Քարոզգիրք, որ կոչվում է Ամառան հատոր · 15/24

ԳԼՈՒԽ ՃԻԱ-ՃԻԵ

Նույնի քարոզը աշխարհի դատավորների մասին, այն խոսքի վրա, որ ասում է։

(Դատ արեք որբին, և պաշտպանեք այրու իրավունքը, կամ՝ դատել ժողովուրդներին արդարությամբ, և աղքատներին՝ իրավունքով։)

Ես. 1. 17։

(Գլուխ ՃԻԱ)

Ով հանճարեղ է, առաջնորդություն կստանա, ասում է Աստծուց իմաստնացած Սողոմոնը։)

Քանզի ինչպես ամեն արհեստավոր իր առջև դրված որևէ նյութ ունի գործելու համար. ինչպես հյուսնը՝ փայտը. և դարբինը՝ երկաթը։

Նույնպես աշխարհի առաջնորդների և դատավորների նյութն են մարդկանց գործերը և նրանց խոսած խոսքերը՝ քննելու համար։

Եվ ինչպես նրանք նախ մտքում են երևան բերում արհեստը, և ապա՝ գործի մեջ. նույնպես և դատավորը նախ իր մտքում իմաստությամբ խորհում է և իմանում հեռավորն ու գալիքը. և ապա հարմար ժամին խոսում և առաջ է բերում։

Եվ ինչպես արհեստավորների ձեռքերն ու մատներն են գործիք. նույնպես դատավորների լեզուն և խոսքը։

Եվ արտաքին գործիքների փոխարեն՝ դատավորը և առաջնորդը ունեն դատաստանի ուսուցման և կանոնների ու օրենքների քննության գրքեր։

Եվ ինչպես ով վարժված է արհեստին, նա է գործում գործը. նույնպես ով իմաստուն միտք ունի վարժված, և հանճարեղ լեզու. և կարգավոր է խոսքում, նա է նստում դատավորության աթոռին. և ուղղում մարդկանց։

Դրա համար է ասում. (ով հանճարեղ է՝ առաջնորդություն կստանա) չորս պատճառով։

Նախ՝ ասված խոսքերը կարող են գործով ցույց տալ և բարի օրինակ լինել։

Երկրորդ՝ որ ուրիշներին իրենց հանճարով համոզեն. աղերսանքով, կամ սաստով։

Երրորդ՝ որ դատաստանը պատշաճ կերպով անեն։

Չորրորդ՝ որ (մտքում ըմբռնեն առակներն ու խորին խոսքերը. իմաստունների ճառերը, և նրանց առակները։)

Նաև չորս պատճառով պետք է դատաստանի իրավունքն ուղիղ անել։

Նախ՝ որ դատաստանը Աստծունն է, ասում է մեծն Մովսեսը. իսկ (Աստված արդար դատավոր է ամեն ինչի վրա, ասում է մարգարեն։)

Նա պետք է ուղիղ դատաստան անի. որ չծռի Աստծու դատաստանը։

Երկրորդ՝ դատավորը Աստծու պատկերն է՝ նստած դատելու և քննելու. պետք է Աստծու նմանությամբ ուղղորեն դատի. որ Աստծուց չդատապարտվի։

Երրորդ՝ որ հրեշտակը Աստծու աթոռներից ուղարկվում է դատավորի մոտ և տեսնում է. քանզի նրանք են դատաստանի վերակացուները։

Եվ նրանք են ցույց տալիս դատավորի իրավացիությունը կամ անիրավությունը։

Չորրորդ՝ որ դատավորն էլ պիտի դատվի Աստծու առաջ. և ինչպես նա ուրիշներին դատեց՝ իրավամբ թե անիրավությամբ. նույնպես պիտի լինի նրան էլ Աստծու արդար դատաստանում։

Եվ պետք է իմանալ, որ չորս բանի պատճառով է ծռվում դատաստանը. տգիտությամբ. կաշառքով. վախով. և աչառությամբ։

Նաև չորս բան է հարկավոր դատաստանին։

Նախ՝ իմաստություն. որ ընտրի ճշմարիտը և սուտը։

Երկրորդ՝ արդարություն. որ աչառություն չանի կամ չվախենա։

Երրորդ՝ ամուր հավատ. որ հաստատ կանգնի խոսքում, ինչպես հավատում։

Չորրորդ՝ ունևոր՝ ինչքով. որ կարիքի պատճառով կաշառք չվերցնի։

Նաև չորս բան պիտանի է մարդուն։

Նախ՝ խոնարհություն, որ լսի գանգատը։

Երկրորդ՝ հեզություն, որ չբարկանա։

Երրորդ՝ համբերություն. որ շտապող չլինի։

Չորրորդ՝ որ զորությամբ տա դատախազներին պատիվն ու պատիժը։

Իսկ առաջինը՝ իմաստությունը, պետք է ձեռք բերել։

Նախ՝ կրթվել և վարժվել ուսմամբ դատաստանների և կանոնների գրքերին. և թագավորների օրենքներին. և Մովսեսինին։

Եվ ապա դատաստան անել. ինչպես գրում է առաքյալը Տիմոթեոսին. (մանկությունից գիտես սուրբ գրքերը, որոնք կարող են քեզ իմաստուն դարձնել։)

Երկրորդ՝ պետք է մտքի պարզություն. որ ոչ մի ցավ և հոգս չլինի մտքում և չպղտորի այն։

Երրորդ՝ կարեկցություն. որ երկու դատախազներին էլ այնպես ցավակից լինի, ինչպես հայրը՝ որդիների վրա. թեկուզ անծանոթ լինեն։

Չորրորդ՝ որ համբերող լինի խոսքում. որ երկու կողմին էլ լսի. ապա կարող է ուղիղ դատաստան անել. թե՛ մարմնավոր, և թե՛ հոգևոր։

Եվ սրանց մասին է ասում առակը. (արդարը գիտի դատաստան անել. իսկ ամբարիշտը խելամուտ չէ. ) այսինքն, որ վարժված չէ իմաստություններին. և չի կարդում դատաստանի գրքերը. չգիտի գործերի ելքն ու մուտքը։

Նա չունի մտքի պարզություն. և ցավակից չէ. և համբերություն չունի. դրա համար անիրավ դատավոր է լինում։

Եվ երկու պատճառով գողերին երդում չկա։

Նախ՝ որ գողի գործը երդմնազանցություն է. քանզի երդմնազանցն այն է, ով արհամարհում է Աստծուն՝ որպես տեսնող և վրեժխնդիր. և գողը, երբ գողանում է, արհամարհում է Աստծու տեսությունը և նրա պատուհասը։

Երկրորդ՝ որ երդումը ճշմարտության վրա պետք է դնել. քանզի Աստծու սարսափելի անունը ստության վրա չի դրվում. և գողը ստություն ունի. դրա համար նրան երդում չի տրվում. և եթե գողին երդում տան՝ երկուսն էլ Աստծուց պատժի հանցավոր են. նրանք, ովքեր երդումը տալիս են, և նրանք, ովքեր երդումն ուտում են։

Դրա համար, երբ երկու դատախազները գալիս են դատաստանի, այն հակառակորդը, որ հայցն է անում, նրան է պատկանում գիրը և վկան և երդումը։

Եվ գիրն առանց վկայի անպետք է. բայց վկան առանց գրի հաստատ է։

Իսկ երդումը երկուսի կարիքը չունի. քանզի ավելի հաստատ է. Աստծուն է վկա բերում. և հոգու մեջ է կրում երդումը։

Դրա համար է ասվում՝ երդում կեր. այսինքն, կրի՛ր քո մեջ. և կրի՛ր քո հոգում. ինչպես մարմնի կերակուրը, եթե հիվանդ է, մահ է բերում. և եթե առողջ՝ կյանք. այսպես և երդում ուտելը՝ եթե ճշմարիտ է, օգնում և հաստատում է մարդուն. և եթե սուտ՝ սպանում է. այստեղ՝ խղճի մտքով. և այնտեղ՝ հոգով տանջանքների մեջ։

Եվ եթե ասես՝ սա, որ հայցն է անում, չունի վկա կամ գիր. երդումը ինչպե՞ս տանք նրան, քանզի գուցե զուր է ասում։

Ասում ենք, որ զրպարտողը չորս բանից է երևում։

Նախ՝ եթե ուրիշ շատերի մասին էլ զուր ասած լինի։

Երկրորդ՝ եթե կարոտ է և աղքատ։

Երրորդ՝ եթե նախանձ և թշնամություն ունի։

Չորրորդ՝ խոսքերի կարգից է ճանաչվում։

Եվ եթե այս չորսից մեկը երևում է՝ եթե երդում տաս, ստության վրա է. երդում մի՛ տուր։

Իսկ եթե չորսից դուրս է, որ մեկն էլ նրա մեջ չի երևում, թող երդում ուտի և տանի. քանզի ով երդումն ուտում է հոգով, առնում և ուտում է իրեն մարմնով. և եթե երդում տաս, այլ մի իրավունքով համոզիր երկու կողմին էլ։

*Եվ եթե ասես՝ ինչո՞ւ են դատավորները նստում աթոռների վրա դատելիս։

Նախ՝ որ ահարկու լինի դատախազների վրա, որպեսզի ճշմարիտն ասեն. և չհանդգնեն հավասար նստել։

Երկրորդ՝ որ դատավորը չնայի նրանց երեսին. կամ չվախենա դատելուց. դրա համար նրանցից բարձր է նստում։

Երրորդ՝ որ միտքը ներսում բարձրացած է ընտրության աշտարակը. և ապա իրենից ներքև քննում և որոշում է սուտն ու ճշմարիտը։

Նույնպես և արտաքին մարմնով բարձր է նստած. և քննում և որոշում է նրանց սուտն ու ճշմարիտը։

Չորրորդ՝ ինչպես նա, ով կշեռքն ունի ձեռքում, բարձր է նստած. և կշեռքի նժարը բարձրացրել է. և ապա երևում է արդարությունը։

Նույնպես և դատավորը բարձր է նստած. և ունի արդարության կշեռքը. այսինքն, որ խոսքը արդարությամբ է հարցնում. և իրավամբ հատուցում երկուսին էլ։

Եվ երեք տեղում է երևում արդար կշեռքը։

Նախ՝ նժարում. և ապա՝ լծակում. և ապա՝ թաթում։

Նույնպես դատաստանում նախ պետք է երկուսի խոսքերը լսել հանդարտությամբ. և մտքում քննել, ինչպես նժարը, որ վեր ենք քաշում. և ապա լեզվով, ինչպես լծակում, արդարությունը խոսել։

Եվ ապա, ինչպես թաթում, իրավունքի վճիռը հատուցել։

Հինգերորդ՝ փոխհատուցումները բարձրագույններից և մեծամեծերից են. ինչպես թագավորներից կամ իշխաններից։

Արդ՝ դատավորը ոչ միայն քննող է, այլև հատուցող բարիների և չարերի. պատիվ կամ պատուհաս. դրա համար բարձր տեղում է նստած, որ ցույց է տալիս հատուցելու իշխանությունը։

Վեցերորդ՝ ունի մի ուրիշ, ավելի բարձր խորհուրդ. քանզի (Աստված արդար դատավոր է, ասում է մարգարեն։)

Եվ դատավորը՝ Աստծու փոխանորդը, Աստծու գործերն է գործում. և ինչպես Աստված բազմած է երկնքի բարձունքներում և դատում է արարածներին. նույնպես և դատավորը բարձր է նստած։

Եվ ինչպես մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը, երբ գա դատաստանի վախճանի օրը, նստում է իր փառքի աթոռին. այսինքն, լուսեղեն ամպով՝ օդի վրա, բարձունքներում։

Եվ ոմանք աջակողմյաններն են. և ոմանք ձախակողմյանները այնտեղ են հավաքվում. և դատում է արդարությամբ։

Այսպես դատավորը Քրիստոսի տիպով և օրինակով նստում է աթոռի վրա. և այդպես նրա առաջ ծունկի են ընկնում հավասար տեղում երկու դատախազները. այսինքն, հակառակորդները և դատվողները։

Եվ երբ քննում է արդարությամբ, մեկին կանգնեցնում է աջ կողմում, որ ճշմարիտն է. և մեկին՝ ձախում, որ սուտն է. և երկուսին էլ վճիռ է տալիս։

Իսկ վկան խոսքի հաստատությունն է։

Նախ պետք է, որ ընտրի վկային, որ հավատարիմ լինի խոսքերում և միշտ ճշմարիտ։

Եվ արդար՝ գործերում. և ուղիղ՝ հավատում. այդպիսին ճշմարիտ վկայություն է տալիս։

Բայց ստախոս մարդու և չարի և անհավատի վկայությունը սուտ է և ընդունելի չէ։

Դարձյալ՝ հավատարիմ վկային երեք բան է պետք։

Նախ՝ որ հապաղի և իր մտքում քննի վկայության խոսքը. քանզի թաքուն է այն բանը, որ վկայություն է խնդրում։

