և ո՛չ այլն։

Քանզի մարմնական ստացվածքը որքան մեկի մոտ ավելանում է, այնքան մյուսի մոտ նվազում է։

Որի համար կռիվներ և աղաղակներ են շատանում նրանց մեջ. իսկ կուսության ստացվածքը որքան ավելանում է մեկի մոտ, չի նվազում մյուսից։

Եվ պետք է իմանալ, որ կուսությունը երեք տեսակ է։

Նախ և առաջին՝ որ կույս է լինում հոգով և մարմնով. այսինքն՝ ամբողջ խորհրդով և ամբողջ զգայությամբ. սա բոլորովին կատարյալն է. ինչպես Եղիան և Հովհաննեսը, և ուրիշները նմանապես։

Երկրորդ՝ կուսություն է, որ մարմնով ամուսնացած է լինում և հոգով կույս և ողջախոհ. ինչպես էր Աբրահամը. Իսահակը. Հակոբը. և այլ սրբեր, որ ամուսնությամբ հաճելի եղան Աստծուն. և սա կատարյալ է. սակայն երկրորդ ճանապարհով. քանզի առաջին կուսությունն այն է, որ հոգով և մարմնով է լինում։

Իսկ երրորդ կուսությունն այն է, որ միայն մարմնով է կույս լինում և ոչ հոգով. այսինքն՝ ոչ խորհրդով և մտքով և սրտով. այլ միշտ չարի հետ է ամուսնանում. և միայն մարմինն է կույս պահում. ինչպես հիմար կույսերը, որ մարմնով կույս էին. բայց որովհետև հոգով չէին, արքայության մուտքից դուրս մնացին. սա նվազագույն է առաջիններից։

Կույսերի մասին։

Եվ պետք է իմանալ, որ կույսը կուսությունը կատարելու համար պետք է վեց բան ունենա։

Առաջին՝ կերակրի և ըմպելիքի զգաստություն. որոնք ցանկության պատճառ են։

Երկրորդ՝ աշխատասիրությունն է. որ խոցոտում է ծուլության փուշը. սրանց մասին ասում է Եզեկիելը. (սա է քո քրոջ՝ Սոդոմի անօրենությունը. ցորենի հղփություն. և գինու լիություն. և դատարկություն։)

Երրորդ՝ կոպիտ հագուստն է. քանզի Իսրայելի որդիները պոռնկացան Մովաբի դուստրերի հետ, որոնք զարդարված էին։

Չորրորդ՝ զգայարանների պահպանությունն է. քանզի զգայարանների անկարգությունը պոռնկության ճանապարհ է. հայտնի է Դինայից, որ ելավ երկրի կանանց տեսնելու և ապականվեց։

Հինգերորդ՝ խոսքերի համեստությունն է. քանզի շատախոսությունը խոցոտում է ողջախոհությունը. ինչպես ասում է Առակներում. (քեզ պահես չար կնոջից, երբ խոսքով քեզ խաբեության մեջ գցի։)

Եվ Պողոսն ասում է. (չար խոսքերը ապականում են քաղցր բարքերը։)

Դրա համար վարդապետներն ասում են. կույսի խոսքերը թող լինեն խոհեմ, համեստ, սակավ և ամոթխած։

Վեցերորդ՝ մեղքի պատճառներից փախչելն է. քանզի կույսը պետք է ինչ-որ կերպով վայրի լինի. քանզի ինչպես վայրի կենդանիները ընտանիներից ավելի գեղեցիկ մորթի ունեն. այսպես կույսը, որ աշխարհին մերձ է լինում, չի կարող բոլորովին սուրբ լինել։

Այրիների մասին։

Պետք է իմանալ, որ նա, ով կամենում է պահել ողջախոհությունը, այսինքն՝ այրին, պետք է երեք բան ունենա։

Առաջինն է՝ տնից տուն չշրջել. այլ նստել իր տանը. կամ աղոթել տաճարում. ինչպես ասում է Աննայի մասին՝ (որ գիշեր ու ցերեկ տաճարից չէր հեռանում։)

Քանզի շատաշրջիկ այրին հանդիմանվում է Առաջին Տիմոթեոսում. (դատարկ անձինք սովորում են տնից տուն շրջել. և ոչ միայն դատարկ, այլև շատախոս և հետաքրքրասեր. և խոսում են այն, ինչ պետք չէ։)

Երկրորդ՝ կերակրի կոպտությունը. ինչպես ասում է Առաջին Տիմոթեոսում։

(Փափկասուն այրին կենդանի լինելով մեռած է. ) այսինքն՝ հոգով։

Երրորդ՝ խոնարհ զգեստն է. քանզի Ծննդոցում ասում է, թե՝ (Թամարը հանեց այրիության հագուստը. և հագավ զարդի հագուստ. և գնաց հեշտության գործի։)

Այսպիսի այրիների մասին Գրիգորն ասում է. այրիները երեք տեսակ են։

Նախ՝ որ կատարելագույնն է՝ երկնային վարձերի համար նախապատրաստված. որ գիշեր ու ցերեկ պահքով և աղոթքով ծառայում է Աստծուն։

Երկրորդ՝ որ խնամում է իր տունը և որդիներին. սա այնքան պատվական չէ, որքան առաջինը. բայց գովելի է այն բանի համար, որ չի հետևում հեշտախտություններին։

Երրորդն այն է, որ խորտիկներով և հեշտություններով է զբաղվում. և այսպիսիները պահված են լինում հավիտենական մահվան համար։

Եվ Ամբրոսիոսն ասում է. այրին այն ժամանակ է ողջախոհ, երբ պարկեշտանում է գինուց։

Եվ այր մարդ չի ցանկանա, եթե զգուշանա գինուց. քանզի եթե Հուդիթը գինի խմած լիներ, կքներ Հողոփեռնեսի հետ։

Արդ, ուրիշ ի՞նչ գովություն այրու համար, քան պահել իր մեռած ամուսնու հավատարմությունը։

Եվ ուրիշ ի՞նչ օգուտ, քան արժանանալ երկնքի արքայությանը. ինչպես ասաց Տերը. (կան ներքինիներ, որոնք իրենք իրենց ներքինի դարձրին երկնքի արքայության համար։)

Լսելիքի մասին։

Պետք է իմանալ, որ շատ բաներից պետք է փակել ականջները։

Մեկ՝ գուսանների քնարներից. ինչպես ասում է Հոբը. (սաղմոսարան և քնար առնելով՝ ուրախ էին լինում երգերի ձայնով. և մի ակնթարթում դժոխք են իջնում։)

Երկու՝ կանանց երգերից. ինչպես ասում է Սիրաքը. (մի՛ հաճախիր պարող կանանց մոտ. և մի՛ լսիր նրանց ձայնը. որպեսզի չկորչես նրանց գեղեցկությամբ. ) և հետո ասում է. (նրանց խոսքը կրակի պես է բորբոքվում։)

Երեք՝ չար ընկերներին լսելուց. ինչպես ասում է Սիրաքը. (ցանկապատի՛ր քո ականջները փշերով. և մի՛ լսիր չար լեզուները։)

Չորս՝ իր անձի գովությունը լսելուց. քանզի վարդապետներն ասում են, թե շողոքորթողները հեշտության պես փոխում են միտքը։

Հինգ՝ իր ձայնի հեշտությունից. քանզի Գրիգորն ասում է. ով քաղցրագույն ձայն է ցանկանում, կորցնում է անձի համեստությունը։

Եվ այլ վարդապետներ ասում են. երբ ձայնը քեզ ավելի է շարժում, քան խոսքը, լավագույն է լռելը. և Քրիստոսին փառք հավիտյանս. ամեն։

Նույնի՝ սուրբ Գրիգորի քարոզը, խոսքի վրա՝ (Դրեցին ինձ ներքին փոսի մեջ, խավարի և մահվան ստվերի մեջ։)

Սաղ. 87. 7։

(Գլուխ ՃԺ)

Աստծու նախագիտությունը ընտրեց լավերին և գովեց. և վատերին խոտեց և անարգեց։

Ինչպես և ասում էր. (Հակոբին սիրեցի, և Եսավին ատեցի։)

Այսպես և մեծ Գրիգորին սիրեց. և Սուրենին ատեց և խոտեց Անդրանիկին։

Քանզի ինչպես երկրում թաղված բարի սերմերը աճում և բազմանում են, և սփռվելով տարածվում ամենուր։

Նույնպես Աստծու ընտրյալ սերմերը, այսինքն՝ առաքյալների խմբերը, որտեղ էլ թաղվեցին, նրանց պտուղները աճեցին և բազմացան անհունորեն։

Այսպես և մեր Գրիգոր Լուսավորիչը՝ Թադեոս առաքյալի առաքելության բարի սերմի շնորհների օրհնության պտուղը։

Աճեցրեց և բեղնավոր դարձրեց կյանքի խոսքը հայկազյան ազգի մեջ։

Մեր հոգևոր զավակների նախահայրն ու նախասկիզբը և մեր ազգի կենդանության պատճառը՝ հավատի երջանիկ հայրը՝ մեծ Գրիգորը, համեմատելի է մեր մարդկության նախնուն՝ առաջին Ադամին։

Նախ, որ ինչպես նա Աստծու ձեռքով հողից ստեղծվեց. նույնպես և սա Հիսուսի բազուկների խնամքով՝ առնված ամենախոր փոսի գերեզմանի հողից, նոր նորոգվեց իր սեփական պատկերով։

Երկրորդ՝ ինչպես նա մարդկանց ծննդի աճի սկիզբը եղավ. այսպես և սա՝ մեզ՝ մեղանչած որդիներիս հոգեկան աճի սկիզբն ու պատճառը. ըստ առաքյալի, թե՝ (Քրիստոս Հիսուսով, ավետարանով ես ծնեցի ձեզ։)

Երրորդ՝ որ ինչպես նա (անուններ դրեց բոլոր կենդանիներին, և դա է նրանց անունը. ) այսպես և սրբի միջոցով հավատացյալների անունները գրվեցին կյանքի դպրության մեջ՝ անջնջելի տպավորությամբ։

Չորրորդ՝ ինչպես նա եղավ բոլոր անբան կենդանիների գլուխն ու տերը. նույնպես և սա եղավ գլուխ և տեր և առաջնորդ և քաջ հովիվ Քրիստոսին հավատացյալների համար՝ խնամելու, սնելու և երկնավոր հանգիստը բերելու համար՝ ասելով. (ահա ես և մանուկները, որոնց Աստված տվեց ինձ։)

Նաև նրանից գերազանց գտնվեց բազում առավելությամբ։

Նախ, որ նա օձի խրատին հավատալով՝ բարձրամտեց և զրկվեց Աստծու տեսությունից. իսկ սա իր օձատանջ ճգնությամբ խոնարհվեց և նվաստացավ այնքան, որ զրկվեց այս արեգակի տեսությունից. և արժանացավ Աստծու տեսությանը. ինչպես ասում էր՝ (զորացի՛ր և քաջ եղիր, երանելի՛ Գրիգոր. որովհետև ես քեզ հետ եմ։)

Երկրորդ, որ նա օձի խաբեությամբ կերավ արգելված պտղից. և զանցեց և մեղանչեց. իսկ սա՝ օձատանջ տքնությամբ, մերժված նաև անհրաժեշտ կարիքներից, տասներեք տարի անճաշակ լինելով, մաքուր և արդար գտնվեց։

Երրորդ, որ նա օձապատիր խաբեությամբ մերկացավ լուսեղեն զգեստներից. իսկ սա օձատանջ չարչարանքների միջոցով խմեց Տիրոջ չարչարանքների մկրտության բաժակը. և հագավ Քրիստոսին. և հագցրեց իր հետևորդներին մկրտության շնորհով. ըստ առաքյալի. (դուք, որ Քրիստոսով մկրտվեցիք, Քրիստոսին եք հագել։)

Չորրորդ, որ նա օձախաբ գործով ամոթալից և երկյուղալից և տերևազգեստ դառնալով՝ թաքնվեց դրախտի ծառերի տակ։

Իսկ սա օձատանջ քրտինքով ելնելով տառապանքների փոսից՝ կանգնեց ազգերի և թագավորների առաջ. և աներկյուղ քարոզեց Քրիստոսին՝ ճշմարիտ Աստծուն՝ բոլոր մարդկանց լսելու համար։

Հինգերորդ, որ նա օձապատիր խաբեությամբ արտաքսվեց մշտալույս դրախտից. և ստվերացավ այս աշխարհում։

Իսկ սա օձատանջ ջանքով ելավ խավարամած բանտից լուսավոր հոգով. և լուսավորեց մեղքով և անգիտությամբ խավարածներին. ինչպես և Լուսավորիչ կոչվեց։

Վեցերորդ, որ նա օձապատիր կամքով զրկվեց հրեշտակների սպասավորությունից. ինչպես և Աստված ասաց (բոցեղեն սերովբեներին՝ պահել կենաց ծառի ճանապարհը։)

Իսկ սա օձաչարչար ճգնությամբ պահպանված և հրեշտակներից սպասավորված եղավ. ինչպես հայտնի եղավ չորրորդ դասի հրեշտակի հարցումից. ինչպես ասում է Դավիթը. (Տիրոջ հրեշտակների բանակները իր երկյուղածների շուրջն են և պահում են նրանց։)

Յոթերորդ, որ նա օձապատիր ճաշակելով՝ հող և կերակուր դարձավ օձի համար։

Իսկ սա օձատանջ նեղությունների միջոցով բժիշկ և ապաքինիչ եղավ մահաբեր թույներից խայթվածների համար և սատկեցնող ու կործանող՝ չարանախանձ վիշապների։

Ութերորդ, որ նա օձախաբ գործով տրվեց օձի հարվածներին՝ գարշապարին. իսկ սա օձատանջ վշտերով նրանցից սպասավորված եղավ. քանզի պատմության մեջ ասվում է, թե գալիս էին նրա մարմնի շուրջը և լիզում նրա ոտքերը. ինչպես ասում էր Դավիթը. (իժի և քարբի վրայով պիտի գնաս. ) և Տերն ասում էր. (ձեզ իշխանություն տվեցի կոխելու օձերին և կարիճներին։)

Իսկ այստեղ չորս բան պետք է հարցնենք։

Նախ թե՝ ինչո՞ւ մատնվեց խավարային բանտի փոսին։

Երկրորդ թե՝ ինչո՞ւ օձով տանջեցին երանելուն։

Երրորդ թե՝ ինչո՞ւ Տրդատ թագավորին վարազի կերպարանքի փոխեց։

Չորրորդ թե՝ ինչո՞ւ կոչվեց Գրիգոր։

Տեսնենք առաջին գլուխը, թե ինչո՞ւ սուրբ Գրիգորը խոր փոսը նետվեց։

Եկեղեցու իմաստուններն ասում են, թե՝ տասը պատճառով։

Նախ, որ սրա Տերը՝ Քրիստոս, երկնքից երկիր խոնարհվեց մարդկանց փրկության համար. նույնպես և սա, իր Տիրոջ նմանությամբ, խոնարհվեց խոր վիրապը հայկազյան ազգի փրկության համար։

Երկրորդ, որ խոր խորխորատն ընկածների համար մարդիկ պետք է ցած խոնարհվեն և ապա վեր հանեն և կանգնեցնեն։

Այսպես և հայոց ազգը ընկղմված էր մեղքի խորխորատում. քաջ հովիվը խոնարհվեց երկրի խորքը, և մեղքով ընկղմվածներին վեր հանեց և կանգնեցրեց. ըստ այն խոսքի, (հանեց ինձ տառապանքների փոսից։)

Երրորդ, որ այն վիրապը խավար էր. որ նշանակում էր անհավատության խավարը աստվածային գիտությունների նկատմամբ. և քաջ հովիվը, իջնելով խավարային փոսը, լուսավորեց աստվածագիտությամբ՝ ըստ մարգարեի. (ովքեր նստած էին խավարի և մահվան ստվերի մեջ, լույս ծագեց նրանց վրա։)

Չորրորդ՝ վիրապը մահապարտների տեղ էր. և հայոց ազգը մահապարտ էր. ինչպես ասում էր Մովսեսի միջոցով. (այն անձը, որ մեղանչի, նույնն էլ կմեռնի։)

Որի համար քաջ հովիվը իր անձը դրեց ոչխարների համար. և իր անձը մատնեց մահվան. և վճարեց մեր պարտքերը. և ազատեց մեզ մահից և դժոխքի բանտից. ըստ Դավթի. (փրկեցիր իմ անձը մահից։)

