Քարոզգիրք, որ կոչվում է Ամառան հատոր · 14/24

ԳԼՈՒԽ ՃԺԶ-ՃԻ

Նույնի քարոզը հայրապետների և առաջնորդների մասին, Տիրոջ խոսքի վրա։

(Ո՞վ է հավատարիմ և իմաստուն տնտեսը, որին Տերը կարգեց իր ծառաների վրա՝ նրանց կերակուր տալու։)

Ղուկ. 12. 42։

(Գլուխ ՃԺԶ)

Աստված բարի է և բարության աղբյուր. որից, բարերար կամքով առաջ գալով, գոյացրեց երկիրը և այն ամենը, որ դրանցում է։

Եվ հենց սա լինելով էակների արարչության պատճառը. քանզի բարի Աստծուց գոյացածները վայելում են նրա բարությունը աշխարհում. յուրաքանչյուրն իր կարգի և ընդունակության համեմատ՝ ավելի կամ պակաս հաղորդակից լինելով բարուն։

Ինչպես իմանալիների դասերը՝ ավելի. և նրանց հետ՝ բանականները։

Նրանցից հետո՝ զգայական տեսակները. և ապա՝ բույսերի և տունկերի աճումը։

Եվ վերջինը՝ անշունչ տարրերը, որոնք ունեն միայն գոյությունն ինքնին։

Իսկ բույսերն ու տունկերը ունեն տարրերի գոյությունը. և դրա վրա ավելացած՝ սնուցողականը. աճողականը. և ծնողականը։

Սնվելը անհատի պահպանության համար է. և ծնելը՝ տեսակի բազմացման համար. և աճելը՝ ենթակա մարմնի սնունդի համար։

Եվ զգայականը սրանց վրա ավելացնում է հինգ զգացողությունը՝ ներքին և արտաքին. և ներշնչական լինելը. և տեղից տեղ շարժվելը։

Իսկ բանական մարդը սրանց վրա ունի ինքնիշխան կամք և իմացում. ներքուստ տրամադրված բան և արտաբերված խոսք. լինելով բանական հոգի և զգայական մարմին։

Իսկ իմացական և իմանալի բնությունները՝ անմահ էություն լինելով, ինքնիշխան կամքով նախընտրել են արարչի պաշտամունքն ու սերը. ինչպես հայտնի է նրանց սահմանումից. անմարմին, անմահ էություն՝ Աստծու սպասավոր։

*Արդ՝ Արարիչ Աստված նրանց բնակության տուն և տեղ պատրաստեց վերին լուսեղեն երկինքը. և նրանց դրեց այնտեղ տնտես և միմյանց կարգավորող։

Եվ նրանց զանազանեց ինը դասերով՝ երեք երրյակով, կարգապետությամբ։

Առաջին. միջին. և վերջին։

Որոնցից առաջինն է. Աթոռները. Քերովբեները. և Սերովբեները. և նրանց առաջին քահանայապետությունները։

Եվ միջինը՝ Տերությունները. Զորությունները. և Իշխանությունները. և նրանց երկրորդ քահանայապետությունները։

Եվ վերջինը՝ Պետությունները. Հրեշտակապետները. և Հրեշտակները. և նրանց երրորդ քահանայապետությունները։

Եվ այսպես տնտեսում և առաջնորդում են միմյանց։

Քանզի առաջին քահանայապետությունները, որ են աթոռները, քերովբեները և սերովբեները, հավասարապատիվ են կարգով, գիտությամբ և իշխանությամբ. քանզի անմիջաբար ընդունում են աստվածային լուսափայլություններից. և անցկացնում են միջին դասերին՝ երկրորդ քահանայապետություններին։

Եվ նրանք, առաջիններից ընդունելով գիտությունը, տալիս են քահանայապետությունների վերջին դասերին։

Եվ այսպես նրանց տնտեսությունը հասկացվում է երեք եղանակով։

Նախ՝ երկնայինների բոլոր դասերի առաջին տնտեսները առաջին քահանայապետություններն են. աթոռները, սերովբեները և քերովբեները, ինչպես ցույց տրվեց։

Երկրորդ տնտեսները երեք դասերից մեկի քահանայապետություններն են. ինչպես տերությունները՝ զորությունների և իշխանությունների. և պետությունները՝ հրեշտակապետների և հրեշտակների։

Երրորդ՝ տնտեսներ և առաջնորդներ են. ինչպես Միքայելը՝ հրեշտակապետների. և Գաբրիելը՝ հրեշտակների. այդպես և մյուսներն ամենքը. այս երեք եղանակով է հասկացվում երկնային նահապետությունների տնտեսությունն իրենց դասերում։

Կա և տնտեսության ու խնամակալության չորրորդ եղանակ՝ այլ արարածների. երկնքի և երկրի և մարդկային ազգի. բազմատեսակ և զանազան պահպանությամբ և առաջնորդությամբ՝ ազգի և ցեղի. թագավորների և ժողովուրդների, և յուրաքանչյուր մարդու. ինչպես որ՝ (հեթանոսների սահմանները կարգեց Աստծու հրեշտակների թվի համեմատ։)

Սրանք են վերին և իմանալի աշխարհի տնտեսները՝ կարգված իրենց մեջ և ուրիշների վրա, ինչպես ցույց տրվեց։

*Դարձյալ՝ չորս տարրերից Աստված կազմեց երկրորդ աշխարհը և զգալի տունը. երկինքը՝ որպես առաստաղ. երկիրը՝ հատակ։

Լուսատուները վառեց որպես ճրագ. և այլ մարմնական բարիքներ՝ պետքերը վայելելու համար։

Եվ մարդուն ստեղծեց հողից՝ իր պատկերով. և նրան դրեց դրախտի բարձր, պատվական և անմահ տեղում։

Տեր և իշխան կարգելով բոլոր զգալիների վրա. ինչպես ասում է Գիրքը. (ամեն ինչ հնազանդ դարձրիր նրա ոտքերի տակ՝ ոչխարներին և արջառներին՝ և ձկներին և թռչուններին։)

Եվ նրան տնտես կարգեց դրախտի մեջ (այն մշակելու և պահելու։)

Դարձյալ, երբ մարդը՝ Ադամը, դրախտի տնտեսությունը չպահեց, ընկավ փառքից և դատապարտվեց. Աստված կամեցավ նրա համար տուն շինել՝ եկեղեցին. և սրա մեջ կարգել տնտես և առաջնորդ, հովիվ և եկեղեցու մանուկների խնամող։

Եվ այս կարգավորության համար նախ տնտես և առաջնորդ դրեց հին Իսրայելի մարգարեներին. ինչպես Մովսեսին և մյուսներին։

Նա ժողովրդին հանեց Եգիպտոսից և առաջնորդեց անապատում. և մնացածը՝ ըստ կարգի։

Կարգեց դատավորներ. թագավորներ. քահանաներ. և նրանց կարգավորեց ըստ հին օրենքի ստվերի և օրինակի։

Մինչև որ Աստծու միածին Որդին՝ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը, հայտնվեց մարմնով. և շինեց նոր եկեղեցին հավատի վեմի վրա՝ անշարժ կառուցմամբ. որի մասին ասաց Պետրոսին. (դու վեմ ես, և այդ վեմի վրա պիտի շինեմ իմ եկեղեցին. և դժոխքի դռները նրան չպիտի հաղթահարեն։)

Եվ եկեղեցու այս տան համար տնտես կարգեց նախ սուրբ առաքյալների գունդը. և նրանց հետևող աշակերտներին. որպեսզի նրանք կարգավորեն տիեզերքի ծագերում եղած եկեղեցիները՝ հաստատելով Սուրբ Երրորդության՝ Հոր և Որդու և Սուրբ Հոգու ճշմարիտ հավատի մեջ։

Եվ նրանցից հետո հայրապետներն ու վարդապետները կարգվեցին սուրբ եկեղեցու այս տան տնտեսներ և առաջնորդներ. ինչպես ասում է առաքյալը. (որոնց Աստված դրեց եկեղեցում՝ սրանք են. նախ՝ առաքյալներին. երկրորդ՝ մարգարեներին. երրորդ՝ վարդապետներին։)

Քանզի նախ առաքյալներն էին՝ մարդացած Բանի ականջալուրներն ու ականատեսները։

Եվ երկրորդ մարգարեներն էին՝ ստվերի և հեռավոր պատմությունների համար։

Եվ երրորդ՝ վարդապետները՝ նրանց խոսքերի մեկնության և թարգմանության համար։

Արդ՝ սրանք են այժմ եկեղեցու մեջ կարգված տնտեսները. հայրապետներ. վարդապետներ. քահանաներ. և ուրիշներ։

Որոնց մասին ասում է Տերը։

(Ո՞վ է հավատարիմ և իմաստուն տնտեսը. որին Տերը կարգեց իր ծառաների վրա՝ ժամանակին կերակուր տալու։)

Հավատարիմ բառը հասկացվում է չորս եղանակով։

Նախ՝ հավանականը՝ հավատի դավանության կերպով. ինչպես որ՝ (պետք է հավատալ, թե Աստված կա։)

Երրորդ՝ ճշմարտության իմաստով. ինչպես որ՝ (հավատարիմ է Տեր Աստված իր խոսքերում։)

Երրորդ՝ հնազանդության իմաստով. ինչպես որ՝ (Հիսուս հավատարիմ է իրեն արարողին։)

Չորրորդ՝ միամտության իմաստով. ինչպես Մովսեսը հավատարիմ էր Աստծուն։

Որով և այստեղ հավատարիմ և իմաստուն տնտես է կոչում՝ միամիտ և հնազանդ սպասավորության համար։

Եվ երկու բանով է երևում տնտեսի միամտությունը։

Նախ՝ իր Տիրոջ ունեցվածքը իզուր չվատնել. կամ չգողանալ և չկորցնել։

Երկրորդ՝ տանտիրոջ կամքով գործել և բաշխել առատորեն։

Նույնպես և առաջնորդները տնտես են կարգված Աստծու խոսքի և իշխանությունների վրա։

Նախ՝ պետք է իզուր չկորցնեն և չգողանան ծուլությամբ. ինչպես չար և վատ ծառան՝ (որ վերցրեց մեկ քանքարը և թաքցրեց ծուլության թաշկինակի մեջ. ) դրա համար պատիժ ստացավ։

Երկրորդ՝ պետք է նույնի կամքով բոլորին հավասարապես կերակրեն ժամանակին՝ առանց նախանձի. և շնորհները բաշխեն յուրաքանչյուրի կարգի համեմատ՝ առանց աչառության։

(Այն ժամանակ երանի է այն ծառային, որ այդպես է անում. քանզի երկնքի արքայության մեջ նրան կարգում է իր ամբողջ ունեցվածքի վրա։)

Իսկ եթե չար բան է խորհում իր սրտում և ասում. (Իմ տերը ուշանում է գալու. և սկսում է ծեծել ծառաներին. ուտում է և խմում, գալիս է ծառայի Տերը և պատժում նրան։)

Իսկ թե ինչպե՞ս կամ ինչո՞ւ է պատժում. իմաստուն առակախոսը գրում է ըստ կարգի։

(Հանի՛ր նրա հանդերձը. քանզի երաշխավոր եղավ օտարի համար։)

Երաշխավոր լինելը տեր կանգնելն է. ինչպես նրանք, որ բարձրանում են իշխանության պատվին. թե՛ հոգևոր, և թե՛ մարմնավոր։

Այսինքն՝ քահանայության. վարդապետության. եպիսկոպոսության. և այլն. սրանք նստում են որպես ուրիշների փրկության տեր. թե՛ կամքով, և թե՛ հարկով են հրավիրվում աստիճանի. դրա համար ենք Տեր կոչում. այսինքն՝ ուրիշների դիտապան և երաշխավոր. ինչպես որ՝ (դիտապան կարգեցի քեզ. և նրա արյունը քո ձեռքից պիտի պահանջեմ։)

Արդ՝ տեր են. թե՛ աշխարհի թագավորը. թե՛ գավառի իշխանը. թե՛ գյուղի առաջնորդը։

Նույնպես քահանան տեր է ժողովրդի. վարդապետները՝ աշակերտների. կաթողիկոսը՝ ամբողջ ազգի. եթե Տիրոջ կամքով իրենց հանձնված հոտը ընծայում են Աստծուն։

Նրանց կերակրելով դալար վայրում. այսինքն՝ սրբության հոգևոր կերակրով։

Եվ սնուցելով հանգստի ջրի մոտ. այսինքն՝ նրանց խմեցնելով աստվածային իմաստության ջրով։

Մեղքերով հիվանդներին բժշկել։

Ով կաղ է և ծույլ առաքինության ընթացքում, դեղ դնել։

Ով մտքով կույր է՝ լուսավորել։

Ով անլսող է՝ ականջին քարոզել։

Ով համր է՝ Աստծուն աղոթել սովորեցնել։

ով ձեռքով կարկամած է աղքատներին տալու և Աստծուց խնդրելու համար՝ շարժել։

Ով բորոտություն ունի՝ մարմնական մեղքերը սրբել։

Ով խորհրդով է տկարացել՝ առողջացնել. և մյուսներին նույնպես։

(Երեխաներին կաթ սնել. և կատարյալներին՝ հաստատուն կերակուր։)

Մոլորվածներին դարձի բերել. և առջևից գնալ բարիքների մեջ. թշնամու՝ սատանայի դեմ կռվել։

Մեղքը, որ գողությամբ է մտնում, բռնել և կործանել։

Հերձվածողների գայլերի դասերին Քրիստոսի հոտից հալածել։

որոնց մասին Տերն ասում է, թե՝ (ոչխարների հանդերձներով հափշտակող գայլեր են։)

Այսինքն՝ հերձվածողը քահանաների նույն կերպարանքն ու ձևն ունի՝ և Սուրբ Գրքից է խոսում. բայց նենգավոր է շրթունքներով. (քանզի օրհնությամբ և քաղցրախոսությամբ խաբում են մարդկանց։)

Եվ ինչպես սատանան կերպարանափոխվում է լույսի հրեշտակի. և տանում է դժոխքի խավարը. նույնպես և նրանք բարեպաշտի կերպարանք ունեն. և ամբարշտություն են սովորեցնում։

Եվ ամբարիշտ է կոչվում անհավատը և անաստվածը. ինչպես կռապաշտը. նույնպես և հերձվածողն է ամբարիշտ և անհավատ և անաստված կոչվում։

Եվ ինչպես կռապաշտության մեղքը ծանր է բոլոր մեղքերից. որից հայտնի է, որ բոլոր մեղքերը, ինչ էլ որ գործեին մարդիկ, զանազան պատարագների միջոցով քավում էին. ինչպես հայտնի է Մովսեսի գրքերից։

Իսկ կռապաշտության մեղքը դրանցով չքավվեց, մինչև որ Աստծու միածին Բանը մարդ եղավ. և մարմնով պատարագվեց խաչի սեղանին. և ապա քավեց կռապաշտության մեղքը։

Այդպես էլ հերձվածողների մեղքը անթողլի քարոզեց մեր Տերը՝ ասելով. (ով որ խոսք ասի մարդու Որդու դեմ՝ նրան պիտի ներվի. բայց ով որ Սուրբ Հոգուն հայհոյի՝ նրան չպիտի ներվի. ո՛չ այստեղ. և ո՛չ հանդերձյալում։)

Եվ սա ինչո՞ւ կամ ինչպե՞ս. այսինքն՝ ամեն մեղք, որ զղջում ունի, թողություն ունի. բայց հերձվածողը զղջում չունի. և սա է պատճառը. քանզի ամեն մեղավոր իրեն հանցավոր է համարում. դրա համար զղջում է։

Իսկ հերետիկոսը իր հպարտության պատճառով իրեն ճշմարիտ և ուղիղ է կարծում. դրա համար չի զղջում. և քանի որ զղջում չունի, թողություն չունի։

Այլև, ինչպես կռապաշտների մեղքը Աստծու էության և փառքի դեմ է. քանզի Աստծուց զրկում են անունը և փառքը. և մատուցում են կուռքերին։

Նույնպես և հերձվածողի մեղքը Աստծու էության և փառքի դեմ է. ինչպես Արիոսինը. Մակեդոնինը և Նեստորինը։

Քանզի մեկը Որդուն արարած է ասում. և մյուսը Հոգուն՝ սպասավոր։

Նեստորը և քաղկեդոնականները բաժանում են Բանը մարմնից. և Քրիստոսին հասարակ մարդ են ասում. և բաժանում են բնությունները և փառքերը և կամքերը. որպեսզի, ըստ նրանց ասածի, Քրիստոսը ճշմարիտ Աստված չլինի. այլ սուտ և միայն կոչումով։