Երկրորդ՝ որ տեսնի իր երեսը և նրանցը, որոնց համար վկայություն է տալիս. որ մեղքի մեջ չընկնի։

Երրորդ՝ որ վկայության խոսքը հաստատ և հավանական խոսքերով ասի։

Իսկ եթե այս քննությունները չունի, ասում է առակը. (շտապող վկան անիրավ լեզու ունի։)

Քանզի ով շտապով վկայություն է տալիս, նրա խոսքը երեք պակասություն ունի։

Քանզի կամ թեթևամիտ է. կամ կաշառակեր. կամ աչառու։

Եվ սրանցից հետո վկայության խոսքը անհավատալի է լինում լսողներին։

Այսպես պետք է քննել վկաներին։

Եվ օրենքում գրված է, թե՝ (երկու կամ երեք վկայով է հաստատվում ամեն խոսք։)

Եվ եթե մեկն ասի՝ ովքե՞ր են հաստատ վկաների մեջ. նա՞, ով տեսնում է, թե՞ ով լսում է, թե՞ ով ըմբռնում է և վկայում։

Ասում ենք, որ դատաստանի երեք դեմք կա. այսինքն, դատավորը. դատախազները. և վկաները։

Արդ՝ դատավորը պետք է ինչ լսում է, այն էլ դատի. ըստ Տիրոջ. (ինչպես լսում եմ, դատում եմ։)

Իսկ վկաների համար հաստատ է աչքերի տեսածը. ըստ այն խոսքի, (որ տեսավ և վկայեց. և գիտենք, որ ճշմարիտ է նրա վկայությունը։)

Իսկ հակառակորդների գործը ձեռքերի փոխարեն է քննելի։

Ուրեմն սրանից հայտնի է, որ լսելով վկան հաստատ չէ. նաև կույրի վկայությունը, թեկուզ ձեռքով ըմբռնի, հաստատ չէ. իսկ եթե խուլը տեսնում է և վկայում՝ հաստատ է։

Եվ պետք է իմանալ, որ դատախազները չորս բանով են ստանում վճիռը։

Նախ՝ որ դատակցի միտքը իր ծուռը ուղիղ է տեսնում։

Երկրորդ՝ իրեն հաղթող է կամենում ընկերոջ վրա։

Երրորդ՝ որ գրգռում է դատաստանի՝ դատավորի մոտ։

Չորրորդ՝ հարցաքննված և սուտ գտնված՝ ստանում է այն վճիռը, որ ինքը ընկերոջն էր կամենում՝ սուտ լինելը և պարտվելը և պատժվելը։

Եվ սա հայտնապես երևում է երկու պոռնիկ կանանց մեջ, որոնք մանուկների համար կանգնեցին Սողոմոնի առաջ դատաստանի։

Իսկ կաշառքը տվողի և առնողի մեջ վեց վնաս է գործում։

Նախ՝ ով կաշառքն է տալիս և իրավունքն է ծռում։

Երկրորդ՝ ով իր հոգին է կորցնում։

Երրորդ՝ ինչքից է զրկվում։

Նույնպես և կաշառառուն նախ՝ Աստծու իրավունքն է ծռում։

Երկրորդ՝ որ կուրանում է համարձակների աչքը, և չի կարող ուղիղ տեսնել։

Երրորդ՝ որ հոգին է կորցնում։

Ինչպես ասում է առակը. (կաշառառուն իր անձն է կորցնում և կործանում։

Այս վեց տեսակի դեմ միայն մեկ շահ կա կաշառքից։

Եվ տես չարը, որ այն քիչ ինչքը այս բոլոր բարիքներն է կորցնում։

Եվ այն է պատճառը, որ Աստծու իրավունքն է փոխում. դրա համար է ասում. (ով իրավունքի վրա կաշառք չի առնում, հավիտյան չի սասանվի։)

Իսկ եթե կաշառքը իրավունքի հաստատության համար լինի՝ բարի է. ինչպես երբ հավատի և եկեղեցու հաստատության համար ինչք և կաշառք ենք տալիս այլազգիներին. կամ աղոթքներում հիշատակելու համար. կամ պատարագների նվերներ. և այլ արդյունքներ, այսպիսիները բարի են։

Նաև պետք է իմանալ, որ մարմնավոր կաշառքը երկու տեսակ է։

Մեկը բոլորովին չար է տվողին և առնողին. որ դատաստանի վրա է լինում, որով ծռվում է իրավունքը։

Եվ մի կաշառք էլ կա, որ երբեմն չար է, և երբեմն բարի։

Ինչպես երբ աղերսանքի ընծաներ են տանում մեծամեծերին, և այն էլ կաշառք է. եթե առնում է այն և նրա խնդիրները կատարում, կամ փրկում զրկողներից, կամ փոխարենը կշռում, այսպիսին բարի կաշառք է։

Եվ չար է, երբ առնում են կաշառքներն ու ընծաները, և նրանց կամքը չեն կատարում. և չեն փրկում զրկողից. և փոխարենը չեն տալիս։

Դարձյալ՝ կաշառքը չորս բանի դեմ է մեղանչում։

Նախ՝ Աստծու օրենքների. ինչպես ասում է Ամբակումը. (այն, որ Աստված հրամայեց, թե իրավունքի վրա կաշառք չառնեք։)

Երկրորդ՝ դատաստանի իրավունքը փոխում է անիրավության։

Երրորդ՝ դատավորին կուրացնում և կորցնում է։

Չորրորդ՝ դատախազին զրկում և պարտավոր է դարձնում։

Եվ այսպես վնասակար է կաշառքը։

Դրա համար Ամբակում մարգարեն, երբ տեսավ դատավորին, որ կաշառք առավ և իր առաջ ծռեց դատաստանը, չար թվաց նրան. և խրատեց դատավորին. երբ չլսեց, այն ժամանակ դարձավ Աստծուն և թախանձելով պատուհաս էր խնդրում զրկողների համար։

Եվ երբ Աստված երկայնամիտ էր լինում և չէր պատուհասում, այն ժամանակ աղաղակում էր. (ինչո՞ւ ցույց տվեցիր ինձ ցավեր և վաստակներ. քանզի դատավորը իմ առաջ կաշառք առավ. ծռեց դատաստանը և պարտավոր դարձրեց արդարին։)

Դարձյալ՝ դատավորները, որ կաշառք են առնում, չորս բանով են մեղանչում։

Նախ՝ որ միտքը կապվում է նյութական ինչքի սիրուն։

Երկրորդ՝ կուրանում է աչքը. և Աստծուն տեսնող չի համարում։

Երրորդ՝ նրա հետ զորանում է միտքը, ըստ այն բանի, որ ագահության քաղցը կերակրեց. քանզի ագահությունը ավելի մեծ քաղց է, քան կերակուրինը։

Մեկ՝ որ կերակրի քաղցը ստամոքսինն է. և ագահության քաղցը՝ հոգունը և բարքերինը։

Եվ մյուսը՝ որ մարմնի քաղցը հագենում է. և ագահը բարիքներով չի հագենում, այլ միշտ քաղցի մեջ է և կարոտ։

Չորրորդ՝ որ աղքատի իրավունքն է ծռում, և զրկում նրան. դրա համար Աստված դատում է նրան նրանով, որ ասաց (արդար դատաստան դատեք. և դատ արեք որբին և այրուն։)

Եվ նույնպես մեղքերի համեմատ չորս անգամ է պատժում նրան դատավոր Աստված։

Նախ նրա համար, որ միտքը կապվում է արծաթին. թող կապվի նրա հոգին և նրա մարմինը երկրում և դժոխքում։

Եվ երկրորդի համար՝ կուրանում է և չի տեսնում դատավոր Աստծուն. և Աստված անտես է անում նրան դատաստանում։

Երրորդի համար՝ անհագ պատիժը զորանում է նրա վրա, որ անվախճան տանջում է։

Եվ չորրորդի համար՝ թող ինքն էլ զրկվի Աստծու արդար իրավունքից. և դատապարտվի նրանց հետ, ովքեր անօրենություն են գործում։

Եվ եթե ասես՝ ինչո՞ւ են դատավորները փոքր հանցանքների համար մեծ պատիժ տալիս մարդուն. ինչպես գողության համար աչքն են հանում. և ձեռքն են կտրում, և այլն։

Ասում ենք, որ հանցավորներն արդարապես են պատժվում. ըստ գործերի, և գործերի համար. ըստ գործերի՝ այն է, որ որ մասը գործեց չարը, նրանով էլ պատժվում է. ինչպես անարգողների լեզուն են կտրում. և գողերի՝ ձեռքը։

Եվ գործերի համար՝ այն է, որ գործը չենք կարող պատժել, մասն ենք կտրում. որ նույնը դարձյալ չգործի։

Այսպես և վերջին դատաստանում Աստված պատժում է մեղքերի գործողին. և մեղքերը՝ նրա հետ։

Դարձյալ՝ ասում է իմաստունը. (ով անզգամություն է սերմանում, չարը կհնձի։)

Սերմերը երեք հատկություն ունեն։

Նախ՝ ինչ սերմանում են, նույնն էլ հնձում են. թե՛ գարի. թե՛ եղինջ։

Երկրորդ՝ ով սերմանում է, բեղմնավոր է հնձում։

Երրորդ՝ ով սերմանում է, դարձյալ ժողովում է։

Նույնպես ով չար գործեր է սերմանում, չար պատիժներ է հնձում. կամ այնտեղ՝ Աստծուց, կամ այստեղ՝ դատավորներից՝ հոգու և մարմնի իշխաններից. որոնք վրեժ են խնդրում չարագործներից։

Բայց երեք բանով է զանազանվում Աստծու և դատավորների պատիժը։

Նախ՝ որ այստեղ դատավորները մարմնով են պատժում. իսկ այնտեղ Աստված տանջում է հոգին և մարմինը։

Երկրորդ՝ այստեղ ժամանակավոր է պատժվում. և այնտեղ՝ հավիտենական։

Երրորդ՝ այստեղ պատժվում է ըստ գործերի, և գործերի համար. իսկ այնտեղ՝ ըստ գործերի, և գործերի համար, և գործերն էլ է տանջում, ինչպես ցույց տրվեց։

Ուրեմն հայտնի է այստեղի դատավորների տանջանքների ինչպիսությունը։

Որից թող փրկի մեզ Քրիստոսը և իր բոլոր հավատացյալներին՝ ահեղ դատաստանից և դառն տանջանքներից և հավիտենական հրից և վճռից, ամեն։

Նույնի քարոզը Պետրոսի և Պողոսի տոնին. և տասներկու առաքյալների համար. այն խոսքի վրա։

(Իր մոտ կանչեց տասներկու աշակերտներին և ուղարկեց նրանց։)

Մարկ. 6. 7։

(Գլուխ ՃԻԲ)

Եթե ասես՝ ինչո՞ւ առաքյալներին տասներկու ընտրեց։

Եկեղեցու վարդապետները շատ պատճառներ են ասում։

Նախ՝ ինչպես երկնքում տասներկու գունդ հրեշտակ ասաց։

Եթե ըստ յուրաքանչյուր դասի՝ և իմանալիների բոլոր գնդերը. ինչպես ոմանք այսպես դատեցին։

Եթե դասերի երեք կարգապետությունից, որ են առաջին, և միջին, և վերջին, չորրորդ կարգն էին. ինչպես չորսկերպանի կենդանիները։

Իսկ հրեղեն վիշապը, որ ընկավ երկնքից, իր պոչով քաշեց երեք մասերից մեկը՝ չորրորդը. և կործանեց երկիր։

Եվ նրանցից մնացածը ինը դաս եղավ։

Երեք առաջին. երեք միջին. և երեք վերջին։

Արդ՝ ինչպես երկնքում տասներկու գունդ հրեշտակ կա. նույնպես Տերը երկրի վրա ընտրեց առաքյալների տասներկու գունդ։

Նաև Եսայիան տեսավ Տիրոջը աթոռի վրա նստած. որ մարմնացած Բանն էր երկրի վրա։

Եվ երկու սերովբեները՝ վեցական թև ունենալով, տասներկու առաքյալներն են, որոնք Քրիստոսի սպասավորներն էին։

Նաև սերովբեների գերագույն պատվով՝ նրանց կարգապետության տասներկուերորդ լինելը նշանակեցին իրենց վեցական թևերով։