Հինգերորդ, որ այն փոսը ահարկու և զարհուրելի էր. որ ով կամենում էր ներս նայել, սարսափում և ետ էր փախչում։

Նույնպես և մահը Քրիստոսի համար զարհուրելի և սարսափելի է. որ մարդիկ խույս տալով փախչում էին. որի համար երջանիկ նահատակը, առաջ ընթանալով, հորդորում է մեզ շտապել և հոժար կամքով գնալ նրա հետևից. և ասում էր՝ մի՛ վախեցեք, դյուրին է և հեշտալի. ինչպես ասում էր Տերը. (մի՛ վախեցեք նրանից, որ մարմինն է սպանում։)

Վեցերորդ, որ ինչ որ խորքում է, չի երևում. քանզի խավարով է ծածկված. նույնպես և Քրիստոսի տնօրինության խորհուրդը ծածկված էր մարդկանցից. ինչպես ասում էր Դավիթը. (խավարը դրեց իր ծածկոցը. ) իսկ արի Լուսավորիչը, մտնելով աստվածային խորքերի անդունդները, բազմօրյա վարդապետությամբ մեզ հայտնեց (այն խորհուրդը, որ ծածկված էր ազգերից և դարերից։)

Յոթերորդ, որ հորը գարշահոտ է. այսպես և հայոց ազգը գարշահոտած և զազրացած էր մեղքերով. ինչպես ասում էր Եսային. (մեղավորի խունկը նման է հայհոյիչի։)

Իսկ սուրբ Գրիգորը՝ պայծառ արեգակի պես, անուշահոտելով ամոքեց մեզ. և արեց (անուշ հոտ՝ Քրիստոսով Աստծու առաջ, ըստ առաքյալի։)

Ութերորդ, որ հորը կլոր էր փորված և դատարկ. իսկ երջանիկ Գրիգորը ընդունայն և ոչինչ համարեց մարդկանց անցավոր կյանքը. և դատարկ և թափուր՝ ըստ Սողոմոնի խրատի. (ունայնություն ունայնությանց. ամեն ինչ ընդունայն է։)

Իններորդ՝ իմաստուններն ասում են, թե լուսատու ակնը, որ խոր տեղում է, և այնտեղ մտնելը անհնար է մարդկանց համար, մարդիկ անասունների դիակներ են գցում խորքը. և ակները, արեգակից տաքանալով, կպչում են դիակին. և ապա արծիվները իջնում և դիակը ակնի հետ միասին վեր են հանում ձորի եզրը. և մարմինը ուտելով՝ ակնը մնում է տեղում. և մարդիկ վերցնում են և թագավորական թագ կազմում։

Այսպես իմաստուն հովիվը՝ սուրբ Գրիգորը, տեսավ բազմազան առաքինությունները և արքայության սերը անգիտության խորքերը նետված, մարդկանցից անտեսանելի և անհասանելի և անտես. իր մարմնի դիակը նետեց խորքը. և աստվածային սիրով քաշեց և միավորեց իր հետ. և նրա հոգին արծվի պես սլացավ՝ հրեշտակներից սպասավորվելով. և վեր՝ երկինք հանվեց՝ Քրիստոս փեսայի պսակի զարդի համար. ըստ այն խոսքի, (նրա գլխին պատվական քարից պսակ դրեց։)

Տասներորդ, որ Քրիստոս՝ մեր Աստվածը, չորսնյությա բնությամբ (երեք օր և երեք գիշեր երկրի սրտում եղավ. ) և իր հետ հարություն տվեց բոլոր հոգիներին՝ մահապարտների որդիներին՝ տառապանքների փոսից։

Այսպես և բարի հովիվը՝ նմանվելով քաջ հովվին՝ Քրիստոսին, երեք անգամ չորս տարի երկրի խորքում լինելով, ինչպես պարարտ հողում թաղված բարի սերմ. և ելավ բազում տոհմերով՝ իր հետ մեղքի փոսից հանելով մեղապարտների որդիներին՝ այրերի և կանանց բազմությունը. ըստ այն խոսքի, (եթե ցորենի հատիկը հողի մեջ ընկնելով չմեռնի, ինքը միայն մնում է. իսկ եթե մեռնի, շատ արդյունք է տալիս։)

Տեսնենք և երկրորդ գլուխը, թե ինչո՞ւ օձով տանջեցին մեծ Գրիգորին։

Ասում ենք, թե օձի բարքերն ունեին ամեն ինչով. կամեցան օձի միջնորդությամբ իրենց դառնությունները թափել սրբի վրա։

Եվ սա՝ ութ պատճառով։

Նախ, որ օձը երկար է՝ պարանի պես. նույնպես և նրանք կյանքի երկարությունն ունեին մտքում. և չէին իմանում այս կենցաղի ստությունը և դյուրանցությունը. որ (հովանու և խոտի ծաղկի պես շուտով անցնում է։)

Երկրորդ, որ օձը գետնաքարշ է. նույնպես և նրանք միշտ իրենց մտքով դեպի երկիր էին քարշ գալիս. և միայն այստեղինն էին վայելուչ համարում։

Երրորդ, որ օձը խայտաբղետ է. քանզի իմաստուններն ասում են, թե օձերը յոթ տեսակ են. և յոթնապատ են. նույնպես նրանք յոթ մահացու մեղքերով ներկված և բորբոսնած էին՝ մեղսաներկ անձով. ինչպես ասում էր Դավիթը. (իմ անօրենությունները շատացան իմ մեջ։)

Չորրորդ՝ միշտ սառն է. նույնպես նրանք սառած էին Աստծու սիրուց. ինչպես ասում էր Թադեոս առաքյալը. ինչպե՞ս գնամ սառը և կոպիտ ազգի մոտ։

Հինգերորդ, որ մահացնում է մարդուն և անասունին. այսպես և նրանք չարաթույն նախանձով սպանում էին մարդկանց հոգով և մարմնով. ինչպես կամեցան մահացնել սուրբ Գրիգորին։

Վեցերորդ, որ ողորկ և լպրծուն է. նույնպես և նրանք դյուրասահ էին մեղքի և անհավատության չարիքների մեջ։

Յոթերորդ, որ ոմանք երկնքով են թռչում. և ոմանք գետնով են սողում. նույնպես և նրանցից ոմանք հպարտ էին և ամբարտավան. և ոմանք՝ ծույլ և բարուց ծուլացած։

Ութերորդ, որ մարդիկ օձերից թիրյակ են պատրաստում. նույնպես և նրանք հոգևոր դեղթափը՝ սուրբ Գրիգորին, օձերով պատրաստեցին՝ մարդկանց մեռած հոգիները բժշկելու համար։

Այսքանը՝ օձի մասին։

Իսկ երրորդ գլուխը, թե ինչո՞ւ Տրդատ թագավորին վարազի տեսքի փոխեց։

Ասում ենք, թե՝ տասը պատճառով։

Նախ, որ այն կենդանին անբան է. նույնպես Տրդատ թագավորը հավասարվել էր անբան անասուններին։

Եվ սուրբ Գրիգորը դրանով նվաճեց նրան անբանական բռնությունից, որպեսզի զգաստանա։

Երկրորդ, որ միշտ դեպի երկիր է նայում. և երբեք դեպի երկինք. նույնպես և մեծ Տրդատը միայն երկրավորն էր խորհում. և չէր կարողանում նայել և տեսնել իմանալի լույսը՝ արդարության արեգակը։

Երրորդ, որ խոզը միշտ տիղմի մեջ է թավալվում. նույնպես և նա միշտ և հանապազ թավալվում էր մեղքի տիղմի և բազմազան չարիքների մեջ։

Չորրորդ, որ աղտեղությունն ու գարշությունն է սիրում. և անուշահոտությունը ատում է և փախչում. նույնպես և նա սիրում էր աղտեղությունների բղջախոհ խոնավությունը և գարշությունը. և ատում էր ողջախոհությունը և սրբությունը. ինչպես հայտնի եղավ սուրբ Հռիփսիմեի մոտ. որ ամաչեց և պարտվեց։

Հինգերորդ, որ խոզը միշտ հառաչում և տնքում է. նույնպես և Տրդատը, մինչ անհավատության մեջ էր, հոգում ունեցած բազում հիվանդությունների համար տնքում և հառաչում էր. քանզի մահացու խոցված էր. մինչև որ գտավ հոգևոր բժշկին։

Վեցերորդ, որ խոզը կոպիտ է մազածածկույթով. այսպես և նա կոպիտ և անգութ և անագորույն էր բարքով. ինչպես ցույց տվեց սուրբ Գրիգորի հանդեպ՝ այնքան ժամանակ անտես անելով։

Յոթերորդ, որ վայրենի, անընտել բարքեր ուներ։

Որի համար վայրենի և անընտել կենդանու կերպարանքի փոխվեց. ինչպես բռնավոր Նաբուգոդոնոսորը՝ չորս կենդանիների կերպարանքի. քանզի նրանց բարքերն ուներ։

Ութերորդ, որ խոզի միսը բորոտության և կուրության պատճառ է լինում. նույնպես և Տրդատը հոգևոր կուրության և բորոտության պատճառ էր լինում իր իշխանության տակ եղած բարիների համար։

Իններորդ, որ կողքի վրա է ընկնում և ընկղմվում. և չի կարող նստել. նույնպես և նա ընկղմված էր Աստծու պաշտությունից և գլորված. և կործանված ճշմարիտ աստվածագիտությունից։

Տասներորդ, որ լյարդի կողմից խփված՝ ապա է զգում հարվածը. նույնպես և նա Աստծու բարկությունից խփված հոգում և զգայարաններում՝ ապա զգաց պատուհասի հարվածը. և գոչեց մարդասեր բժշկին և զղջալով՝ առողջացավ. (քանզի Տերը իսպառ չի բարկանում. և ցած չի զարկում. ) քանզի մարդասեր է և ողորմած։

Քանզի այսպիսի ապերասան մարդուն, երբ դարձավ Աստծուն, (կանչեց իր մոտ և սրբեց և արդարացրեց, և փառավոր արեց։)

Այնպես որ բազում բագիններ և մեհյաններ սրանով կործանվեցին. և Քրիստոսի հավատը սրանով պայծառացավ. և եկեղեցիները սրանով հաստատվեցին. և Քրիստոս սրանով փառավորվեց. քանզի Աստված ասում է մարգարեի միջոցով։

(Դարձե՛ք ինձ, և ես կդառնամ ձեզ։)

Ուրեմն չծուլանանք. քանզի եթե այդպիսի ողորմած և մարդասեր Տեր ունենք, դառնանք նրան. և նա կդառնա մեզ. սիրենք նրան. որ նա էլ սիրի մեզ. զղջանք մեր մեջ. որ և նա զղջա պատուհասելուց. և նա կբժշկի մեր հոգիների մահացու հիվանդությունը։

Այսքանը՝ Տրդատի մասին։

Տեսնենք չորրորդ գլուխը, թե ինչո՞ւ նրա անունը Գրիգոր կոչվեց. քանզի նրա ազգից ոչ ոք չկար, որի անունը Գրիգոր կոչվեր։

Ասում ենք, թե՝ բազում պատճառով։

Նախ՝ Աստծու խնամքից. քանզի եթե նրան կոչեին նախնիների անունով, կիմանային, որ Անակի ազգից է, և կսպանեին. և խավար կբերեին մեր՝ հայոց ազգին։

Երկրորդ, որպեսզի նրա ազգականները նրան չգտնեն նախնիների անունով. և բռնի տանելով ու մեծարելով՝ իշխանության մեջ չդնեն. և չդարձնեն իրենց կուռքերին։

Երրորդ՝ սա եղավ հրեշտակների միջնորդությամբ. քանզի նրա դայակը, երբ նրան տարավ Աստծու Կեսարիա, և քաղաքին մոտենալիս նստեց մի ծառի տակ հանգստանալու. և մի թռչուն եկավ և նստեց ծառի վրա. որին ոմանք գուրգուր, և ոմանք դռուն են կոչում. և ձայնեց՝ գուրգուր։

Իսկ դայակը իմացավ, որ Սուրբ Հոգին է ձևավորվել թռչնի կերպարանքով, որ աղավնու նմանություն ունի. և մանկանն անվանեց Գրիգոր. և ապա, քաղաք մտնելով, մկրտեց. և անվանեց Գրիգոր։

Չորրորդ, որ Սուրբ Հոգուց գրկված և գգված եղավ երանելի արգանդում. որ գրկեց և ծնեց մեզ ավազանով՝ երկնավոր Հոր որդեգրության համար. որի համար կոչվեց Գրիգոր։

Հինգերորդ, որ Գրիգորը վեց տառ է. և սա, ամենքին ազատողի ազատարար թվերի վեց հիսունյակներից հետո, ազատեց մեզ դիվամոլ կռապաշտություններից և մեղքի ծառայությունից. (քանզի ով մեղք է գործում, մեղքի ծառան է։)

Վեցերորդ, որ մենք վեց շարժումով շեղվել էինք դեպի չարը. այս է՝ աջ և ձախ, որ հոգեկան և մարմնական մեղքն է. ետ և առաջ՝ դեպի չարն առաջանալով և ետ փախչելով բարուց և Աստծու պատվիրաններից։

Վեր և վար՝ երկրավորը խորհելով և շատերից ավելի հպարտանալով։

Իսկ սուրբ Գրիգորը ուղղեց մեր վեց շարժումը դեպի բարին՝ ասելով. (ինձ նմանվողներ եղեք, ինչպես և ես՝ Քրիստոսին։)

Յոթերորդ, որ այս վեցով նմանվեց վեցաթև սերովբեներին. թեպետ վեց օրից հետո ստեղծվեց, բայց նրանց հետ համադասվելով՝ զվարթուն անունով փառավորում է Սուրբ Երրորդությունը։

Ութերորդ՝ Գրիգոր նշանակում է արթուն. քանզի մարմնով չքնեց տասներեք տարի թունավորների բազմության մեջ. որովհետև հրեշտակները նրա պաշտոնակիցներն էին. և ասում էր. (քուն չեմ տա իմ աչքերին, և նինջ՝ իմ արտևանունքներին. մինչև գտնեմ Հակոբի Տեր Աստծու հարկի տեղը։)

Իններորդ, որ հոգով միշտ արթուն էր Աստծու հանդեպ. քանզի բոլորովին չքնեց մեղքի քնով՝ ասելով. (լույս տո՛ւր, Տե՛ր, իմ աչքերին. որպեսզի երբեք մահվան քնով չննջեմ։)

Տասներորդ, որ արթուն էր Քրիստոսի բանավոր հոտի վերակացության և պաշտպանության համար՝ վեր կենալու և ուսուցանելու ցերեկ և գիշեր. խրատելով Տիրոջ օրենքներով. և լուսավորելով ճշմարիտ հավատով։

Եվ սա՝ Տիրոջ խոսքի համար, որ ասում է։

(Արթուն մնացեք, որովհետև չգիտեք, թե տան Տերը երբ կգա՝ երեկոյան, կեսգիշերին և այլն։)

Եվ իմաստուն տանտիրոջ պես գիտեց գողի գալը, և պատրաստ և արթուն եղավ. և թույլ չտվեց, որ իր տունը ծակեն՝ ասելով. (մեր անձերը ազատվեցին ճնճղուկների պես որսորդների որոգայթից։)

Այսքանը՝ անվան մասին։

Բայց քեզ, ո՛վ բարեգութ, անհիշաչար և բարեսեր հայր. լսի՛ր մեր պաղատանքները. որովհետև գիտենք, որ դու բարեխոս ես, մոտ պարգևատուին։

Աղաչի՛ր քո անարժան՝ հոգևոր երկունքով ծնված զավակների համար։

Որ մեր միջից անցկացնի մեր զանցանքների արդարակշիռ պատուհասը՝ կրկնակի վրիժառուներից. այսինքն՝ աշխարհակալից՝ հոգու գերողից. և մարմնի կողմից՝ նրա չարաչար տանջող արբանյակներից։

Որպեսզի թերևս լինի, որ հնազանդությամբ և մտերիմ ծառայությամբ միշտ սպասավորենք մեր ճշմարիտ թագավորին՝ Քրիստոսին։