Արդ՝ այսպիսի չար վնաս է հերձվածողի մեղքը. քանզի ամեն մարդ, ինչ էլ որ գործի՝ գողը, շնացողը, մարդասպանը և այլն, իր դեմ է մեղանչում. իսկ սա՝ Աստծու դեմ, ինչպես ասում է մարգարեն. (իրենց բերանները երկինք դրեցին. և իրենց լեզուները երկրի վրայով էին քարշ տալիս. ) այսինքն՝ Քրիստոսի տնօրինության դեմ։

Եվ ինչպես նրանք, որ մահվան դեղ են պատրաստում, խառնում են շարբաթի մեջ և ամբողջ շրթունքները մեղրով օծում. որպեսզի քաղցր լինի խմելիս. և մահ գործի որովայնում։

Նույնպես և նրանց խոսքերը քաղցրախաբ են. և խաբելով կորցնում են մարդկանց հոգիները։

Որոնց մասին ասում է Առակը. (պոռնիկ կնոջ շրթունքներից մեղր է կաթում. և վախճանը լեղուց դառն է. և դժոխքի հատակին է նայում։)

Պոռնիկ կին են հասկացվում հերձվածողները. քանզի ինչպես մարմնի պոռնկությունն է՝ թողնել օրինավոր անկողինը. և օտարների հետևից ընթանալ։

Նույնպես էլ հոգու պոռնկություն է՝ թողնել ճշմարիտ գիտությունը. և ուղղափառ հավատը. և օտարների հետևից ընթանալ։

Այսպիսին շնացավ հավատով և մտքով. ինչպես ասում է Գիրքը. (շնանում էր Երուսաղեմը, և պոռնկանում էր Սամարիան փայտի և քարի հետ։)

Այսինքն՝ նրանք, որ թողեցին ճշմարիտ Աստծուն. և երկրպագում են քարին և փայտին։

Նույնպես և նրանց խոսքերը քաղցրախաբ են. և համոզվում են անփորձներն ու տխմարները. ինչպես երիտասարդները խաբվում են պոռնիկների պաճուճված դեմքերով. բայց վախճանը լեղուց ավելի դառն է. և բռնվածներին դժոխքի հատակն է նայեցնում։

Այսպես, եթե ով բարի հովվությամբ խնամում է ժողովրդին, և պահում է չար գազաններից, և կերակրում է նրանց, ինչպես ցույց տրվեց, (այն ժամանակ երանելի են այն ծառաները։)

Քանզի քահանաները կրկնակի պատվի կարժանանան. մեկը՝ իրենց գործերի համար. և մյուսը՝ այն ժողովրդի համար, որին առաջնորդեցին. այսինքն՝ որ (նրանց կբազմեցնի արքայության մեջ, և անցնելով նրանց կսպասավորի։

Իսկ եթե չար ծառան մտքում ասի, իմ Տերը ուշանում է գալու։)

Տիրոջ գալուստը կրկնակի է հասկացվում։

Առաջին գալուստը՝ մահվամբ։

Երկրորդը՝ հարությամբ։

Մահը հանում է մարմնի կյանքից. և հարությունը հանում է մարմնի մահից. մահը տանում է դատաստանի դռները. և հարությունը՝ հատուցման վճռին։

Եվ այս երկու գալուստները չարերին և մեղավորներին ուշ և հեռու են թվում. և հանցավորների համար դժվար է հիշելը. քանզի դատաստանի և պատժի են ընթանում։

Իսկ սրբերին և արդարներին մոտ և դռան առաջ է թվում. և հոժարությամբ են մահվան գնում՝ որպես Քրիստոսի առաջ և հանգստի. և մարմնի չարչարանքներից ազատվելու։

Իսկ հեշտասերներին ուշ է թվում. (և սկսում է ծեծել ծառաներին և աղախիններին. ուտում և խմում է հարբեցողների հետ։)

Եվ սա է ծառաներին ծեծելը. որ զրկում է, հափշտակում, տուգանում, ծեծում, անիծում. ոչ թե Աստծու օրենքի համար, այլ ունեցվածքի և պատվի և փառքի ագահության համար։

Եվ ունեցվածքը, որ հավաքում է, ոչ աղքատների և կարոտյալների պետքերի համար, կամ եկեղեցու և միաբանների, այլ միայն իր պետքի համար. և դրանով ուտում և խմում է. և չարիքների նյութ է դարձնում։

Քանզի նույն ինքը՝ արծաթն ու ոսկին, թեկուզ և իրավամբ է հավաքում, սնոտի է և ունայն. քանզի մնացական չէ՝ այլ անցավոր։

Իսկ երբ ստությամբ և անիրավությամբ է հավաքում և մեղքի գործերի մեջ վատնում, դառնում է կրկնակի և եռակի չար։

Նախ՝ որ նյութը սնոտի է։

Երկրորդ՝ որ ստությամբ է հավաքում։

Երրորդ՝ որ սուտ գործի մեջ է գործածում։

Այս բոլոր ստերը հորից՝ սատանայից են լինում. և գործակից է ստության հոր հետ։

Դրա համար նրա հետ մտնում է հավիտենական տանջանքների մեջ, (որ պատրաստված է սատանայի և նրա հրեշտակների համար։)

Ինչպես ասում է Սողոմոնը. (ով ստությամբ է գանձեր հավաքում՝ մահվան որոգայթն է ընկնում։)

Այս է հրամայում Տերը. (ծեծում է ծառաներին՝ ուտում և խմում է հարբեցողների հետ. Տերը գալիս է անսպասելի ժամին. ) քանզի մահվան գալը և դատաստանի օրը անհայտ է. և հանկարծակի է պատահում։

Որը մի այլ տեղ գողի է նմանեցնում. (եթե չգիտեք, թե որ ժամին է գողը գալիս. ) որ մահն է. քանզի գողը հանկարծակի է մտնում տուն և գողանում ունեցվածքը։

Նույնպես և մահը հանկարծակի է գալիս. և հանում է հոգին, որ ավելի պատվական է, քան ամեն ունեցվածք։

(Քանզի որոգայթի պես է հասնում մարդու վրա, ասում է։)

Քանզի որոգայթը հանկարծակի է պատահում մարդուն. նույնպես և մահը և Քրիստոսի գալուստը դատաստանին։

(Եվ ինչպես Նոյի օրերում ուտում էին և խմում. մինչև որ ջրհեղեղը եկավ և կորցրեց բոլորին. նույնպես էլ մարդու Որդու գալուստը հանկարծակի կլինի) և կկորցնի բոլոր անարժաններին։

Դրա համար ասում է՝ (ծառայի Տերը հանկարծակի է գալիս՝ և նրան մեջտեղից կտրում։)

Վա՜յ և եղո՜ւկ հազար բերանով իմ մտքին, իմ, և լսելիքներին. (մեջտեղից կտրում է, ասում է. և նրա բաժինը անհավատների հետ կդնի։)

Ի՞նչ է մեջտեղից կտրելը։

Երեք կերպով է։

Նախ՝ այն, (որ Աստծու խոսքը ավելի հատու է, քան ամեն երկսայրի սուր. և կտրում և սպանում է հոգին և մարմինը. ոսկորները և հոդերը. և ծուծը, ըստ առաքյալի։)

Ինչպես որ նա ծեծելով և անիծելով հափշտակեց ուրիշների ունեցվածքը. նույնպես և նա կտրվում և անիծվում է Աստծու խոսքով։

և նրա բաժինը կեղծավորների հետ է դրվում։

Կեղծավորները նրանք են, որ ունեն քահանայության ձևը և իշխանությունը. և չունեն սրբության գործը։

Երկրորդ՝ մեջտեղից կտրելն այն է, որ բոլոր շնորհները բաժանում է նրանից. գիտությունը, քահանայությունը, վարդապետությունը, հավատը, կրոնը, բարի գործերը, պատիվը, փառքը, և մնացած ամեն ինչ զատում է նրանից. և նրան մատնում է հավիտենական տանջանքների. ինչպես այն, որ ասում է. (վերցրե՛ք դրանից քանքարը. և այդ անպիտան ծառային հանե՛ք արտաքին խավարը։)

Երրորդ՝ մեջտեղից կտրելն այն է. այսինքն՝ աջակողմյան դասերից. ընտրյալ սրբերից և Աստծու հրեշտակներից. և այն ժողովրդից, որին զրկեց։

Եվ բաժանում է արքայությունից և ձախակողմյան դասերում՝ զրկողների և սատանայի չարերի հետ, մատնում է կրակին։

Ինչպես այն մեկին, որ հարսանյաց հանդերձ չուներ, ասում է. (կապե՛ք դրա ձեռքերն ու ոտքերը. և հանե՛ք արտաքին խավարը։)

Սա է իմաստունի ասածը։

(Հանի՛ր նրա հանդերձը. քանզի երաշխավոր եղավ օտարների համար։)

Եվ թող որ երաշխավոր եղավ. ինչո՞ւ են նրանից կողոպտում նրա շնորհների հանդերձները։

Պատճառն ավելացնում է, թե՝ (հյուրընկալության մեջ գրավ վերցրեց նրանցից։)

Եվ հայտնի է, որ այս խոսքը մարմնավոր երաշխավորի մասին չէ. քանզի կարգավոր է, որ երաշխավորը, որ տեր է կանգնել մարդու համար, նրանից գրավ վերցնի, որպեսզի հավատարիմ մնա։

Այլ մեզ՝ քահանաներիս է ակնարկում. քանզի մենք հյուր և պանդուխտ և օտար ենք եկել այս կյանք. և այստեղ գրավ ենք վերցնում ժողովրդից, որին երաշխավորության առանք։

Եվ ո՞րն է գրավ վերցնելը. այսինքն՝ որ նրանցից արծաթ և ոսկի ենք հավաքում. իբր թե սա մեր իրավունքն է. և փառք և պատիվ նրանցից. և իշխանություն նրանց վրա։

Այսինքն՝ մենք, որ վերցնում ենք գրավը, և նրանց անտեսում ենք. ինչպես մի այլ տեղ ասում է մարգարեի միջոցով։

(Իմ ժողովրդի հովիվները կաթն են ուտում. բուրդն են հագնում. և նրանց կոտրվածքի մասին հոգ չեն տանում. ) ինչպես ավելի առաջ ցույց տրվեց։

Նույնպես և Դավիթն է ասում. (որոնք ուտում էին իմ ժողովրդին՝ ինչպես հաց ուտելիս։

և Աստծուն չկանչեցին։)

Ահա դրա համար Քրիստոսի ատյանի առաջ մերկանում են պատվից և գրավից. և արդար դատավորը պահանջում է հաշիվը։

Եվ երբ այստեղ մարմնով և աղոթքներով չեն հատուցել, այնտեղ տուժում են հավիտենական կրակում, որ անել բանտ է. և անվճար պատուհաս։

(Քանզի ստության հացը քաղցր թվաց նրան. և նրա բերանը լցվեց կոպիճով։)

Ստության հացը զրկանքներով և անիրավությամբ եղածն է, ինչպես ասացինք։

Այլև սնոտի հաց են ուտում նրանք, ովքեր բերանը բացել են դեպի աշխարհի զբաղմունքներն ու հոգսերը. և մարմնավոր փառքը, որ սնոտի է և ունայն. ինչպես ասում է Ժողովողը. (ունայնություն ունայնությանց. ամեն ինչ ունայն է։)

Իսկ հոգևոր հացից, որ առաքինության գործն է, և խմելիքից, որ գիտության իմաստն է, սոված և ծարավ են մնացել. ինչպես ասում էր մարգարեի միջոցով։

(Ձեզ պիտի տամ՝ ոչ հացի սով և ջրի ծարավ, այլ Աստծու խոսքը լսելու սով։)

Եվ նախ ասում է՝ նրա բերանը կլցվի կոպիճով. ) այսինքն՝ հոգևոր և ճշմարիտ կերակրից սոված են. և կոպիճով են լցված և հագեցած։

Քանզի այս մարմնավոր և երևելի փառքն ու մեծությունը հոգևոր և իմանալի փառքի համեմատ կոպիճների և թեփի պես են և ավելորդ։

Այդպիսիներին շատ անգամ տալիս է և չի արգելում երևելի և մարմնավոր հաջողություններն ու մեծությունները։

Եվ նրանք ուտում և խմում են. և պարարտանում են փափկությամբ. և մեղքերի մեջ հեշտացած՝ անգետ են մնում գործերի հատուցմանը։

Եվ չեն հասկանում. որ թեպետ մենք անգիտությամբ ենք գործում մեղքերը, պատիժը գիտությամբ է գալիս մեզ վրա։

Եվ թեպետ այժմ կամովին ենք մեղանչում, ակամա պիտի մատնվենք տանջանքների։

Ինչպես մեծատունը, որ ուտում և խմում էր աշխարհում անհոգ. և տեսավ իրեն այստեղից՝ (բարձրացրեց իր աչքերը. և տեսավ իրեն կրակի տապի մեջ։)

Դրա համար վայ և եղուկ ասաց մեծատուններին, որոնք... վայ և եղուկ ասաց մեծատուններին, որոնք այս կյանքում փափկանում են. (վա՜յ ձեզ, մեծատուններ. քանզի ստացաք ձեր մխիթարությունը. վա՜յ ձեզ, որ այժմ հագեցած եք, քանզի պիտի քաղցեք։

Վա՜յ ձեզ, որ ծիծաղում եք. քանզի պիտի լաք, և այլն։)

Եվ եթե մեծատուններն իրենց ունեցվածքով են հագենում. ապա որքա՞ն ավելի քահանաներն ու առաջնորդները, որոնք ուրիշների ունեցվածքով և զրկանքներով են փափկանում և հարբում։

Քանզի չորս պատճառով քահանաների հանցանքն ավելի մեծ է, քան ժողովրդինը։

Նախ՝ որ ժողովուրդը միայն իր մեղքերի համար է տանջվում. իսկ քահանան՝ իր համար և շատերի համար, թե՛ շատ, և թե՛ քիչ. (քանզի ում շատ տրվեց՝ շատ պիտի պահանջվի, ըստ Տիրոջ։)

Երկրորդ՝ քահանան պետք է բարին սովորեցնի և միշտ խրատի ժողովրդին. և եթե դա չի անում և ծուլանում է, և չարն է անում և նրանց սովորեցնում, և գայթակղվում են, նրանց մեղքերի պատճառ է լինում. (քանզի վա՜յ նրան, ով գայթակղեցնում է մեկին. լավ էր նրա համար ծովում խեղդվել, քան թե գայթակղեցնել։)

Երրորդ՝ քահանաները ժողովրդի մուտքերն են ուտում. պետք է դա վճարեն. ինչպես ասում է օրենքը. (իմ ժողովրդի մեղքերը պիտի ուտեն քահանաները. և պիտի քավեն նրանց համար։)

Արդ՝ ով ուտում է մեղքերը և չի քավում աղոթքներով և սրբությամբ, պարտական է նրանց մեղքերին։

Չորրորդ՝ քանզի քահանան գիտի օրենքը. և մեղքերի ծանրությունը. և հավիտենական տանջանքները։

Դրա համար ավելի է տանջվում, քան աշխարհականը, որ նրանից է սովորում Աստծու օրենքն ու կամքը։

Դրա համար ասում է Տերը. (ով գիտի և գործում է գանի արժանի բան, շատ գան պիտի ուտի) քան նա, ով չգիտի և գործում է։

Ուրեմն քառապատիկ հանցանքներով առաջնորդների տանջանքն ավելի է, քան ժողովրդինը։

Եվ այսպես մեղք է դրվում մեղքի վրա. այսինքն՝ ժողովրդի մեղքերը քահանաների վրա. (որպեսզի չմտնեն Աստծու արքայությունը, ասում է մարգարեն։)

Եվ արդ՝ ի՞նչ անենք մենք՝ առաջնորդներս. քանզի պատիժն այսպիսի ահավոր և մեծ է. և մենք չենք կարող թողնել գործը, ի՞նչ լինենք։

Սրան ասում ենք, որ քահանաների հասն ու իրավունքը մեղք չեն. այլ սրբություն, երբ քահանայի գործն ունեն։

Նախ՝ որ Աստծու հրամանով է դրված. ինչպես ասաց Մովսեսին օրենքում. (տալ հասը և իրավունքը քահանաներին՝ Ահարոնին և նրա որդիներին։)

Երկրորդ՝ որ քահանաներն իրենց բաժինը վերցնում են Աստծուն նվիրվածից և ոչ թե մարդուց. և ամեն ոք Աստծուն է տալիս և ոչ թե մարդուն։

Երրորդ պատճառը՝ որ քահանայի սիրտը երկրորդ սեղան է. և ինչպես ողջակեզների սեղանը սրբում է պատարագը, այնպես էլ սա՝ պատարագների նվերները։