Երկրորդ՝ ինչպես երկնքի կամարում տասներկու կենդանակերպ կա, որ շրջապատում են երկու կիսագնդերը։

Նմանապես և եկեղեցին, որ երկինք է երկրի վրա, շրջապատված է տասներկու առաքյալներով. ինչպես մարմնով՝ ներքին Սիոնի մոտ. և հոգով՝ վերին Երուսաղեմում (կատարյալ անդրանիկների հոգիների մեջ, ինչպես ասում է առաքյալը։)

Երրորդ՝ ինչպես տասներկու ամիսը ամբողջ տարվա պսակն է. նույնպես Փրկչի ամբողջ տնօրինությունը և Տիրոջ ընդունելի տարին տասներկու առաքյալներով է պսակվում և կատարվում։

Չորրորդ՝ օրը տասներկու ժամ ունի. ինչպես հրամայում է Տերը։

Իրեն օր է կոչում. և ժամեր՝ տասներկու առաքյալներին։

որոնք ավետարանի լույսը ծագեցրին ամբողջ աշխարհին։

Հինգերորդ՝ տասներկու հողմ կա տիեզերքի չորս ծագերում, որ տիեզերքի չորս ծագերում, որ տարվա չորս եղանակներում, որոնցով սառն ու պարզ. ձյուն և ցող են իջնում երկիր, շարժելով դալար բույսերը դեպի ծաղիկ և պտուղ։

Նույնպես տասներկու առաքյալները Հոգու շնորհներով տիեզերքի ոլորտներում հարավի գարնանաշարժ հողմն են. և կյանքի ցողը տեղացին հավատով և բարի պտղով։

Նաև անհավատների և անզղջների վրա՝ ձյուն և սառույց, կարկուտ և կայծակ են գցում մարդկանց վրա՝ պատուհասի խրատ. որ զղջալով դառնան մեղքերից և ապաշխարեն։

Վեցերորդ՝ հին Իսրայելի նախահայրերը տասներկու էին. նույնպես և տասներկու առաքյալները նոր Իսրայելի ցեղապետներն ու ծնողներն են. որից բազմացան և եղան երկնքի աստղերի պես լուսավոր. որ նրանցից ոչ մեկը աղախնի որդի չէ, այլ բոլորն ազատ են և վերին Երուսաղեմի՝ ազատի ծնունդներ։

Յոթերորդ՝ Ելիմի աղբյուրները տասներկու էին, և յոթանասուն արմավենի, երբ անցան ծովով և ելան անապատ։

Եվ տասներկու վտակ՝ վեմից բխած. նշան տասներկու առաքյալների. որոնք զովացնում են մարդկանց, որ անցնում են ավազանի ջրով մկրտությամբ. և ամենաքաղցր վարդապետությամբ. որոնք կենդանի վեմից բխեցին տիեզերքի ոլորտներով՝ քրիստոնյաների տասներկու ազգերը։

Ութերորդ՝ տասներկու էին իշխանները, որ անցան Կարմիր ծովով. նմանապես և տասներկու առաքյալները տիեզերքի իշխաններ և թագավորներ են. որոնք կոխեցին կռապաշտության ծովը, որ որդեսպանների արյամբ էր ներկված. և ցամաք ոտքերով բնակվեցին եկեղեցու ծոցում։

Նաև նրանցից ուղարկված տասներկու լրտեսները՝ տասներկու առաքյալների տիպով. որոնք լրտեսեցին տիեզերքը. ոչ երկմիտ, ինչպես տասը. այլ միամիտ, ինչպես երկուսը. որոնք մեզ բերեցին Քրիստոսի կյանքի ողկույզը՝ խաչի լծակներով. և հոգևոր կյանքի ապաշխարության բժշկական քաղցր վարդապետությունը։

Իններորդ՝ քահանայապետի լանջի վակասի ակները տասներկու էին. տասներկու առաքյալների տիպով, որոնք լուսավոր խոսքով, ճառագայթաձև փայլով արդարության արեգակից պայծառացած՝ ոչ մի քահանայի կրծքին, այլ հավատացյալների ամբողջ սրտի և հոգիների մեջ դրվեցին անբաժանելի միավորությամբ։

Նաև ճշմարիտ քահանայապետ Քրիստոսի մեջ, ինչպես ասում էր. (դու, Հա՛յր, իմ մեջ, և ես՝ քո մեջ. կամենում եմ, որ սրանք էլ մեր մեջ լինեն. որ տեսնեն իմ փառքը։)

Տասներորդ՝ Հորդանանի տասներկու քարերը, երբ Հեսուն հանեց ցամաք և սեղան շինեց, նշան են տասներկու առաքյալների. որոնք աշխարհային գետերի փորձանքների միջից ելան ցամաք. և շինվեցին Աստծու սեղան և եկեղեցու հիմքեր. որի օրինակով նրա եկեղեցու շինվածքներում տասներկու անտաշ քար ենք դնում հիմքերում. և այս տասներկու լուսամուտները մեր մեջ առաքյալների խորհուրդն են նկարում. որոնք մեզ վրա ծագող երկնավոր լույսի մուտքի ճանապարհ եղան։

Տասնմեկերորդ՝ Սողոմոնի տասներկու եզները, որոնք չորս կողմից բարձել էին պղնձե ծովը. երեքը՝ արևելքից. և երեքը՝ արևմուտքից. և երեքը՝ հյուսիսից. և երեքը՝ հարավից։

Նույնպես և առաքյալները հավատի տասներկու լծակիցներն էին. երեքական առաքյալներ՝ Երրորդության դեմքերով. որոնք տիեզերքի չորս կողմ բարձեցին և բերեցին իմանալի ավազանը. որ ճշմարիտ Սողոմոնը շինեց հոգու և մարմնի մեղքերից սրբության համար։

Տասներկուերորդ՝ Սողոմոնը զարմանալի աթոռ շինեց. և տասներկու առյուծակերպ կենդանիներ՝ միմյանց դիմաց, ի նշան տասներկու առաքյալների. որոնք բարձեցին Տիրոջը իրենց վրա. և եղան նրա հանգիստն ու բնակությունը. և առյուծակերպ են, ահագին՝ թշնամու վրա. և աշխարհի թագավորներ։

Տասներեքերորդ՝ Սողոմոնի տան հաց տվող իշխանները տասներկու էին. ի նշան տասներկու առաքյալների. որոնք Քրիստոսի հավատացյալների կերակրողներն եղան Աստծու խոսքի կենդանի հացով. որի համար ասում էր մարգարեն. (նրանց իշխաններ կարգեց բոլոր ազգերի վրա. որ նրա անունը հիշվի ազգերի բոլոր ազգերում։)

Տասնչորսերորդ՝ մեր տիրական անդամները տասներկու են, որոնք բոլոր մեղքերի և արդարության գործիքներն են։

Նմանապես և սուրբ առաքյալները Քրիստոսի գլխի տասներկու անդամներն են. և իբրև իմաստուն բժիշկ՝ բռնեցին մեր տիրական անդամներից. որ թշնամին՝ սատանան, մահվան և մեղքի զենք էր դարձրել, դարձրին Քրիստոսում կյանքի և արդարության գործիք։

Տասնհինգերորդ՝ Երրորդության դեմքերի կոչումները նույնքան գրով են դրոշմվում. որ է Հայր. Որդի. Հոգի։

Դրա համար մերը՝ նույնքան առաքյալ ընտրեց. և նրանց հայտնեց երեքի անձնավորությունը ամբողջ տիեզերքին. և հավատացյալների սրտում դրոշմեց Երրորդության դավանությունը։

Տասնվեցերորդ՝ ինչպես ասում է տեսիլքը։

(Նշան երևաց երկնքում. մի կին՝ արեգակը հագած. և լուսինը՝ ոտքերի տակ. և տասներկու աստղ՝ պսակ իր գլխին։)

Արդ՝ կինը նշանակում է սուրբ եկեղեցին. քանզի Քրիստոսի հարսն է և բազմածին. որ առավոտվա արեգակով է զգեստավորված։

Եվ ստվերակերպ ու փոփոխական օրենքների վրա է բարձրացած։

Իսկ տասներկու աստղի պսակը տասներկու առաքյալների քարոզությունն է. և հավատի տասներկու աստիճանները. որոնցով պայծառացած՝ սուրբ եկեղեցին պսակվում է իր գլխում ունենալով հավատի դավանությունը, սիրո առաքինության հետ հյուսված և շարազարդված՝ ի փառս և ի պատիվ փեսա Քրիստոսի։

Տասնյոթերորդ՝ որ ասում է տեսիլքը. (Աստծու քաղաքի դռները տասներկու էին՝ տասներկու մարգարիտից, միաձև։)

Աստծու քաղաք և տաճար է կոչվում սուրբ եկեղեցին. այսինքն, ներքին և վերին Սիոնը, ըստ այն խոսքի, (կգնամ նրանց մեջ, և կբնակվեմ նրանց մեջ։)

Եվ այս քաղաքի տասներկու դռները տասներկու առաքյալներն են՝ երեք պատճառով։

Նախ՝ որ երկնքի ճանապարհներն ու դռները բացեցին մեզ համար։

Երկրորդ՝ որ նրանցով ընդունեցինք յոթ շնորհները. և Հորը մոտենալը։

Երրորդ՝ որ բացում են և փակում. այսինքն, հավատացյալներին բացում են. և անհավատներին փակում։

Իսկ մարգարիտ են կոչվում երեք պատճառով։

Նախ՝ ողորկության համար. քանզի ոչինչ չունեն չարությունների անհարթությունից։

Երկրորդ՝ Քրիստոսի հանդեպ պայծառ իմացումների և հավատի համար։

Երրորդ՝ մաքուր սրբությունների համար։

Իսկ միաձև դռները՝ որ տասներկու առաքյալները համաձև են իշխանությամբ և պատվով և փառքով. քանզի միապես տվեց բոլորին կապելու և արձակելու իշխանությունը։

Եվ համբարձվելիս՝ (ձեռքերը դրեց բոլորի վրա միասին և օրհնեց նրանց։)

Եվ միասին տվեց դատողական իշխանությունը՝ ասելով. (դուք էլ կնստեք տասներկու աթոռների վրա՝ դատելու Իսրայելի տասներկու ցեղերը։)

Այսպես առաքյալները Աստծու քաղաքի տասներկու դռներն են։

Իսկ դռների ձևը քառակուսի էր. և երեքական բացվածք. այսինքն, երեքը՝ արևելքից. և երեքը՝ արևմուտքից. երեքը՝ հարավից. և երեքը՝ հյուսիսից։

Նշանակում է տիեզերքի չորս ծագերից սուրբ Երրորդության երկրպագությունը։

Եվ նույն ինքը՝ դուռը, խաչաձև ձևավորված, այն է ցույց տալիս, որ կենարար խաչի միջոցով ընդունեցինք սուրբ Երրորդության գիտությունը. և արժանացանք մտնելու։

Իսկ որ ասում է. (դռները չէին փակվում ցերեկը և գիշերը. այլ միշտ բաց էին։)

Ցույց է տալիս, որ առաքելական քարոզությունը բաց է բոլորի համար, ովքեր կամենում են մտնել. և երբեք չի փակվում. թե՛ մեղքի գիշերում լինեն, ինչպես Կիպրիանոսը. և թե՛ առաքինության ցերեկում, ինչպես Կոռնելիոսը։

Տասնութերորդ՝ դռան պահապան հրեշտակները տասներկու էին։

Նախ՝ նշանակում է նույն առաքյալներին, որոնք կոչվում են այս նոր և վերին Երուսաղեմի եկեղեցու դուռ և դռնապաններ. քանզի բացում են հավատացյալներին. և փակում անհավատներին։

Երկրորդ՝ տասներկու էին հրեշտակները, որ առաքյալների գործակիցներն էին. ինչպես մեր Տիրոջ գործակիցն էր Սուրբ Հոգին. (քանզի Աստծու Հոգով էր հանում դևերին։)

Նմանապես և տասներկու առաքյալների գործակիցներն են տասներկու հրեշտակներ. որոնք առաջ էին ընթանում՝ ժողովրդի մտքերը համոզելով, որ լսեն քարոզության խոսքերը։

Քանզի եթե լսելով հավատացինք, որ յուրաքանչյուր հավատացյալ մի պահապան հրեշտակ ունի. ապա որքա՜ն ավելի նրանք, որ եկեղեցու հիմնադիրներն են և ավետարանի քարոզիչները. հրեշտակներից էին առաջնորդվում՝ իմանալի կերպով նրանց հետևից գնալով։

Տասնիններորդ՝ (կյանքի ծառի պտուղները տասներկու էին՝ ըստ ամեն մի ամսի, ասում է։)