Իսկ եթե մեզնից և բոլորից անքննելի նրա դատաստաններով սահմանված է, որ մենք այստեղ ծառայության մեջ լինենք, ինչպես իսկապես ստրկացած ենք խստասիրտ տերերից, աղաչի՛ր բոլոր ընտրյալ դասերի հետ, որ քեզ հետ են. որպեսզի այս չարչարանքները, որ կրում ենք ակամա, լինեն իբրև կամավոր ապաշխարություն՝ մեր մեղքերի թողության համար։

Որպեսզի, սրանից ազատված, մենք՝ լույսի որդիներս, արժանի լինենք քեզ՝ լույսի հորդ, և բոլոր սրբերի հետ փառավորելու Լույսի համագո և զուգակից Երրորդության երրյակ անձնավորությունը և մեկ Աստվածությունը՝ Հորը և Որդուն և Սուրբ Հոգուն. հավիտյանս հավիտենից. ամեն։

ԳԼՈՒԽ ՃԺԱ-ՃԺԵ

Նույնի քարոզը առաջնորդների, թագավորների և իշխանների մասին, Առակների խոսքի վրա, որ ասում է։

(Որոնք առաջնորդություն չունեն, տերևի պես թափվում են։)

Առակ. 11. 14։

(Գլուխ ՃԺԱ)

Ուրեմն գրում է հանճարեղ և Աստծուց իմաստնացած առակախոսը՝ Սողոմոնը, թե՝ (ով հանճարեղ է, առաջնորդություն կստանա։)

Քանզի ինչպես Աստված հանճար տվեց մարդուն, որով կարգավորում ենք մեր ներքին և արտաքին գործերը. այսպես, որովհետև հոգին եռամաս է. բանականություն, ցասում և ցանկություն։

Բանականությունն այն է, որով խոսում ենք. և ցասումը, որով բարկանում ենք. և ցանկությունը, որով կարոտում ենք կերակրի և ըմպելիքի, և այլն։

Իսկ բանականությունը, որ հոգու առաջին զորությունն է, տեր և իշխան է ցասման և ցանկության վրա. և նրանցով տիրում է մարմնի զգայարանների վրա. և այսպես կարգավորում է նրանց։

Նույնպես և մարդկանց մեջ Աստված ընտրում է հանճարեղին և դնում իշխան և տեր բոլոր մարդկանց վրա. և կարգավորում է նրանց իր հնազանդյալների միջոցով. մեծամեծների միջոցով՝ փոքրերին. ինչպես թագավորինը՝ իշխաններն են. և իշխանինը՝ զորքերը. և նրանցով կատարում են աշխարհի, քաղաքի, գյուղի և տան գործն ու շինությունը։

Դարձյալ՝ ինչպես գլուխը մեկ է ամբողջ մարմնի համար՝ և բարձրացած բոլոր անդամների վրա՝ և նրանից են իջնում բոլոր կենդանություններն ու զգայությունները և շարժումը մարմնի բոլոր հոդերին։

Նույնպես և իշխանը մեկ է մարդկանց մեջ. և բարձրացած՝ փառքով և մեծությամբ. և գլուխ նստած բոլոր մարդկանց վրա. և նրանից է գալիս մարդուն հրաման և շարժում. մահ և կյանք. շեն և ավեր. և ամեն ինչ նրա հրամանով է կարգավորվում երկրի վրա։

Դարձյալ. ինչպես բոլոր զգայարաններից միայն աչքն է տեսնողը. և տեղով բարձրացած է բոլոր զգայարաններից. և նրա լույսով են մյուսները գործում. ձեռքը բռնում է. ոտքը գնում է. արվեստ է անում. խոսում է. նստում է. ուտում է. և այլն։

Նույնպես իշխանը տեսնողն ու առաջնորդն է ամբողջ երկրի. նա է տեսնում. նա է շինում. նա է յուրաքանչյուրին իր կարգում պահում։

Դարձյալ՝ ինչպես լեզուն մեկ է բոլոր անդամների մեջ՝ և նա բերանի մեջ է ամրացած. և նա է խոսում և առաջ բերում ներքին իմաստը. և նա է գանգատվում և ցույց տալիս ամբողջ մարմնի ցավերը։

Նույնպես և իշխանը ամրացած է տեղով և զինվորով. և լեզու և հրամայող է ամբողջ աշխարհի համար. նրանց համար խոսում է մեծ դիվանում. նրանց գանգատն ինքն է ասում։

Եվ ինչպես լեզուն չարն անարգում է և բարին գովում. նույնպես իշխանը բարիներին հարգում և պատվում է. և չարերին խրատում և հանդիմանում։

Դարձյալ՝ ինչպես սիրտը մեկ է բոլոր ներքին անդամների մեջ. և նա է կենդանու սկիզբը. նրանից են շունչն ու ջերմությունը սփռվում բոլոր անդամներին. նաև արյան երակը և բնական կենդանությունը։

Այսպես և իշխանը ամբողջ երկրի սիրտն ու հիմքն է. և նրանից են բոլոր մարդիկ առնում սեր, գութ, կարիքներ, կերակուր և այլն։

Եվ երբ վտանգը սրտին է հասնում, բոլոր արյունները սրտում են հավաքվում. ինչպես զորքերը թագավորի մոտ. նույնպես և իշխանի հրամանով կանգնում են բոլոր հնազանդյալները. խոսքի, գործի, պատերազմի, խաղաղության և այլնի համար։

Այս հինգ մասի անդամներին է նման իշխանը. այսինքն՝ բանականին, որ մտքում է. և գլխին. և աչքերին. և լեզվին. և սրտին։

Եվ ոչ միայն մարմնավոր իշխանը, այլև հոգևորը։

Քանզի իշխանությունը երկու է. այսինքն՝ հոգևոր և մարմնավոր. քանզի մարդը կրկնակի է. այսինքն՝ հոգի և մարմին. որի համար Աստված կամեցավ հոգևոր իշխանությամբ կարգավորել հոգիները. և մարմնավոր իշխանությամբ՝ մարմինները. (քանզի չկա իշխանություն, որ Աստծուց չլինի. և որոնք կարգված են, Աստծուց են կարգված, ասում է առաքյալը։)

Դրա համար հոգևոր իշխանը իսկապես հանճար և միտք է. քանզի նրանով են կառավարվում եկեղեցու բոլոր դասերը։

Նաև ամբողջ ժողովրդի գլուխն է. և առաջնորդ՝ հոգևոր կյանքում։

Նաև բոլոր հավատացյալների լուսատու աչքն է. և խավարածների լույսը։

Նաև լեզու է և միջնորդ Աստծու և մարդկանց միջև, և անդադար բարեխոս։

Նաև սիրտ և հոգևոր կյանքի սկիզբ, որից ընդունում են բոլոր հոգևոր բարիքները. բժշկություն և մեղքերի թողություն. շարժում դեպի բարի գործեր, և այլն։

Եվ արդ, պետք է իմանալ, որ երբ միտքը գիտությունից սխալվում է, ամբողջ հոգին և մարմինը նրա հետ են սխալվում։

Այսպես, երբ կարգավորողը և իշխանը սխալվում են, բոլոր ժողովուրդները և իշխվողները նրանց հետ սխալվում և անկարգանում են։

Քանզի երկյուղն ու խրատը նրանք են. երբ նրանցից չեն խրատվում, ամեն չարիք գործում են առանց ամոթի։

Նմանապես և գլուխը, երբ ցավում է, բոլոր մարմինները նրա հետ են ցավում. նույնպես և առաջնորդը, եթե մեղքերով ցավոտ և հիվանդ է, բոլոր հետևորդները նույնպես ցավոտ են լինում. նրանց մասին ասում է մարգարեն. (ոտքերից մինչև գլուխ առողջություն չկա։)

Այսպես և աչքը, եթե վատատես է և կույր, ամբողջ մարմինը խավար է լինում։

Եվ եթե իշխանը խավարած է մեղքերով, նույնպես և իշխվողները. այն ժամանակ լինում է Տիրոջ ասածը. (երբ կույրը կույրին է առաջնորդում, երկուսն էլ խորխորատն են ընկնում։)

Այսպես և լեզուն, եթե վատախոս է և անիրավ, կամ սիրտը՝ բարկացող և նենգավոր, ամբողջ մարմինը նրանց է հետևում։

Սրանք ցույց են տալիս, որ եթե հոգևոր առաջնորդը և մարմնավոր իշխանը անիրավ և վատ են լինում, բոլոր հնազանդյալները նույնպես անիրավում են. ինչպես ասում է Առակներում. (անիրավ թագավորի հետ և հնազանդյալներն են անիրավում։)

Դրա համար պետք է, որ նրանք, որ գլուխ և առաջնորդ են, ուղիղ լինեն. որպեսզի բոլոր հետևորդները նրանցով ուղղվեն։

(Եվ նրանք, որոնք առաջնորդություն չունեն, տերևների պես կթափվեն, ասում է։)

Այսինքն՝ ինչպես ծառի վրայի տերևները նրա գեղեցկությունն են. նույնպես և թագավորի փառքը իր զորքերն են, ասում է։

Եվ դարձյալ՝ ինչպես ծառի վրայի տերևները, նրանից ամրացած, առնում են բնական հյութը. և կանաչում են գեղեցկությամբ. և իրենցից հովանի են արձակում։

Եվ երբ թափվում են ծառից, չորանում և տգեղանում են, և կոխան լինում և կորչում։

Նույնպես երկիրը և քաղաքը ամրացած են իշխանով և հոգևոր առաջնորդով. նրանցից են առնում հոգևոր և մարմնավոր կենդանությունը։

Եվ բարձրացած են փառքով՝ և զվարճացած ուրախությամբ. և շատ ուրիշների համար շուք և հովանի և պահապան են լինում։

Իսկ երբ երկիրը առանց իշխանի է լինում, և ժողովուրդը՝ առանց առաջնորդի, բաժանված են կենդանություններից. ընկած բարձրություններից. և կոխան դարձած բոլոր մարդկանց համար. և ցրված բոլոր քամիներից. տգեղացած և չորացած և ապականված զանազան մեղքերով. ինչպես այս ժամանակներում տեսնում ենք մեր ազգի մեջ՝ անիշխան և անառաջնորդ. ինչպես ոչխարը առանց հովվի՝ գազանակեր են լինում և կորչում. և առանց պահապանի տարածվածները թռչուններն ու հավքերը ցրում են։

Եվ ինչպես պարտեզն առանց պահողի և այգին առանց մշակի՝ խոպանացած և ամեն բարիքից անպտուղ են. հոգևորից և մարմնավորից եմ ասում։

Դրա համար պետք է, որ առաջնորդը և իշխանը այդպես ամեն բարիքի պատճառ լինեն։

Բայց տես, որ ասում է. (փրկություն կա բազում խորհուրդների մեջ։)

Այս է, որ իշխանը և իշխվողները, վարդապետը և աշակերտները, առաջնորդը և հետևորդները միմյանց պիտանի են և օգնական և ձեռնտու։

Քանզի ինչպես միտքը կարիք ունի զգայարանների. և նրանցով ճանաչում է գույնը. և լսում է խոսքերը. և առնում է հոտը. և այլն։

Նույնպես և իշխանի աչքը և ականջը և բերանը իշխվողներն են. որպեսզի նրանց խորհրդով անի ամեն բան։

Եվ ինչպես գլուխը մարմնին է պիտանի. նույնպես և մարմինը՝ գլխին։

Այսպես և առաջնորդը և հետևորդները միմյանց պիտանի են. երկրի շինության. խորհրդի. պատերազմի. խաղաղության. ուրախությունների և այլնի մեջ։

Եվ ամեն պիտանիությունից ավելի՝ միմյանց հետ խորհրդի հավաքվելը ունեն. և ապա նրանց համաձայն խորհրդով վարել աշխարհի շինությունը։

Եվ հայտնի է չորս բանից։

Նախ՝ մեր մարդկանց կառուցվածքի կազմությունից. քանզի մարդը ինքնաբավական չէ. այլ կարոտ է ստեղծվելու և միմյանց օգնական լինելու։

Ինչպես հայտնի է գյուղերից և քաղաքներից, որ մեկ տեղ ենք հավաքվում. և միմյանց կարիքները լցնում։

Նույնպես պետք է և խորհրդի մեջ միմյանց կցվել. և ուղիղը գտնել. և ինչպես միմյանց կարոտ են ծառան և պարոնը. հարուստը և աղքատը. վարդապետը և աշակերտը. նույնպես և միտքը կարոտ է առաջնորդի և խորհրդակցի։

Եվ իմաստուն մարդը միշտ փնտրում է իր մտքի խորհրդակից և օգնական։

Երկրորդ՝ հայտնի է, որ մեկ մարդը կարող է մեկ տան շինությունը խորհել. բայց մեկ մարդը շատերինը չի կարող. դրա համար պետք է, որ շատերը մեկ տեղ հավաքվեն. և գտնեն բազում երկրի օգուտը։

Երրորդ՝ հայտնի է առաջինների օրինակներից. ինչպես արեցին հռոմեացիների թագավորները և տիեզերակալ եղան. քանզի Մակաբայեցիներում ասում է, թե հիսուն այր ամեն օր խորհրդի էին նստում. և նրանց համաձայնությամբ վարում էին իշխանությունը. որի համար թագավորությունը հաստատ մնաց. և տիրում են մինչև այսօր։

Իսկ մեր առաջնորդներն ու իշխանները՝ հոգևոր թե մարմնավոր, որոնք ինքնիշխանությամբ են կատարում գործը առանց խորհրդակցի, որի համար վերացվել է իշխանությունը. և ավերվել է երկիրը. և մեր ժողովուրդները տարագրված են երկրի երեսին. և ցրված բոլոր ազգերի մեջ։

Չորրորդ՝ նույն ինքը՝ ամենիշխան թագավորից է հայտնի. (որի մոտ են ամփոփված իմաստության բոլոր գանձերը. ) և նրանից է բաշխվում բոլոր արարածներին. գիրն ասում է մարդու արարչության մասին, թե՝ (Հայրը խորհեց Որդու և Սուրբ Հոգու հետ. եկեք մարդ ստեղծենք մեր պատկերով և նմանությամբ։)

Եվ նա խորհրդի կարոտ չէ. այլ սա ասաց մեզ ուսուցանելու համար։

Եվ նույնպես մարդացած Բան Աստվածը երկրի վրա առանձին հավաքում էր աշակերտներին. և մեր փրկության խորհուրդը նրանց հետ էր խորհում, թե՝ (մարդու Որդին մատնվում է՝ խաչ ելնելու. և երրորդ օրը հարություն առնելու. և այսպես պետք էր, որ կատարվեին բոլոր գրերը, և մյուս ամեն ինչ։)

Որի համար դու, որ մարդ ես, առավել կարոտ ես օգնականի և խորհրդակցի. որով ծնվում է աշխարհի շինությունն ու խաղաղությունը։

Եվ երկու բանով է շինվում աշխարհը և հաստատվում պարոնի իշխանությունը. այսինքն՝ խորհրդակցությամբ և արդար դատաստանով։

Խորհրդի մասին հայտնի է Սավուղից և Դավթից։

Սավուղը, որ արհամարհեց Սամուելի խորհրդակցությունը և ապրեցրեց Ամաղեկի թագավոր Ագագին, Աստված բարկացավ և վերացրեց Սավուղի թագավորությունը։

Իսկ Դավիթը, որ խորհրդակից դարձրեց իր բարեկամ Քուսի Արաքացուն, նրանով խափանեց Աքիտոփելի խորհուրդը. և ապրեց Աբիսողոմի ձեռքից. ինչպես հայտնի է Երրորդ Թագավորությունից։

Սա՝ խորհրդի մասին, որ իշխանների համար պիտանի է բարի խորհրդակից ունենալը։

Իսկ երկրորդի մասին Սողոմոնն ասում է. (արդարությունը շատացնում է իշխանությունը. և մեղքը նվազեցնում է. ) ինչպես օրհնություններում և անեծքներում գրեց Մովսեսը։

(Եթե արդարությամբ ընթանան Աստծու պատվիրաններով, խաղաղությամբ կբնակվեն երկրի վրա. նրանց սուրը՝ իրենց թշնամիների թիկունքին. որոնք մեկ ճանապարհով կգան և յոթով կփախչեն, և այլն։

Իսկ ովքեր թողնեն Աստծու պատվիրանները, նրանց վաստակը օտարները կտանեն. և դրսում թշնամիներից սրով մանկակոտոր կլինեն. և ներսում՝ ամրոցում՝ մահտարաժամ, սով և խռովություն, և այլն։)