Չորրորդ, հայտնի է՝ որ Աստծու նվերը սրբություն է. և ով մոտենում է դրան, սրբվում է։

Հինգերորդ՝ քանզի ասում է. (իմ ժողովրդի մեղքերը պիտի ուտեն քահանաները. և պիտի քավեն նրանց համար. ) քանզի ինչպես ստամոքսը հալեցնում է կերակուրը. նույնպես և քահանան՝ մեղքերը։

Վեցերորդ՝ քահանայապետի ճակատին գրված թիթեղը ցույց էր տալիս Տիրոջ սրբությունը նվիրելը. քանզի քահանայի նվերը սրբությունն է. և ճակատին բաց երես ունի։

Նույնպես և քահանայապետի գլխի խույրը, այն, որ վերևից երկճյուղ է։

Նախ՝ նշանակում է Հին և Նոր կտակարաններին սպասավորելը։

Երկրորդ՝ նշանակում է, որ ժողովրդի հոգու և մարմնի վրա իշխանություն ունի. քանզի հատկապես հոգու վրա է իշխում և առաջնորդում. և պատեհաբար՝ մարմնի վրա. քանզի պատժում և տուգանում է և այլն։

Երրորդ՝ նշանակում է տեսական և գործնական իմաստությամբ մտքով դեպի վեր՝ առ Աստված բարձրանալը։

Իսկ ոսկին և պատվական քարերը՝ հոգևոր և մարմնավոր առաքինությունների զարդերն են. որոնք կրում է իր վրա. և այդպես վայելչանում է Աստծու առաջ և մարդկանց առաջ։

Իսկ ներքևից կախված նուրբ, դեպի վար խոնարհված թաշկինակները ցույց են տալիս քահանաների գութը և ժողովրդի հետ վշտակից լինելը՝ նույն տեսական և գործնական իմաստությամբ. քանզի ինչ որ խոսքով է սովորեցնում՝ գործով էլ անի բոլոր քարոզածները. և այն ժամանակ նմանվում է Քրիստոսին (որ անում էր և սովորեցնում։)

Նույնն էր ցույց տալիս և քահանաների գլխարկը. և աբեղաների գլխին դրված վեղարը։

Նախ՝ որ զգայարանների ծածկույթ է յուրաքանչյուր վատթար գործից. քանզի աշխարհից զսպում է աչքերը և լսելիքները և մյուսները։

Երկրորդ՝ վերին ծայրը նշանակում է տեսական միտքը և խորհուրդները միշտ գերբարձր պահել առ Աստված. (վերինը խորհելով միշտ առ Աստված. (վերինը խորհելով, ուր Քրիստոս նստած է Աստծու աջ կողմում, ինչպես ասում է առաքյալը։)

Եվ ներքինը՝ լայնացած, դեպի վար խոնարհված՝ և թիկունքը պատած, գործնական առաքինությունն է, որով ինքն ամրանում է չարից. և հաստատում է ժողովրդին։

Իսկ ուրարների գույնը, որ թուխ է, ապաշխարության տխրությունն է և այս կյանքի սուգը։

Այլև խավարատեսակ լինելը նշանակում է բազմությանը ծածուկ և անհայտ խորհուրդը. ինչպես Աստծու մասին է ասվում. (խավարը դրեց իր ծածկույթը. ) որ եղածների անգիտությունն է նրա մասին։

Եվ այսպես հին օրենքում քահանաների նվերը սրբություն է և արդարություն. երբ քահանան կատարում է ըստ կարգի և օրենքի։

Նույնպես և նորում Տերը հրամայում է. (մշակն արժանի է իր կերակրին։)

Եվ (ում մեջ հոգևորն են սերմանում, մարմնավորն են հնձում, ինչպես ասում է առաքյալը։)

Եվ դարձյալ՝ (երեցները կրկնակի պատվի արժանի թող լինեն. ) այստեղ՝ հասը. և այնտեղ՝ հավիտենական կյանքը։

Քանզի քահանաների գործը կրկնակի է. նախ՝ մարդուց մեղքերը սրբել. և ապա մարդուն ընծայել Աստծուն։

Եվ սա ցույց է տալիս այն, որ հին քահանաները նախ մորթը հանում էին. և ապա պատարագում սեղանի վրա։

Սա նրանց համար է, ովքեր սրբությամբ են պահում քահանայությունը. քանզի կրկնակի, մանավանդ թե քառակի պատվի պիտի արժանանան։

Պիտի վարձատրվեն։

Երկրորդ՝ նրանք, որ բարին են խրատում և սովորեցնում ժողովրդին։

Երրորդ՝ որ ժողովրդի մեղքերն են քավում. և Աստծուն ընծայում ժողովուրդ և արքայության բաժին։

Չորրորդ՝ որ գիտությամբ են գործում բարին։

. և նրանց հույսը հաստատուն է. դրա համար քառակի վարձ են ստանում Քրիստոսից. որ արդար դատավորն է։

Իսկ թե ինչպես է պետք սրբությամբ և իրավամբ հովվել ժողովրդին։

Նախ ասում ենք, որ իրավունքների ամբողջ հասը պետք է իրավամբ և արդարությամբ պահանջել. և իրավունքի մեջ չխառնել անիրավություն, զրկանք և հափշտակություն. կամ ծեծ և անեծք և այլն։

Երկրորդ՝ որ երբ արդարությամբ է հավաքում հասը և իրավունքները՝ նույնպես և արդարությամբ բաշխի. այսինքն՝ տնանկների և աղքատների. որբերի և այրիների պետքերի համար. ինչպես կանոններում է գրված։

Այլև վճարել հասարակության և եկեղեցու և կաթողիկոսի պետքերը։

Եվ պետք չէ արդարությամբ հավաքել և անիրավությամբ ծախսել իր փառքի և մարմնի համար և չարիք գործել. կամ այլազգիներին կաշառք տալ և եկեղեցին վնասի մատնել իր ախտի համար։

Կամ Աստծու շնորհները, որ պետք է ձրի բաշխել, չվաճառել և չծախել դրամով, և դրանով հոգին չկորցնել։

Երրորդ՝ սրանից բացի, հոգ տանել իր անձի համար և տեր կանգնել ժողովրդին. միշտ աղոթքներով Աստծուն հաշտեցնել նրանց հետ. և ցավել նրանց մեղքերի համար։

Ինչպես գլուխն է կրում բոլոր անդամների ցավերը. նույնպես և առաջնորդը՝ ժողովրդինը. ըստ առաքյալի. (ո՞վ է հիվանդանում, և ես չեմ հիվանդանում. ո՞վ է գայթակղվում, և ես չեմ այրվում։)

Այլև աղոթել ճանապարհորդների համար, որ խաղաղությամբ վերադառնան. և այդպես՝ բոլոր մարդկանց համար։

Մանավանդ ննջեցյալների համար. քանզի քահանան հոգիների հայր է. առավել պետք է ցավի վախճանվածների համար, քան կենդանիների։

Եվ չորրորդ՝ ինչպես ժողովրդին է հաշտեցնում Աստծու հետ. նույնպես և Աստծուն իր հետ հաշտեցնի, որպեսզի կարողանա միջնորդել ուրիշների համար։

Եվ այսպես իր հոգին և մարմինը խաղաղությամբ պահի. և մյուս ժողովուրդներին միմյանց հետ խաղաղեցնի. (քանզի խաղաղարարները Աստծու որդիներ պիտի կոչվեն։)

Եվ այսպես բարի հովվապետությամբ խնամի Քրիստոսի բանավոր հոտը. և այստեղից հետո աչալրջությամբ կանգնի Քրիստոսի առաջ՝ պարծենալով. (ահա ես և իմ մանուկները, որոնց Աստված տվեց։)

Եվ լսի այն ձայնը, թե՝ (եկ, բարի և հավատարիմ ծառա, մտի՛ր քո Տիրոջ ուրախության մեջ. ) որ օրհնյալ է հավիտյանս, ամեն։

Նույնի քարոզը վարդապետների և խրատի մասին, այն խոսքի վրա, որ ասում է Հակոբոս առաքյալը։

(Ով միայն լսում է խոսքը՝ և չի կատարում, նման է նրան, որ հայելու մեջ տեսնում է իր ծննդյան երեսը. տեսավ և իսկույն մոռացավ։)

Հակ. 1. 23։

(Գլուխ ՃԺԷ)

Կենցաղային ամեն ինչ երկուսի է բաժանվում. այսինքն. հարկավորի. և վայելչականի։

Հարկավորը պիտանին է. ինչպես հացը և հագուստը. և վայելչականը ավելորդն է. ինչպես խորտիկը. և ոսկեզօծը։

Եվ հարկավորին հատուկ է նախ՝ որ լրացնում է կարիքը։

Երկրորդ՝ որ անցավոր է և դարձյալ կարոտում է։

Նույնպես վայելչականին հատուկ է նախ՝ որ կարիքի լրացում չէ։

Եվ երկրորդ՝ որ չի անցնում։

Եվ սա հանդերձյալում է. քանզի այնտեղ է վայելչությունն՝ առանց կարոտության. և միշտ՝ առանց փոփոխության։

Ուրեմն այս կյանքում ինչ էլ որ տեսնես, պետք է, և ոչ թե վայելչություն. ինչպես ասում է առաքյալը. (այս աշխարհի վայելչությունն անցնում է, և այլն։)

Իսկ երկրասերները իրենց կենցաղայինը վայելչություն են կարծում։

Նախ՝ ամեն բանի առատության պատճառով։

երկրորդ՝ որովհետև ինչ էլ որ խնդրեն, ձեռքի տակ պատրաստ են գտնում։

Սրանից մոլորված՝ կարծում են, թե անանց և անփոփոխ է։

Բայց մենք պետք է սա մտածենք. որ թեպետ ամեն ինչ առատ է, բայց փոխվում և անցնում է։

Եվ թեպետ ձեռքի տակ պատրաստ է, բայց լրացման կարոտ է։

Ուրեմն այս կյանքում ոչինչ վայելչական չէ. այլ ամեն ինչ պետքի համար է։

Իսկ հանդերձյալում ամեն ինչ վայելչական է, ինչպես ցույց տրվեց։

Դրա համար ասում է առաքյալը։

(Այժմ տեսնում ենք իբրև հայելու մեջ՝ օրինակով։)

Արդ՝ հայելին կրկնակի գործ ունի։

Նախ՝ անտեսանելիի նմանությունն է երևացնում։

Երկրորդ՝ պակասն է ցույց տալիս։

Արդ՝ (Աստծու աներևույթը երևելիներով է իմացվում։)

Նրանից, որ երևելիների մեջ կա բարի. և հույս. և գեղեցիկ. և քաղցր. քանզի այսպես (երկինքը պատմում է Աստծու փառքը։)

Եվ երկրորդ՝ երբ վերինն ենք խորհում և համեմատում այս երկրի հետ, տեսնում ենք երկրավորների պակասությունը. քանզի այնտեղ մեծություն կա՝ առանց պակասության. և փառք և հանգիստ՝ անփոփոխ. և կյանք՝ հավիտենական։

Այն ժամանակ գիտենք, որ երկրավորների մեծությունն ու փառքը ուրվական և անցավոր են. այն ժամանակ թիկունք ենք դարձնում երևելիներին. և աներևույթն ենք խնդրում նախահոժար կամքով և Դավթի պես ասում ենք Աստծուն, թե՝ (անասունի պես համարվեցի) նախ, երբ երկրավորն էի խորհում. և այժմ (ամեն ժամ քեզ հետ եմ, ) երբ երկնավորը խորհեցի և ընտրեցի։

Դրա համար ասում է. (ով միայն լսում է խոսքը՝ նման է նրան, որ հայելու մեջ տեսնում է իր ծննդյան երեսը. տեսավ և իսկույն մոռացավ։)

Այստեղ Հակոբոս առաքյալը եկեղեցու վարդապետներին հայելու օրինակով է ներկայացնում. քանզի վարդապետների միտքը հայելու հետ շատ համեմատություն ունի։

Եվ ասում ենք տասը եղանակով։

Նախ և առաջին՝ ինչպես մաքուր հայելին իր մեջ դրոշմում է իրերի կերպարանքը, ինչ էլ որ լինի. նույնպես և պարզ միտքը իր մեջ դրոշմում է բոլոր իմացվածները. թե՛ բարի. և թե՛ չար. և երբ ճշմարիտ է իմանում՝ բարին ցույց է տալիս բարի, և չարը՝ չար։

Երկրորդ՝ ինչպես հայելին իր չափի համեմատ մեծ և փոքր է ցույց տալիս իրը. այդպես և մտքերը, իրենց իմացածների չափի համեմատ, ավելացնում և պակասեցնում են իմանալիները։

Երրորդ՝ ինչպես հայելու պայծառությունը, երբ ինչ-որ հյութից ժանգոտում և տգեղանում է՝ այլևս իր մեջ ոչ մեկի նմանությունը չի դրոշմում. այդպես և միտքը աշխարհային ինչ-որ հյութից կուրանում և խավարում է։

Եվ չի կարողանում որևէ բան իմանալ ինքն իրեն. (քանզի մեղքերի մեջ բռնված հոգիները մտքից էլ են ընկնում։

Չորրորդ՝ և նույն ժանգոտած հայելին, երբ սրբում են, վերստին մաքրվում և պայծառանում է. նույնպես և մեղքերով խավարած միտքը զղջման և խոստովանության միջոցով վերստին հասնում է գիտության լույսին. ինչպես նրանք, որ ապաշխարության միջոցով հասնում են փրկության։)

Հինգերորդ՝ ինչպես հայելին, երբ նայում է դեպի արեգակը և լույսը, ավելի է պայծառանում. նույնպես և միտքը աստվածային պատվիրանների խոկման մեջ ավելի է լուսավորվում. (քանզի Տիրոջ պատվիրանները լույս են և լույս են տալիս աչքերին։)

Վեցերորդ՝ ինչպես մեր բոլոր զգայարաններից միայն աչքն է տեսնում հայելու պայծառությունը կամ տգեղությունը. նույնպես և բոլորի մեջ իմաստուն եղողները՝ միայն նրանք են ճանաչում գեղեցկամիտներին. և նրանց, որ այդպիսին չեն։

Դրա համար նրանք պետք է խրատեն և սովորեցնեն յուրաքանչյուրին։

Յոթերորդ՝ ինչպես փոս և ցածր դրված հայելին ավելի է իր մեջ դրոշմում կերպարանքը, քան բարձրում դրվածը. նույնպես և ով միտքը հավաքված է պահում իր մեջ, ավելի է իմանում իրերի կերպը. մանավանդ թե՝ խոնարհության կերպով. (քանզի Տերը շնորհ է տալիս խոնարհներին, ասում է։)

Ութերորդ՝ ինչպես հայելին ստացած պատկերը միայն իր մեջ չի պահում. այլև ցույց է տալիս ուրիշներին, որոնք չեն կարող տեսնել իրենց երեսը. այդպես և նրանք, որ կարող են խոսքն իմանալ և առավել ունեն իրենց մտքում, պետք չէ միայն իրենց մեջ ծածկեն. այլ միշտ քարոզեն և սովորեցնեն. (և դնեն սեղանավորների մոտ՝ կարոտյալ մարդկանց մտքերի։)

Իններորդ՝ ինչպես հայելին կարող է իր մեջ ընդունել բոլոր կերպարանքները, որոնց հանդիպում է. և չի ատում և միմյանց չի խառնում. այդպես էլ միտքն է ընդունում բազմազան և տեսակ-տեսակ գիտություն. և բոլորը ամբողջությամբ ունակացնում է իր մեջ. քանզի խոսքերը միմյանց չեն խառնվում. և շատ խոսքերով չի հագենում. ինչպես որ՝ (աչքը չի հագենում տեսնելուց. և Իսրայելի ականջը։)

Տասներորդ՝ ինչպես հայելին, երբ հետ է դարձվում, դրոշմված կերպարանքը ջնջվում է. և ով տեսնում էր, իսկույն մոռանում է իր կերպը. ինչպես ասում է Հակոբոսը. (ով ծնվել էր հայելու մեջ՝ տեսավ և անցավ. և իսկույն մոռացավ։)

Նույնպես և նրանք, որ սովորեցնում են, և նրանք, որ սովորում են. այսինքն՝ քարոզողը և ժողովուրդը. երբ լսում կամ ասում են Սուրբ Գրքի խրատը և չեն կարողանում գործել, ահա նրանք մոռացել են ասված խոսքերը. քանզի գործերի մեջ չեն հաստատում. այլև սուրբ խոսքը ջնջվում է մտքից. ինչպես որ՝ (ինչ որ ունի՝ նրանից պիտի վերցվի. ) սա նրանց համար է, ովքեր ասում են և չեն անում։