Կյանքի ծառը մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսն է. քանզի նա դալար է աստվածությամբ և կենարար բոլորի համար, ովքեր մոտենում են նրան։

Իսկ տասներկու պտուղները տասներկու առաքյալներն են. որոնք նրանից պտղաբերեցին այն տարում և ամսում, երբ նա մարմնով երևաց աշխարհին։

Իսկ կյանքի ծառի տերևը բժշկարար էր. տերևը նշանակում է Քրիստոսի և առաքյալների աշխարհակեցույց վարդապետությունը. որից բոլոր ազգերը զովացան մեղքի տապից. և բժշկվեցին իրենց յուրաքանչյուր հոգեկան վերքից՝ առողջացած։

Քսաներորդ՝ (քաղաքի պարիսպը, ասում է, տասներկու հիմք ուներ. և դրանց վրա գրված էին տասներկու առաքյալների անունները։)

Հիմք է կոչվում Քրիստոսը, ըստ առաքյալի. (ոչ ոք չի կարող այլ հիմք դնել, քան դրվածը, որ Քրիստոսն է։)

Իսկ պարիսպ են կոչվում յուրաքանչյուր ազգից շինվածները. որոնք նրա մեջ արմատացան և հաստատվեցին՝ հավատով հոդակապված։

Նաև որ այստեղ տասներկու առաքյալներին հիմքեր է ասում. քանզի նրանց գործերն ու խոսքերը այս եկեղեցու կառուցման հիմքն են. ինչպես ասաց Պետրոսին. (դու վեմ ես. և այդ վեմի վրա կշինեմ իմ եկեղեցին. ) այսինքն, այդ դավանությունդ, որով ինձ Աստծու Որդի խոստովանեցիր, քրիստոնյաների եկեղեցու սկիզբն ու հիմքն է։

*Եվ այստեղ պետք է իմանալ, որ հիմք է կոչվում Քրիստոսը. և հիմքեր են կոչվում առաքյալները. և հիմք է հավատը մեր մեջ։

Այսպես պետք է իմանալ, որ հիմք է կոչվում Քրիստոսը և անկյան գլուխ. քանզի նա է եկեղեցու սկիզբն ու կատարումը. (որ երկուսը մեկ արեց. ) այսինքն, երկինքն ու երկիրը. հրեաներին և հեթանոսներին։

Իսկ հիմքերն առաքյալներն են՝ իբրև Քրիստոսի մերձավորներ. և իբրև ճարտարապետ շինողներ։

Իսկ հիմքը հավատն է մեր մեջ. և յուրաքանչյուրի գործերը՝ նրա վրա շինված. ոսկի, արծաթ, և այլն. կամ փայտ, խռիվ, և այլն։

(Եվ քաղաքի հիմքերը պատվական ակներից էին. և դրանց վրա գրված էին առաքյալների անունները, ասում է. ) Քանզի Աստծու քաղաքի դռների վրա գրված էին քրիստոնյաների տասներկու ազգերի անունները. որ ով հավատա Քրիստոսին, նա մտնի նրա մեջ։

Նույնպես և հիմքի վրա գրված էին տասներկու առաքյալների անունները, որ ով նրանց աշակերտի, նա շինվի նրանց վրա։

Եվ դարձյալ՝ ինչպես հին քահանայապետի վակասում տասներկու պատվական ակն կար. նույնպես այս նոր եկեղեցու հիմքերում տասներկու պատվական ակն կա։

Եվ ինչպես այն՝ նահապետների անունները. այսպես և սա ունի ամենահամբավ և հռչակավոր առաքյալների անունների նկարագրությունը։

Եվ սրանով ցույց է տրվում, որ հին և նոր եկեղեցին ձայնակից են միմյանց։

Բայց սրանով են զանազանվում։

Նախ՝ որ այնտեղ օրինակն էր. և այստեղ՝ ճշմարտությունը։

Երկրորդ՝ որ այն տարին մեկ անգամ էր քահանայի լանջին և տաճար մտնում։

Եվ սա միշտ և հանապազ քահանայապետ Քրիստոսի մոտ է և վերին տաճարի հիմքն է կառուցված։

*Որոնցից յուրաքանչյուրի հատկությունը պարտք եմ համարում հայտնել՝ ըստ սուրբ Վարդանի ասածի, այսպես։

Առաջին պարսպի հիմքը՝ հասպիսը. որ Պետրոսն է. քանզի հասպիսի որակի գույնը կանաչ է, ինչպես զմրուխտը։

Սա գլխավոր առաքյալ Պետրոսի նմանությունն ունի երեք պատճառով։

Նախ՝ որ Քրիստոսի մեռելությունը կրեց իր մարմնում՝ գլխիվայր խաչվելով. դրա համար ճարտարները նրա կենդանագիր պատկերը թխակերպ են նկարում՝ ֆրանկական դահնակ կոչվածով. որ ունի կանաչագեղ մութ և թուխ գույն։

Երկրորդ՝ նշանակում է միշտ կենդանի սերը, որ նրա մեջ ծաղկեց. և հայտնի է սիրո երեք հարցումներից, որ նրա երեք ուրացությունների բժշկությունը եղավ։

Երրորդ՝ ցույց է տալիս, որ մեզ հովվեց կենարար մարմնի ճաշակման դալար տեղում։

Եվ հանգստի ջրերի մոտ սնեց կենսաբուխ վարդապետությամբ. ինչպես Տիրոջից հրաման ստացավ. (արածեցրո՛ւ իմ ոչխարները։)

Դրա համար հասպիս ակնը նշանակում է Պետրոս առաքյալին։

Երկրորդ՝ շափյուղան. որ Պողոսն է։

Քանզի այս քարը երկնային օդի նշանն է՝ կապուտակ գույնով. ինչպես լաջվարդը. որ Պողոս առաքյալի ապացույցն է՝ երկու պատճառով։

Նախ՝ որ նա (բարձրացավ մինչև երրորդ երկինք. և լսեց անճառ խոսքեր։)

Երկրորդ՝ որ ավետարանի քարոզության մեջ իր վարքը օդի պես փոփոխական արեց. (հրեաների հետ հրեա էր լինում. և հեթանոսների հետ՝ հեթանոս. և ամենքի հետ՝ ամեն ինչ. որ բոլորին շահի։)

Երրորդ՝ կոճազմ ակնը. պղնձագույն. որ ոմանք կայծ են կոչում. որ Անդրեասն է՝ երկու պատճառով։

Նախ՝ որ հոգով բորբոքվեց Քրիստոսի սիրով։

Եվ երկրորդ՝ խաչվեց Քրիստոսի հետ. և իր անձը պատարագեց սիրելիի համար. և դրանով նմանվեց Քրիստոսին։

Չորրորդ՝ զմրուխտը. որ Հովհաննեսն է՝ երկու պատճառով։

Նախ՝ որ զմրուխտը կանաչ է գույնով. և երկրորդ՝ որ ձեթով է սնվում։

Նշանակում է Հովհաննես ավետարանչին. քանզի ավետարանական ճառով օծեց մեզ Սուրբ Հոգու շնորհներով. ինչպես ուսուցանեց, թե՝ (շնորհն ու ճշմարտությունը Հիսուս Քրիստոսի միջոցով եղան։)

Նաև կենդանացրեց մեզ հավիտենական հույսով. ինչպես գրում էր. (կյանքը հայտնվեց. և տեսանք և վկայում ենք ձեզ հավիտենական կյանքը, որ Հոր մոտ էր և երևաց մեզ։)

Դրա համար Հովհաննեսը զմրուխտ է՝ նշանակելով միշտ կենդանի մանկությունը։

Հինգերորդ՝ եղնգնաքար ակնը. որ Հակոբոսն է. այդ քարը մարդկային եղունգի գույնն ունի։

Եվ եղունգը երեք հատկություն ունի։

Նախ՝ որ անզգա է։

Երկրորդ՝ մեռելի գույն ունի։

Երրորդ՝ որ ամբողջ մարմնից առաջ է մեռնում։

Եվ իրավամբ վերաբերում է Հովհաննեսի եղբայր Հակոբոսին. քանզի տասներկու առաքյալների մեջ բոլորից առաջ Քրիստոսի համար մարմնի մեռելությամբ ընդունեց բաժակը, ինչպես ուխտեց. քանզի ովքեր գինու բաժակ են խմում, անզգա են դառնում. նույնպես և նա՝ Քրիստոսի սիրո և չարչարանքների բաժակով. դրա համար եղնգնաքարը Հակոբոսն է։

Վեցերորդ՝ սարդիոնը. որ Փիլիպպոսն է՝ երկու պատճառով։

Նախ՝ որ սարդիոնը հրի պայծառ գույն ունի. և Փիլիպպոս առաքյալը կախաղանի վրա աստվածային հրով մաքրեց կռապաշտությունը մարդկանց մտքից։

Երկրորդ՝ որ բժշկական զորություն ունի. որ սրից խոցվածներին բժշկում է. նույնպես և առաքյալը մեղքի մահով խոցված նրանց հոգիներն էր բժշկում և թողություն շնորհում խաչի վրա։

Յոթերորդ՝ ոսկեքարը. որ Բարթողիմեոսն է. քանզի այդ քարը փայլող ոսկու նմանություն ունի։

Եվ Բարթողիմեոս առաքյալը Քրիստոսի ճշմարիտ և անապական մարմնի նմանությունը ստացավ իր անձում։

Քանզի մեռելոտի մարմնի մորթը մերկացավ. և հավիտենական կյանքի անմահ և անապական զգեստը հագավ։

Ութերորդ՝ բյուրեղը. որ Թովմասն է՝ երեք պատճառով։

Քանզի այդ քարը ծովատիպ է և օդակերպ. և հակինթի հետ է լծակցվում. նշանակում է Թովմասին, որ իր աշակերտակցի երկվորյակն էր։

Եվ որ հնդիկների քարոզիչը եղավ. որոնք արջասպագույն մարմին ունեին։

Եվ հավատի միջոցով նրանց վերածեց Քրիստոսին և երկնային հոգով դարձրեց։

Իններորդ՝ տրապիզոնը. որ Մատթեոսն է՝ երկու պատճառով։

Նախ՝ որ այդ ակնը կարմիր է գույնով, ինչպես կայծակը։

Եվ երկրորդ՝ աչքացավ ունեցողը, երբ տեսնում է, առողջանում է։

Ցույց է տալիս երանելի Մատթեոս ավետարանչին, որ առաջինը ցույց տվեց ավետարանի ճառագայթները. և նրանով լուսավորեց մարդկանց խավարած մտքերը։

Տասներորդ՝ դահանակը. որ Թադեոսն է։

Այս քարը ոսկուց ավելի խորը գույն ունի։

Որով ցույց է տալիս Թադեոս առաքյալին, որ ոսկուց և պատվական ակներից ավելի ցանկալին. այսինքն, Քրիստոսի հավատը, իր քարոզությամբ շնորհեց Եդեսիայի թագավոր Աբգարին։

Նաև այս ոսկեգույն քարը նշանակում է Հուդա Հակոբյանին. քանզի Հուդան խոստովանող է թարգմանվում. և հավատը կարծր և անապական վեմ է։

Տասնմեկերորդ՝ հակինթը. որ Սիմոնն է՝ երկու պատճառով։

Նախ՝ որ հակինթը օդի որակն ունի և լուսավորվում է. նշանակում է Սիմոնին, որ Քրիստոսի շնորհների նախանձախնդիրը եղավ։

Եվ դարձյալ՝ երկնային խորհուրդն ուներ։

Որ և ասաց Փրկչին. (եթե կամենում ես այդ նշանն անել, գնա և քեզ հայտնիր աշխարհին. ) դրա համար նախանձախնդիր կոչվեց։

Տասներկուերորդ՝ կարկեհանը. որ Մատաթիան է՝ երեք պատճառով։

Նախ՝ աշակերտների թիվը լրացրեց. ինչպես կարկեհանն՝ ակներինը։

Եվ երկրորդ՝ որ ծիրանի է գույնով։

Դա ցույց է տալիս, որ հրեղեն լեզուների բաժանվելիս մասնակից գտնվեց։

Երրորդ՝ որ ծիրանին թագավորական է. և սա թագավորեց՝ գումարված երկրի վրա, Սաղեմում, ինչպես ասում է Դավիթը։

Այսպես, ըստ սրբերի՝ Եպիփանի և Անդրեասի ասած խոսքերի, համարվում են ակների հատկությունները՝ ըստ հին նահապետների և ըստ նոր առաքելական հիմքերի։

Քանզի նրանք են ճշմարտապես հավատի հիմքն ու պատվական քարերը. ըստ մարգարեի, թե՝ (սուրբ քարերը գլորվեցին մեր երկրում։)