Քանզի Աստծու սովորությունն է, որ երբ իշխանություն է տալիս ազգերի վրա, եթե արդարությունից են բռնում և իրավունքով են վարում աշխարհը, իշխանությունը բարձրանում է. և օրեցօր ավելանում. և երկիրը աճում է շինության և խաղաղության մեջ։

Իսկ եթե անիրավությունից են բռնում, նրանց իշխանությունը նվազում է. և երկիրը խռովվում և ավերվում է։

Եվ այս խոսքի ճշմարտությունը կտեսնես իսմայելացիների ազգի մեջ. և մեր սեռի մեջ։

Որ նրանց իշխանությունը աճեց և մեծացավ. և մերը նվազեց և կորավ։

Եվ մեկը կասի՝ ո՞րն է անհավատների արդարությունը։

Ասում ենք, թե արդարությունը երեք է։

Նախ՝ հավատի արդարությունը. որ նրանք չունեն. այլ անհավատ են։

Երկրորդ՝ գործերի արդարությունն է. և գործով պիղծ և անօրեն են։

Երրորդ՝ դատաստանի իրավունքների արդարությունը. և դա ունեն. քանզի իրավունքով և արդարությամբ են վարում աշխարհը։

Նենգություն և անիրավություն չունեն. ինչպես հայտնի է նրանց քաղաքական օրենքներից. որոնք պատժում են գողերին, չարագործներին, մարդասպաններին և զարկողներին. կարգ և ուղղություն՝ զորքերի վրա. իրավունք և արդար դատաստան՝ որբերի և այրիների համար, և մյուս ամեն ինչ. ինչպես հայտնի է ամեն մարդու, որ նրանց մեջ է։

Դրա համար Աստված աճեցրեց նրանց իշխանությունը. քանզի այն, որ անհավատ են և անսուրբ, իրենց անձերին է վնասակար և ոչ թե ուրիշներին։

Իսկ իշխանության մեջ պետք է իրավունքների արդարություն ունենալ. որով աշխարհը շինվում է. և դա ունեն։

Օրինակ՝ եթե հովիվը միամիտ է և այլազգի, տերը չի հանում նրան հովվությունից. իսկ եթե քրիստոնյա է և ոչխարները վատնող, այդ հովվին վտարում է. և ոչխարները տալիս է ուրիշների ձեռքը։

Նույնպես և իշխանության հետ է անում Աստված. ովքեր արդարությամբ և ուղղությամբ են վարում աշխարհը, նրանք երկար են մնում. և անիրավներին Աստված հանում է իշխանությունից։

Ուրեմն այս երկուսը հարկավոր են իշխանին. այսինքն՝ արդար իրավունքը. և խորհրդակից բարեկամ ունենալը։

Եվ խորհուրդը ոչ միայն աշխարհի շինության համար է պիտանի իշխաններին. այլև պատերազմի ժամին առավել պիտանի է իշխաններին. այլև պատերազմի ժամին առավել պիտանի է. ինչպես ասում է իմաստունը. (խորհուրդը մտքով պատրաստվի. և պատերազմը իմաստությամբ մղվի։)

Քանզի մարգարեն ասում է. (թագավորը իր բազում զորքերով չի ապրի. և հսկան՝ իր մեծ զորությամբ։)

Եվ սա հայտնի է փարավոնից, որ բազում զորքեր ուներ. և ընկղմվեց Կարմիր ծովում. և Գողիաթից, որ քաջ հսկա էր, սպանվեց Դավթի ձեռքով. քանզի խորհուրդ չունեին. այլ միայն հեծյալներ և ուժի զորություն։

Դրա համար իմաստունն ասում է. (ուժն առանց խելքի վնասում է իր տիրոջը. ) քանզի ինչպես ուժը մարմնինն է. նույնպես և իմաստությունը հոգու զորությունն է։

Բայց վարդապետներն ասում են, թե պատերազմի ժամին չորս տեսակ իմաստություն պետք է ունենալ և վանել թշնամուն։

Առաջինը՝ զորապետի և իշխանի բարեպաշտությունը և աղոթքը. ինչպես ասում է Դավիթը. (սուտ է ձին իր փրկության մեջ։

Բայց Տիրոջ աչքերը իր երկյուղածների վրա են. և նրանց վրա, որ հուսով են նրա ողորմությանը։)

Եվ հայտնի է Եզեկիայից, որ աղոթքով հաղթեց Ռափսակին. և նրանց զորքերից կոտորվեց հարյուր ութսունհինգ հազար այր։

Երկրորդ իմաստությունն այն է, որ իմանա պատերազմի ճակատը հարմարեցնել. ոմանց՝ աջ կողմում. և ոմանց՝ ձախում. քաջազորներին՝ առջևում. և նրանց թիկնապահներին և ընկերակիցներին. և մյուսներին նմանապես կարգավորի։

Դրա համար ասում է Առակներում. (առաջնորդությամբ է մղվում պատերազմը։)

Երրորդ իմաստությունը զորավարինն է, որ խոսքով քաջալերի զորքերին՝ արի կանգնելու. և չթուլանալու. և չվախենալու. և հիշի առաջին քաջ նահատակներին, թե այդպես քաջացան. հաղթեցին և բարի անուն ժառանգեցին. (քանզի եղբորից օգնված եղբայրը ամուր քաղաքի պես զորացած է լինում. ) սիրտ տալով նրանց և արիացնելով։

Քանզի Առակներն ասում են. (թագավորի զվարթությունը դալարի վրայի ցողի պես է։)

Քանզի ինչպես ցողը, որ իջնում է դալարի վրա և զվարթացնում նրան. նույնպես ցող են նրանց խոսքերը և քաջալերությունները. և արիացնում են պատերազմում։

Չորրորդ իմաստությունն այն է, որ մեծամեծ պարգևներ է խոստանում. ինչպես ասում է Առակներում. (հաղթանակ է ստանում նա, ով կաշառք է տալիս. և ինչ որ խոստանում է, իր խոսքերից սուտ չի լինում. ) այլ ամեն ինչ կատարում է պատերազմի հաղթությունից հետո. դրա համար ասում է, թե (ողորմությունն ու ճշմարտությունը թագավորի պահապանն են։)

Այս չորս իմաստությունները պետք է ունենա իշխանը պատերազմի ժամին. այսինքն՝ աղոթքները՝ առ Աստված. և խոսքով քաջալերել. և տուրքեր և պարգևներ խոստանալ. և ճակատը հարմարեցնել. յուրաքանչյուրին իր տեղում կարգավորել. և ապա պատերազմը կվանվի։

Եվ եթե պատերազմի ժամին խորհուրդ և իմաստություն է պահանջվում իշխանից և առաջնորդից. որքա՞ն ավելի՝ հանդարտության ժամանակ։

Քանզի իշխանինը մեծ ուսում է և դժվարին գործ. օրինակ՝ թագավորը մեկ մարդու շատ և զանազան կենդանիներ է տալիս, որ պահի. որոնցից մեկը լինի հատիկակեր. և մյուսը՝ մսակեր. ուրիշները՝ խոտակեր. կամ հացակեր. յուրաքանչյուրին պետք է իր կերակուրը տալ. և ապա նրանք ապրում են։

Իսկ եթե հատիկակերին միս տա, և բազեին՝ գարի, կամ հացակերին խոտ տա, և առյուծին՝ հատիկ, տգիտություն է. և կենդանիները չեն ապրում։

Նույնպես մեծ ջանք և իմաստություն պետք է ունենա իշխանը, որ իշխանության երկիրը պահում է. և ամեն մարդու իր տեղում կառավարում. և Աստծու առաջ բաց երես լինում։

Օրինակ՝ եթե հովիվը զգուշանա ոչխարների համար, միշտ հովիվ է մնում. իսկ եթե գողը տանում է և գայլը ցրում, և հոգ չունի, ոչխարի տերը հանում է նրան. և ոչխարները ուրիշ հովվի ձեռքն է տալիս։

Նույնպես և առաջնորդը և իշխանը Աստծու բանավոր հոտի հովիվներ են. և նրանց համար Աստված հաշիվ է պահանջում. քանզի եթե Աստծու կամքով արդարությամբ են հովվում, Աստված միշտ պահում է հովվության մեջ. իսկ եթե անփույթ են լինում, առնում է ոչխարները նրանցից. և տալիս ուրիշ իշխանի. և նրանից հաշիվ է պահանջում և պատժում նրան։

Որի համար աղաչում ենք՝ իմաստությամբ հովվել Քրիստոս Աստծու սեփական ժողովրդին, որին գնեց իր արյունով, ըստ նրա կամքի. որպեսզի ձեզ երկարակյաց անի՝ երկար ժամանակ խաղաղությամբ պահելով երկրի վրա. և այստեղինից հետո՝ սուրբ իշխանների և հովվապետների հետ արժանի անի ձեզ երկնքի արքայությանը. և Քրիստոսին՝ սրբերին պսակողին, փառք և իշխանություն այժմ և միշտ և հավիտյանս. ամեն։

Նույնի քարոզը մեծատունների մասին, խոսքի վրա, որ ասում է։

(Մի մեծատուն մարդ կար, որ հագնում էր բեհեզ և ծիրանի և ուրախ էր լինում և այլն։)

Ղուկ. 16. 19։

(Գլուխ ՃԺԲ)

Նախ պետք է իմանալ, որ Աստծու մեծությունը և մարդու մեծությունը շատ բաներով են տարբերվում։

Առաջին, որ մարդու մեծությունը տալով է ստացված. իսկ Աստծու մեծությունը բնությամբ է և ոչ թե ուրիշից։

Երկրորդ՝ Աստծու մեծությունն անսկիզբ է և անվախճան. իսկ մարդունը՝ սկսված և վախճանավոր. քանզի մի ժամանակ կար, որ չուներ. և մի ժամանակ կլինի, որ չի ունենա։

Երրորդ՝ Աստված ծայրագույն և կատարյալ մեծություն է. իսկ մարդունը՝ մասնավոր է և անկատար։

Չորրորդ՝ Աստծու մեծությունն անանց և անփոփոխ է. իսկ մարդունը՝ անցավոր և փոփոխական։

Հինգերորդ՝ Աստծու մեծությունը հակառակ չունի. իսկ մարդունը հակառակ ունի՝ աղքատությունը։

Վեցերորդ՝ Աստծունը զուտ բարի է, իսկ մարդունը՝ բարուց և չարից խառնված։

Եվ սա կրկնակի է։

Քանզի հոգևոր մեծությունը մեզ մոտ բարի է. իսկ մարմնավորը՝ չար. և դարձյալ՝ սրանք եթե հոգևորի համար ենք գործածում, բարի է. իսկ եթե մարմնավորի համար՝ չար։

Յոթերորդ՝ Աստծու մեծությունը միշտ երանություն է. իսկ մարդունը՝ երբեմն թշվառություն. Աստծունը՝ հոգևոր. և մերը՝ մարմնավոր. մերը՝ ցավերով և տրտմությամբ. Աստծունը՝ առանց ցավերի և հեշտությամբ։

Մենք ենք կարոտ մեծության. ըստ այն խոսքի, (իմ բարիքները քեզ պետք չեն։)

Արդ, այս մեծատունը արարչությամբ ստացավ ամբողջ երկիրը՝ իբրև հատակ. և երկինքը վրան ձգեց իբրև առաստաղ. և ամեն ինչ հաստատեց իբրև մեկ տուն՝ ամենառատ գանձերով և բարությամբ լցված։

Բայց կան ոմանք, որ ասում են, թե մեծությունը չար է. ինչպես ասում է Տերը. (վա՜յ ձեզ՝ մեծատուններիդ. որովհետև ստացաք ձեր մխիթարությունը։)

Վարդապետներն ասում են, թե մեծությունը չար չէ. այլ բարի է. և հայտնի է շատ բաներից։

Նախ, որ չարից բարի չի լինում. բայց ահա մեծությունից բարի է լինում. քանզի մարմնավորով ենք ստանում հոգևոր մեծությունը, որ երկնքի արքայությունն է. ըստ այն խոսքի, (վաճառեցե՛ք ձեր ունեցվածքը և ողորմություն տվեք. և գանձեր կունենաք երկնքում. ) ուրեմն մեծությունը բարի է։

Երկրորդ՝ մեծությունը չար չէ. քանզի Աստծուց ավելի մեծատուն ոչ ոք չկա. որի ստացվածքներն են երկինքն ու երկիրը. (քանզի իմն է արծաթը, և իմն է ոսկին, ասում է. ) և ամեն ինչ մարդկանց կարիքների համար է տվել. քանզի եթե արգելի, կմեռնենք. եթե առատ բաշխի, մեծապես շնորհակալ ենք նրանից. ուրեմն մեծությունը բարի է։

Երրորդ, որ Աստված է մարդուն տալիս մեծությունը. նույնպես և աղքատությունը. ըստ այն խոսքի, (Տերն է աղքատացնում, և Տերն է մեծացնում. ) բայց ահա Աստծու արարածների մեջ ոչինչ անպիտան և խոտան չէ։

Չորրորդ՝ երանության է արժանացնում մարդուն. քանզի եթե աղքատները ողորմելի են, երանելի են մեծատունները, որ կերակրում են նրանց. ուրեմն մեծությունը բարի է։

Հինգերորդ, որ եթե մարդն այս բանում կրթվի, ողորմությամբ Աստծուն նման կլինի. ինչպես ասում է. (գթած եղեք, ինչպես և ձեր երկնավոր Հայրն է գթած. և ծագեցնում է արեգակը չարերի և բարիների վրա. և անձրև է բերում արդարների և մեղավորների վրա։)

Նույնպես և մարդը պետք է անխտիր, առհասարակ ողորմությունը բաշխի. նաև սովորի՛ր հայր Աբրահամից. իր ժամանակին միայն նա էր աստվածապաշտ. և այլազգիներին և քանանացիներին օտարասիրություն և ողորմություն էր անում։

Վեցերորդ՝ մեծությունից է լինում Աստծու պտուղը. ըստ այն խոսքի, (հանի՛ր, ասում է, Աստծու պտուղը քո արդար վաստակներից։)

Յոթերորդ, որ բազում մեծատուններ մեծությամբ ընդունեցին Աստծուն և հրեշտակներին. ինչպես հայր Աբրահամը. Ղովտը. և ուրիշ շատերը. ուրեմն մեծությունները բարի են։

Ութերորդ՝ մեծությունը բարի է. քանզի Աստծուն պարտական է դարձնում. ըստ այն խոսքի, (ով ողորմում է աղքատին, Աստծուն փոխ է տալիս. ) և սա լինում է մեծությամբ. քանզի եթե ունեցվածք չունի, ինչպե՞ս Աստծուն փոխ տա։

Իններորդ՝ մեծությամբ բազում արդյունքներ են լինում երկրի վրա. ինչպես եկեղեցի շինել. խաչ կանգնեցնել. կամուրջ, հոգետուն և այլ բաներ. ուրեմն մեծությունը բարի է։

Տասներորդ՝ մեծությունը նշանակում է Աստծու խնամքը և պարգևները. ինչպես Հակոբի և Իսահակի մասին ասում է գիրը. (խիստ մեծացան Աստծու պարգևներով. որովհետև Աստված օրհնեց նրանց։)

Եվ եթե մեկն ասի՝ ապա այլազգիները, որ մեծատուն են, Աստծու խնամքո՞վ են, քան աղքատները։

Ասում ենք, թե մեծությունը կրկնակի է. կա, որ զրկանքով և անիրավությամբ է. և սա Աստծու կամքով չէ. այլ թույլտվությամբ և պատահմամբ են մեծանում։

Եվ կա մեծություն, որ արդարությամբ է և հալալ վաստակով. և սա Աստծու պարգև է. քանզի ով ստեղծեց հոգին, արեց և մարմինը. և երկուսին էլ խնամում է. այստեղ մարմնով է փարթամացնում. և այնտեղ՝ հոգով. ինչպես նահապետներին. Աբրահամին, Հակոբին, Հոբին, Մովսեսին, Դավթին և ուրիշներին. որոնք մարմնով և հոգով մեծատուն էին. ուրեմն մեծությունը բարի է։

Իսկ այն, որ Տերն ասում է. (վա՜յ ձեզ՝ մեծատուններիդ։)

Պետք է իմանալ, որ մեծությունն ինքնին բարի է, ինչպես ցույց տրվեց. բայց մեղքն է նրա մեջ խառնվում և չարացնում նրան։