Իսկ ովքեր լսում են և չեն անում, նման են, ասում է, նրան, (որ իր տունը շինում է ավազի վրա, և այլն. ) շուտով կործանվում է ամեն փորձությունից։

Եվ դարձյալ նրանք փշաբեր երկիր են և ապառաժ, սատանայի ճանապարհ, ասում է. քանզի չեն բուսցնում բարի սերմը։

Իսկ նրանք, որ գործով անում են՝ նման են արգավանդ երկրի, որ տալիս են բազմապատիկ պտուղ. որը հատուցվում է նրանց հավիտենական կյանքում։

*Բայց այստեղ պետք է իմանալ, որ նրանք, որ սովորեցնում և քարոզում են ուրիշներին, չորս դասի են բաժանվում։

Քանզի ոմանք ասում են և չեն անում։

Ոմանք անում են և չեն ասում։

Ոմանք ո՛չ ասում են և ո՛չ անում։

Եվ ոմանք ասում են և անում։

Առաջինը, որ ասում է և չի անում, չար է. թեպետ ուրիշներին շահում է. իր անձը կորցնում է. ինչպես ասում է Տերը. (ի՞նչ օգուտ է աշխարհը շահել և անձը կորցնել։)

Երկրորդը՝ որ անում է և չի ասում, բարի է իր համար. այլև ուրիշների համար. քանզի թեպետ լսելիքներին չի խրատում, սակայն տեսանելիքներին է խրատում։

Երրորդ՝ որ ո՛չ ասում է և ո՛չ անում, սա ավելի չար է. քանզի և՛ իրեն, և՛ ուրիշներին է կորցնում։

Նախ՝ որ չի սովորեցնում։

Երկրորդ՝ որ ուրիշներն էլ նրանից չարիքների օրինակ են վերցնում. քանզի եթե նա, որ ասում է և չի անում, չար է, իրավամբ ավելի չար կլինի նա, որ ո՛չ անում է, ո՛չ սովորեցնում։

Չորրորդ դասը՝ որ անում է և սովորեցնում, սա ավելի բարի է և առավել բարի։

Նախ՝ որ ինքն է շահում՝ անելով։

Երկրորդ՝ և ուրիշներին է շահում՝ սովորեցնելով. այլև ուրիշների համար ամեն ժամ բարիքների օրինակ է լինում։

Այսպես և լսողները չորսի են բաժանվում. քանզի ոմանք լսում են և չեն անում. և ոմանք լսում են և անում. ոմանք ո՛չ լսում են և ո՛չ անում. և ոմանք լսում են և անում։

Ովքեր լսում են և չեն անում՝ նրանք են, որ քարոզությունը միայն լսելիքներով են լսում, և մտքում չեն պահում. և գործով չեն կատարում. սա բոլորովին չար է. քանզի չլսելը լավ է, քան լսելը և չանելը. ինչպես ասում է Հովհաննեսը կաթողիկեում. (լավ էր նրանց համար, եթե արդարության ճանապարհը ճանաչած չլինեին, և այլն։)

Եվ մի այլ տեղ, թե՝ (առաջինն էլ պիտի պահանջի։)

Իսկ ովքեր չեն լսում և անում են, սա բոլորովին բարի է. քանզի (ում քիչ տրվեց՝ քիչ է պահանջում։)

Իսկ նրանք, որ քիչ են ստանում և շատ են հատուցում. ինչպես նրանք, որ բոլորովին գիր չգիտեն. և միշտ Աստծու հաճելին են կատարում. ինչպես Պողոսը. Անտոնը. և ուրիշներ։

Սա՝ հավատացյալների մեջ։

Այլև կան այսպիսիներ արտաքինների մեջ. ինչպես ասում է Պողոսը. (հեթանոսները, որոնք օրենք չունեն, բնությամբ օրենքինն են գործում. քանզի ովքեր օրենք չունեն, իրենք են իրենց համար օրենք։)

Ինչպես առաջին նահապետները, որոնք օրենքը ստացած չէին. և Աստծու հաճելին էին կատարում։

Եվ ինչպես Կոռնելիոսը։

Իսկ ովքեր լսում են և անում՝ սա ընտիր է. ինչպես հավատացյալ ժողովուրդները, որոնք թեպետ ուսմամբ չգիտեն, սակայն միշտ եկեղեցի գնալով՝ լսում են Սուրբ Գիրքը և քարոզությունները. և կատարում են Աստծու պատվիրանները՝ ըստ առաջնորդների կանոնների. ինչպես որ ասում է Տերը. (ամեն ինչ, որ ձեզ ասեն՝ արե՛ք։)

Իսկ ոմանք կան, որ ո՛չ լսում են և ո՛չ անում. սա էլ է չար. և այսպիսիները շատ են հավատացյալների մեջ, որոնք անունով քրիստոնյա են կոչվում. և գործերով ուրացողներ եղան. քանզի իրենք չգիտեն՝ այլև չեն լսում և չեն անում Աստծու կամքը. սրանց մասին է ասում Դավիթը. (իժի և քարբի պես խցել են իրենց ականջը։)

Այլև կան այսպիսի շատ այլազգիներ և անհավատներ. ինչպես տաճիկները և կռապաշտները. որոնք ո՛չ լսում են հավատի խոսքերը և ո՛չ անում։

Բայց եթե մեկն ասի, թե նրանք, որ չգիտեն հավատի խոսքը, և չեն լսել Սուրբ Գրքի քարոզությունը, և չեն հավատում, և գործով չեն անում, ի՞նչ են լինում նրանք. փրկվո՞ւմ են, թե՞ կորչում։

Եվ սրա մասին ասված է մի այլ տեղում։

Տերը հրամայում է։

(Մի՛ դատեք, որ չդատվեք։)

Ապա ինչո՞ւ է ասում օրենքում. (հանդիմանելով հանդիմանի՛ր չարին. որպեսզի նրա պատճառով մեղք չվերցնես։)

Եվ Հեղին, որ չհանդիմանեց որդիներին, պատժվեց նրանց համար։

Ասում ենք, որ դատելը և հանդիմանելը չորս խտրությամբ է։

Նախ՝ ով առաջնորդ է, իշխան, նրան է դատելը. իսկ ընկերոջը՝ ոչ. ինչպես առաքյալը գրում էր ժողովրդին. (միմյանց մի՛ դատեք։)

Իսկ աշակերտին գրում էր. (սաստի՛ր, հանդիմանի՛ր. և դարձյալ մխիթարի՛ր։)

Եվ Տերը ասում էր իր մասին՝ դատաստանի համար չեկա այս աշխարհը. և մեզ հրամայեց։

(Մի՛ դատեք, որ չդատվեք։)

Այսինքն՝ կամ ավելի վերևում եղողներին, կամ ընկերներին մի՛ դատեք. (քանզի մեկ է դատավորը և օրենսդիրը, ասում է առաքյալը. և դուք ամենքդ եղբայրներ եք. ) բայց ավելի փոքրերին առաջնորդները պետք է խրատեն։

Երկրորդ՝ այլև՝ այլև ներքևում եղողներին մի՛ դատեք, եթե նա հանցանքների շյուղ ունի. և դու՝ գերան։

Քանզի ասում է առաքյալը. (և դու նույն գործերն ես անում, որոնցով դատում ես ընկերոջը։)

Իսկ եթե դու սխալներ չունես, և նա ունի, դատի՛ր նրան և խրատի՛ր։

Երրորդ՝ հանդգնությամբ և նախանձով մի՛ դատիր. (քանզի ամեն դատարկ խոսքի համար հաշիվ պիտի տաք. և ով իր եղբորն ասի՝ հիմար, պարտական կլինի դատաստանի։)

Այլ խրատի՛ր սիրով և հանդիմանի՛ր՝ նրան ուղղելու և շահելու համար. ինչպես որ՝ (հանդիմանի՛ր, սաստի՛ր և մխիթարի՛ր ամենայն երկայնամտությամբ։)

Չորրորդ՝ մի՛ դատիր կամովին չարացածին. նա է, որ ասում է. (քո ճանապարհները ճանաչել չեմ կամենում։)

Դրա համար (մարգարիտները մի՛ գցեք խոզերի առաջ։

Այլ խրատի՛ր նրան, որ գիտությամբ է չարացել. և ուղղության բեր։

Եվ սա պետք է իմանալ, որ երբեմն պետք է լռել. և երբեմն քաղցրությամբ խրատել. և երբեմն խստությամբ հանդիմանել։

Այսպես՝ ծերերի առաջ պետք է լռել, որոնք տարիքով կամ իմաստությամբ, կամ պատվով ծեր են։

Իսկ ընկերների հետ պետք է հեզությամբ և քաղցրությամբ խոսել և խրատել. (քանզի եղբորից օգնված եղբայրը ամուր քաղաքի պես է։)

Իսկ ներքևում եղողներին սաստով հանդիմանել. ինչպես առաքյալն է ասում. (սաստի՛ր։)

Դարձյալ՝ ովքեր միայն մարմնում ունեն մեղքերը, և ոչ թե կամքում և իմացումներում, նրանց սաստի՛ր և հանդիմանի՛ր, որ դարձի գան։

Եվ ովքեր իմացությամբ և տգիտությամբ են մեղանչում մասամբ, քաղցրությամբ խրատի՛ր. և ուղղության բեր։

Եվ ովքեր կամքով են չարացել, լռի՛ր նրանց մոտ. քանզի ուղղության չեն դառնում։

Եվ դարձյալ՝ ով ակամա և անգիտությամբ է հանցավոր, նրանց քաղցրությամբ և իմաստությամբ խրատի՛ր. ինչպես Նաթանը Դավթին հեզությամբ և իմաստությամբ ուղղության բերեց։

Իսկ ով կամովին և գիտությամբ է՝ սաստի՛ր և հանդիմանի՛ր. ինչպես Երեմիան՝ ժողովրդին, և Եղիան՝ Աքաաբին, և մեծ Մկրտիչը՝ Հերովդեսին հանդիմանեցին։

Իսկ նրանց, որ այլազգի ժողովուրդ են՝ լռությամբ և գործով խրատի՛ր. (որպեսզի տեսնեն բարի գործերը, և այլն։)

Եվ եթե ասես. կամովին չարացածին և անգիտությամբ չարացածին ինչպե՞ս իմանանք։

Ասում ենք, որ երեք բանով է ճանաչվում կամովին չարացածը և անգիտությամբ չարացածը։

Նախ՝ ինչպես ասում է Սողոմոնը. (խրատի՛ր իմաստունին, և ավելի պիտի սիրի քեզ. իսկ չարը պիտի ատի քեզ։)

Ով կամովին է չարացել՝ ատում է խրատողին. և ով անգիտությամբ է՝ սիրում է խրատողին. քանզի տեսնում է խրատողի շահը և սիրում է նրան։

Երկրորդ՝ նրանով, որ հաճույքով է լսում խրատը, և նրանով, որ անհնազանդ է լինում, ճանաչվում են կամովին չարացածը և ակամա չարացածը։

Երրորդ՝ ով մտքում պահում է և գործով կատարում, ակամա էր չար. և ով մտքում չի պահում, և գործով չի կատարում, այդպիսին կամովին է չարացել։

Այդպիսի չարից, մեկ և երկու անգամ խրատելուց հետո, երբ չի լսում, հրաժարվի՛ր։

Եվ հրաժարվելն այսպես արա։

Կամ ըստ Տիրոջ՝ այն քաղաքում, որ ձեզ չի լսի. այսինքն՝ անեծքներով հրաժարվի՛ր. ինչպես առաքյալն է ասում. (հերձվածող մարդուց, մեկ և երկու անգամ խրատելուց հետո, հրաժարվի՛ր. ) և այսպես՝ անեծքներով։

Եվ դարձյալ՝ սիրով. ինչպես ասում է առաքյալը. (սուտ եղբորից սիրով հրաժարվի՛ր. ) և Տերն է խրատում. (հանդիմանի՛ր միայն առանձին. եթե չլսի, քեզ հետ վերցրու ևս մեկ կամ երկու հոգի. և եթե չլսի, ասա՛ եկեղեցուն. և եթե չլսի՝ թող քեզ համար լինի հրեաների և հեթանոսների պես։)

Ասում է Առակը. (ով արդարից չի պատկառում՝ բարի չէ. և ով ակնածում է հանդիմանելուց՝ գովելի չէ։

Ով ակնածում է և չի հանդիմանում անիրավին՝ բարի չէ։)

Նույնպես, ով չի ամաչում արդարից, ասում է՝ կրկնակի մեղք է. մեկը՝ որ չի ամաչում արդարից. և մյուսը՝ որ ամաչում է և չի հանդիմանում։

Մեկ և նույն ամոթը, որ առաքինություն է, առաջնորդի և հանդիմանողի մեջ չար է. և հետևողի և հանդիմանվողի մեջ՝ բարի։

Եվ դարձյալ՝ չամաչելը մոլություն է. իսկ հանդիմանողի մեջ բարի է. և հանդիմանվողի մեջ՝ չար։

Այժմ տե՛ս, որ ակնածելը և չհանդիմանելը գործերի մեծ վնաս է. ինչպես Հեղին, որ քաղցրությամբ էր խրատում որդիներին, և ոչ սաստով, այդ մեղքերի համար տապանակը գերի ընկավ. և ժողովուրդը պարտվեց. և պատերազմողների դասերից երեսուն հազարն ընկավ. և Հեղին ու որդիները մեռան։

Եվ սա կրկնակի պատճառ ունի։

Մեկը՝ որ Հեղին չհանդիմանեց. և որդիները չպատկառեցին հոր երեսից։

Երկրորդ՝ ժողովուրդը պատժվեց. այսպես ամեն առաջնորդի մեղքը նույն չափ է, որքան ժողովրդինը։

և իշխաններինը՝ որքան իշխվածներինը։

Եվ հայտնի է օրենքից, որ ամբողջ ժողովրդի հանցանքների համար մեկ զվարակ էր ողջակեզը. և իշխանի կամ քահանայապետի համար՝ մեկ զվարակ. քանզի առաջնորդի և հնազանդվողների մեղքը հավասար է։

Եվ չորս պատճառով չեն հանդիմանում անիրավ իշխաններին։

Նախ՝ մարդահաճության համար աչառու են նրանց երեսին և չեն հանդիմանում։

Երկրորդ՝ փառքի համար. որպեսզի մեծերը նրանց չանարգեն. (քանզի մարդկանց փառքն ավելի սիրեցին, քան Աստծու փառքը։)

Երրորդ՝ վախի համար. որպեսզի բարկանալով չզրկեն ունեցվածքից կամ չչարչարեն։

Չորրորդ՝ ագահության և կաշառքի համար. որպեսզի չզրկվեն պատվից և սեղանից. ինչպես ասում է Առակը. (այդպիսին մի պատառ հացի համար վաճառում է մարդուն. ) և ճշմարիտ է. ինչպես նա, որ ձեռնամուխ է լինում մարդուն չար դարձնելու, պարտական է չարին. նույնպես նա, որ լռում է, երբ չարն է գործվում, և չի հանդիմանում, պարտական է չարին։

Եվ տե՛ս, որ չորս կողմից է վնաս բերում նա, որ ստությամբ չի հանդիմանում։

Մեկ՝ վնասեց անիրավի հոգուն, որին չզգաստացրեց։

Եվ երկրորդ՝ իր հոգուն, որ անիրավ չարի ընկերն ու կամակիցը եղավ։

Եվ երրորդ՝ կորցրեց զրկվածի մարմինը, որ տուգանվեց, կամ բանտ դրվեց։

Եվ չորրորդ՝ տեսնողներինը, որոնք գայթակղվեցին նրանցից. և երկմտեցին զրկողի և կամեցողի պատճառով։

Իսկ ի՞նչ շահ եղավ նրան մարդահաճությունը. քանզի (Տերը ցրում է մարդահաճների ոսկորները։)

Քանզի ինչպես նրանք, որ վաճառաշահ են լինում. ոմանք՝ խոսքերի. և ուրիշներ՝ ունեցվածքի. և նա՝ սուտ փառքի և մարդահաճության։

Եվ եթե մեկն ասի՝ նա իմ խրատը չի լսում. դրա համար նրան չեմ հանդիմանում։

Ասում ենք, թե՝ սա քո անօրենության պատճառ է. քանզի ասում է Եզեկիելը. (քեզ դիտապան կարգեցի. ասա՛ դու նրանց մեղքերը. քանզի եթե դու ասես, և նա չլսի, նա իր մեղքերի մեջ կմեռնի. և դու քո անձը կապրեցնես։

Իսկ եթե դու չասես, նրա արյունը քո ձեռքից պիտի պահանջեմ։)

Ահա մեծ պատուհաս. ահա ահավոր երկյուղ. ահա սաստիկ վճիռ մեզ՝ առաջնորդներիս համար. որ այսօր այս անբարի ճանապարհին ենք մենք, և մեզ նմանները։