Քանզի տասներկու առաքյալները հիմք եղան. մեկն այսպես, և մեկն այնպես. և իրենց վրա շինեցին Աստծու տաճարները՝ բանական եկեղեցին։

Եվ ինչպես առաքյալները տասներկու են. նույնպես և տասներկու մարգարե՝ հնում. նաև տասներկու վարդապետ՝ նորում։

Եվ սրանք են Աստծու տան՝ սուրբ եկեղեցու հիմքերը և վերակացուներն ու դաստիարակները. ինչպես ասում է առաքյալը. (որոնց Աստված դրեց եկեղեցում՝ սրանք են. նախ՝ առաքյալներին. երկրորդ՝ մարգարեներին. երրորդ՝ վարդապետներին։)

Եվ այսպես սրանք բոլորը տասներկու թվով են, ինչպես ասվեց. ի փառս Քրիստոսի՝ մեր Աստծու, որ օրհնյալ է հավիտյանս, ամեն։

սակայն որդիության սերն է հասնում։

Սա է Սողոմոնի առաջին խրատը։

Իսկ երկրորդ խրատը, որ ասում է։

(Ուղարկիր քո հացը ջրերի վրա. և շատ օրեր հետո կգտնես այն։)

Այս խոսքերը առակով և օրինակով է խոսում. քանզի ո՞վ կարող է գտնել ջրերի հոսանքի մեջ ընկած հացը։

Բայց նախ այսպես է հասկացվում. որ ողորմությունը ում էլ անես, և որտեղ էլ անես, չի կորչում. եթե մարդ չգտնես, որ ողորմություն տաս, անասուն կենդանիներին և թռչուններին և ձկներին տուր. քանզի նրանք էլ Աստծու ստեղծվածներն են. և Աստված փոխարենը կհատուցի քեզ։

Դրա համար օրենքներում Աստված հրամայեց. (քո այգին մի՛ ճռաքաղիր. և ոչ ծառը. և ոչ ձիթենին. և ոչ արտերը. ) որ մնացորդը թռչուններին և գազաններին լինի. քանզի նրանք էլ Աստծու ստեղծվածներն են. և բաժանակից են մարդուն. քանզի անասունների տեղերում ենք բնակված և նրանց հավասարված, ըստ Դավթի. (մարդը պատվի մեջ էր և չիմացավ. հավասարվեց անբան անասուններին և նմանվեց նրանց։)

Առաջինը այսպես է հասկացվում այս խոսքը։

Երկրորդ՝ ասում է առաքյալը. (հացը ջրի վրա՝) այսինքն, առատ արա ողորմությունը. ինչպես ջուրն է առատ բխում. և ոչ ճշտելով. (քանզի ով ճշտելով է սերմանում, նույնպես էլ ճշտելով կհնձի։)

Եվ դարձյալ՝ միշտ և հանապազ արա ողորմությունը. ինչպես ջուրն է միշտ բխում. և մի՛ ասիր, թե երեկ տվեցի, այսօր չունեմ. քանի դեռ հնար կա, և ձեռքիդ մեջ է, առանց ողորմության օր մի՛ անցկացրու քեզ վրա. և աղքատին անողորմ բարք մի՛ ցույց տուր. (քանզի անողորմ դատաստան պիտի լինի նրան, ով ողորմություն չի անում։)

Եվ ո՞րն է շատ օրերից հետո գտնելը. այն է, երբ դատաստանի օրը աղքատները բազմեն Քրիստոսի արքունական աթոռի շուրջը, յուրաքանչյուրը իր ձեռքում ունենալով ողորմությունը Քրիստոսի առաջ. և թագավորը նրանց վրա երկարում է իր ձեռքը և ասում. (որքան արեցիք այս փոքրիկ եղբայրներիցս մեկին, ինձ արեցիք. դուք եկեք, իմ Հոր օրհնյալներ, ժառանգեցեք արքայությունը։)

Այսպես է հացը ջրերի վրա ուղարկելը, և հետո գտնելը։

Դարձյալ՝ երրորդ խոսքով այս է խրատում իմաստունը, թե՝ (պատրաստիր քո ընթացքը դեպի ելքը, և նորից տուն շինիր քեզ համար։)

Ելք՝ մահն է ասում. որ այս կենցաղից ելնում ենք, հարկադրաբար և ակամա գնում ենք։

Ուրեմն այնտեղի պատրաստությունը պետք է հոգանք, և ոչ թե այստեղինը. քանզի սա օտար տեղ է. և մենք այստեղ պանդուխտ ենք. այն պետք է հոգալ, ուր գնալու ենք։

Այնտեղ շինիր. այնտեղ տնկիր. այնտեղ ժողովիր քո ինչքը։

Դրա համար է ասում. (նորից տուն շինիր քեզ համար. (ո՞ւր շինենք. այնտեղ՝ Աստծու Հոր տանը, ուր (շատ օթևաններ կան, ասաց Տերը։)

Այնտեղ, ուր երանի է տալիս մարգարեն, թե՝ (ելքեր դրեց իր մտքում՝ ելնելու տրտմության այս հովտից դեպի այն տեղը, որ ուխտեց։)

Ասում է՝ (նորից տուն շինիր քեզ համար։)

Նորից՝ կրկին է ասվում. քանզի կրկնակի գոյություն ենք, մարմին և հոգի. այստեղ մարմնինդ շինեցիր, այնտեղ հոգունդ շինիր։

Եվ կրկնակի է կյանքը. այստեղ ժամանակավորը շինեցիր. այնտեղ հավիտենականը շինիր։

Եվ կրկնակի են տեղերը. այստեղ այս երկրում շինեցիր. այնտեղ այն երկրում շինիր։

Այստեղ խավար կյանքում՝ մարդկանց մոտ, բնակակիցների համար շինեցիր, այնտեղ՝ մշտնջենավոր լույսում և հրեշտակներին դասակից շինիր։

Եվ դարձյալ՝ (նորից տուն շինիր. ) ավազանի մկրտությամբ քեզ համար երկնքում տուն շինվեց. և մեղքերով քանդեցիր այն։

Եվ ինչպե՞ս ենք այստեղից այնտեղ տուն շինում. սա է՝ մարմնական գործերի միջոցով է շինվում հոգևոր տունը. մի՛ վախեցիր. դժվար չէ. ինչպես մարմնական տունդ շինում ես մարմնական նյութով և գործով. նույնպես և հոգևոր տունը բարի գործով շինիր։

Եվ օրինակ՝ տունը շինում են տանուտերը, և ճարտարապետը, և մշակը։

Տանուտերը ինչքն է տալիս. և մշակը նյութն է ժողովում. և ճարտարապետը շինում է։

Նույնպես այս հոգևոր տան՝ տանուտերը ողորմությունն է տալիս. աղքատը ամբարում է իր առած նյութը. ճարտարապետը Աստված է, որ շինում է։

Եվ սա կրկնակի է. կամ նմանով ենք նմանը շինում. կամ աննմանով՝ աննմանը։

Նմանով՝ այսպես. որ աղքատի զգեստով հագնում ենք երկնավոր զգեստը. և կերակրելով և խմեցնելով և մխիթարելով և տուն ժողովելով՝ շինում ենք հոգևոր կերակուրը և ըմպելիքը և տունը։

Իսկ աննմանով՝ այսպես. որ միայն ողորմության ինչքով ենք շինում զանազան տունը՝ բարության լիությամբ. ինչպես ավետարանն է ասում. (անիրավության մամոնայից ձեզ համար բարեկամներ արեք. որ երբ այն պակասի, ձեզ ընդունեն հավիտենական հարկերում։)

Եվ եթե ինչք չունենաս, միայն ջուր կարող ես տալ աղքատներին։

Տեսության կարող ես գնալ. տուն կարող ես բերել. և ողորմությունից անմասն մի՛ լինիր. եթե դրանք էլ չունես. խոսք ունես և լեզու. խրատիր և քարոզիր բարին. և այն էլ հոգևոր ողորմություն է։

Մտքումդ տրտմիր մեղավորի համար. արտասուքով աղոթիր նրա համար. և այն էլ ողորմություն է։

Դարձյալ՝ մի ուրիշ բարեգործությամբ ես շինում տունը. այսինքն, պահքով, աղոթքով, արտասուքով, գետնին պառկելով. խոնարհությամբ, հեզությամբ, քաղցր բարքով, և այլ այսպիսիներով։

Եվ ինչպես այնտեղ աղքատները քեզ համար մշակ եղան. այստեղ քո պահապան հրեշտակներն են քեզ համար մշակ լինում. և տանում են քո բարի գործերը վեր՝ երկինք, անճառ երանությունների մեջ՝ ճարտարապետի մոտ. և այնտեղ ժողովում և գանձում են. և նա կհատուցի քեզ դատաստանի օրը. և տանելով կհանգստացնի քո շինված օթևանում։

Սա է նորից տուն շինելը։

Ողորմության օգնության մասին։

Ողորմությունից շատ օգուտ կա. որից քիչը դնենք այստեղ։

Նախ՝ որ աշխարհի շինությունն է. ըստ Դավթի. (ասացիր, թե աշխարհը ողորմությամբ կշինվի։)

Երկրորդ՝ ոչ միայն շինություն, այլև աշխարհի լցնողը. ըստ այն խոսքի, (Տիրոջ ողորմությամբ լի եղավ երկիրը։)

Երրորդ՝ հավասարություն՝ արդարությամբ. ինչպես ասում են վարդապետները՝ Աստված պետքերը մարդկանց թվի համեմատ տվեց։

Իսկ հարստությունն ու աղքատությունը զրկելուց եղան. իսկ երբ ողորմությամբ բաշխվում է յուրաքանչյուրը, մնում են նույն հավասարության մեջ։

Չորրորդ՝ ողորմությունը մեծատունների խնամքն է. քանզի եթե այլ առաքինությամբ հետ մնացած գտնվեն, ողորմությամբ կհաջողեն։

Հինգերորդ՝ մեղքերի թողություն է անում. ըստ Դանիելի՝ Նաբուգոդոնոսորին. (քո մեղքերը ողորմությամբ քավիր։)

Վեցերորդ՝ չար օրից փրկում է, ըստ Դավթի. (երանի նրան, ով խորհում է աղքատի և տնանկի մասին. չար օրից Տերը կփրկի նրան։)

Յոթերորդ՝ (բարձրագլուխ պարծենում է դատաստանի առաջ. ) ըստ որի ասում է Ոսկեբերանը, թե՝ ողորմությունը թռչում է աղավնու պես՝ արծաթապատ թևերով. և բազմում է իբրև դշխո փեսայի աջ կողմում. և ում ճանաչում է, քաշում է իր մոտ՝ աջակողմյան։

Ութերորդ՝ ողորմությունը Աստծուն պարտական է դարձնում. ըստ այն խոսքի, (ով ողորմում է աղքատին, փոխ է տալիս Աստծուն. ) և թե՝ (ով անում է այս փոքրիկներից մեկին, ինձ է անում։)

Իններորդ՝ հավիտենական հուրը հանգցնում է. ըստ Եզեկիելի, թե՝ (եռանդաշարժ հուրը հանգցնում է ողորմությունը։)

Տասներորդ՝ ողորմությունը անկողոպտելի և անգողանալի է չարի համար. ըստ այն խոսքի, (գանձեր գանձեք ձեզ համար այն աշխարհում. ուր ցեցը չի մոտենում. և ոչ գողերը չարակնությամբ պատառում և գողանում են։)

Տասնմեկերորդ՝ մարդուն Աստծու նմանության և որդիության է հրավիրում. ըստ այն խոսքի, (գթած եղեք, ինչպես ձեր երկնավոր Հայրն է գթած։)

Տասներկուերորդ՝ ոչ միայն նման է լինում, այլև Աստծու անունն է առնում. ըստ այն խոսքի, (ողորմած և գթած է Տերը. ) և երանելին և միակ հզորը, ըստ առաքյալի, սրան էլ է ասվում. (երանի ողորմածներին, որովհետև նրանք ողորմություն կգտնեն։)

Տասներեքերորդ՝ ողորմությունը մարդուն Աստծուն մերձավոր է դարձնում. ըստ Մատթեոսի, որ իր ամբողջ ինչքը բաշխեց. և հետևեց Քրիստոսին։

Տասնչորսերորդ՝ բարիքների ամեն վարձ նույն չափով է չափվում. (շարժուն, թաթախուն և զեղուն չափ կտրվի ձեզ, ըստ Տիրոջ։)

Իսկ միայն ողորմությանը՝ հարյուրապատիկ և հազարապատիկ. ըստ Պետրոս առաքյալի, թե՝ (մենք թողեցինք մեր ամբողջ ինչքը. ի՞նչ կլինի մեզ. պատասխանեց. (հարյուրապատիկ կառնի. և հավիտենական կյանքը կժառանգի։)