Օրինակ՝ հոգին և մարմինը ինքնին բարի են ստեղծված Աստծուց, բայց մեղքը, եկամուտ լինելով, մտնում է նրանց մեջ, և լինում են մեղավոր և չար։

Կամ ինչպես մի սուրբ կերակուր, եթե անմաքուր և պիղծ բան խառնվի նրան, պղծվում է։

Նույնպես և բարի մեծության մեջ վատ բան է խառնվում և պղծում այն։

Եվ ի՞նչ է խառնվածը. սա է։

Նախ՝ անիրավ հավաքելը։

Երկրորդ՝ ագահությամբ պահելը։

Երրորդ՝ փառասիրությամբ ցրելը. կամ մարմնի համար մսխելը։

Այս երեք մեղքերը մտնում են մեծության մեջ. սկզբում, մեջտեղում, ծայրում. և չարիքների պատճառ է լինում և հոգու կորուստ։

Եվ սա ոչ թե մեծությունից եղավ. այլ մեղքից, որ խառնվեց նրան. և մեր չար կամքից. որ այդպես գործածեցինք այն. սրանց համար է ասում. (վա՜յ ձեզ՝ մեծատուններիդ։)

Իսկ եթե մեծությունը արդարությամբ են հավաքում, և առանց ագահության չափավորն են պահում, և աղքատների կարիքների համար և հոգևորի համար են մատակարարում, այդպիսի մեծությունը բարի է և բարու պատճառ, ինչպես ցույց տրվեց։

Նույնպես և աղքատությունն ինքնին բարի է և բարու պատճառ. ըստ այն խոսքի, (երանի հոգով աղքատներին, որովհետև նրանցն է երկնքի արքայությունը, ասում է Տերը։)

Բայց երեք բան է խառնվում աղքատությանը. և բարին չարի է փոխում և անվարձ դարձնում։

Նախ՝ մեծության կամքը. որ եթե աղքատը մեծություն և ուտել ու խմել է ցանկանում, այդպիսիի աղքատությունն ակամա է. և հոգով աղքատ չէ և ոչ էլ երանելի։

Երկրորդ՝ եթե աղքատ է և իր աղքատության համար գողանում է ուրիշներինը, մեղք է և հոգու կորուստ։

Երրորդ՝ եթե Աստծու տված սակավ ունեցվածքը ագահությամբ է պահում և ուրիշից է խնդրում, կամ փառասիրությամբ և չարաչար է գործածում, այդպիսին աղքատի վարձը չունի. քանզի ագահների և մոլիների հետ է կորչում։

Ուրեմն այս խոսքից հայտնի է, որ ոչ մեծությունն է առանձին կորցնում մարդուն. և ոչ էլ աղքատությունն է արդարացնում. այլ երկու դասում էլ գտնվում են լավեր և վատեր։

Քանզի լինում են արդար և մեղավոր մեծատուններ. և լինում են արդար և մեղավոր աղքատներ։

Կարծես քո ձեռքում է. եթե կամենաս՝ մեծությամբ կարդարանաս. և եթե կամենաս՝ աղքատությամբ կպարտավորվես։

Քանզի Աստված չորս բան է տվել մարդու ձեռքը՝ սրի պես. որ եթե կամենանք՝ բարու համար գործածենք. եթե կամենանք՝ չարի. սա է։

Նախ՝ իմաստությունը։

Երկրորդ՝ գեղեցկությունը։

Երրորդ՝ կարողությունը։

Չորրորդ՝ մեծությունը։

Արդ, իմաստությունը մարդու համար մեծ բարիք է։

Նախ, որ մարդը պատվական է խոսքով և իմաստությամբ. և դրանով է տիրում ծովին և ցամաքին. և դրանով ենք բաժանվում անբան կենդանիներից. և դրանով ենք հավասարվում Աստծու հրեշտակներին։

Դարձյալ՝ իմաստությամբ ենք ճանաչում Աստծուն. և դրանով ենք մխիթարվում արքայության հույսով. և իմաստությամբ ենք վախենում Աստծու դատաստաններից։

Դարձյալ՝ իմաստությունից մեծ պարգև չկա, որ Աստծուց տրված լինի մարդկանց. քանզի մի իմաստունի հարցրին, թե Աստծու բոլոր բարիքներից, որ տրված են մարդկանց, ո՞րն է քեզ ընտիր թվում. այսինքն՝ հոգին, կյանքը, լույսը, մարմինը, մարմնավոր բարիքները, առողջությունը, և այլն։

Ասաց, թե՝ ամեն ինչից մեծ պարգևը իմաստությունն է. քանզի ամեն ինչ այս կյանքում հակառակ ունի. մեծությունը՝ աղքատությունը. առողջությունը՝ հիվանդությունը. գեղեցկությունը՝ տգեղությունը. ուրախությունը՝ տրտմությունը. լույսը՝ խավարը. կյանքը՝ մահը. և մյուս ամեն ինչ նմանապես։

Իսկ իմաստությունը հակառակ չունի։

Եթե մեծանում է, իմաստությամբ գիտի բարիորեն գործածել։

Եթե աղքատանում է, Աստծուց է մեծանում. եթե առողջ է, ուրախ է և գոհանում է. եթե հիվանդանում կամ տրտմում է, նույնը փառավորում է. եթե կենդանի է, արդարությունն ավելանում է ամեն օր. և եթե մեռնում է, անխիղճ է գնում այս աշխարհից։

Արդ, այս իմաստությունը, որ ասացինք, սրի պես է. և եթե կամենանք՝ այս իմաստությամբ թշնամուն ենք սպանում. և եթե կամենանք՝ մեզ։

Քանզի երբ իմաստությամբ գտնում ենք Աստծուն, և հոգիները ճանաչում և փրկում, դրանով սպանում ենք մեր թշնամուն՝ սատանային. իսկ եթե իմաստությունը շրջում ենք դեպի մարմինները և աշխարհը և հնարքները, և դրանով չարն ենք գործում, սպանում ենք մեր հոգիները։

Նույնպես և մյուսները՝ մեծությունը, կարողությունը, գեղեցկությունը, սուր են մեր ձեռքում։

Եթե պատկերի գեղեցկությունը մեղքերի մեջ ենք շաղախում, և ուժով և կարողությամբ մեղքեր ենք գործում, և մեծությունն ու ունեցվածքը մարմնի համար ենք մսխում, որկրամոլության և ագահության նյութ դարձնում, այն ժամանակ սպանեցինք մեզ։

Իսկ եթե գեղեցկությունը մեղքերից անշաղախ է պահում և Աստծուն տալիս, և ուժով և կարողությամբ առաքինություն է գործում, և մեծությունը իրավամբ է հավաքում, որ կարոտյալների կարիքների համար է մսխում, նա այսպիսի սրով իր թշնամուն է սպանում։

Ինչպես Աստծուց գեղեցկացած Հովսեփը. և Աստծուց երկյուղած Շուշանը. որոնք պատկերի գեղեցկությունը պահեցին Աստծուն հաճելի լինելու համար։

Որի համար գույների գեղեցկությունը նրանց է վայելում. և ոչ թե շնացողներին. և Հոբի մեծությունը՝ վայելում է. և ոչ թե ագահներինը։

Քանզի շնացողների գեղեցկությունը, որոնք միշտ մեղքի տիղմի մեջ են շաղախվում, ոսկե գինդ է խոզի քթին. և ագահի մեծությունը սրի պես է խելագարների ձեռքին. որով իրեն է վիրավորում։

Քանզի եթե բոլոր երիտասարդները լինեին ողջախոհ Հովսեփի պես, և բոլոր կանայք՝ պարկեշտ Շուշանի պես, օրինավոր անկողինը չէր պղծվի։

Եվ եթե բոլոր մեծատունները լինեին Հոբի պես, որ որբերի հայր էր և այրիների խնամատար, անհայր որբեր չէին լինի. և ոչ էլ այրի կին. քանզի այս երկուսն առավել ողորմելի են. որբ մանուկը և այրի կինը. անպահապան և անայցելու։

Քանզի չորս պատճառով է Աստված մարդուն մեծություն տալիս։

Նախ, որ եթե մարդը բարի է, Աստված ընտրում է և մեծությունը տալիս նրա ձեռքը, որ աղքատների և կարոտյալների ծնողը լինի. և նրանց կարիքների համար մսխի. և այս կյանքով շահի այն կյանքը. ինչպես պարոն մարդը իր տան մեջ ընտրում է հավատարիմին. և իր ամբողջ ունեցվածքը նրան է վստահում։

Երկրորդ՝ եթե չար մարդ լինի, Աստված մեծություն է տալիս, որպեսզի այն կյանքում պատասխան չունենա, թե ինձ ի՞նչ տվեցիր, որ ես բարին գործեի։

Երրորդ՝ վատ մարդուն Աստված մեծություն է տալիս այն պատճառով, որ այդ բաներով դառնա Աստծուն՝ իր մտքում ասելով. թե ես անարժան եմ. այս մեծությունը տվեց ինձ. եթե Աստծու պատվիրանը պահեմ, այս մեծությունը կավելացնի ինձ այս կյանքում. և հավիտենական կյանքը կտա։

Ինչպես մեկը, որ փոքր տղային խնձորով կամ այլ բանով ընտելացնում և իր մոտ է կանչում։

Չորրորդ՝ եթե մարդու գործերը բոլորը չար են, և մի մասը բարի է գործած լինում, Աստված այս կյանքում մեծություն է տալիս. և այդ մեկ բարին վճարում, որպեսզի այն կյանքում այլևս բարու ակնկալիք չունենա։

Այսպիսի մեծությունը խիստ խեղճ և ողբալի է. ինչպես դժոխքում եղած մեծատանն ասաց Աբրահամը. (դու ստացար քո բարիքները այն կյանքում։)

Նույնպես և չորս պատճառով է Աստված մարդուն աղքատություն տալիս։

Նախ՝ Աստված այս կյանքի կեսը աղքատ արեց, որոնք Աստծու արքայությունը վաճառում են մեծատուններին ողորմության միջոցով. քանզի աղքատին արված ողորմությունը ինքն Աստված է փոխ առնում. և ինքն է վճարում ողորմածին. ըստ այն խոսքի, (ինչ որ արեցիք այս փոքրիկներից մեկին, ինձ արեցիք։)

Երկրորդ՝ Աստված մարդուն աղքատություն է տալիս և փորձում նրան. ինչպես կրակը՝ ոսկին է զտում. եթե աղքատության մեջ համբերող և լավ լինի, այն կյանքում Աստված նրան երկնքի մեծությունը կտա։

Երրորդ՝ մեծություն ունեցող բարի մարդուն աղքատացնում և փորձում է. թե ունեցվածքի՞ համար է սիրում Աստծուն, թե՞ աղքատության մեջ էլ նույնն է. որպեսզի այդ մարդուն աշխարհին բարի օրինակ դնի. ինչպես Հոբին արեց։

Չորրորդ՝ եթե մարդը շատ բարիք է գործել, և մեղքի մի մաս ունի, այստեղ աղքատություն է տալիս և չարչարում նրան. որպեսզի այդ մեկ մեղքը քավվի. որպեսզի այն կյանքում սուրբ և արդար ժառանգի Աստծու արքայությունը. ինչպես Ղազարոսը այստեղ աղքատությամբ ապրեց. և հանգստացավ Աբրահամի գոգում, որ երկնքի արքայությունն է։

Որ և բոլորին առհասարակ՝ աղքատներին և մեծատուններին, Քրիստոս թող արժանի անի երկնքի արքայությանը և իր սրբերի բաժնին. ամեն։

Նույնի քարոզը դարձյալ մեծության և աղքատության մասին, խոսքի վրա (Տերն է աղքատացնում, և Տերն է մեծացնում։)

1 Թագ. 2. 7։

(Գլուխ ՃԺԳ)

Վարդապետներն ասում են, թե բարի մեծությունը երեք եղանակով է։

Նախ՝ որ իր հալալ, հալալ վաստակով է ստանում. հայրենիքից, անասուններից և այլն։

Երկրորդ՝ որ եթե ուրիշից է հավաքում, ոչ թե անիրավությամբ և զրկանքով, այլ կամովին և արդարությամբ։

Երրորդ՝ որ չի մթերում. այլ ունեցվածքը ցրում և բաժանում է աղքատների և կարոտյալների կարիքների համար։

Իսկ ով սրանց հակառակն է, որ ուրիշներինն է հավաքում՝ զրկելով և անիրավությամբ, և խիստ է բարքով, այդպիսիների մեծությունը նվազում է։

Եվ չորս պատճառով է Աստված մեծություն տալիս։

Նախ՝ իր փառքի համար. որպեսզի մեծություն ստանալով՝ մեծ փառք և երկրպագություն տա Աստծուն. որպեսզի Աստծու շնորհների մեծությունից գոհաբանություններն ավելանան։

(Քանզի Տերն ամեն ինչ արեց իր համար, ասում է Առակներում։)

Նույնպես և մեծատուններին անում է իր փառքի մեծության համար։

Իսկ ով մեծությամբ իր փառքն է որսում, և ոչ թե Աստծուն փառավորում, կարծես Աստծու փառքը հափշտակեց. այդպիսին չարաչար կործանվում է. կամ այստեղ, ինչպես Հերովդեսը, որ փառք չտվեց Աստծուն և սատկեց. կամ այնտեղ, ինչպես մեծատունը, որ ստացավ իր մխիթարությունը այս կյանքում։

Երկրորդ՝ մեծությունը տալիս է, որպեսզի աղքատների կարիքների համար բաշխի. քանզի Աստված իր ստեղծվածների խնամակալն է։

Ինչպես մեծատուններին անմիջաբար ունեցվածքով է խնամում. նույնպես և աղքատներին խնամում է մեծատունների միջնորդությամբ։

Երբ մեծությունը այսպես բարիորեն ենք բաշխում, ավելի է ավելանում մեծությունը այստեղ. և փոխարենը՝ հանդերձյալում։

Իսկ եթե չենք բաշխում կարոտյալներին, խլում է մեծությունը և տալիս ուրիշին։

Քանզի ասում է մարգարեի միջոցով. (իմն է արծաթը և իմն է ոսկին. և ում կամենամ, նրան կտամ։)

Երրորդ՝ մարմնի մեծությունը տալիս է, որպեսզի դրանով ստանանք հոգու մեծությունը. և սա կամ (վաճառելով և աղքատներին տալով, ինչպես հրամայում է Տերը. ) կամ այլ բարի արդյունքների միջոցով։

Եկեղեցի շինել. կամուրջ. հոգետուն. նվերներ. և այլ բաներով ստանալ հոգևոր բարիքը. և երկու աշխարհով մեծատուն լինել. մարմնով այստեղ, և հոգով՝ հանդերձյալում։

Իսկ եթե հոգևոր մեծություն չի ստանում, կամ կյանքի ընթացքում է զրկում մարմնավորից. կամ մահով. և այնտեղ տալիս է հավիտենական աղքատությունն ու կարիքը։

Չորրորդ պատճառով մարմնի մեծությունը տալիս է, որպեսզի դրանով հավատանք հոգու մեծությանը, թե ճշմարիտ են այն կյանքի խոստումները, որ սիրելիների համար է պատրաստել։

Որից հայտնի է, որ այստեղ տալիս է իբրև հանդերձյալ մեծության գրավական։

Եվ նրանք, որ առնում են այս մեծությունը, և մտքի և բարքի խոնարհությամբ են գործածում, ինչպես ասում է Առակներում։

(Որքան մեծության հասնես, խոնարհվի՛ր դեպի ցած։)

Այն ժամանակ մեծության շնորհը ավելանում է օրեցօր այստեղ, և կատարյալը՝ հանդերձյալում։

Ինչպես մեծատուն Աբրահամը. և Դավիթ թագավորը. Կոստանդիանոսը. Տրդատը, և ուրիշներ։

Որոնք մեծության հետ ունեին և մտքի խոնարհությունը. ինչպես ասում էր Դավիթը։

(Ես աղքատ և տնանկ եմ. ) և մյուսները նույնպես։

Իսկ ովքեր ունեցվածքի և իշխանության մեծության հետ մտքի մեծություն են ստանում և փքվում, և ուրիշների վրա ոտնահար լինում, նրանք են, որոնց մասին հրամայում է Տերը. (ինչ որ բարձր է մարդկանց առաջ, պիղծ է Աստծու առաջ. ) այսինքն՝ ով մտքով է բարձր, և ոչ թե ունեցվածքով կամ իշխանությամբ. ինչպես ցույց տրվեց Աբրահամի և Դավթի օրինակով։