Որ մարդահաճության համար չենք հանդիմանում. և պարտական ենք լինում նրանց արյանը. և սուտ պատճառ ենք դնում, թե՝ նա չի լսում. նա թող պարտական լինի։

Բայց դու, որ խրատող ես, հանդգնաբար և անամոթաբար մի՛ խրատիր. և առավել մի՛ զայրացրու։

Այլ հանճարով և առակով հանդիմանի՛ր. ինչպես Նաթանը՝ Դավթին. և Քրիստոսը՝ մեծատանը. և առաքյալը հռոմեացիներին հանդիմանեց նրանց չար գործերի համար. և ուղղության բերեց։

Եվ եթե այսպես խրատես՝ թեպետ այդ ժամին դառն է թվում, բայց հետո, երբ ուշքի է գալիս և մտածում, քեզ ավելի բարեկամ է համարում, քան նրանց, որ մարդահաճորեն խոսեցին։

Քանզի մարդու բնությունը սրանով է բնավորված. երբ խրատը հասկանում է՝ հետո սիրում և պատվում է հանդիմանողին. ինչպես ասում է Առակը. (ով հանդիմանում է մարդուն իր ճանապարհներում, ավելի շնորհակալություն կգտնի, քան լեզվով շողոքորթողը. այսինքն՝ մարդահաճը և երեսին գովողը։)

Եվ Քրիստոսին փառք և գոհություն հավիտյանս հավիտենից, ամեն։

Նույնի քարոզը դարձյալ վարդապետների խրատի և լսողների հնազանդության մասին, Առակների խոսքի վրա, որ ասում է։

(Ինչպես ոսկե խնձորը սարդիոնի մեջ ագուցված. այնպես է իմաստունների խոսված խոսքը։)

Առակ. 25. 11։

(Գլուխ ՃԺԸ)

Ամեն խրատ այդ ժամին տրտմություն է մարդու համար. բայց հետո խաղաղություն է պտղաբերում, սովորեցնում է առաքյալը։)

Քանզի ինչպես ծառի արմատը դառն է, և պտուղը՝ քաղցր. նույնպես խրատը սկզբում դառն է. բայց հետո համբերողներին քաղցր պտուղ է տալիս։

Այլ ինչպես ծառը, երբ տնկում են, զգուշանում և պահում են, որ հաստատվի և պտուղ տա. նույնպես խրատը պետք է լսել և մտքում հաստատել. և ապա պտղաբերում է։

Եվ այն ժամանակ ենք պահում խոսքը, երբ սրտի ներքին ականջով ենք լսում։

Քանզի այս արտաքին ականջը երկու դուռ ունի. մեկով մտնում է, և մյուսով ելնում է խոսքը. և չի պահվում։

Իսկ ներքին ականջը մեկ դուռ ունի՝ լսողությունը. և երբ լսում է՝ տանում է միտքը և ամբարում, որը հիշողություն ենք կոչում և միտք։

Քանզի ամեն ինչ նրա մեջ է մտնում և հավաքվում. և հիշողություն է, քանզի երբ կամենում ենք և հիշում, այնտեղից առաջ ենք բերում ինչ որ պիտանի է։

Եվ միտքն այնքան անհագ է, որ բոլոր արարածների գիտությունն իր մեջ է տանում և չի լցվում։

Ահա այդպես խրատը պետք է ներսում՝ մտքում հաստատել և ամբարել. որ հետո բուսնի և տա խաղաղության պտուղը։

Եվ դարձյալ, օրինակ՝ բարի սերմը սրտի երկրում ենք ծածկում. և ապա բուսնում է. իսկ եթե երեսին թողնենք, թռչունները քաղում են, կամ չորանում է. կամ ոտնակոխ է լինում՝ կամ նեխում է շատ ջրերից և չի բուսնում։

Նույնպես խրատի խոսքը, երբ լսում ենք՝ եթե չենք ծածկում և պահում սրտում, ահա սատանա թռչունը մեր սրտից քաղում է բարի սերմերը. և լինում է անպտուղ։

Քանզի այսպես է մեր թշնամու սովորությունը, որ բարի սերմերը մեր սրտից քաղում և կորցնում է. և չար որոմն է սերմանում. և այն է բուսցնում։

Ինչպես Տերն ավետարանում հրամայեց, թե՝ (բարի սերմ սերմանվեց. արդ՝ որոմն որտեղի՞ց է. ասում է՝ թշնամի մարդն արեց այդ, որ ցանեց ցորենի վրա։)

Ցորենը վարդապետների բարի խրատներն են. հոգևոր խոսքերը։

Քրիստոսի հրամանը. առաքյալների քարոզությունները. որոնք հոգևոր կերակուր են. և ամբարվում են հավիտենական կյանքի համար։

Իսկ որոմը սատանայի չարության խրատն է. ծուլության. ագահության. բարկության. ամբարտավանության. անողորմության. և մնացածը՝ բոլորը որոմներ են և փշեր. որոնք այժմ խոցոտում են մեր հոգիները. և հետո հավիտենական տանջանքների կրակի վառելիք են լինում։

Այսպես սատանա թռչունը քաղում է բարի սերմը։

Իսկ չորանալն այն է, երբ արևը ծագում է նրա վրա, և հյութը պակասում է, լինում է անպտուղ։

Նույնպես, երբ սատանայի կամ մարդկանց փորձությունը գալիս է մարդու վրա, չորացնում է խրատի խոսքը և անպտուղ դարձնում։

Իսկ սերմի ոտնակոխ լինելն այն է, որ սատանան մարդու խորհուրդը միշտ ճանապարհ է դարձնում. կամ զանազան չար խորհուրդներ. մեծության. փառքի. ագահության. աշխարհի սիրո. և այլ այսպիսիներ ոտնակոխ են անում բարի սերմը. և չի բուսնում։

Կամ սերմը նեխում է շատ ջրերից. շատ ջուր պետք է հասկանալ պղծախոհ ցանկությունը. որ միշտ մոլորեցնում է մարդու միտքը և հիմար պահում. և թույլ չի տալիս, որ բարի սերմերը բուսնեն։

Իսկ ի՞նչ է պետք անել. այսինքն՝ երբ լսում ենք բարի խրատը և Աստծու օրենքը, պետք է մեր սրտում թաղել և ծածկել. ինչպես ասում է մարգարեն. (իմ սրտում թաքցրի քո խոսքերը։)

Քանզի խոսքը թաքցնելը կրկնակի շահ է և օգուտ։

Մեկ՝ որ պահպանվում է թշնամիներից. թռչուններից. արևից. և մյուսներից, ինչպես ասվեց։

Եվ մյուսը՝ որ խոսքը հաստատվում է խորհրդի մեջ և արմատանում. և ապա զգայարաններում կանաչագեղ բուսնում է. աչքերում. լսելիքներում. լեզվում. և մյուսներում։

Եվ ապա ծաղկում է անուշահոտությամբ՝ զանազան գործերում։

Եվ ապա պտղաբերում է այստեղ հոգու և մարմնի խաղաղությունը. և այնտեղ՝ հավիտենական կյանքի պարգևները։

Եվ բարեգործությունը այստեղ մեզ քառակի պտուղ է տալիս։

Նախ՝ որ բարեգործ մարդուն շատ օգուտ է լինում և խաղաղության պատճառ. շինության. խրատի. և այլ շատ բարության։

Երկրորդ պտուղը՝ որ մեզ ուրիշների հետ հաշտ և խաղաղ է պահում. և միմյանց բարեկամ։

Երրորդ պտուղը՝ որ մեր հոգին և մարմինը խաղաղ և անդորր է պահում մեր խղճմտանքի չարչարանքից։

Չորրորդ՝ որ մեր բարեգործությունը մեզ Աստծու հետ հաշտ և խաղաղությամբ է պահում։

Սա է առաքյալի ասածը, թե՝ (ամեն խրատ այդ ժամին տրտմություն է մարդու համար. բայց հետո խաղաղություն է պտղաբերում նրան ընդունողների համար։)

Դարձյալ պետք է իմանալ, որ խրատողը և սովորեցնողը բժշկի դեմք ունի։

Եվ խրատը բժշկական դեղի պես է։

Արդ՝ հիվանդը երկու տեսակ է։

Մեկը՝ որ խնդրում է դեղը և հնազանդվում բժշկին։

Նա, դեղը վերցնելով, առողջանում է։

Իսկ մյուս հիվանդը, որ արհամարհում է դեղը և կռվում բժշկի հետ, չի առողջանում. այլ մեռնում է։

Նույնպես և հոգևոր բժիշկ է առաջնորդը և վարդապետը. և բժշկության դեղ են նրանց քարոզությունների և խրատի խոսքերը։

Իսկ հիվանդ է մեղավորը, որ զանազան ախտերից և մեղքերից տկարացել է։

Արդ՝ ինչպես բժշկի դեղը դառն է. ինչպես հալվեն. և այլն. և երբեմն կտրում և խարանում է. և ապա առողջանում է։

Նույնպես խրատը դառն է. բայց առողջացնում է. և եթե ավելի խիստ լինի, հանդիմանում է՝ նախատում է՝ և կսկծեցնում. այդ է խարանելը և կտրելը։

Ահա այն հիվանդը, որ լսում է և հնազանդվում խոսքին և դառը խրատին, այդպիսին առողջանում է ցավից։

Իսկ ով չի լսում, այլ արհամարհում է դեղը և բժշկին, այդպիսին մոտ է մահվան և մեռնում է իր չարով։

Դրա համար ասում է Առակը. (երբ բարեկամը քեզ նախատի. խույս տուր. մի՛ արհամարհիր և մի՛ մարտնչիր. որպեսզի քեզ համար մահվան պատճառ չլինի։)

Բարեկամ է ասում եկեղեցու վարդապետին և ծերին. որ խրատում է քեզ. խույս տուր, ասում է, այն չարից, որի համար խրատում է քեզ, և հեռացիր. և այլևս մի՛ գործիր. մի՛ արհամարհիր. և մի՛ կռվիր։

Արհամարհելը կրկնակի է։

Մեկը՝ որ արհամարհում է խրատի խոսքը և չի լսում։

Եվ մյուսը՝ որ կռվում է խրատողի հետ, թե ինչո՞ւ ես ինձ հանդիմանում. ի՞նչ է իմ հանցանքը. ի՞նչ եմ քեզ պարտք. և այլ այսպիսիներ։

Քանզի եթե այսպես հակառակվես նրան, այդ քեզ համար մահվան պատճառ կլինի, ասում է։

Եվ մահ է ասում ոչ թե այս զգալի մահը, երբ հոգին բաժանվում է մարմնից, և դարձյալ միավորվում և կենդանանում հարության ժամանակ։

Այլ մահ է ասում մեղքը. որ հոգին մեռնում է մեղքերով. և ընկնում է հավիտենական տանջանքների մեջ և չի ազատվում. դա է հոգու մահը։

Բայց մեղքը կրկնակի է. ինչպես ասում է ավետարանիչը. (կան մեղքեր, որոնք մեղք են. և կան, որոնք մահվան չափ են։)

Քանզի մեղքը, որ մարդը զղջումով է գործում, և հետո փոշմանում և խոստովանում է, այդ մեղքը հիվանդություն էր. քանզի դարձյալ առողջացավ խոստովանությամբ. իսկ ով անզեղջ է մեղքի մեջ, այն մահ է կոչվում. ինչպես սատանան, որ անզեղջ կամքով է մեղանչում՝ թողություն չունի։

Նույնպես և անզեղջ մեղավորը թողություն չի ստանում. քանզի թողությունը զղջման վրա է. եթե մարդ ամբողջ աշխարհի մեղքերը գործի և զղջա, խոստովանի, Աստված բոլորը ներում է և թողնում. իսկ եթե մի փոքր մեղք, որ մարդն անզեղջ կամքով է գործում, և խոստովանության չի բերում, դրան թողություն չկա։

Եվ այն է մահվան չափ մեղքը, որ անզեղջ է մնում։

Իսկ թեպետ մարդ մեծամեծ մեղքեր է գործում և զղջում՝ այն ներելի է և թողություն է գտնում։

Այժմ իմաստունը դա է ասում, թե՝ երբ կռվում ես և չես հնազանդվում խրատողին, այդ քեզ համար մահվան պատճառ կլինի. դրա համար, թեպետ դեղը դառն և կսկծալի է լինում՝ չենք արհամարհում. այլ ընդունում ենք. քանզի այն է տալիս առողջությունը։

Նույնպես հանդիմանությունը և խրատը քեզ համար դառը դեղի պես է. և նախատինքն ու սաստը՝ խարանելու և կտրելու պես, որ կսկծեցնում է քեզ. բայց թեպետ կսկծեցնում է, սակայն առողջությունն է ներս բերում։

Դու խրատի դառնության համար հոգևոր առողջությունից մի՛ վրիպիր։

Ի՞նչ օգուտ ունի քաղցր շարբաթը. երբ մահադեղ է խառնված։

Նույնպես և այս աշխարհի հեշտությունն ու մեղքը քաղցր շարբաթի պես են. բայց մահացու մեղք է հոգու համար։

Խմելիս քաղցր է. իսկ վախճանը մահվան է տանում. ինչպես ասում է Առակը։

(Պոռնիկ կնոջ շրթունքներից մեղր է կաթում. բայց նրա վախճանը լեղուց ավելի դառն է։)

Օրինակ՝ դանակի բռնելիքը հեշտ է և կոկ. բայց մյուս ծայրը մահացու է և սպանող։

Նույնպես այս աշխարհի հեշտությունն ու մեղքը ողորկ և հեշտ են մարմնի համար, քանի դեռ կյանքում է. բայց երբ մեռնում է, մյուս ծայրը, որ մահացուն է, տանում է դժոխքի տանջանքները։

Եվ ինչպես հիվանդը, որ ցավը զգում է, մոտ է առողջության. նույնպես ով հնազանդվում է խրատին և լսում, մոտ է առողջության. և բժշկվում է ցավերից։

Եվ ով հիվանդությամբ ծանր է, ցավը չի իմանում. այլ խելագարված փախչում է բժշկից. և մեռնում է ցավից։

Նույնպես ով հիմար մտքով արհամարհում է իմաստունների խոսքերն ու խրատները և չի ընդունում, այդպիսին մոտ է մահվան. և հասել է դժոխքի դռներին և իր չարին, որի մասին հոգ է տանում և սիրում է. և դրանով մեռնում է և դառնում անզգա։

Իսկ ով զգայուն է և իմաստուն մտքով՝ իմաստուն Սողոմոնն իր առակախոս խոսքով խրատում է նրան և ասում։

(Ինչպես ոսկե խնձորը սարդիոնի մեջ ագուցված. այնպես է իմաստունների խոսված խրատը։)

Եվ շատ պատճառներով է իմաստունների խրատները ոսկու և սարդիոնի հետ համեմատում։

Նախ՝ որ նրանք գեղեցկությամբ զվարճացնում են աչքերը։

Իսկ իմաստուն խոսքերը՝ միտքը. ըստ Պողոսի. (ձեր բոլոր խոսքերը թող լինեն իբրև աղով համեմված. որպեսզի շնորհ տան լսողներին։)

Երկրորդ՝ որ ինչպես նրանցից պատրաստված գինդը պատվական է ականջներին. նույնպես պատվական է իմաստուն խոսքը նրանց համար, ովքեր ականջ են դնում. ինչպես որ՝ (թող մտքում ընդունի առակները և խորին խոսքերը. իմաստունների ճառերը. և նրանց առակները. որոնք լսելով՝ իմաստունն ավելի իմաստուն կլինի։)

Եվ Տերը՝ (ձեզ եմ ասում, որ լսում եք. և ով ականջ ունի լսելու՝ թող լսի։)

Երրորդ՝ նրանք, որ դրանք գնում են, ունեն վաճառողի պես։

Եվ ունկնդիրը սեփականում է խոսքը, ինչպես ասողը. ինչպես ասում է Առակը. (լսե՛ք իմաստությունը և ավելի իմաստուն եղեք։)

Չորրորդ՝ որ դրանք արհամարհելի են կույրերի համար. և իմաստուն խոսքերը նրանց համար, ովքեր ականջ չեն դնում, խոզերի առաջ գցված մարգարիտ են։

Եվ Պողոսն ասում է. (շնչավոր մարդը չի ընդունում Հոգունը. քանզի հիմարություն է նրա համար։)

Հինգերորդ՝ որ սարդիոնը քար է քահանայապետի դատաստանի տախտակի վրա. նույնպես և իմաստուն խոսքերը ուղղությամբ են դատում դատաստանը. ինչպես Սողոմոնը՝ պոռնիկ կանանց. և Դանիելը՝ Շուշանի ծերերին։