Տասնհինգերորդ՝ ողորմությունը բացում է փեսայի առագաստի դուռը. իմաստուն կույսերի օրինակով, որոնք ողորմության յուղն ունեին։

Տասնվեցերորդ՝ ողորմությունը լսելի է դարձնում օրհնության յոթնալիր բարբառը. ըստ այն բանի, որ ասում է. (օտար էի, և ինձ ժողովեցիք, և այլն։)

Այն ժամանակ ասում է՝ մեկ՝ եկեք. երկու՝ իմ Հոր օրհնյալներ. երեք՝ ժառանգեցեք. չորս՝ ձեզ համար պատրաստվածը. հինգ՝ արքայությունը. վեց՝ սկզբից. այսինքն, մշտնջենավորն ու անանցը նշանակելով. յոթ՝ հանդերձյալ երկրինը։

Դարձյալ՝ ողորմածը նման է լինում Աստծուն. քանզի ողորմությունը նրա մեջ բնածին է. և Քրիստոսին փառք հավիտյանս հավիտենից, ամեն։

Նույնի քարոզը յոթանասուներկու աշակերտների մասին. այն խոսքի վրա, որ ասում է։

(Սրանից հետո Տերը երևան հանեց ևս յոթանասուներկու առաքյալ. և ուղարկեց նրանց երկու-երկու։)

Ղուկ. 10. 1։

(Գլուխ ՃԻԳ)

Իսկ յոթանասուներկու աշակերտների խորհրդի նախանկարներն ու օրինակները շատ են. որոնք պետք է բացահայտել։

Նախ՝ ինչպես աշտարակի օրերում չար միաբանությամբ յոթանասուներկուսը ժողովվեցին, և ամբարիշտները կամեցան աշտարակ շինել. և երկինք ճանապարհ անել և հակառակվել Աստծուն. որ ուժգին հողմով ցրեց աշտարակը և խափանեց նրանց գործերը. և մի լեզուն բաժանեց յոթանասունի։

Այսպես նույն Տերը հետո շինեց բարձր աշտարակ՝ եկեղեցին, երկինք՝ երկրի վրա, հաստատուն և անշարժ հիմքով։

Որը ոչ դևերի շնչերը. և ոչ փորձանքների անձրևները, և ոչ մեղավորների գետերը չեն կարող շարժել. քանզի հաստատուն վեմի վրա է շինված։

Այն աշտարակը Բելից շինվեց՝ յոթանասուն տանուտերով։

Եվ այս աշտարակը Տիրոջից հիմնադրվեց՝ յոթանասուն աշակերտով։

Այնտեղ մի լեզուն բաժանվեց յոթանասունի. և այստեղ յոթանասուն լեզուները մի անձի մեջ ժողովեց։

Դարձյալ՝ այնտեղ չար միաբանությունը քանդեց. և այստեղ անջատված և բաժանված մարդկանց մի միաբանության բերեց. և մի հոգու և մի մարմնի և կոչման մի հույսի հրավիրեց. ինչպես ասում է. (հավատացյալների բազմությունը մի սիրտ և մի անձ էր։)

Այսպես յոթանասուն աշակերտների միջոցով բոլոր հավատացյալներին դարձրեց սուրբ ավազանի մի ծնունդ. և լույսի և ցերեկվա մի որդիներ. Աստծու ժառանգներ և Քրիստոսի ժառանգակիցներ։

Երկրորդ՝ ինչպես նահապետ Հակոբը նույնքան թվով՝ իրենից սերված հոգիներով մտավ Եգիպտոս. և բազում բանակներով ելավ նրանից։

Նմանապես և մեր Տերը յոթանասուներկու աշակերտով, որ իրենից կոչվեցին, մտավ հեթանոսների խավարաբնակ գավառը. և անթիվ բանակներով՝ հավատացյալների բազմությամբ ելավ։

Որոնք թողեցին մեղքերի կավագործ տիղմը. և ազատվեցին մեղքերի ծառայությունից՝ իմանալի փարավոնից. և նրա չար գործակալից։

Եվ անցան աշխարհի մեղքերի ծովով. և հասան չարերից անապատ. այսինքն, այժմ՝ եկեղեցի. և մահից հետո՝ անդրանիկների եկեղեցին, ընտրյալների ժողովը. և հարությունից հետո՝ հոգով և մարմնով երկնքի արքայությունը. որ պարգևների երկիրն է։

(Քանզի ուր ես եմ, այնտեղ կլինի և իմ պաշտոնյան, ասում է Աստծու ճշմարտությունը։)

Եվ այս բոլոր բարիքները մեզ եղան սուրբ աշակերտների միջոցով։

Երրորդ՝ երբ Մովսեսը խաչանիշ գավազանով ճեղքեց Կարմիր ծովը, եկան նախ տասներկու աղբյուրի մոտ. և ապա յոթանասուն արմավենու մոտ։

Նույնպես Հեսսեի արմատից բխած գավազանը՝ խաչանիշ գավազանով ճեղքեց աշխարհի ծովը. և անցկացրեց իր ժողովրդին. և բերեց անապատ՝ նախ տասներկու առաքյալների մոտ, որոնք մեզ կենդանի ջուրը խմեցրին։

Եվ ապա յոթանասուն արմավենիների՝ աշակերտների դասի մոտ, որոնք յուրաքանչյուր քաղաքում եպիսկոպոսներ նստեցին. և իրենց քաղցր վարդապետությամբ կերակրեցին հավատացյալների հոգիները։

Որոնց գովությունը Դավիթ մարգարեն կանխաձայնելով ասում էր. (արդարները արմավենիների պես կծաղկեն. և Լիբանանի մայրիների պես շատ կլինեն) իրենց աշակերտներով։

Տնկված կլինեն Տիրոջ տանը, որ սուրբ եկեղեցին է. և Աստծու գավիթներում կծաղկեն ավազանի ջրերի միջոցով՝ Սուրբ Հոգով։

Որ համաշխարհային ավետարանն է. որ իբրև արտաքին գավիթներ է գալիս քաջ հովիվը և իրենից ճանաչում է հովվվածներին։

Իսկ ծաղկելն այն է, որ Սողոմոնն է ասում. (նուշը կծաղկի. ) այսինքն, արդարների հարությունում. և Տերը. (կփայլեն արեգակի պես իրենց Հոր արքայությունում։)

Սա է յոթանասուն արմավենիների իմացումը։

Չորրորդ՝ սրանք են յոթանասուն ծերերը, որոնք Մովսեսից կոչվեցին. և ամբողջ ժողովրդի դատավորներ և պետեր նստեցին։

Բայց նրանք Մովսեսի հոգուց խմեցին. և սրանք՝ Քրիստոսի Հոգուց. ինչպես ասվեց. (երբ գնամ, կուղարկեմ նրան ձեզ մոտ. և նա կսովորեցնի ձեզ այն ամենը, ինչ պատվիրեցի ձեզ։)

Եվ սրանք են ծերերն ու դատավորները առաքյալների փոխարեն եկեղեցու մեջ. և երկրորդ աթոռակիցները՝ տասներկուսից հետո. ահեղ ատյանի օրվա դատավորները։

Հինգերորդ՝ Դավիթ մարգարեն մարդկանց թիվը յոթանասուն տարի սահմանեց. և Դավթի որդին՝ ըստ մարմնի, այնքան թվով աշակերտ ընտրեց. որ մեր այս ժամանակավոր կենցաղի խնամողներն ու դայակները լինեն. հետո հավիտենական կյանք առաջնորդելով մտցնեն՝ ասելով. (ահա ես և մանուկները, որ ինձ տվեցիր. լսելով՝ բարի և հավատարիմ ծառա, մտիր քո Տիրոջ ուրախության մեջ։)

Վեցերորդ՝ յոթանասուն տարի մնաց ժողովուրդը Բաբելոնի գերության մեջ. և հետո Զորաբաբելի միջոցով ազատվեց։

Արդ՝ Բաբելոնը չար խառնակություն է թարգմանվում. նշանակում է այս աշխարհը, որում զանազան մեղքերով խառնակվում ենք. և լինում ենք դևերի չար բռնավորի գերի և ծառա. (քանզի ով մեղք է անում, ծառայում է մեղքին, ասում է Տերը։)

Եվ սա թե՛ ընդհանրապես մարդկանց համար, թե՛ առանձին յուրաքանչյուրի համար. որ գերի է ախտից և լինում է մեղքի ծառա. երբ (Բաբելոնի գետերի մոտ նստում էինք և լալիս. ) այսինքն, հորդահոս ախտերի գետերի մոտ լալիս էինք։

(Քանզի ամբարիշտներին ուրախություն չկա, ասում է Տերը. և մեղավորները ծովի պես ալեկոծվում են և հանգիստ չեն գտնի։)

Երբ բարեպաշտության քնարները լռած և դատարկված՝ կախվեցին անպտուղ ծառից։

Քանզի այն անձը, որ չարն է գործում, անպտուղ է ուռենու պես. և նրանից կախված հոգու քնարները՝ մեր տասը զգայությունները, լռել և դադարել են Աստծու օրհնություններից։

Քանզի աստվածային Հոգու կնտնտոցը չի զարկում նրանց. քանզի մեղավորի բերանին չի վայելում Աստծու օրհնությունը, ինչպես գրված է սաղմոսում։

Այսպես մեղավոր հոգին գերի է լինում չար բռնավոր սատանային։

Իսկ գերության յոթանասուն տարին՝ որովհետև այս թիվը մարդկանց կյանքի չափն է, ինչպես ասվեց։

Այն է նշանակում, որ մարդկանց կյանքը ծնունդից մինչև վախճան սատանայի ծառայության տակ էր։

Մինչև եկավ բարձունքների փառքի թագավորը. և այս յոթանասուն աշակերտներով, իբրև քաջ զորականներով, յոթանասնամյա գերուն ազատեց և դարձրեց իր բնակության քաղաքը՝ վերին Երուսաղեմ։

Այսպես և մեղքի և տրտմության սուգի մեջ ընկած յուրաքանչյուրին այս աշակերտների միջոցով դարձնում է ուրախության և իր կամքի նավահանգստի։

Յոթերորդ՝ երբ Պետրոսը հարցրեց թողության քանակը, ասում է՝ մինչև յո՞թ անգամ թողնեմ հանցավորին, որ ապաշխարում է. պատասխանում է Տերը. (ոչ թե մինչև յոթ, այլ յոթանասուն անգամ յոթ թողություն տուր հանցավորին, երբ դառնում է։)

Որ խոսքը հավատարիմ լինի՝ յոթանասուն մարդ ընտրեց. և ուղարկեց հեթանոսների բազմապարտ ազգերի մոտ. որ առակավոր խոսքով բյուր տաղանդ նշանակեց. և պատվիրեց նրանց բժշկել հիվանդներին. և կանգնեցնել անդամալույծներին և փարատել մյուս բոլոր ախտերը, որ մեղքերից են բուսնում. և հանել դևերին, որոնք չարախոսը բնակեցրել էր մարդկանց մեջ. և կարծում էր, թե հավիտյան իրենն են. իսկ այսպես մեղքերի թողությամբ և ազգի ազգի վերքեր բժշկելով, և դևերին մարդկանցից հալածելով, իրենք ավետաբեր էին լինում Փրկչին՝ ասելով. (Տե՛ր, դևերն էլ մեզ հնազանդվում են քո անունով։)

Դրա համար ուրախական ավետիսի համար՝ իբրև ավետաբերի պարգև խոստանում էր նրանց. ասում է՝ (ուրախացեք, որ ձեր անունները գրված են երկնքում։)

Ութերորդ՝ այս խոսքի կարգը տանում հանում է առաջիններին. քանզի Կայենից յոթ վրեժ խնդրվեց. և Ղամեքից՝ յոթանասուն անգամ յոթ։

Կամ որովհետև նա սպանողների օրինակ չուներ. և սա ուներ։

Կամ որովհետև նա մեկին սպանեց՝ Աբելին. և սա՝ երկուսին. ինչպես ասում էր. (մարդ սպանեցի՝ ցավի համար. և երիտասարդ՝ հարվածի համար։)

Կամ սրան Աստված հրամայել էր, որ ոչ ոք չսպանի Կայենին. և զանց արեց Աստծու հրամանը. դրա համար Ղամեքը ավելի պատուհաս կրեց, քան Կայենը. քանզի Կայենի անեծքը Աստված ջրհեղեղով վերացրեց երկրից. որ նրա յոթերորդ սերունդն էր։