Եվ բարձրամիտն ինչպե՞ս է պիղծ Աստծու առաջ. այն է, որ ասում է Առակներում։

(Տերը ամբարտավաններին հակառակ է կանգնում. ) ինչպես սատանային։

Եվ կամ իրեն, և կամ մեծության պատճառը կորցնում է. ինչպես Հերովդեսինը. Սենեքերիմինը. Նաբուգոդոնոսորինը. փարավոնինը և ուրիշներինը։

Արդ, եթե ով մեծություն ունի և հպարտանում է, Տերը կործանում է. իսկ ով աղքատ լինի և հպարտ, որքա՞ն ավելի ատելի է Աստծուն։

Ինչպես ասում է Սիրաքը։

(Երեքն են, որոնց իմ անձն ատեց. սուտ մեծատունը. և հպարտ աղքատը. և պոռնիկ ծերը։)

Այստեղ պետք է հարցնել, թե ի՞նչ շահ կա մեծությունից։

Վարդապետներն ասում են՝ տասը եղանակով։

Նախ այն է, որ ինչպես քաղաքը պարսպով է ամրանում. նույնպես և մեծատունը՝ բոլոր հարձակվողներից. քանզի առատապես է տալիս. ինչպես ասում է Առակներում. (մարդու մեծությունը ամուր քաղաքի պես է։)

Երկրորդ, որ ազատվում է փորձանքներից. ինչպես ասում է Առակներում. (մարդու փրկանքը իր մեծությունն է։)

Երրորդ, որ աղքատի պես չի պանդխտում կամ սովից չի տառապում. ըստ այն բանի, որ փարթամ է ամեն ունեցվածքով։

Չորրորդ՝ շքեղացած՝ բոլորից պատվվում է. ինչպես ասում է Առակներում. (նրա փառքը մեծապես նրա հովանին է. ) որից հայտնի է, որ աղքատի և մեծատան գոյությունը մեկ և նույնն է. և մարմնի կազմվածքը. որի համար մեծատնից պատկառում ենք. և աղքատներին արհամարհում։

Հինգերորդ, որ շատ բարեկամներ ունի. ինչպես ասում է Առակներում. (մեծությունը շատ բարեկամներ է ավելացնում. իսկ աղքատը իր բուն բարեկամից էլ է անջատվում։)

Վեցերորդ, որ համարձակ է խոսքերում. ինչպես ասում է Առակներում. (մեծատունը հանդուգն պատասխան է տալիս։)

Յոթերորդ, որ մեծությունը միշտ ուրախ է պահում. ինչպես այն մեծատանը, (որ հագնում էր բեհեզ և ծիրանի. և ամեն օր ուրախ էր լինում։)

Ութերորդ, որ արիանում է այլ գործերում՝ շատ հավաքելով. ինչպես ասում է Ժողովողը. (ով արծաթ է սիրում, արծաթով չի հագենում. ) և Առակներն ասում են. (ովքեր ժիր են, մեծությամբ են հաստատվում։)

Իններորդ, որ նրանք, որ առավել իմաստուն են, կարող են մեծությամբ թողություն գտնել, երբ ողորմում են աղքատին՝ ըստ Դանիելի. (քո մեղքերը ողորմությամբ քավի՛ր. և քո անօրենությունները՝ տնանկներին տրվող տուրքերով։)

Տասներորդ, որ կարող են մեծությունից հոգևոր բարեկամներ ձեռք բերել. ինչպես ասում է Տերը. (ձեզ համար բարեկամներ արեք անիրավության մամոնայից. որպեսզի, երբ դա պակասի, ընդունեն ձեզ իրենց հարկերի տակ։)

Այսքանը՝ այս մասին։

Այստեղ պետք է հարցնել, թե ի՞նչ է աղքատի թշվառությունը։

Վարդապետներն այս բանի համար տասը պատճառ են ասում։

Նախ, որ ամեն կողմից կապված է և առանց հաջողության է լինում. ինչպես ասում է Դավիթը. (կապված էին աղքատությամբ, ինչպես երկաթներով։)

Երկրորդ, որ ամեն բանի կարիք և նվազություն է լինում. ինչպես Ղազարը, որ ցանկանում էր մեծատան սեղանի փշրանքներին։

Երրորդ, որ լի է ամեն վշտերով և ցավերով. ինչպես ասում է Դավիթը. (ես աղքատ և ցավագար եմ, Աստվա՛ծ. ) և դարձյալ՝ (նեղություններ և վշտեր գտան ինձ։)

Չորրորդ, որ ատելի է լինում նաև իր բարեկամներին. ինչպես ասում է Առակներում. (բարեկամները կատեն աղքատ բարեկամին. ) ինչպես Հոբի բարեկամները. որի համար ասում էր՝ (դուք մեղանչական բժիշկներ եք. և ոչ թե առողջացնողներ։)

Հինգերորդ, որ բոլորի հետ աղերսելով և հանդարտ է խոսում. ինչպես ասում է Առակներում. (տնանկը միայն աղերսական խոսքով է կանգնում։)

Վեցերորդ, որ ասում է Առակներում. (աղքատը չի դիմանում պատուհասին։)

Յոթերորդ, որ ասում է Առակներում. (աղքատությունը մարդուն խոնարհեցնում է։)

Ութերորդ՝ (մի՛ ձգտիր, եթե աղքատ ես, մեծատան հետ. այլ քո իմաստությամբ հրաժարվի՛ր նրանից։)

Իններորդ, որ գողանում է, երբ աղքատությունը կամովին չի կրում. ինչպես Գեեզին՝ Նեեմանի արծաթն ու հագուստը. և Անանիան ու Սափիրան՝ իրենց արտի գնից. ինչպես ասում է Առակներում. (մեծություն և աղքատություն մի՛ տուր ինձ. այլ կշռի՛ր իմ բավականը. որպեսզի չմեծանամ և ստեմ. կամ չաղքատանամ և գողանամ և երդվեմ իմ Տեր Աստծու անունով։)

Տասներորդ, որ ասում է Ժողովողը. (աղքատի իմաստությունը արհամարհված է. և նրա խոսքերը լսելի չեն լինում։)

Սրանք են աղքատի թշվառությունները՝ ըստ մարմնի։

Դարձյալ հիմա պետք է հարցնել, թե ի՞նչ է աղքատի շահը և հոգևոր մեծությունը։

Վարդապետներն այս բանի համար տասը պատճառ են ասում։

Նախ՝ պետք է իմանալ, որ կա աղքատություն հարկադրաբար և ակամա. ինչպես նրանք, որ դժվարանում և դժգոհում են և մեծություն ցանկանում. սա գովելի չէ։

Եվ կա աղքատություն ըստ կամքի. ինչպես նրանք, որ գոհությամբ և ուրախությամբ են տանում պատահածը. սա գովելի է. քանզի ազատության մեջ է։

Իսկ շահը սա է. որ Քրիստոս ասում է. (երանի հոգով աղքատներին, որովհետև նրանցն է երկնքի արքայությունը։)

Երկրորդ, որ մեղքերի զանցանքներն էլ աղքատությամբ են քավվում, ինչպես Ղազարոսինը. որի համար ասում էր Աբրահամը. (դու ստացար բարիքները այն կյանքում. և սա՝ չարիքները. արդ, սա այստեղ մխիթարվում է, և այլն։)

Երրորդ, որ Աստված զրկված աղքատների վրեժխնդիրն է. ինչպես ասում է Առակներում. (ով ծաղրում է աղքատին, բարկացնում է նրա Արարչին. ) որ և Դավիթն է ասում. (աղքատի տառապանքի և տնանկի հեծության համար հիմա վեր կկենամ դատաստանի. ) և նրանց կփրկեմ. և համարձակ կտանջեմ նրանց զզվեցնողներին։

Չորրորդ, որ ասում է Առակներում. (կան, որ իրենց մեծ են ձևացնում և ոչինչ չունեն. սրանք մեծատուններն են. և կան, որ իրենց խոնարհեցնում են, և լի են բազում մեծությամբ. ) սրանք մարմնով աղքատ են, և երկնավոր գանձերով՝ փարթամ։

Հինգերորդ, որ ասում է Առակներում. (լավ է արդար աղքատը, քան սուտ մեծատունը. ) և Ժողովողն ասում է. (լավ է աղքատ և իմաստուն մանուկը, քան ծեր և անմիտ թագավորը։)

Վեցերորդ, որ ասում է Ժողովողը. (քաղաքում գտնվում է մի աղքատ և իմաստուն մարդ. և նա իր իմաստությամբ փրկում է քաղաքը։)

Յոթերորդ, որ ասում է Առակներում. (լավ է բանջարը խաղաղությամբ, քան պարարտ միսը թշնամանքով. ) և Դավիթ մարգարեն. (լավ է արդարի սակավը, քան մեղավորների բազում մեծությունը։)

Ութերորդ, որ աղքատը չունի ունեցվածքի փարթամությունը, որ մարդուն տանում է դեպի չար գործեր և մարմնական հեշտություն. քանզի ամեն ինչ ձեռնհաս է նրանց. իսկ աղքատությունը մարդու բարեգործությունն է. ինչպես ասում է Դավիթը. (բարի է ինձ համար, որ խոնարհեցրիր ինձ. որպեսզի սովորեմ քո արդարության իրավունքները։)

Իններորդ, որ աղքատը չունի այս աշխարհի մեծության հոգսը. որով փարթամները չարչարվում են և չեն զբաղվում Աստծու օրենքներով. քանզի Տերը փուշ է կոչում՝ ասելով. (այս աշխարհի հոգսերը և մեծության խաբեությունը խեղդում են խոսքը, և այն անպտուղ է լինում։)

Տասներորդ, որ ասում է Դավիթը. (կխնայի աղքատին և տնանկին. և տնանկների անձերը կապրեցնի. չար վաշխերից, որ դժոխքի տանջանքներն են, կփրկի նրանց։)

Եվ դարձյալ՝ (ես աղքատ և տնանկ եմ, Աստվա՛ծ, խորհի՛ր իմ մասին։)

Եվ դարձյալ՝ (օգնեց տնանկին աղքատության մեջ. և նրանց տոհմերն առաջնորդեց հոտի պես։)

Եվ նրան փառք հավիտյանս. ամեն։

Նույնի քարոզը դևերի խաբեության, և մեծատունների և աղքատների մասին, Առակների խոսքի վրա, որ ասում է։

(Երկու բան եմ խնդրում քեզնից. քո շնորհը ինձնից մի՛ հեռացրու, մինչև որ մեռնեմ. զուրն ու սուտը ինձնից հեռո՛ւ արա։)

Առակ. 30. 7։

(Գլուխ ՃԺԴ)

Աստված մարդուն իմաստուն և հանճարեղ կենդանի է ստեղծել. և դրանով նրան պատվել է ամեն ինչից ավելի։

Եվ իմաստության գործն է, որով ճանաչում ենք մեր Արարչին և Աստծուն. և հանճարի գործը, որով մեր պակասը նրանից խնդրում և առնում ենք. ինչպես ասում է առաքյալը. (պետք է հավատալ, որ Աստված կա. և նրանց, որ փնտրում են նրան, պարգևատու է լինում։)

Այն է իմաստությունը, որ հավատում և ճանաչում ենք Աստծուն, թե Աստված կա և կարող է. որ ինչ որ խնդրում ենք նրանից, պարգևում է մեզ։

Եվ իմաստունը նրանից՝ պարգևում է մեզ։

Եվ իմաստունը աղոթքով երկու բան է խնդրում Աստծուց. որ բոլորին պիտանի և հարկավոր է։

Մեկը հոգևոր է. և մյուսը՝ մարմնավոր։

Եվ սա է հոգևորը։

(Քո շնորհները ինձնից մի՛ հանիր. և զուր և սուտ խոսքը ինձնից հեռացրո՛ւ։)

Քանզի մարդկային ազգը մինչև մահ այս երկու զորությունների միջև է կանգնած. այսինքն՝ Աստծու շնորհների, և դևերի խաբեության։

Քանզի մի կողմից Աստծու շնորհն է մեզ օգնական և պահապան. և մյուս կողմից դևերն են խաբող և որոգայթող։

Եվ Աստծու պահպանությունը կրկնակի է. այսինքն՝ որ ներսում մեր հոգին և իմացությունը և կամքը իր շնորհներով պահում է չարից և առաջնորդում դեպի բարին։

Եվ դրսում հրեշտակների միջոցով պահպանում է մեր մարմնի զգայարանները և գործերը՝ չարից պահելու և բարու մեջ օգնելու համար. ըստ այն խոսքի, (Տիրոջ հրեշտակների բանակները իր երկյուղածների շուրջն են և պահում են նրանց։)

Եվ այսպես ասում էր Աստծուն Հոբի մասին. (դու ամրացրիր նրա ներսը և դուրսը. ) այսինքն՝ հոգին և մարմինը շնորհներով և հրեշտակներով պահպանեցիր. այսպես Աստծու խնամքը և հրեշտակների պահպանությունը միշտ մարդկանց հետ են ամենուրեք։

Նմանապես և դևերի բազմությունները միշտ մարդու հետ են. և խաբում են միտքը և որոգայթում դեպի մեղքը. ըստ այն խոսքի, (քո կողքից կընկնեն հազարներ. և բյուրեր՝ քո աջից. որոնք քեզ չեն մոտենա։)

Աջից և կողքից ասելը նշանակում է դևերի պատերազմը մարդկանց հետ՝ աջից և ձախից։

Եվ ձախից՝ մեկ անգամ է պատերազմում. իսկ աջից՝ կրկնակի և ավելի։

Քանզի ձախից միայն օգնական է լինում և քաշում դեպի մարմնական մեղքեր. այսինքն՝ ուտելու և խմելու, շնանալու, գողանալու և այլ այսպիսի բաների։

Իսկ աջ կողմից կրկնակի է պատերազմում. այսինքն՝ նախ հակառակվում է, որ բարին չգործենք. և եթե չի կարողանում՝ այն ժամանակ օգնում է բարու մեջ և ձեռնտու լինում. և փառասիրությամբ կորցնում. այսպես աջից և ձախից են դևերը պատերազմում մեզ հետ։

Եվ Մովսես մարգարեն ասում է. (ձեզնից մեկը հազարներին կհալածի. և երկուսը բյուրերին կշարժեն. ) և այս բյուրերն ու հազարները Դավիթը աջից և ձախից է ասում։

Եվ թե ինչպե՞ս են կողքից հազարներ, և աջից՝ բյուրեր։

Այս է, որ մեր ձախ կողմից միայն պատերազմում և քաշում է դեպի մեղքի չարը, ինչպես ցույց տրվեց։

Իսկ աջ կողմից՝ տասնապատիկ։

Նախ, որ հակառակվում է բարին գործելուն. աղոթքում, պահքում, ողորմության և այլնի մեջ։

Երկրորդ, որ մարդուն ժուժկալության և առաքինությունների մեջ տեսնելով՝ քծնում է. շան պես աղերսում է. շողոքորթում և աղաչում մարդուն. կամ մանկության առաջին վարքն է մտքին բերում. կամ ծնողների կարիքը. կամ ընկերների սերը. և ասում է՝ քեզ պատշաճ է ընկերներին սիրել. որովհետև օրենքն ես կատարում. և դրանով շնության մեջ է քաշում։

Կամ քեզ պատշաճ է վրեժխնդիր լինել և խրատել. և դրանով տանում է բարկության։

Կամ պետք է քեզ ուրիշներին ողորմություն տալ. և հիվանդություն ունես. ծերություն կա. Երուսաղեմ ես գնալու. և դրանով արծաթը սիրել է տալիս. և այլն նմանապես։

Երրորդ՝ երբ չի կարողանում, այն ժամանակ օգնում է առաքինությանը և ձեռնտու լինում պահքում, աղոթքում, ճգնություններում. և դրանով քաշում է դեպի հպարտություն և սնափառություն։

Այս երեք ճանապարհով հակառակվում է աջ կողմից. և երբ սրանցից մեկով հաղթում է, այն ժամանակ բերում է յոթ մահացու մեղքերը և գործել տալիս նրան. ըստ այն խոսքի, (իրենից չար յոթ այլ դևեր բերելով՝ բնակվում է մարդու մեջ. և վերջինը առաջինից չար է լինում) զանազան մեղքերով և դառը հուսահատությամբ։