Վեցերորդ՝ որ նրանց բնությունն անապական է. նույնպես և իմաստուն խոսքերն են անջնջելի. ինչպես ասում է իմաստունը։

(Իմաստությունը լուսավոր է և անթառամ։)

Յոթերորդ՝ որ շատերից քչերն են սրանք ունենում. նույնպես և իմաստությունը մարդկանցից քչերն են գտնում. ինչպես ասում է Ժողովողը. (հազարից մեկ մարդ գտա. ) դրա համար երանի է տալիս նրանց. (երանելի է այն մարդը, որ գտավ իմաստությունը. և այն մահկանացուն, որ տեսավ հանճարը։)

Ութերորդ՝ որ ոսկին և սարդիոնը միմյանց գեղեցկացնում են. և իմաստուն խոսքերը հաճելի են ուղիղ գործերով. և գործերը՝ իմաստությամբ։

Դրա համար Քրիստոսը խոսքերի հետ սքանչելագործում էր. և նշաններից հետո քարոզությամբ հաստատում. ինչպես որ՝ (Հիսուս անում էր և սովորեցնում։)

Իններորդ՝ որ ոսկին և սարդիոնը վարպետների աշխատանքով են կազմվում. այդպես և իմաստությունն աշխատանքով է ձեռք բերվում. ինչպես ասում է Ժողովողը. (ամեն բան՝ ջանքով։)

Եվ փիլիսոփան սահմանում է. (իմաստասիրությունը էակների գիտությունն է՝ այնպես, ինչպես որ էակներն են։)

Տասներորդ՝ ոսկին և ակնը սկզբում ծածկված են երկրի սրտում. և երբեմն, ժամանակին գտնվում են ոմանց, ոմանց։

Այդպես և (իմաստության գանձերը ծածկված են Աստծու մեջ, ըստ առաքյալի։)

Եվ հայտնում է ոմանց, երբ որ կամենում է. ինչպես որ՝ (գոհանում եմ քեզնից, Հայր, երկնքի և երկրի Տեր. որ ծածկեցիր սա իմաստուններից և գիտուններից՝ և հայտնեցիր մանուկներին։)

Եվ արդ՝ եղբայրներ և իմաստուն որդյակներ. լսե՛ք, որ այսպես բարի է իմաստությունը և խրատը լսելը. և չար է անիմաստը և անխրատը։

Քանզի բոլոր մեղքերի պատճառ է լինում տգիտությունը և մեր անխրատ մնալը։

Դրա համար աղաչում եմ ձեզ Քրիստոսի սիրով. քաղցրությամբ լսել իմաստուն խոսքերը և սուրբ վարդապետներին. քանզի նրանք տքնում և չարչարվում են ձեր հոգիների փրկության համար։

Ինչպես ասում է առաքյալը. (ունկնդիր եղեք ձեր առաջնորդներին և հպատակ եղեք նրանց. քանզի նրանք տքնում են ձեր հոգիների համար. որպեսզի ուրախությամբ անեն այդ։)

Եվ ինքը՝ Հոր Իմաստությունը՝ Հիսուս Քրիստոս, ճշմարիտ Բանը, թող բացի իր երկնավոր իմաստության գանձը. և լցնի ձեր մտքերը ամեն հոգևոր բարությամբ։

Թող տա ձեզ արհամարհել երկրավորը. և սիրել ու գնալ երկնավորի հետևից. և հասնել երկնքի օթևանները, լույսի մեջ սրբերի ժառանգության վիճակի բաժնին՝ նույն ինքն Քրիստոս Հիսուսի՝ մեր Տիրոջ մեջ. որ օրհնյալ է իր Հոր և Սուրբ Հոգու հետ հավիտյանս հավիտենից, ամեն։

Նույնի քարոզը երիտասարդների կամ տղաների մասին, գրում է այն խոսքի վրա։

(Ինչո՞վ պիտի ուղղի երիտասարդն իր ճանապարհները, եթե ոչ քո խոսքերը պահելով։)

Սաղմ. 118. 9։

(Գլուխ ՃԺԹ)

Չորսի ընթացքը անիմանալի ասաց առակողը. այսինքն՝ (օդում թռչող արծվի հետքը. և ժայռի վրա օձի հետքերը. և ծովի վրա նավի հետքերը. և երիտասարդ մարդու միտքը։)

Քանզի թեպետ իմաստով Քրիստոսին է ակնարկում. սակայն երիտասարդ մանկան ամբողջ միտքն անհաստատ է. և դյուրափոփոխ բոլոր խոսքերում և գործերում. ինչպես գետերի հոսանքը, և ծովի ալիքների տատանվող ընթացքը։

Դրա համար այս կյանքի ճանապարհներով չի կարողանում ուղղությամբ ընթանալ. քանզի երբեմն աջ, և երբեմն ձախ է խոտորվում. դեպի չարը և դեպի բարին. դեպի առաքինությունը և դեպի մոլությունը. ինչպես հողմից շարժվող եղեգը՝ անհաստատ և թեթև է։

Եվ սա կամ հասակի պատճառով է. քանզի աճման և շարժման մեջ է. իր բարիքներն այդպես է փոխում. կամ որովհետև միտքը տհաս է և տկար. չարն ու բարին չի կարողանում զատել. կամ մեր թշնամին հեշտությամբ կարող է որսալ, քանի որ մանուկներն անկիրթ են։

Սրա համար Դավիթ մարգարեն խրատում է, որպեսզի հաստատվի բարու մեջ. ասում է։

(Ինչո՞վ պիտի ուղղի երիտասարդն իր ճանապարհները. եթե ոչ քո խոսքերը պահելով։)

Այսինքն՝ Աստծու պատվիրանի խոսքը պահել և ամփոփել սրտում. և ապա ուղիղ կընթանան արդարության ճանապարհով։

Եվ Աստծու պատվիրանի խոսքը մենք պետք է պահենք քառակի եղանակով։

Նախ՝ ծածկել գործը և չանել մարդկանց ցույց տալու համար. ինչպես Տերն է հրամայում. (ողորմությունը, պահքը և աղոթքը անել քո Հոր համար ծածուկ. և նա քեզ կհատուցի հայտնապես։)

Երկրորդ՝ ծածկել և պահել թշնամուց. որպեսզի մեր բարի սերմերը չքաղի. և որոմ չսերմանի. ինչպես այն, (որ ընկավ ճանապարհի եզրին. և թռչունները քաղեցին։)

Երրորդ՝ օրենքի խոսքը պահել սրտում. որպեսզի արմատանա իր մեջ. որպեսզի երբ արտաքին ընթացքում թյուրվենք, ներսից կշտամբի և ուղղության բերի։

Չորրորդ՝ խոսքը պետք է պահել սրտում այն շատ օգուտի համար, որ ստանում ենք նրանից. քանզի նա է իմաստությունը. և նա է մեզ խրատում. և նա է լուսավորում. և մնացած ամեն ինչ. ինչպես ցույց է տրվում առաջիկայում։

*Եվ շատ օգուտի և շահի համար պետք է Աստծու խոսքը պահել սրտում։

Նախ՝ որ մարդու միտքը դյուրասահ է և լպրծուն. շուտ է գայթակղվում և թյուրվում։

Իսկ Աստծու խոսքը, ինչպես գավազանը ձեռքում և տան սյունը, հաստատում է մարդուն բարի ճանապարհներում. դրա համար ասում է. (կենաց ծառ է բոլորի համար. որոնք ապաստան են գտնում և որոնք հենվում են նրա վրա, ինչպես Տիրոջ վրա, հաստատությամբ։)

Երկրորդ՝ երիտասարդը դայակի և խրատողի կարիք ունի. որ բարին սովորեցնի. քանզի երիտասարդը, որ ծերերի ոտքերի մոտ չէ, առանց ջանքի որս է սատանայի համար։

Եվ արդ՝ ինչպես դայակը դրսից է սովորեցնում. նույնպես և Աստծու խոսքը սրտում միշտ խրատում և դաստիարակում է մանկանը՝ չգնալ թյուր ճանապարհներով. և եթե գնացել է, ետ է դարձնում։

Երրորդ՝ որ մարդկային միտքը մոռանում է խրատի խոսքը. և սա երեք պատճառից։

Կամ բնությունից, որ գլխի ուղեղը զով է և խոնավ, խոսքը նեխում է խոնավությունից և շուտով մոռանում է. կամ մարմնի ախտերի հարստահարությունից՝ ուտելուց և խմելուց, երբ գոլորշիները բարձրանում են գլուխը, մոռանում է խոսքը։

Կամ թշնամու խաբեությունից. որ բարի խոսքը հանում է մտքից. դրա համար Աստծու օրենքը պետք է մտքում պահել. ինչպես Աստված հրամայեց Մովսեսին։

(Թող այս պատգամները լինեն քո բերանում. տանը նստելիս. ճանապարհով գնալիս. ննջելիս և վեր կենալիս։)

Չորրորդ՝ մարդու միտքը խավար է. և բարին չի տեսնում առանց պատվիրանի լույսի. այլև խավար է այս կյանքը. դրա համար Աստծու խոսքը պետք է պահել սրտում. որպեսզի լուսավորի միտքը. ինչպես որ՝ (քո խոսքերը ճրագ են իմ ոտքերի համար։)

Ոտքեր է ասում միտքը և խորհուրդը. քանզի ինչպես նախ ոտքն է ընթանում և հետևից տանում մարմինը. նույնպես նախ մեր կամքն ու իմացումն են ընթանում՝ և մարմինը հետևից քաշում։

Բայց ինչպես ոտքը, երբ հաստատ է լինում, մարմինն ուղիղ է պահում. իսկ թույլը չի կանգնում. նույնպես և մեր միտքը, երբ ուղիղ խոսքի մեջ է հաստատվում, ամբողջ մարմինը կանգնեցնում է այդ գործի մեջ։

Հինգերորդ՝ թշնամին՝ սատանան, շուրջանակի լար և որոգայթ է դնում մեզ համար, որպեսզի որսա մեզ. ինչպես որ՝ (լարեր ձգեցին որպես որոգայթ իմ ոտքերի համար. և իմ շավիղների շուրջը գայթակղություն դրեցին ինձ համար։)

Եվ ինչպես մենք թռչունների համար զանազան որոգայթներ ենք դնում, ճարպիկների և տխմարների համար. ինչպես վարմ. ծուղակ. և այլն. նույնպես և մարդու որսորդի որոգայթը շատ է. քանզի աջ և ձախ որոգայթ է դնում. այսինքն՝ իմաստունին և առաքինիներին՝ աջ կողմում. և մարմնասերին՝ ձախում։

Նույնպես տղային. նույնպես ծերին. տղամարդուն և կնոջը. և մյուսներին։

Իսկ երբ պատվիրանի խոսքը սրտում ենք պահում, յուրաքանչյուրին ճանաչել է տալիս իր որոգայթը՝ և ազատվում են նրանից։

Վեցերորդ՝ Աստծու խոսքը պետք է սրտում պահել. քանզի նրանով են կարգավորվում մեր ընթացքները։

Եվ սա կրկնակի է։

Նախ՝ հոգու ներքին զորությունները. քանզի պետք է, որ բանականությունն իշխի ցասման վրա. և ցասումը՝ ցանկության վրա. և այս երկուսը հնազանդ լինեն բանականությանը. և բանականությունն է իշխան և տեր դրանց վրա։

Երկրորդ՝ արտաքին մարմինը ստրուկ և աղախին է. և հոգին՝ տեր և տիկին. պետք է յուրաքանչյուրին իր կարգում պահել. հոգին՝ տեր՝ և մարմինը՝ ծառա։

Եվ քանի որ հոգին Աստծու պատկերն է. այն միշտ պետք է Աստծու իմացության մեջ պահել. և մարմինը, որ հողի և անասունի պատկեր է. նրան տալ իր չափավոր պետքերը. և ավելորդը՝ հոգուն։

Եվ սա այսպես կարգավորում է Աստծու խոսքը, որ պահվում է սրտում։

Յոթերորդ՝ Աստծու խոսքը բժշկում է հոգու և մարմնի ախտը. և առողջացնում. ինչպես ասում է Առակը. (ապա բժշկություն կլինի քո մարմնի համար. և դարման՝ քո ոսկորների։)

Մարմին է կոչում զգայարանները, որոնք օտար ախտերով են հիվանդացած լինում։

Աչքերով անդադար նայելը. և ականջներով հեշտանալը. և մյուս զգայարաններով։

Աստծու խոսքը ներսից հանում է օտար ախտը և բժշկում նրանց։

(Եվ դարման՝ ոսկորների։)

Ոսկորներ է ասում հոգու զորությունները, որ են բանականությունը, ցասումը և ցանկությունը, քանզի դրանցով է զորանում հոգին. ինչպես ոսկորներով՝ մարմինը։

Արդ՝ Աստծու խոսքն առողջարար կերակուր է. ինչպես որ՝ (մարդ միայն հացով չի ապրի, այլ Աստծու ամեն խոսքով։)

Քանզի ինչպես դեղը, որ խմում են, կրկնակի գործ ունի. այսինքն՝ ցավը բժշկում է. և առողջությունը ներս է բերում։

Այդպես Աստծու խոսքը մեր սրտերում բժշկում է մեղքերի ախտը. և հոգին առողջացնում և կերակրում է։

Ութերորդ՝ (պիտի գնաս քո ճանապարհներով խաղաղության հույսով։)

Եվ հույսը կրկնակի է. կա խռովության հույս՝ երբ պատուհաս ենք սպասում. և կա խաղաղության հույս, որով, Աստծու օրենքը պահելիս, սպասում ենք հանդերձյալ փոխհատուցմանը. և այդ հույսով խաղաղությամբ ենք գնում այս կյանքի ճանապարհով։

Դա խոստացավ մեր Տերը. (իմ խաղաղությունը տալիս եմ ձեզ։)

Այսպես Աստծու խոսքը մեր մեջ հույսը հաստատուն է դարձնում։

Իններորդ՝ ասում է. (քանզի եթե նստես՝ աներկյուղ կլինես. և եթե ննջես՝ քաղցր կլինես քնիդ մեջ։)

Այսինքն՝ երբ Աստծու պատվիրանների խոսքը քո սրտում է լինում, և նույնի մասին ես խոկում, աշխարհի խռովարարները չեն կարող քեզ վնասել. ո՛չ մարմնի պակասությունը. ո՛չ փառքը. ո՛չ հեշտությունը. և ամեն ժամ հանգիստ ես լինում նստելիս և ննջելիս։

Այլև նստել ասում է մտքի հանգստանալը հոգևոր տեսության մեջ. երբ ննջում և թուլանում են զգայարանները, այն ժամանակ Աստծու հետ միացած միտքը անպատմելիորեն հեշտանում է աստվածային քաղցրությամբ, և պատվիրանի խոկման մեջ։

Քանզի եթե զգալիները մտքով և զգայարաններով տեսնելով այսպես է հեշտանում՝ երբ միտքն ինքնին իմանալիների մասին է խոկում՝ որքա՞ն ավելի պիտի քաղցրանա։

Տասներորդ՝ ասում է. (չես զարհուրի հասած փորձանքներից և ամբարիշտների արշավանքներից. ) այսինքն՝ երբ թշնամին՝ սատանան, մերկ առ մերկ է մարտնչում, չես զարհուրի. և երբ արշավանքներով, այսինքն՝ չար մարդկանց, կամ կանանց, կամ բռնավորների միջնորդությամբ, չես երկնչի. քանզի Աստծու խոսքը քո սրտում է հաստատված. և ինքը Տերն է քեզ վերակացու և պահպանող։

Ինչպես բոլոր սրբերը, որոնք Աստծու զորությամբ հաղթեցին թշնամուն. նույնպես և Աստծու խնամքը մեզ համար ղեկավար է, երբ նրա պատվիրանը մեր սրտերում ենք պահում. սա է ասում մարգարեն։

(Ինչո՞վ պիտի ուղղի երիտասարդը։)

Եվ պետք է իմանալ, որ Աստծու խոսքը պահելը կրկնակի եղանակով է լինում։

Նախ՝ լսել և սովորել. և ապա մտքում պահել և անել։

Դրա համար կրկնակի պարգև է խոստանում։

Նախ նրան, որ հնազանդությամբ լսում է խրատը և սովորում, ասում է։

(Լսի՛ր, որդյակ, քո հոր խրատը. և մի՛ մերժիր քո մոր օրենքը. քանզի շնորհների պսակ կստանաս քո գլխին. և ոսկե մանյակ՝ քո պարանոցին։)

Եվ որդիները պետք է լսեն ծնողների խրատները։

Նախ՝ որ նրանք առանց նախանձի են խրատում իրենց զավակներին, որոնք արարչից հետո զավակների երկրորդ արարիչն են. քանզի հոգին Աստված է ստեղծում. և մարմնի նյութը նրանք են պատրաստում Աստծու հրամանով։