Իսկ Ղամեքինը՝ Հորդանանի միջոցով վերացրեց. ինչպես թվում է յոթանասուն լինելը Ղուկասի ազգաբանության մեջ։

Դրա համար յոթանասուն ազգերի փոխարեն՝ նրանց ծնունդներից յոթանասուն աշակերտ ընտրեց. որով քավվում են նրանց հանցանքների անեծքները։

Իններորդ՝ յոթ յոթանասներորդը համառոտվեց Իսրայելի ժողովրդի վրա. ինչպես ասում է Դանիելը։

(Եվ կվերացվեն օծումները։

Եվ յոթերորդ վաթսուներկուսը կհամառոտվեն. և դրանից հետո կսպանվի օծյալը։)

Արդ՝ յոթերորդ վաթսուներկուսը. այսինքն, յոթերորդ վաթսունինը. որոնք չորս հարյուր ութսուներեք տարի են. մինչև գա ճշմարիտ օծյալը։

Եվ գերությունից հետո՝ այնքան տարի քահանաները առաջնորդ մնացին. և խափանվեց օծյալ քահանաների տերությունը. քանզի երբ ծնվեց ճշմարիտ օծյալը՝ Քրիստոսը, այլազգի Հերովդեսն էր տիրում նրանց. և նրանց օրենքների ամբողջ կարգը խափանված էր։

Դրա համար Դանիելի յոթանասներորդների լրման այս ժամանակին յոթանասուն աշակերտ ընտրեց. և հրամայեց օծել հիվանդներին և բժշկել. որ այս նոր ճշմարիտ օծմամբ խափանվի քահանաների հին և ստվերական օծումը։

Տասներորդ՝ Հին և Նոր կտակարանների բոլոր աստվածային գրքերը յոթանասուներկու թվի մեջ են բովանդակվում. որոնք մարգարեներից և առաքյալներից խոսվեցին աշխարհի փրկության համար։

Եվ հնում Աստված կամեցավ յոթանասուներկու թարգմանիչներով թարգմանել և բոլոր ազգերին հայտնել մարգարեների խոսքերը։

Նույնպես և նորում՝ յոթանասուներկու աշակերտով կամեցավ հայտնել և սփռել սուրբ Ավետարանը, և առաքելական խոսքերը տիեզերքի ոլորտներով՝ քրիստոնյաների եկեղեցիներում։

Այս և սրանից ավելին համարվում է, որ ունի յոթանասուն աշակերտների խորհուրդը. ինչպես ցույց տրվեց սուրբ վարդապետների խոսքերից։

*Իսկ այս աշակերտների կոչման պատճառը սրանք են։

Փարիսեցիները, որ ամեն բանում հակառակվում էին մեր Տիրոջն ու Փրկչին, աստվածագործ նշանները տեսնելիս՝ երբեմն ասում էին, թե՝ (Բեելզեբուղով է սա հանում դևերին. ) և երբեմն, թե՝ արհեստագիտությամբ։

Եվ որ աշակերտները բժշկությունները նրանից են սովորել. որից հայտնի է՝ երբ իջավ լեռից, ուր աստվածության փառքը երևան հանեց. մի իշխան, որի որդին այսահար էր, եկավ Հիսուսի մոտ և ասում է. (որդուս մատուցեցի քո աշակերտներին. և չկարողացան բժշկել։)

Եվ դպիրներին ու փարիսեցիներին, իրենց կարծիքի համեմատ, թվում էր, թե վարդապետից չէին սովորել. և դրա համար չկարողացան հանել։

Եվ աշակերտները, դեռևս անկատար լինելով, նույն կարծիքի մեջ ընկած՝ հարցնում էին. (մենք ինչո՞ւ չկարողացանք հանել. նա պատասխան տվեց. ձեր թերահավատության համար։)

Իբր թե՝ այսպիսի նշանը հավատով է կատարվում. և ոչ արհեստով. դրա համար զայրանում է իշխանի վրա և անհավատ և ծուռ է կոչում։

Եվ հայտնապես սաստում է դևին և ասում. (խո՛ւլ և համ՛ր դև, ես քեզ հրամայում եմ՝ ե՛լ դրանից. և այլևս մի՛ մտիր դրա մեջ։)

Եվ սրանով վերացնում է նրանց չար կարծիքը։

Եվ որովհետև շատ ժողովուրդ կուտակվեց սքանչելիքները տեսնելու, այն ժամանակ կանչեց աշակերտներին. և նրանցից ընտրեց յոթանասունին. և բաժանեց նրանց երկու-երկու. և ուղարկեց բոլոր քաղաքներն ու գյուղերը՝ նշաններ կատարելու. և հիվանդներին բժշկելու. և դևերին հանելու։

Եվ պատվիրեց նրանց մարմնական պետքերից ոչինչ չվերցնել. ոչ հաց, ոչ գավազան. ոչ մախաղ. ոչ ուրիշ որևէ բան. այլ միայն ավետարանի քարոզությունը հոգալ։

Եվ մարմնի պետքերը աշակերտվածներից առնել. (քանզի արժանի է, ասում է, մշակն իր կերակրին։)

Եվ ինչպես նահապետը արձակեց աղավնուն՝ տեսնելու, թե արդյոք ջուրը նվազե՞լ է. և նա գալով ձիթենու տերևով ավետում էր ջրհեղեղի աշխարհակործան ջրերի նվազումը։

Նույնպես և այս յոթանասուն աշակերտները արձակվեցին Քրիստոսից. և դևերի հնազանդությամբ աշխարհին ավետիս տվեցին, որ աշխարհի դիվապաշտ մոլորությունների ջրհեղեղը խափանվելու է. և ավետարանի ճշմարտությունը տիրում է ամբողջ տիեզերքին. ըստ սաղմոսի. (նա կտիրի ծովից մինչև ծով. գետերից մինչև աշխարհի ծագերը։)

Արդ՝ մեր Տերը տիրեց և թագավորեց ամբողջ աշխարհին. և խափանեց չարի բազմադեմ պատերազմը. (և խաղաղություն արեց երկնքում և երկրի վրա. հեռավորներին և մերձավորներին ավետեց բարիքների նոր պարգևները։)

Եվ ուղղեց մեզ՝ նայելու երկնքին. նախ՝ պաշտելու կենդանի Աստծուն. և բարի գործերով հաճո լինելու նրան։

Եվ ապա (սպասելու նրա գալստյանը երկնքից՝ Հոր փառքով և սուրբ հրեշտակների հրով, վրեժ առնելու նրանցից, ովքեր չհնազանդվեցին նրա փառքի ավետարանին։)

Իսկ աշակերտվածներին և կյանքի խոսքին հավատացածներին՝ հավիտենական և անմահ կյանքի ժառանգորդներ դարձնելու. ըստ իր անսուտ խոստման, թե՝ (ուր ես եմ, այնտեղ կլինի և իմ պաշտոնյան. որ տեսնեն իմ փառքը։)

Որին թող մեզ էլ և իր անվան բոլոր հավատացյալներին արժանի անի՝ երկնավոր և երկրավոր բոլոր սրբերի ուրախությանը. առաքելական գնդին. և աշակերտների դասին. ճշմարտության ավետարանիչների հետ մասնակից և հաղորդ լինելու անճառ երանություններին և անպատում խնդություններին Քրիստոս Հիսուսում՝ մեր Տիրոջում. որ օրհնյալ է Հոր և Սուրբ Հոգու հետ հավիտյանս հավիտենից, ամեն։

Նույնի քարոզը Բարթողիմեոս առաքյալի համար, այն խոսքի վրա։

(Եղեք խորագետ օձերի պես. և միամիտ աղավնիների պես։)

Մատթ. 10. 16։

(Գլուխ ՃԻԴ)

Նախ պետք է իմանալ՝ ի՞նչ է օձի խորագիտությունը՝ առաքյալի դեմքով։

Եվ ասում ենք տասը գլխով։

Առաջին՝ որ ամբողջ մարմինը տալիս է սպանության. և միայն գլուխն է զգուշացնում։

Սա է պատվիրում, որ ամբողջ ինչքը տանք. նաև մարմինը՝ չարչարանքների։

Եվ եթե մահ հանդիպի, հոգին էլ տալ և միայն հավատը պահել, որ մեր գլուխն ու արմատն է. քանզի սրանք կարող ենք գտնել. բայց հավատը կորցրած՝ չի գտնվում։

Երկրորդ՝ Եվային խաբելիս՝ իբրև հնազանդի կերպով եղավ. այսպես քարոզելիս հնազանդի կերպ ստացեք, ասում է։

Երրորդ՝ ընտրեց դեմքը, որ դյուրությամբ խաբի. այսպես ընտրեցեք ընդունողների դեմքը։

Չորրորդ՝ որ Ադամից հեռու գտնվեց. այսպես ընտրեցեք ժամանակը և տեղը։

Հինգերորդ՝ որ ոչ հանգչելով կամ բարձրաձայն ոտքերով. և դուք էլ մի՛ գնացեք քարոզելու հպարտ և սնապարծ. այլ խոնարհ և քաղցր խոսքով։

Վեցերորդ՝ որ Եվայից գտավ իր խոսակցության պատճառը։

Եվ դուք նրանց խոսքերով և գործերով նրանց հնազանդության բերեք. ինչպես Պողոսը՝ աթենացիներին իրենց մեհյաններով։

Յոթերորդ՝ մերկանում է մեռելոտի և հնացած խորխից. պետք է, որ դուք մերկանաք ախտից, որ հոգու մեռելություն է և ապականիչ։

Ութերորդ՝ խոտորնակ է ընթանում. բայց բույնը ուղիղ է մտնում. այսինքն, ձեր վարքը մարդկանց առաջ թող պարկեշտ լինի. որ չգայթակղվեն։

Կամ թե՝ հաճեցնեն նրանց միտքը՝ հավատի մեջ շինելու համար։

Այսպիսիները թեպետ բարի են երևում, սակայն աջ և ձախ ծռություն է. բայց մտքում բոլորովին ուղիղ պետք է մտնել։

Իններորդ՝ խավարած աչքերը լուսավորում է. մտքի խավարած աչքերը պետք է իմաստությամբ և հավատով լուսավորել։

Տասներորդ՝ որ ջուր խմելիս թափում է թույնը. այսպես հոգևոր ուսման մեջ պետք է ամեն նենգություն թափել. նաև մեղքերը խոստովանել. և ապա հաղորդվել։

Սա՝ օձի խորագիտության մասին։

*Եվ եթե ասես՝ ի՞նչ է աղավնու միամտությունը։

Ասում ենք տասը գլխով։

Նախ՝ որ աղավնին երամասեր է. այսպես պետք է, որ դուք ընկերասեր լինեք։

Երկրորդ՝ թեպետ առնում են ձուն և ձագը, և քանդում բույնը, չի հեռանում։

Նույնպես եթե ձեր ինչքն առնեն, և տնից և հայրենիքից վարեն, և ձեր ընտանիքը դատապարտեն ինձ համար, ուրախ եղեք. և ինձնից մի՛ դարձեք։

Երրորդ՝ եթե նրանցից մեկը պակասում է, այսինքն, որձը կամ էգը, չեն հեստվում։

Նույնպես և դուք ձեր թիվը մի՛ պակասեցրեք. ինչպես եղավ, որ պակասեց Հուդան, և մտավ Մատաթիան։

Չորրորդ՝ որ ոչ միայն իր ձագերին, այլև օտարներին է սնուցում. նույնպես և դուք ոչ միայն սրբերին, այլև մեղավորներին սրբեցեք և խառնեցեք ձեր երամներին։

Հինգերորդ՝ որ մաքրում են ձագերի բույնը. նույնպես և դուք քրիստոնյաների սրտերը մաքրեցեք մեղքի ամեն աղտից։

Վեցերորդ՝ որ ձագերին նախ աղի հող է տալիս և մաքրում ստամոքսները։

Այսպես և դուք պահքն ու ապաշխարությունը տվեք աշակերտներին. որ մաքրվի նրանց հոգիների ստամոքսը. և կարոտեն անմահական կերակրին։

Յոթերորդ՝ որ դիակեր չէ. այլ ընտրովի է ուտում։

Եվ ձեր կերակուրը թող լինի ոչ թե մեղքը, այլ արդարությունը և Աստծու խոսքը։

Ութերորդ՝ որ չի պատառում կտուցով կամ ոտքերով, ինչպես բազեն. այլ թևերով մի քիչ է հարվածում։

Այսպես և դուք ոչ մեկին մի՛ պատառեք խոսքով կամ նենգությամբ. այլ թևերով. այսինքն, ձեր առաքինությամբ խրատեցեք ուրիշներին, և բարի օրինակ տալով։