Այսպես աջ կողմից բյուրեր են հակառակորդները. և ձախից՝ հազարներ։

Եվ այս մտքով պետք է հասկանալ այն առակը, որ հրամայում է Տերը։

(Եթե թագավորը տասը հազարանոց զորք ունենա. և նրա վրա գա քսան հազարով. ) այսինքն՝ մեր հոգու և մարմնի տասը զգայարանները. և յուրաքանչյուրի դեմ կրկնակի դևեր են պատերազմում մեզ հետ. ոմանք՝ աջից և ոմանք՝ ձախից։

Իսկ հազարը նշանակում է կատարյալ և բազում պատերազմը. քանզի շատ և անթիվ են մարտնչում մեր խորհուրդների և գործերի դեմ։

Եվ այսպես շրջում ենք շուրջանակի դիվական որոգայթների մեջ, քանի դեռ այս կենցաղի մեջ ենք և մարմնով կենդանի. ըստ այն խոսքի, (պարաններ ձգեցին՝ որոգայթ իմ ոտքերի համար. և իմ շավիղների շուրջը գայթակղություն դրեցին ինձ համար։)

Օրինակ՝ թռչունների համար ամեն կողմից փոս և որոգայթ են պատրաստում. որ որ կողմ էլ ընթանա, բռնվի։

Նույնպես և մարդու համար սատանայից զանազան որոգայթներ կան. քահանայի, աշխարհականի, փարթամի, աղքատի, ծերի, տղայի և մյուս բոլորի համար. ինչպես ասում է Դավիթը. (ճանապարհին, որով գնում էի, ինձ համար որոգայթ թաքցվեց։)

Դրա համար աղաչում է Աստծուն, թե՝ քանի մարմնով կենդանի եմ դևերի որոգայթների մեջ, քո խնամքով և հրեշտակներով պահպանի՛ր։

Եվ այստեղ պետք է իմանալ, որ մարդկանց պատերազմը սատանայի հետ երեք տեղում է. ինչպես ասում է առաքյալը. (մեր մարտը մարմնի և արյան դեմ չէ. այլ իշխանությունների և չարության ոգիների դեմ, որոնք երկնքի ներքո են։)

Քանզի ինչպես մեր մարմնավոր զորքերը պատերազմում են օտարների հետ. նույնպես և քրիստոնյաները Քրիստոսի զինվորներ են. սրանց պատերազմի մարտը դևերի ազգի դեմ է, որոնք հակառակ են Աստծուն և օրենքներին և սրբություններին. և թշնամի են մարդկանց ազգին։

Եվ սատանայի և մեր պատերազմը երեք տեղում է։

Նախ՝ այս կյանքում, քանի մարմնի մեջ ենք։

Երկրորդ՝ մահից հետո հոգիների հետ՝ կայանների ճանապարհին։

Երրորդ՝ հարությունից հետո հակառակորդներ են լինում դատաստանում։

Եվ դևերի այս երեք պատերազմները նշանակվեցին հնում, երբ Մովսեսը ժողովրդին հանում էր Եգիպտոսից և տանում պարգևների երկիրը. քանզի երեք նշանավոր տեղում եղավ նրանց պատերազմը։

Նախ՝ Եգիպտոսում՝ փարավոնի հետ, որ տանջում էր ժողովրդին. և տասը հարվածով զարկեց նրանց։

Եգիպտոսը նշանակում է այս կյանքը, որում մարմնի մեջ ենք. քանզի Եգիպտոսը թարգմանվում է չարության հնոց. և փարավոնը իմանալի սատանան է, որ չարչարում է մեզ զանազան մեղքերով. և երբ զորանում ենք, հաղթում ենք տասը հարվածով, այսինքն՝ մարմնի և հոգու տասը զգայարաններով. և տասնաբանյա օրենքով։

Երկրորդ՝ նրանց պատերազմը եղավ անապատում՝ Ամաղեկի հետ. նույնպես և մեր պատերազմը դևերի հետ է այս կյանքից ելնելուց հետո. քանզի անապատը հոգիների կայաններն է նշանակում։

Երրորդ՝ նրանց պատերազմն էր ավետյաց երկրում՝ քանանացիների հետ. նույնպես և մեր պատերազմը հարությունից հետո է՝ հակառակորդ դևերի հետ։

Եվ այս պատերազմը երեք տեղում է այն պատճառով, որ ցույց է տալիս, թե միշտ մեր հակառակորդներն ու թշնամիներն են. կյանքում, մահում և ամենուրեք։

Ապա ինչո՞ւ է ասում (մինչև որ մեռնեմ, պահի՛ր քո շնորհներով։)

Այս է, որ սատանան ավելի մեծ ջանք ունի, որ այստեղ մեզ մեղքերով որոգայթի. քանզի երբ այստեղ մեղքերով հաղթում է, մահից հետո և հարությունից հետո հաղթում և տանջում է. իսկ եթե այստեղ մեզնից պարտվում են, մահից հետո և հարությունից հետո ամաչած են լինում և պարտվում։

Դրա համար ասում է. (մինչև որ մեռնեմ, քո շնորհներով և պահապան հրեշտակներով խնամի՛ր մինչև մահ. ) և մահից հետո ազատվում ենք դևերի որոգայթից. քանզի այլևս չեն կարող խաբել և մեղք գործել տալ։

Իսկ այն, որ ասում է. (զուր և սուտ խոսքը ինձնից հեռո՛ւ արա։)

Այսինքն՝ որ սատանան և դևերը միշտ զուր և սուտ են խոսում մեր խորհուրդների մեջ, և ստիպում դեպի մեղքը։

Նախ պետք է իմանալ, թե ի՞նչ է զուրը և սուտը. և ապա, թե ինչպե՞ս են զրպարտում մեզ։

Արդ, զուր և սուտ խոսքը այսպես են որոշվում. զուրը ուրիշների մասին նանիր չարախոսությունն է. երբ մեկը չարախոսում է, և խոսքը նանիր և ընդունայն է լինում։

Եվ սուտն այն է, որ իրենից է ասում. և դևերն այս երկուսն ունեն. քանզի զրպարտում և չարախոսում են Աստծու օրենքները. իբր թե անշահ և անօգուտ է մեղքերից արգելվելը. և սուտ է ասում, այսինքն՝ իրավացի է և շահ է մեղք գործելը և մարմնով հեշտանալը. և համոզում են մեզ մեղքը կատարել։

Եվ որ մեղքը սուտ է, հայտնի է զղջումից. որ գործելուց հետո տրտմություն և զղջում է հետևում։

Այսպես խաբեցին նախաստեղծներին զուր և սուտ խոսքերով. որոնք ասացին. (Աստված գիտեր, որ երբ ուտեք պտղից, Աստծու պես կլինեք։)

Արդ, սա զուր է Աստծու վրա. որ զրպարտեց Աստծուն. և սուտ է, որ իրենից ասաց, թե երբ ուտեք, աստվածներ կլինեք։

Այսպես բոլոր մարդկանց զուր և սուտ խոսքով խաբում և քարշ են տալիս դեպի մեղքը. քանզի Աստծու օրենքները զուր և անօգուտ են ցույց տալիս. և մեղքը՝ շահ և օգուտ։

Սրանով օրենքը, որ բարի է, չար և անօգուտ է ասում. և մեղքը, որ չար է և վնասակար, բարի է ասում և շահ։

Բարկացողին տանում է սպանության։

Մեկին՝ շնության և պոռնկության։

Մեկին՝ գողության. մեկին՝ հարբեցության և զանազան մեղքերի. երբ միտքը խաբում է և օրենքը զուր և նանիր է ասում. և մեղքը՝ շահ և պիտանի։

Դրա համար պետք է աղաչել Աստծուն, որ քանի մարմնի մեջ ենք, հրեշտակների պահպանությամբ դևերի խաբեություններից անփորձ մնանք։

Դարձյալ՝ զուրն այն է, որ մարդու բարին չար է ասում. և սուտն այն է, որ չարը բարի է ասում. քանզի մեկը դնելով է, որ զուր չարն են դնում վրան. և մյուսը վերցնելով, որ սուտ ասելով բարին են վերցնում։

Նույնպես սատանան միշտ զուր և սուտ է ասում մեր մասին Աստծու առաջ. քանզի մեր բարին վերցնում է և սուտ է ասում. և չարը դնում է մեր վրա և զուր է ասում. ինչպես Հոբի մասին չարախոսում էր Աստծու առաջ. նույնպես և բոլոր մարդկանց հետ է անում. սրանից պետք է մեզ միշտ աղոթել և փրկվել։

Դարձյալ զուրն ու սուտն այն է, որ մարգարեն ասում է. (նրա բերանի խոսքերը անօրենություն և նենգություն են. ) այսինքն՝ երբ մարդուն մեղքի մեջ դեռ չի քաշել, Աստծուն մարդասեր, ողորմած է ասում. և մեղք գործել է տալիս. և գործելուց հետո ասում է. Աստված տանջող է և բարկացող և անողորմ. և արդար դատաստան ունի. և քեզ կդատապարտի. որպեսզի դրանով մեզ հուսահատության մեջ գցի։

Այս է սատանայի զուրն ու սուտը. որի հակառակը մենք պետք է իմանանք և խորհենք։

Որ մեղքի գործից առաջ իմանանք Աստծու դատաստանը. և գեհենի կրակի պատիժը. և այդ երկյուղով խորշենք մեղքերից. ինչպես ասում է Առակներում. (Տիրոջ երկյուղով ամեն ոք խորշում է չարից։)

Իսկ երբ պատահմամբ ընկնում ենք մեղքի մեջ, այն ժամանակ Աստծուն ողորմած, քաղցր և բարի խոստովանել. որ դյուրությամբ քավում է մեղքերը և ողորմում. ըստ այն խոսքի, (գոհությո՛ւն տվեք Տիրոջը, որովհետև քաղցր է, որովհետև հավիտյան է նրա ողորմությունը։)

Այսպես են սատանայի զուր և սուտ խոսքերը. և այսպես պետք է մեզ աղոթել և ազատվել նրանից։

*Ի՞նչ է, որ առաքյալն ասում է, թե թշնամու պատերազմը աջից և ձախից է։

Չորս կերպով է հասկացվում։

Նախ՝ գաղտնի՝ խորհուրդներում. և ապա հայտնի՝ գործերում։

Երկրորդ՝ բարիներին փորձում է հպարտությամբ. և չարերին՝ մարմնական մեղքերով։

Երրորդ՝ բարի իմացությամբ մեղք է գործել տալիս. ինչպես առաքինին բարկանում է՝ վրեժ խնդրելով. և զեխը պատճառաբանում է՝ ասելով. (ինչ որ բերանն է մտնում, մարդուն չի պղծում. ) նույնպես վավաշոտը՝ մարգարեների կանանցով. և այլն նույնպես։

Չորրորդ՝ երբեմն հեշտությամբ, մեղքերով կամ տանջանքներով է պատերազմում. ինչպես վկաների հետ. քանզի կամ հոգին է սպանում, կամ մարմինը։

Եվ այսպես զանազան է մեր որսորդի որոգայթը. և շուրջանակի դնում է (մեր ոտքերի համար պարան, ըստ Դավթի։)

Դարձյալ՝ աջ շեղումը կրկնակի է։

Նախ՝ սնափառությամբ աղոթելը և ողորմությունը. ինչպես ասաց մեր Տերը։

Երկրորդ՝ որ բարին գործում է իր փառքի համար. ինչպես։

Ոզիայի խունկը. և Սավուղի պատարագը. և Հեփթայեի զոհը։

Իսկ ձախը հայտնի է, ինչպես շնությունը և սպանությունը։

Եվ սրանցից երևում են երեք փառքեր։

Առաջին՝ բարի գործերը՝ Աստծու փառքի համար։

Երկրորդ՝ սատանայի չար գործերը, որ սնափառությամբ՝ ուրիշների փառքի համար են. և ինքնահաճը՝ իր փառքի համար. և փառքն է նրան հաճելի և փառավորվելը։

Եվ սրանցից առաջին փառքն է գովելի. և մյուսները՝ ոչ. որոնց մասին Տերն ասում է. (փառք եք առնում միմյանցից. և այն, որ միակից է, չեք փնտրում։)

Դարձյալ պետք է իմանալ, որ ինչպես սատանան բարի գործը չարի է փոխում. նույնպես և բարերար Աստված չարից բարի է անում. ինչպես Եղիայի սպանությունը. և Ովսեի պոռնկանալը։

Սրանցից երևում են չորս տարբերություններ. կա, որ գործն աջ է. և փառքը՝ ձախ. ինչպես կեղծավորներինը։

Եվ կա, որ գործը ձախ է. և փառքը՝ աջ. ինչպես Փենեհեսինը։

Եվ կա, որ գործն ու փառքը աջ են. ինչպես հոգով խոնարհինը։

Եվ կա, որ գործն ու փառքը ձախ են՝ ինչպես շներինը և պոռնիկներինը։

Իսկ սրանց զենքը արդարությունն է, որ առաքյալն ուսուցանում է. (ո՛չ դեպի աջ շեղվել և ո՛չ դեպի ձախ. այլ մնալ ուղղության մեջտեղում։)

Որին փառք հավիտյանս. ամեն։

Նույնի քարոզը մեծատունների և աղքատների մասին, Առակների խոսքի վրա, որ ասում է։

(Մեծություն և աղքատություն մի՛ տուր ինձ. այլ կշռի՛ր իմ բավականը և արժանը։)

Առակ. 30. 8։

(Գլուխ ՃԺԵ)

Մարդը հոգուց և մարմնից է գոյացած։

Նախ՝ հոգու համար խնդրեց Աստծու խնամքի պահպանությունը դիվական որոգայթներից։

Հիմա խնդրում է մարմնի համար. որպեսզի մեծության և աղքատության պատահարներից մեղքի մեջ չորոգայթվի։

Քանզի անչափ մեծությունը և անչափ աղքատությունը հավասարապես վնասում են մարդուն. քանզի աղքատությունը ծանր լուծ է մարդու վրա. ըստ Դավթի, որ ասում է. (կապված էին աղքատությամբ, ինչպես երկաթներով. ) քանզի ինչպես լուծը երկու եզների վրա ծանրություն է. նույնպես և ակամա աղքատությունը ծանրություն է հոգու և մարմնի համար. և ինչպես լուծը ուսի վրա կապում է և շունչը. նույնպես խիստ աղքատությունը թշվառություն է մարմնի և հոգու համար։

Այսպես և փարթամությունը բազում չարիքների պատճառ է լինում մարդուն. քանզի փարթամը ուտելով և խմելով՝ գիրանում և ստվարանում է. և թողնում է իր Արարչին. միտքը մեծությամբ է զբաղվում. և Աստծու օրենքներն արհամարհում է և այլն. ինչպես ցույց է տրվելու առաջիկայում։

Դրա համար իմաստունն աղաչում է, թե՝ (մեծություն և աղքատություն մի՛ տուր ինձ։)

*Եվ այստեղ երեք բան պետք է տեսնել։

Նախ՝ մեծության և աղքատության տարբերությունը։

Երկրորդ՝ այն խոսքը, որ ասում է. (մեծություն և աղքատություն մի՛ տուր ինձ։)

Երրորդ՝ այն, որ ասում է. (կշռի՛ր ինձ համար բավականը և արժանը։)

*Տեսնենք առաջինը։

Քանզի մեծությունը երեքի է բաժանվում։

Առաջինը, որ բոլորովին բարի է։

Երկրորդը, որ բոլորովին չար է։

Երրորդը՝ միջակ։

Այն, որ բոլորովին բարի է, հոգևոր մեծությունն է, որ առաքինությունն է. հավատը. հույսը. սերը. խոհեմությունը. արդարությունը. արիությունը. ողջախոհությունը. պահքը. աղոթքը. ողորմությունը և այսպիսիները. սրանք հոգևոր մեծություն են և բարի։

Երկրորդը, որ բոլորովին չար մեծությունն է. ինչպես նրանք, որ չար մեղքերով են փարթամացած. անիրավությամբ. բղջախոհությամբ. թերահավատները. հուսահատները. բարկացողները. հարբեցողները, և այլն. այսպիսիներն են չար մեծությունը։

Իսկ երրորդը, որ միջակն է, մարմնավոր մեծությունն է, որ փոփոխական է։

Եթե կամենաս՝ բարու կփոխես, և եթե կամենաս՝ չարի. բայց ավելի մոտ է չարին, քան բարուն. դրա համար մեր Տերն արգելում է՝ ասելով. (մի՛ գանձեք ձեզ համար գանձեր երկրի վրա և այլն։)