Երկրորդ՝ որ գոյությունը ծնողներից ունեն. պետք է նրանց հնազանդվեն և խրատը լսեն։

Արդ՝ մեր հայրն Աստված է՝ (որ մեզ վերստին ծնեց հույսի մեջ. անեղծ և անթառամ ժառանգության համար. ինչպես ասում է առաքյալը։)

Եվ մեր մայրը եկեղեցին է. որ մեզ ծնեց սուրբ ավազանի արգանդից։

Եվ մարգարեներն ու առաքյալները և վարդապետները նրա մեջ միշտ մեզ խրատողներ են Աստծու բերանից։

Եվ երկու բանի համար պետք է լսել նրա խրատները։

Նախ՝ որ Աստված մեզ հրամայում է շնորհներով. ուրեմն ամեն խրատ ճշմարտությամբ և առանց նախանձի է սովորեցնում. դրա համար պետք է հնազանդվենք։

Երկրորդ՝ փոխհատուցման համար, որ ասում է։

(Շնորհների թագը կառնես քո գլխին. և ոսկե մանյակ՝ քո պարանոցին. ) այսինքն՝ մեզ թագակից է դարձնում իր Որդու՝ Քրիստոսի բնության հետ. ինչպես որ՝ (առե՛ք գեղեցկության թագը Աստծու ձեռքից. և ոսկե մանյակը, որ լանջագեղ կամարն է պարանոցին՝ որ փռվում է սրտի վրա։)

Եվ քանի որ ոսկու բնությունն անապական է. նշանակում է հանդերձյալ փառքի անապական խոստումները։

Եվ պարանոցը և սիրտը հույսն են նշանակում. որ այժմյան կյանքում հույսով ունենք խոստացված բարիքները. և ապա հանդերձյալում արժանավորներն են ստանում։

Արդ՝ այս հույսով սպասվող փոխհատուցումը նրանց համար է դնում, ովքեր լսում են խրատը և սովորում։

Իսկ երկրորդն այն է, որ ովքեր լսում են խրատի խոսքը և մտքում պահում և գործով կատարում, նրանց ինչ-որ փոխհատուցում է խոստանում Սողոմոնի միջոցով՝ ասելով։

(Որդյակ, իմ օրենքը մի՛ մոռացիր. այլ պահի՛ր քո սրտում. քանզի կյանքի երկարություն և խաղաղության տարիներ կավելանան քեզ։)

Որդյակ է ասում. փաղաքշական է, որ գորովագութ սերն է նշանակում։

Եվ դարձյալ՝ անմեղ և փոքրիկ մանուկներին, որոնք անմեղ են հասակով և իմաստությամբ։

Ասում է՝ երբ խոսքը քո սրտում ես պահում, կյանքդ երկարում է. և խաղաղություն է ավելանում քեզ։

Եվ կյանքի երկարությունը նախ խոստացված է բոլորին. որ Աստված բարեգործներին հավիտենական երկար կյանք է տալու. ինչպես որ ասում է. (եկե՛ք, իմ Հոր օրհնյալներ. ժառանգեցե՛ք ձեզ համար պատրաստված արքայությունը։)

Եվ խաղաղությունն այն է, որ ասում է. (այստեղ՝ աշխարհում նեղություն պիտի ունենաք. ինձ հետ խաղաղություն պիտի ունենաք. և իմ խաղաղությունը տալիս եմ ձեզ։)

Սակայն և այստեղ տալիս է նույն մարմնավոր կյանքի երկարությունը։

Եվ սա հայտնի է երեք բանից։

Նախ՝ նախահայրերից. որոնք գնացին Աստծու կամքով. ալեհեր և օրերով լի ծերացած՝ միացան իրենց հայրերին. ինչպես Աբրահամը. Իսահակը. Հակոբը. և մյուսները։

Երկրորդ՝ հայտնի է Եզեկիայից. որ Աստծու հաճելին պահեց և աղոթեց՝ նրա կյանքը տասնհինգ տարով երկարեց։

Երրորդ՝ հայտնի է հակառակից. որ չարերի օրերը կարճանում են. ինչպես ասում է Դավիթը. (արյունահեղ և նենգավոր մարդիկ չեն հասցնի իրենց օրերի կեսը։)

Ուրեմն, եթե չարերի օրերը կարճանում են. հայտնի է, որ բարիներինը երկարում են։

Եվ թե ինչպե՞ս է երկարում. այսինքն. Աստված բոլոր մարդկանց կյանքի թիվը նրանց ծնվելու հետ չափել է իրենց համար. և բարի գործերն առաջն է դրել. որպեսզի այդ բարի գործով չափվի տարիների այդքան թիվը։

Արդ՝ եթե մարդը Աստծու կամքով գործեց բարին, նրա տարիները երկարեցին. և հասավ կյանքի լրումին։

Եթե չգործեց բարին, ինչպես նա կարճեցրեց գործը՝ Աստված էլ կյանքն է կարճեցնում և չի երկարում։

Օրինակ՝ մշակը պետք է մինչև երեկո վաստակի. և եթե ոչ՝ վարձը չի տալիս. այդպես էլ Աստված կարճեցնում է չարերի կյանքը։

Իսկ թե ինչո՞ւ է երկարում բարիների կյանքը. այն է՝ որ միշտ կատարում են Աստծու հաճելին. և ուրիշներին էլ նույնին են հորդորում՝ խոսքով և գործով Աստծու կամքն անելու. և բոլոր մարդկանց հետ առանց կռվի են։

Դրա համար խաղաղության մեջ են ապրում. ինչպես որ ասում է մարգարեն. (ո՛վ մարդ, որ կամենում ես քո կյանքը բարության մեջ տեսնել, լռեցրու քո լեզուն չարությունից. և քո շրթունքները թող նենգություն չխոսեն։)

Դարձյալ՝ կյանքի ավելացումն այն է, որ այստեղ՝ այժմ, հավիտենական կյանքի ակնկալությունը հույսով ունի իր մեջ. և հավատացյալ է այժմ. այն կյանքը սրա վրա է ավելացնում և երկարացնում։

Եվ առանց ախտերի և մեղքերի խռովության է, և միշտ խաղաղության մեջ՝ Աստծու հետ. այսպես երկարում են կյանքը և հոգևոր և մարմնավոր խաղաղությունը այժմյան կյանքում։

Եվ հանդերձյալում՝ պատրաստված կյանքի ժառանգության կարժանացնի նրանց, ովքեր լսում են Աստծու պատվիրանների խոսքը և մտքում պահում։

Որին թող մեզ ամենքիս լինի հասնել՝ անմահ և հավիտենական կյանքին և երկնքի արքայությանը Քրիստոս Հիսուսով՝ մեր Տիրոջով. որ օրհնյալ է հավիտյանս, ամեն։

Նույնի քարոզը դարձյալ տղաների խրատի մասին, Առակի խոսքի վրա։

(Ով խնայում է գավազանը, ատում է որդուն. և ով սիրում է՝ խնամքով է խրատում։)

Առակ. 13. 24։

(Գլուխ ՃԻ)

Աստված մարդուն ստեղծել է բանական կենդանի. հանճարի և իմաստության ընդունակ։

Քանզի այսպես են իմաստունները սահմանում մարդուն։

(Մարդը բանավոր մահկանացու կենդանի է՝ մտքի և հանճարի ընդունակ։)

Ընդունակ լինելն այս է, որ մարդու բանական հոգին անգիր տախտակի պես է. կամ լվացած մագաղաթի. որ ինչ գրեն վրան՝ այն է ընդունում։

Նույնպես մարդուն ինչ սովորեցնեն՝ թե՛ չար, թե՛ բարի, այն է սովորում։

Եվ հայտնի է փոքր տղաներից. որ մեկ տան մեջ մեկ ծնողների զավակներ են. որոնց յուրաքանչյուրին որ արհեստին տան, այն են սովորում։

Մեկը՝ ոսկերիչ. դարբին. ջուլհակ, և այլն։

Այսպես տղան ինչ գործի որ վարժվի, այնպիսին է սովորում՝ բարի կամ չար։

Եվ ինչպես տղան որ լեզվի մեջ լինի՝ այն է սովորում. հայի. կամ վրացու, և այլն։

Նույնպես տղայի միտքը ինչ խրատեն՝ այն է սովորում՝ իմաստություն, գիտություն, քահանայություն, և այլն։

Արդ՝ ծնողը մարմնավորի մեջ չորս բան է պարտական զավակին։

Նախ՝ սնունդը և դաստիարակելը։

Երկրորդ՝ կերակրի և հագուստի պետքերը։

Երրորդ՝ ունեցվածք և հայրենիք։

Չորրորդ՝ նրանց կարգել ամուսնությամբ. որդուն կին բերել. և դստերը՝ ամուսին։

Եվ ինչպես սա՝ մարմնավորի մեջ։

Նույնպես և հոգևորի մեջ երեք բանի է պարտական։

Նախ՝ հավատի և աստվածպաշտության ուսման։

Երկրորդ՝ բարեգործության ուսման։

Երրորդ՝ արհեստի ուսման։

Եվ սա հարկավոր և բարի է առաջիններից ավելի. քանզի սրանով կարող է դրանք ձեռք բերել. քանզի արհեստով կարող է կալվածքներ և ստացվածքներ գտնել. և բարեպաշտությամբ լինում է Աստծու բարեկամ։

Դարձյալ՝ արհեստը մարդու անկողոպտելի ապրանքն է այս կյանքում. և բարեպաշտությունը՝ հանդերձյալ կյանքում. քանզի արհեստը մարմնինն է. և բարի գործը՝ հոգունը։

Արդ՝ այս՝ հավատի և բարի գործի և արհեստների ուսումը ծնողը պարտական է սովորեցնել զավակին։

Քանզի եթե տղան արհեստ չգիտի, գող է դառնում և ավազակ. և սպանության է գնում։

Եվ եթե հավատ և բարի գործ չունի, չար է և անօրեն. շնանում է, պոռնկանում, ուտում և հարբում. և մատնվում է օրենքի պատուհասին և դատավորների պատժին. և մատնվում է զրկվածների ձեռքը։

Սրանք մարմնավոր պատուհասներն են չա

ր զավակների և անխրատ ծնողների համար։

Իսկ հանդերձյալ պատուհասը հայտնի է բոլորին. (որ ո՛չ շնացողները, և ո՛չ պոռնիկները, ո՛չ գողերը, ո՛չ հարբեցողները Աստծու արքայությունը չեն ժառանգի. այլ հավիտենական կրակն է նրանց բաժինը. ) ինչպես ասում է մարգարեն. (մեղավորների վրա որոգայթ պիտի տեղա, կրակ և ծծումբ՝ այս մրրիկը նրանց բաժակի բաժինն է։)

Ինչպես Սոդոմն ու Գոմորը այրվեցին երկնային կրակով իրենց մարմիններում՝ չարերի համար օրինակ. որպեսզի տեսնեն և մտքում ընդունեն հավիտենական կրակի այրումը նույն չարերի և շնացողների համար։

Արդ՝ իմաստուն Սողոմոնը խրատում է ծնողներին. (եթե սիրում ես քո որդուն, խրատի՛ր գավազանով. որպեսզի նրա վախճանը չլինի այնպես, ինչպես սոդոմացիներինը եղավ. իսկ եթե խնայում ես գավազանը՝ ատում ես քո որդուն։)

Օրինակ՝ փոքր անասունին, որ ճանապարհից այս ու այն կողմ է գնում, մտրակով ենք ուղղում։

Նույնպես և փոքր տղան, եթե օրենքի ճանապարհից թյուր է ընթանում, գավազանով պետք է խրատել. որպեսզի ուղղվի օրենքի ճանապարհներով։

*Եվ թե ինչո՞ւ ենք գավազանով խրատում։

Նախ՝ որ տղան քաղցրության խրատը և իմաստության խոսքը անտեսում և արհամարհում է. իսկ գավազանով կսկծում է և ուղղվում։

Քանզի մարդն ունի երեք հասակ. և երեք տեսակ խրատ է նրա համար. այսինքն՝ տղան. երիտասարդը. և կատարյալը։

Որ առաջին. միջին. և վերջին հասակն է։

Արդ՝ տղային պետք է երկյուղով խրատել. իսկ երիտասարդին՝ քաղցրությամբ. իսկ կատարյալին՝ իմաստությամբ։

Եվ այսպես հարմար է, որ տղային գավազանով և երկյուղով խրատեն։

Երկրորդ՝ մտքում ո՛չ մարմնավոր և ո՛չ հոգևոր խոստումներ ունի. այլ միայն մարմնի հեշտությունը. դրա համար պետք է այդ հեշտությունը դառնությամբ և գավազանով խրատել. որպեսզի դյուրությամբ ուղղության գա։

Երրորդ՝ որ հասակով տհաս է, ապստամբել չգիտի. գավազանով խրատի՛ր. բայց երիտասարդը և կատարյալը դյուրությամբ ապստամբում են գավազանից։

Չորրորդ՝ փոքր տղայի շատ մասեր են ուղղելու. այսինքն՝ ձեռքը. լեզուն. աչքը. ականջը. և ամբողջ մարմինը։

Դրա համար խոսքով չի ուղղվում. այլ գավազանի խրատով։

Հինգերորդ՝ մատղաշ ուռենու պես է, որ ոլորվում է. և փափուկ մոմի պես, որ մատնահետքն է ընդունում։

Նույնպես և տղայի զգայարանները փափուկ են. գավազանի խրատով պետք է ուսման մատնահետքը դրոշմել նրա մտքում։

Վեցերորդ՝ ինչպես մորթագործները չարչարանքով և աղելով են մշակում մորթին. նույնպես պետք է գավազանի խրատով տղային աղել և մշակել. որպեսզի փափկի և գործի գա։

Իսկ եթե ոչ՝ կոպիտ և անգործ է մնում և անպետք։

Յոթերորդ՝ ինչպես հյուսնը փայտն է տաշում՝ ավելորդը և անպետքը հանում՝ և ապա աթոռ է կազմում կամ այլ բան։

Նույնպես տղայի ավելորդը և անպետքը պետք է խրատել և ուղղել. և ապա նա լինում է ուսման աթոռ և Աստծու բնակարան. և պիտանի մարդկանց։

Ութերորդ՝ երկրագործը երկիրը փափկացնում է՝ և ապա սերմանում. նույնպես և տղայի միտքը պետք է գավազանով փափկացնել և հերկել. որպեսզի մաքրվի՝ և ուսման սերմը բուսցնի իր մեջ և պտղաբերի. իսկ եթե ոչ՝ կորդացած երկրում սերմը չի բուսնում։

Իններորդ՝ ինչպես պարտեզից և արտից միշտ քաղհան են անում՝ որպեսզի բույսը զարգանա. նույնպես փոքր տղայի ախտի ավելորդ մոլախոտը, որ բուսնում է զգայարաններում, պետք է խրատով մեկ առ մեկ պոկել. որպեսզի ուսման բույսերն աճեն նրա մեջ։

Տասներորդ՝ որ տղան ունի բնական անմեղությունը և երկյուղը և ամոթխածությունը. երբ մանկության մեջ անվարժ և անկիրթ են թողնում, հասակի աճման հետ եկամուտ ախտն աճում է նրա մեջ. և կորցնում է բնական ամոթխածությունը և երկյուղը. և դառնում է լիրբ և հանդուգն և անզգամ։

Իսկ երբ խրատով վարժեցնում են նրան և կրթում, բարու արտաքին ուսումը և բնական անմեղությունը միասին են խառնվում. և կորցնում են եկամուտ ախտերը. և այսպես մանկությունից բարու մեջ վարժված՝ հասնում է հոգիների բարիքների կատարմանը. ինչպես ասում է. (մտավարժ մանուկ էի. և բարի հոգու հանդիպեցի։)

Այսպես մտավարժ մանուկը խրատողի և առաջնորդի միջոցով հասնում է կատարյալ բարությանը. (քանզի մանուկը, որ ծերի ոտքերի մոտ չէ՝ առանց ջանքի որս է սատանայի համար. ) այսինքն՝ երբ տղան ծեր և խրատող չի ունենում, այն ժամանակ չար ընկերներից և դևի խաբեություններից և իր մարմնի հեշտություններից քիչ-քիչ սովորում է չարին։

Եվ սովորությունը, երկար ժամանակ տևելով, ստացական բնություն է դառնում. հետո թեպետ ջանք են դնում, բայց չեն կարողանում նրան ուղղության բերել։

Դրա համար իմաստունը խրատում է, թե՝ (ով տղայության հասակում խնայում է գավազանը՝ ատում է որդուն. և ով սիրում է՝ խնամքով է խրատում. ) այսինքն՝ տղայի հանդեպ սերն ու խնամքը խրատն է։

Այլև խնամքով խրատելը չափավորն է. որ ո՛չ անխրատ է թողնում, և ո՛չ էլ ավելի է խրատում, ինչպես թշնամուն. այլ ինչպես իր սիրելիին՝ ցավակցությամբ է խրատում։

Եվ այնպես խնամքով խրատի՛ր, որ դրանով մանկանն ուղղության բերես։

Եվ ամեն բանից ավելի՝ տղայի համար երեք բանից պետք է զգուշանալ։

Նախ՝ լեզվի։

Երկրորդ՝ ձեռքերի։

Երրորդ՝ մարմնի։

Նախ՝ պետք է տղայի լեզուն պահել. որ շատ չխոսի. և ստի չսովորի. և դրանով երդմնազանցության, հայհոյության, հայհոյանքի և այլ մեղքերի չսովորի. դրա համար պետք է բերանի դռանն ամուր սանձ և պարիսպ դնել շատախոսությունից։

Երկրորդ՝ ձեռքը պահել գողությունից. քանզի երբ ձեռքը սովորում է գողությունից. քանզի երբ ձեռքը սովորում է փոքր գողության, համարձակվում է և մեծամեծին. և դրանով ավազակության և մարդասպանության է ընթանում և կորչում։

Երրորդ՝ պետք է զգուշանալ և ամբողջ մարմինը պահել ծուլությունից. որպեսզի քնի, ծուլության և շատակերության չսովորի. քանզի դրանով մեծամեծ չարիքների կընթանա։

Այս երեք բաների համար ամենուրեք պետք է պարիսպ քաշել և զգուշանալ։

Սա՝ խրատողի կողմից։

*Իսկ տղան պետք է հնազանդ լինի հոր խրատին չորս պատճառով։

Նախ՝ որ իմաստուն որդին պետք է մտածի, թե՝ չկա ինձ ավելի բարեկամ, քան իմ ծնողը, քանզի նա, ով ինձ ծնեց, ավելի է իմ բարին կամենում. ուրեմն պետք է հնազանդությամբ լսել։

Երկրորդ՝ ում որ մարմինն ունի, նրանից էլ վաստակն ունի. դրա համար պետք է հնազանդվել ծնողներին։

Երրորդ՝ Աստծու օրենքի համար. որ հրամայում է՝ (պատվի՛ր քո հորը և մորը. և ով անարգում է հորը և մորը՝ մահով թող վախճանվի։)

Չորրորդ՝ որ ամեն ոք գովում է հնազանդ որդուն և բարեբանում. նաև հնազանդ որդին ստանում է ծնողի օրհնությունը։

Ինչպես Իսահակը՝ Աբրահամի, և Հակոբը՝ Իսահակի օրհնությունն առավ։

Այսքան պատճառների համար պետք է հնազանդվել ծնողներին։

Իսկ ով հնազանդ որդի չէ. ասում է իմաստունը. (անհնազանդ որդին կորստի կմատնվի) վերոհիշյալ պատճառների համար։

Նախ՝ որ նրանց համար ատելի եղավ՝ օրենքն արհամարհելով։

Երկրորդ՝ որ ամեն ոք նրան անարգ և վատ և անհնազանդ է ասում։

Երրորդ՝ ծնողի օրհնությունը չի ստանում։

Չորրորդ՝ որ իր անհնազանդության պատճառով հոր վաստակի և հարստության ժառանգ չի լինում. (այլ կորստի կմատնվի. ) այսինքն՝ հայրենի ժառանգությունից հեռացած և երկրի վրա կորած։

Եվ դարձյալ՝ հավիտենական տանջանքների կորստին՝ անհնազանդության համար։

և իրավամբ՝ քանզի ով հորն անհնազանդ է, կրկնակի վնաս է գործում։

Նախ՝ Աստծու օրենքի դեմ։

Երկրորդ՝ բնության կարգի դեմ։

Եվ քանի որ բնության կարգի դեմ է գործում՝ մարմնով վաստակից է կորչում. և քանի որ օրենքի դեմ է գործում՝ հոգով կորչում է տանջանքների մեջ։

Սա է անհնազանդ որդու բաժինը. թե՛ հոգևոր որդի, թե՛ մարմնավոր։

Քանզի հնազանդությունը պտղաբեր ծառ է. որի պտուղը հոգևոր և մարմնավոր կյանքն է։

Արդ տե՛ս՝ ում որ ծառն է՝ նրանն է պտուղը. նույնպես ովքեր ունեն հնազանդության ծառը՝ նրանցն է կյանքի պտուղը։

Եվ ինչպես նախ ծառն է և ապա պտուղը. նույնպես նախ հնազանդության գործն է. և ապա մեծության պտուղը։

Եվ ինչպես ծառը չոր է, և պտուղը՝ չոր. և ինչպես ծառը դալար է, և պտուղը՝ դալար. նույնպես ով ունի հնազանդության չորացած ծառը, նրա պտուղն էլ է չորացած։

Եվ ով օրեցօր դալարեցնում է հնազանդությունը, նրա պտուղն էլ օրեցօր նորոգվում և աճում է։

Եվ օրինակ՝ եթե կենաց ծառ լինի տնկված, որի պտուղն անմահություն է պարգևում, ամենքը կցանկանան տեսնել այն և ճաշակել նրա պտուղներից։

Արդ՝ հնազանդությունը կյանքի և անմահության ծառ է. և ոչ թե հեռավոր տեղերում՝ դրախտում, կամ արևելքում, կամ հարավում, այլ ներսում՝ քո մեջ, քո հոգում. եթե կամենում ես՝ հնազանդությամբ կքաղես անմահությունը. քանզի հնազանդության ցանկալին այլ բան չէ, եթե ոչ անմահ կյանքը։

Լսի՛ր Քրիստոսից, որ ասում է. (երանի հեզերին՝ քանզի նրանք պիտի ժառանգեն երկինքը) անմահ և հավիտենական կյանքի։

*Եվ ինչպես մարմնավոր որդիները հնազանդ են մարմնավոր ծնողներին. նույնպես և մենք ըստ հոգու Աստծու որդիներ ենք շնորհով. և մեր հայրն Աստված է՝ (որ մեզ վերստին ծնեց կենդանի հույսի համար. երկնքի անեղծ և անթառամ ժառանգության համար։)

Եվ մեր մայրն այս եկեղեցին է. որ մեզ ավազանով ծնեց Աստծու որդիներ։

Եվ ինչպես մարմնավոր հայրերի ժառանգությունը որդիներինն է. նույնպես և երկնավոր Հոր ժառանգությունը մերն է՝ հավատացյալներիս. ինչպես ասում է առաքյալը. (որով աղաղակում ենք՝ Աբբա՛, Հայր. այսուհետև ծառա չենք. այլ որդի՝ Աստծու ժառանգներ և Քրիստոսի ժառանգակիցներ։)

Եվ եթե մեկն ասի, թե բոլոր մարդիկ ստեղծմամբ Աստծու որդիներ են. ինչպես որ ասում է մարգարեն. (մի՞թե նա չէ քո հայրը, որ ծնեց քեզ և ստեղծեց քեզ։)

Ասում ենք, որ նրանք որդիներ են Աստծու ստեղծմամբ՝ որպես մարմնավոր կենդանի. և նրանց տրված է այս մարմնավոր աշխարհը ժառանգության։

Իսկ մենք որդիներ ենք հոգևոր ծննդով. մեզ տրված է երկնքի հոգևոր ժառանգությունը. ուրեմն հայտնի է, որ երկու որդիներին երկու ժառանգություն տվեց։

Մարմնավոր որդիներին՝ այս մարմնավոր աշխարհը. և հոգևորներին՝ հոգևոր կյանքը։

Եվ ինչպես մարմինն անցավոր է՝ և իր ժառանգությունն էլ է անցնում. իսկ հոգին անմահ է՝ և ժառանգությունը՝ հավիտենական։

Եվ թեպետ նրանք ստեղծմամբ որդիներ են. բայց գործով մեղքի ծառաներ են դարձել. ինչպես որ՝ (ով մեղք է գործում՝ մեղքի ծառա է։)

Ուրեմն հայտնի է, որ ծառաների ժառանգությունը ծառայական աշխարհն է, և հանդերձյալ կյանքում ժառանգություն չունեն։

Իսկ հոգևոր որդիները ստեղծմամբ Աստծու որդիներ են՝ ընդհանրապես. և հոգով որդիներ են՝ հատկապես. և գործով որդիներ են՝ առանձնապես։

Դրա համար սրանք ունեն երեք ժառանգություն։

Մարմնավորը՝ այստեղ, ընդհանուր ժառանգություն։

Եվ հավատի ժառանգությունը՝ մահից հետո, միայն հոգով։

Եվ գործերի ժառանգությունը՝ հավիտենական կյանքում, հոգով և մարմնով։

Ուրեմն սիրելի որդիները և նրանց ժառանգությունը, և ծույլերը՝ ատելի որդիները և նրանց ժառանգությունը, բաժանվեցին միմյանցից։

Դրա համար մենք՝ սիրելի որդիներս, միշտ խնդրում ենք երկնքի թագավորությունը՝ ասելով։

(Հայր մեր, որ երկնքում ես. սուրբ լինի քո անունը. գա քո արքայությունը մեզ վրա։)

Արդ՝ եթե մարմնավոր որդիները պետք է հնազանդվեն ծնողներին, որպեսզի լինեն նրանց ժառանգները, ինչպես ցույց տրվեց, առավել մենք՝ հոգևոր որդիներս, պետք է (հնազանդ լինենք հոգիների Հորը և ապրենք։)

Եվ ինչպես (անհնազանդ որդին կորստի կմատնվի, ինչպես ցույց տրվեց։)

Նույնպես և մենք՝ Աստծու որդիներս, եթե անհնազանդ լինենք, կկորչենք։

Ո՞ր կորստով. ոչ թե անցավորով, այլ հավիտենականով. որ անգյուտ կորուստն է. ինչպես ինքն ասում էր մարգարեի միջոցով։

(Դուք ինչո՞ւ եք ինձ հայր կոչում. և ինչ որ ասում եմ, չեք անում։

Ձեզ որդիներ եմ կոչում՝ բայց ձեզ ինձ համար ժառանգներ չեմ դարձնում։)

Եվ սրան վկայում է իմաստուն Սողոմոնը՝ ասելով. (նենգավոր որդուն բարի չի լինի. իսկ իմաստուն ծառայի գործերը կհաջողվեն։)

Այսինքն՝ թեպետ որդիության կարգում է, բայց նենգավոր է և անհնազանդ. դրա համար զրկվում է Աստծու բարիքներից. (և չարը չարով է կորչում։)

Իսկ ծառան, որ իմաստուն է լինում և հնազանդ և բարի գործով, բարձրանում է ազատության կարգին. ինչպես իսրայելացիները Աստծու որդիներ էին կոչվում. ինչպես որ՝ (Իսրայելն իմ անդրանիկ որդին է. ) երբ Աստծու օրենքներին անլսող եղան, զրկվեցին Աստծու արքայությունից։

Իսկ հեթանոսները, որ մեղքի և կուռքերի ծառաներ էին, լսեցին Քրիստոսին և հնազանդվեցին. և հավատով իմաստուն եղան. և բարի գործով հաջողակ եղան. և ազատվեցին մեղքերից՝ և Աստծու արքայության ժառանգներ եղան։

Նույնպես և մենք այժմ որդիներ ենք շնորհով. երբ Աստծու կամքը թողնում ենք, զրկվեցինք բարությունից։

Իսկ եթե մի ուրիշը՝ այլազգի կամ մեղավոր, որ այժմ մեղքի ծառա է, խոստովանության և ապաշխարության միջոցով ազատվում է. և մտնում է որդեգրության կարգը. ինչպես որ՝ (կգան արևելքից և կբազմեն Աբրահամի հետ. և որդիները դուրս կելնեն։)

Եվ ինչպես հայրը, որ սիրում է իր որդուն, խրատում է նրան, ինչպես վերևում ասվեց. և որդին հնազանդվում է հորը. նույնպես և երկնավոր Հայրն այն ժամանակ է սիրում, երբ խրատում է մեզ. ինչպես մի այլ տեղ ասում է Առակը. (ում Տերը սիրում է, խրատում է, տանջում է ամեն որդու, որին ընդունում է։)

Եվ Աստծու խրատը մեզ վրա ճշմարիտ սիրո նշան է։

Նախ՝ որ այստեղ անցավորներով է խրատում. և հավիտենական տանջանքներից փրկում է. ինչպես ասում է Դավիթը. (խրատելով խրատեց ինձ Տերը, և հավիտենական մահվան չմատնեց։)

Երկրորդ՝ սիրո նշան է. ինչպես ասում է Դավիթը. (երանի այն մարդուն, որին դու խրատում ես, Տե՛ր. և քո օրենքից սովորեցնում ես նրան։)

Երբ մենք կամովին անգետ ենք մնում օրենքին, Աստծու խրատելով զգուշության ենք գալիս։

Երրորդ՝ սիրո նշան է, քանզի մարմնի հանգստով միտքը ծանրանում և խավարում է և հեռանում Աստծուց. դրա համար տալիս է խրատը՝ և հեռացնում է հեշտությունների ստվերը. և մեզ մոտեցնում է իրեն։

Չորրորդ՝ սիրո նշան է, որ իր սիրելի Որդուն՝ մեր Տեր Քրիստոսին, չարչարանքների և մահվան մատնեց. երբ մեզ այդ չարչարանքներով Քրիստոսին կցորդ է դարձնում, ահա դա մեզ համար սիրո նշան է. (քանզի երբ չարչարանքներին կցորդվում ենք, փառքին հաղորդ պիտի լինենք. ) ինչպես գրում է Պետրոսը. (օտար մի՛ համարեք փորձության եռանդը, որ ձեր մեջ է լինում. այլ որպես Քրիստոսի չարչարանքներին հաղորդվածներ՝ ուրախ եղեք։)

Ուրեմն Աստծու խրատը մարդկանց վրա ճշմարիտ սիրո նշան է. դրա համար ասում է. (ում Տերը սիրում է՝ խրատում է։)

Իսկ մենք պետք է համբերենք. և տեսնենք Աստծու սիրելիներին, որոնք ոչ բոլոր ժամանակ մեծության մեջ մնացին. այլ նեղության մեջ համբերեցին. և ապա անվանի եղան։

Քանզի ահա Հոբը, որ նախ լցված էր մեծությամբ և հարստությամբ, հետո փողոցներում աղբակույտի վրա էր նստում՝ Աստծու խրատելով։

Աբրահամը, որ ունեցվածքով լիացած էր՝ երբեմն Եգիպտոսում տառապանքով էր շրջում՝ կերակրի կարոտ։

Նույնպես և Հակոբ նահապետը և Հովսեփը և Դավիթը նախ պանդխտեցին Աստծու խրատով. և ապա հետո հանգստի հասան։

Եվ նորում այսպես սովորեցինք առաքյալներից։

(ամեն անձ, որ կամենում է բարեպաշտությամբ մնալ Քրիստոս Հիսուսի մեջ՝ հալածանքների մեջ կլինի։)

Եվ Տերը՝ (եթե ձեզ հալածեն այս քաղաքից, փախեք մի ուրիշը, որպեսզի ինձանով խաղաղություն ունենաք։)

Դրա համար պետք է նեղությունը համբերությամբ տանել. քանզի այս նեղությունը հասցնում է մշտնջենավոր հանգստի. ինչպես ասում է առաքյալը. (շատ նեղությամբ պետք է մտնենք հանգստի մեջ։)

Եվ այնքան գովելի է նեղությունը, որ մարգարեն այն իր համար պատվական գյուտ էր համարում՝ ասելով. (նեղություն և անձկություն գտա։)

Ուրեմն պետք է համբերել նեղությանը. եթե դրսից գա. և եթե չլինի, մենք մեզնից, մեր անձով պետք է նեղություն գտնենք. և մեր մարմինները չարչարենք պահքով՝ աղոթքով՝ ճգնությամբ, սովով՝ քաղցով՝ ծարավով՝ և մնացածով։

Դրա համար (խրատի համար համբերության մեջ եղեք. իբրև որդիների է մոտեցել ձեզ Աստված. ) Այսպես պետք է հնազանդվել Աստծուն. եթե նեղություն լինի, և եթե չարչարանք, և եթե մահ՝ ուրախությամբ կրել. քանզի սրանցով մոտենում ենք Աստծուն. և հանդերձյալ կյանքին ենք արժանանում Քրիստոս Հիսուսով՝ մեր Տիրոջով. որ օրհնյալ է հավիտյանս, ամեն։