Քանզի մարմնավոր գանձը վեց պակասություն ունի։

Նախ, որ երկրից է։

Երկրորդ, որ մեր միտքը կապում է երկրին։

Երրորդ, որ երկրում է լուծվում և մնում։

Չորրորդ, որ խաբում է մեր զգայարանները։

Հինգերորդ, որ ժանգն ու ցեցը ապականում են այն։

Վեցերորդ, որ գողերը և ավազակները, կամ բռնավորները, կամ մահը բաժանում են այն մեզնից։

Իսկ հոգևոր գանձը, որ առաքինությունն է և հավատը, սրա դեմ վեց բարիք ունի։

Նախ, որ երկնքից է։

Երկրորդ՝ մեր միտքը երկնքին է կապում։

Երրորդ, որ երկնքում է հավաքվում։

Չորրորդ, որ չի խաբում. այլ մեր զգայարանները դեպի ճշմարիտ բարին է դարձնում։

Հինգերորդ, որ անապական և անկորուստ է մնում։

Վեցերորդ, որ ո՛չ գողերը, ո՛չ բռնավորները, և ո՛չ էլ մահը չեն կարող դրանք մեզնից բաժանել։

Տես, որ մահը բաժանում է հոգին և մարմինը. և առաքինությունը չի կարող բաժանել. և մարմինը հողում փտում է. և առաքինությունը հոգու մեջ է մնում. սիրելիները հեռանում են մեզնից. և բարի գործերը չեն հեռանում։

Այսպես պատվական և շահավոր է հոգևոր մեծությունը. այսպես է մեծությունը բաժանվում բարու, չարի և միջակի։

*Իսկ աղքատությունը նմանապես երեքի է բաժանվում։

Առաջինը, որ բոլորովին չար է, որ բարիքներից է աղքատ. արդարությունից, արիությունից. ողջախոհությունից. հավատից. հույսից. պահքից և աղոթքից. Աստծու իմաստություններից. այսպիսի աղքատը չար է և թշվառական և ողորմելի. ինչպես ասում է տեսիլքում. (դու ես ողորմելի աղքատը, և մերկ և կույր։)

Երկրորդ՝ աղքատությունը, որ բոլորովին բարի է. այն է, որ չարիքներից է աղքատացած. ո՛չ հոգում ունի չար խորհուրդ. և ո՛չ մարմնում՝ չար գործ. ո՛չ ոխ. ո՛չ քեն. ո՛չ նախանձ. ո՛չ բարկություն. ո՛չ հպարտություն. և այսպիսի բոլոր այլ չարիքներից աղքատ է և դատարկ. սա բարի աղքատությունն է։

Իսկ երրորդը, որ միջակն է, մարմնի աղքատությունն է. քանզի փոփոխական է. երբեմն բարու է փոխվում. և երբեմն՝ չարի. ինչպես ցույց ենք տալու առաջիկայում։

Սրանց մասին իմաստունն ասում է, թե՝ (չար մեծություն և չար աղքատություն մի՛ տուր ինձ։)

Այս է առաջին գլուխը, թե ինչպե՞ս են բաժանվում մեծությունն ու աղքատությունը։

*Իսկ երկրորդը, որ ասում է. (մեծություն և աղքատություն մի՛ տուր ինձ։)

Սա ասում է մարմնավոր մեծության և մարմնավոր աղքատության մասին։

Քանզի մեծությունն ավելի չար և վնասակար է. ինչպես և ինքն իմաստունը վրան բերում է վնասը։

(Որպեսզի չմեծանամ և ստեմ. և ասեմ՝ ո՞վ կտեսնի ինձ։)

Այսինքն՝ որ մեծատունը մեծաբան և պանծացող է լինում. խոսքերով մեծաբանում է. ունեցվածքով պարծենում է. փառքը սիրում է. հեշտությամբ փափկանում է. և ամենը սուտ է. ինչպես ասում է Ժողովողը. (ունայնություն ունայնությանց. ամեն ինչ ընդունայն է։)

Քանզի ինչո՞վ է պարծենում, երբ մահվան և ապականության է վիճակված. և նանիր է նրա ամբողջ վաստակը. քանզի երբ մեռնում է, (այն օրը կկորչեն նրանց բոլոր խորհուրդները) ինչ էլ որ ուներ. մեծության, փառքի, շինելու, տնկելու և այլն. (քանզի գանձում է և չգիտի, թե ում համար է հավաքում, ասում է մարգարեն. և անզգամներն ու անմիտները միասին կկորչեն. և իրենց մեծությունը կթողնեն օտարներին։)

Ապա ինչո՞ւ ես օտարների համար այդքան չարչարվում, զրկում, հափշտակում, անիրավում, երբ օտարները մեծությունն են տանում, և դու՝ մեղքը։

Եվ ինքը ի՞նչ է լինելու, ասում է. (գերեզմանները հավիտյան նրանց տները կլինեն. ) քանզի փափուկ անկողինների փոխարեն գետինն է լինում նրանց խշտին. և մեծամեծ ու զարդարուն ապարանքների փոխարեն՝ հողը և նեղ գերեզմանը. և որդերն ու զազրահոտությունները տիրում են նրան. (և նրանց անունները կարդում են իրենց հողերի վրա. ) մեծատան գերեզմանի անունը այս է. որ աղքատինից ոչինչ ավելի չունի. նույն հողը. նույն չափը. և ոչինչ ավելի։

Երբ ուրեմն սա է մեծատան վիճակը, ապա ինչո՞վ ես պարծենում և մեծաբանում։

Բայց մեծատունը ունեցվածքի սիրով հարբած է. և մահը մտքով չի անցկացնում։

Եվ սա է պատճառը. որ մահվան հիշատակը հեռու է և դժվար. իսկ փարթամությունը մոտ է և հեշտ. դրա համար մոտիկով միշտ հարբած է և հիմարացած։

Արհամարհում է աղքատին և հեռու պահում. որպեսզի չհամարձակվի նրան տեսնելու և նրա հետ խոսելու։

Դռնապան է կարգում. զորքեր՝ պարսպի շուրջը. և այսպես ծանրանում է աղքատի վրա։

Այն մտքով չի անցկացնում, թե վաղը, երբ մեռնի, աղքատին կաղաչի, որ նրա գերեզմանը փորեն. և կաղաչի, որ տեսնեն նրան և կոխեն նրա գերեզմանը. և չեն երևում այն բաները, որ մարմնում են գործվում. որ աչքերով ենք տեսնում։

Իսկ հոգին ի՞նչ է լինելու. այն է, որ հայտնում է Ավետարանը. (մեծատունը մեռավ և բարձրացրեց իր աչքերը, մինչ տանջանքների մեջ էր. ) հեշտ կյանքի փոխարեն՝ տանջանքներ և չարչարանքներ. և լույսի փոխարեն՝ մութ և խավար. աչքերի լաց և ատամների կրճտոց. անուշ ըմպելիքի փոխարեն՝ ծարավի պապակում. և այլն նմանապես։

Արդ, սա է մեծատան վախճանը. դրա համար ասում է (մեծություն մի՛ տուր ինձ, որպեսզի չստեմ. և աղքատություն մի՛ տուր ինձ։)

Նմանապես և ակամա աղքատությունը վնասակար է մարդուն. մարմնավորում ամեն բանի կարոտ է և պակաս. ինչպես ասացինք, երկաթե լուծ է նրա վրա։

Նաև հոգևորում։

Նախ, որ մտքում միշտ վշտանում է իր կարիքների և կարոտությունների համար։

Երկրորդ, որ դժգոհում և դառնանում է սրտով և լեզվով։

Երրորդ, որ աղքատները միմյանց ատում են. քանզի աղքատները միմյանց բարեկամ չեն, ասում է։

Չորրորդ, որ աղքատությամբ զբաղվելով՝ անասնական միտք է ստանում. ո՛չ ժամերգությամբ և ո՛չ աղոթքով չի զբաղվում։

Հինգերորդ, որ կարիքների համար ագահում է և զրկում և գողանում. և երդվում և վնասում հոգին. ինչպես Գեեզին, որ արծաթի և զգեստների համար շտապեց Նեեմանի հետևից. և բերելով՝ պահեց և չասաց Եղիսեին։

Եվ երբ հարցրեց նրան, երդվեց և բորոտության վիճակվեց ազգից ազգ։

Այսպես Անանիան և Սափիրան իրենց աղքատ մտքով գողացան իրենց արտի գնից. և հարցնելիս ստեցին. այն էր երդվելը. և պատժվեցին առաքյալից։

Այսպես շատ որոգայթներ են լինում մեծությունից և աղքատությունից. դրա համար աղաչում է Աստծուն։

(Մեծություն և աղքատություն մի՛ տուր ինձ։)

*Նաև այստեղ պետք է իմանալ, որ մարմնի մեծությունը կրկնակի է։

Մեկը՝ բարի, և մյուսը՝ չար։

Եվ մարմնի աղքատությունը կրկնակի է. մեկը՝ բարի, և մյուսը՝ չար։

Բարի մեծությունն այն է, որ մեծության մեջ ակամա է լինում. որ թեպետ մարդուն մեծություն է պատահում, թե պատահմամբ, թե հայրենիքից, կամքով և հոժարությամբ աղքատ է լինում. այդպիսին մտքով ազատ է. ինչպես բարեպաշտ թագավորները՝ Կոստանդիանոսը. Թեոդոսը. և Դավիթ մարգարեն. որ իրեն աղքատ և տնանկ էր ասում։

Կա և այլ բարի մեծություն, երբ աղքատների և կարոտյալների կարիքների համար է բաշխում ունեցվածքը. ինչպես աղքատասեր Աբրահամը և հյուրընկալ Հոբը, որ որբերի և այրիների վերակացուն էր։

Այսպիսիները բարի մեծություններ են և Աստծու կամքով. քանզի (իմն է արծաթը և ոսկին. և ում կամենամ, նրան կտամ, ասում է. ) այսպիսին և՛ այս կյանքը, և՛ այն է ժառանգում։

Նաև կա բարի աղքատություն, որ կամավորն է. ինչպես Եղիսեինը, որ կամովին աղքատացավ. և եզների իր սեփական լծերը կերակուր տվեց մշակներին. և ընթացավ Եղիայի հետևից։

Եվ ինչպես առաքյալները թողեցին ամեն ինչ և գնացին Քրիստոսի հետևից. և ինչպես կամավոր աղքատները՝ Ալեքսիանոսը և Ղազարոսը, մեծատունների դռանն ընկած, և ուրիշներ։

Որի համար Տերն ասում է. (երանի հոգով աղքատներին։)

Կա և այլ կամավոր աղքատ. երբ աղքատություն է պատահում կամ ծնողներից, կամ զրկանքներից և ավազակներից, նա իր կամքով համբերում է իր հոգու համար. ո՛չ նեղսրտում է. ո՛չ դժգոհում. ո՛չ այլ փարթամության ցանկանում։

Այդպիսիները կամավոր աղքատներ են կոչվում և բարի են։

Այսպիսի մեծությունը և աղքատությունը բարի է. սրանց համար չի ասում (մեծություն և աղքատություն մի՛ տուր ինձ։)

Բայց կա մեծություն, որ չար է, երբ կամքով և հոժարությամբ է լինում. որ հափշտակում է, զրկում, ագահում, հավաքում, կուտակում և ամբարում. այդպիսին թեպետ ունեցվածքով փարթամ է, բայց մտքով աղքատ է և ծակ ու նեղ սրտով. և բարքով ագահ է և խիստ. սա չար է։

Նաև կա չար մեծություն, որ բազում չարիքների պատճառ է լինում. ուտում է և խմում և հեշտանում. ծուլանում, պոռնկանում, և այլն։

Սրանց մասին Դավիթ մարգարեն. (ահա մեղավորներն են, և նրանց հաջողվել է։)

Այս մեծությունը ցանկալի չէ. ըստ այն խոսքի. (եթե մեծություն էլ գա, ձեր սրտերը թող չհոժարվեն։)

Եվ առաքյալն ասում է. (մի՛ ցանկացիր մեծության. որպեսզի փորձության մեջ չընկնես։)

Այսպիսի մեծատունը հավաքելիս աշխատում է. պահելիս ցավում. և պակասելիս տրտմում և վշտանում։

Այսպիսի մեծատունը հույսը մեծության վրա է դնում, և ոչ թե Աստծու. որի համար առաքյալը գրում էր աշակերտին. (պատվե՛ր տուր աշխարհի մեծատուններին, որ չհուսան սնոտի մեծության վրա. այլ Աստծու։)

Այսպիսի մեծատուններին վա՛յ է ասում Տերը։

(Վա՜յ ձեզ՝ մեծատուններիդ. որովհետև ստացաք ձեր մխիթարությունը այս կյանքում։)

Եվ դարձյալ ասում է. (դժվարությամբ կմտնի մեծատունը երկնքի արքայությունը։)

Այսպիսի մեծության մասին, որ չար է, ասում է. (մեծություն մի՛ տուր ինձ։)

Նաև կա աղքատություն, որ չար է. որ ակամա է լինում. որ մտքով հոժարում է և ցանկանում փարթամանալ. ուտել, խմել և այլն։

Այսպիսին թեպետ մարմնով աղքատ է, հոգով աղքատ չէ. սա երանելի չէ. սա երկու կյանքից է զրկված. մարմնով՝ այստեղից. և հոգով՝ այնտեղից, ինչպես առաջ ցույց տրվեց։

Այսպիսի աղքատության մասին ասում է. (մի՛ տուր ինձ մեծություն և աղքատություն. ) քանզի երկուսն էլ չարաչար վնասակար են հոգուն։

Սա է երկրորդ գլուխը։

*Իսկ երրորդը, որ ասում է. (կշռի՛ր ինձ համար բավականը և արժանը։)

Ո՞րն է այն, որ բարի է. որի մեջ մեր միտքը հանգչում է անխռով խաղաղությամբ։

Այն է մեր բավականն ու արժանը. որի չափն ու սահմանն առաքյալն է դնում մեզ, առաքյալն է չափ և սահման դնում մեզ. (ունենք կերակուր և հագուստ. և դրանով բավականանանք։)

Եվ մեր Տերը սովորեցրեց խնդրել հացը օրեցօր։

Արդ, սրանով է բավականանում մեր բնությունը. քանզի կերակրով լցնում ենք քաղցը, որ սովից չմեռնենք. և դրանից ավելին չպատրաստել և չհոգալ օրվանից ավելի. և հագուստով ծածկել մեր մերկությունը. որ պահում է ամոթից և ցրտից և տոթից. և դրանից ավելի չունենալ երկու մարդու զգեստ. կամ մետաքսե և ոսկեգործ. քանզի դրանք ավելորդ և վայելչական են. և ավելին չար է և մեղք։

Նույնպես կերակուրը միայն հաց լինի և ջուր և հասարակ կերակուր, որ ձեռքի տակ պատահի. և ոչ ավելի՝ զանազան խորտիկներ. և զանազան և անուշահամ ըմպելիքներ. քանզի դրանք բոլորը չար են։

Եվ սա է կշիռը և հավասարը. և սրանցից դուրս՝ այս կողմ և այն կողմ հակվելը դեպի հակառակն է տանում. որքան սրանից ավելի լինի՝ փարթամություն է. և պակաս՝ աղքատություն։

Ուրեմն, երբ սա է բարի կշիռը, տես Աստծու խնամքը մեր ազգի վրա. որ հավասար կշռի մեջ է պահում. և ոչ թողնում է, որ ավելի հարստանա. և ոչ էլ, որ խիստ աղքատանա։

Դեռևս ամենուրեք գտնում են կերակուրը և զգեստը. և ինչ որ այս մարմնավորում պակաս է, հոգևոր կյանքում հատուցում է անանցանելի մեծությամբ։

Որ և բոլորիս առհասարակ արժանի թող անի հոգևոր մեծության և հավիտենական կյանքի մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը. որ կամովին (աղքատացավ մեզ համար, նա, որ մեծատուն էր. որպեսզի մենք նրա մեծությամբ ճոխանանք։)

Թող բաժին տա հիմա և հանդերձյալ կյանքում. հիմա՝ հույսով և խնդությամբ. և այնտեղ թող արժանացնի աղքատ սրբերի հետ ժառանգության բաժնին մեր Աստվածը. որին փառք և գոհություն հավիտյանս. ամեն։