Իններորդ՝ որ ջրի եզրին նստած՝ սուզվում է և ազատվում բազեից. այսպես և դուք, տեսնելով սատանայի փորձությունը, արտասուքով և գրքերի սուրբ գիտությամբ ազատվեցեք նրանից։

Տասներորդ՝ որ լեղի չունի. նույնպես և դուք դառնության և բարկության լեղին բոլորովին մի՛ ստացեք. այլ բարիքների պտուղը։

Այսքանը՝ աղավնու մասին։

Իսկ սուրբ Բարթողիմեոս առաքյալի մասին, որ մերկացավ մարմնի հանդերձից, պետք է իմանալ։

Որ երեք տեսակ հանդերձ է գտնվում սուրբ գրքերում։

Առաջին հանդերձն այս աշխարհի և մեղքերի հեշտությունն է. ինչպես ասում է Պողոսը. (մերկացեք հին մարդուց՝ իր գործերով։

և հագեք Քրիստոսի նոր մարդուն։)

Եվ մեր թագավոր Քրիստոսը հրաման է տալիս մեզ մերկանալ մեղքերի հանդերձից. և հագնել նոր հանդերձը՝ Քրիստոսին։

Երկրորդ՝ հանդերձ են մարմնավոր ինչքերը. ոսկի, արծաթ, հանդերձ։

Եվ այս հանդերձները հիշատակում է Մատթեոսը. (եթե մեկը քեզնից շապիկդ հանի, թող տուր նրան և վերարկուդ. ) այսինքն, որ ով կամենում է փախչել կռվից և նեղությունից, թողնում է շապիկն ու վերարկուն. այսինքն, իր փոքր և մեծ ստացվածքը թողնում է մի կողմ. որ հանգիստ գտնի։

Եվ մեր թագավորը հրամայում է այսպիսի հանդերձներից մերկանալ, երբ ասաց աշակերտներին. (ոսկի մի՛ ստացեք, և ոչ արծաթ։)

Երրորդ՝ հանդերձ է այս մարմինը, որ հոգու ծածկույթն է։

Սրա մասին է խոսում Հոբը՝ ասելով. (միս և մորթ հագցրիր ինձ։)

Այս հանդերձից թագավորը հրամայեց մերկանալ՝ ասելով աշակերտներին. (մի՛ վախեցեք նրանցից, ովքեր մարմինն են սպանում. և հոգին չեն կարող։)

Այս երեք հանդերձից սուրբ Բարթողիմեոսը մերկացավ։

Առաջինից մերկացավ, երբ թողեց ամեն հեշտություն և մեղքերը։

Երկրորդից մերկացավ այն ժամանակ, երբ թողեց ամբողջ մարմնավոր ինչքը և եկավ Քրիստոսի հետևից։

Երրորդից մերկացավ, երբ մեռավ Քրիստոսի համար. և նրա մորթը հանվեց Հայաստանում։

Եվ այս հանդերձներից Բարթողիմեոսը մերկացավ տասը պատճառով։

Առաջին պատճառ՝ որ գնա երկնքի արքայություն. քանզի մեր այս հանդերձը աղտեղի է. և աղտեղի հանդերձով ոչ ոք չի կարող մտնել երկնքի արքայություն. ինչպես գրված է Եսթերում, թե՝ թագավորը հրամայեց, որ ոչ ոք աղտեղի հանդերձով չմտնի արքունի ապարանքը։

Աղտեղի հանդերձը մեղքն է, որից ավելի աղտեղի ոչինչ չկա։

Սրա մասին է խոսում Եսայիան, թե՝ (արյամբ թաթախված հանդերձը հրի կերակուր կլինի։)

Քանզի դժոխայինները հոգով և մարմնով դժոխքի հրի կերակուր կլինեն. քանզի թաթախվեցին մեղքերի մեջ։

Արդ՝ այս հանդերձներից պետք է մերկանանք մենք. ինչպես արեց ողջախոհ Հովսեփը, որ իր հանդերձը թողեց ցանկասեր կնոջ մոտ և փախավ մեղքից։

Նույնպես եթե այս կինը, որ այս աշխարհի հեշտությունն է, քեզ իր մոտ է քաշում, թող տուր նրան հեշտությունը. և փախիր մերկ. քանզի լավ է մերկ մտնել արքայություն, քան այսպիսի հանդերձով իջնել դժոխք։

Այսպես արեց Բարթողիմեոսը. քանզի երբ տեսավ, որ մեղքը բռնում է իրեն, թողեց մեղքերը և փախավ. և երբ այս աշխարհը կամենում էր բռնել նրան մարմնական ագահությամբ, նրանից փախավ. և երբ կռապաշտները բռնեցին նրան և բռնադատում էին նրան ուրանալ Քրիստոսին, նրանց մոտ թողեց իր հանդերձը. այսինքն, իր մորթը. և փախավ երկնքի արքայություն։

Ինչպես մի կենդանի կա, որին որսում են և առնում նրա ամորձիները դեղի համար. և նա, որսորդին տեսնելով, ինքն է հանում ամորձիները և փախչում։

Այսպես և դևերը, որ քեզ որսում են մեղքերի համար, դու թող տուր նրանց մեղքերը և փախիր։

Մեղավորները, որ չեն մերկանում մեղքերի հանդերձից, դատաստանի օրը կհագնեն այն հանդերձը. ինչպես ասում է սաղմոսը, թե՝ (թող ամոթ հագնեն. և վերարկուի պես փաթաթեն իրենց ամոթը իրենց վրա։)

Ո՜վ, ինչպիսի՜ ատելի հանդերձ է սա. այսինքն, երեսն ու աստառը վատ. քանզի կրկնակի է. և երկուսն էլ ատելի են. քանզի ներքին է և արտաքին. այսինքն, որ մեղավորները հոգով և մարմնով այրվում են դժոխքում։

Երկրորդ պատճառով. մերկացավ հանդերձից, որովհետև կամենում էր գոտեմարտել սատանայի հետ. և եթե ըմբիշները միմյանց հավասար են ուժով, նրանցից ո՞րն է հաղթում. այսպես է թվում, որ մերկը հաղթում է նրան, ով հագնված է. քանզի մերկը բռնելու տեղ չունի։

Նույնպես սատանան գոտեմարտում է մարդու հետ. և զորեղ է և ճարտար. քանզի աշխարհի սկզբից մարտնչում է մարդկանց հետ. և մերկ է մարմնական բաներից։

Իսկ մարդը շատ է հագնված. ինչք, տուն, հայրենիք, և այլ բաներ. դրա համար հաղթում է մարդկանց։

Դրա համար սուրբ Բարթողիմեոսը մերկացավ իր բոլոր հանդերձներից, որ հաղթի սատանային։

Եվ որովհետև սատանան մարմնից մերկ էր. քանզի անմարմին է. դրա համար Բարթողիմեոսը մարմնից էլ մերկացավ. որ անմարմնաբար մարտնչի նրա հետ։

Դարձյալ՝ վարդապետներն ասում են, թե՝ օձը, երբ տեսնում է հագնված մարդ, հարձակվում է նրա վրա և խայթում. բայց երբ մարդուն մերկ է տեսնում, խիստ փախչում է։

Քանզի երբ խաբեց Ադամին, մերկ էր. դրա համար դատապարտվեց, որ փախչի մերկ մարդուց։

Այսպես ով հագնված է այս աշխարհի հոգսերով, նրան խայթում է սատանա օձը։

Բայց առաքյալների դասերը մերկ էին այս աշխարհից և հոգով աղքատ. հաղթեցին նրան։

Դարձյալ՝ ինչպես Դավիթը չկարողացավ Սավուղի զենքերով հաղթել Գողիաթին. քանզի ծանր էր. այլ մերկացավ դրանցից և հովվական ցուպով հաղթեց նրան։

Նույնպես Բարթողիմեոսը մերկացավ հին օրենքների ծանրությունից. և ձեռքն առավ ցուպը՝ Քրիստոսի խաչը. և դրանով հաղթեց անմարմին Գողիաթին։

Երրորդ պատճառով մերկացավ, որովհետև կամենում էր իրեն պատարագ մատուցել Աստծուն։

Քանզի Աստծուց հրաման էր, որ սուրբ անասուններից պատարագ մատուցեն Աստծուն. և մորթը քերթում էին. և մաս-մաս անելով՝ եփում էին. և անուշ հոտ էր բարձրանում Աստծուն։

Այսպես և սուրբ առաքյալը սուրբ և անարատ պատարագ էր Աստծուն. դրա համար նրա մորթը հանելով, և խաչ հանելով, ապա իջեցրին խաչից. և կտրեցին գլուխը. և այդպես եղավ Աստծուն ընդունելի պատարագ։

Նույնպես և մենք պարտավոր ենք մեզ մեռցնել՝ Քրիստոսին ընդունելի պատարագ, զղջմամբ և ապաշխարությամբ՝ Քրիստոսի սիրո համար. ինչպես Քրիստոսը մեզ համար իրեն պատարագ մատուցեց խաչի վրա։

Չորրորդ պատճառով մերկացավ, որովհետև խիստ ջերմացել և տաքացել էր. ինչպես ովքեր գինի են խմում, ջերմանում են և հանում հանդերձը. ինչպես արեց Նոյը։

Այսպես և այս առաքյալը հարբեց աստվածային գինով. և իրենից հանեց իր հանդերձը. քանզի քարոզությամբ այգի տնկեց քրիստոնյաներին. և ջրեց այն ավազանի ջրով. և հավատացյալների սիրով հարբած՝ մերկացավ իր հանդերձից։

Հինգերորդ պատճառով մերկացավ հանդերձից, որովհետև կամեցավ ելնել երկնքի արքայության լեռը։

Եվ ինչպես Եղիան, երբ կամենում էր համբառնալ, գցեց իր մաշկեղենը։

Եվ Քրիստոսը, երբ կամենում էր ելնել Հոր մոտ, մերկացավ իր հանդերձներից խաչի վրա։

Նույնպես այս սուրբ առաքյալը, երբ կամեցավ ելնել երկինք, մերկացավ իր հանդերձներից և ամեն ծանրությունից. և թեթև թևերով թռավ երկինք։

Այսպես և մենք պարտավոր ենք մերկանալ բոլոր աղտեղի հանդերձներից. այսինքն, մեղքերից և այս աշխարհի ինչքից. նաև մեր այս մարմնից. որ թեթև հասնենք երկնքի արքայություն։

Իսկ նրանք, ովքեր չեն մերկանում այս ծանր զգեստներից, իջնում են դժոխքի հատակը. ինչպես ասում է Մովսեսը. (ծովը ծածկեց նրանց. սուզվեցին վեմի պես։)

Եվ եթե մեկն ասի՝ չեմ կարող տանել այսպիսի չարչարանքներ. քանզի խիստ դառը կերակուր է սա։

Ասում ենք, որ Քրիստոսը քաղցրացնում է այսպիսի դառնությունները. ինչպես Եղիսեի օրերում Իսրայելի որդիներից մեկը գնաց բանջար քաղելու. և տեսնելով վայրի որթ՝ նրանից ազոխ քաղեց. և լցրեց հանդերձի մեջ. և բերելով եփեց այն. և չէին կարողանում ուտել. քանզի մահվան դեղ էր. դրա համար Եղիսեն տվեց այնտեղ ալյուր խառնել. և քաղցրացավ և չվնասեց։

Այսպես և Բարթողիմեոսը կամեցավ անհավատներից պտուղ ժողովել. այսինքն, դարձնել հավատի. այն վայրենին խիստ դառն էր. քանզի նրա մարմինը լցրին ազգի ազգի չարչարանքներով. բայց Եղիսեն՝ Աստծու Որդին, այնտեղ խառնեց քաղցրության հավատը։

Քանզի հրեշտակների փառքը ցույց տվեց նրան։

Դրա համար, եթե քեզ համար դառն և դժվարին են չարչարանքներն ու աշխատանքը, աղաղակիր Քրիստոսին, որ քաղցրացնի այն։

Վեցերորդ պատճառով՝ մերկացավ իր հանդերձից, որ դրա փոխարեն առնի այն հանդերձը, որ երկնավոր Հորից է։

Ինչպես երբ Հովսեփին հանեցին բանտից, նրանից հանեցին հին հանդերձը. և պատվական հանդերձ հագցրին նրան. և կանգնեցրին թագավորի առաջ։

Այսպես և սուրբ Բարթողիմեոսը այս կյանքում բանտի մեջ էր. դրա համար մերկացավ. ամեն մարմնական աղտեղությունից և մարմնի կարիքներից. և լուսեղեն հանդերձ հագցրին նրան. և կանգնեցրին նրան երկնավոր թագավորի առաջ. և թագավոր Քրիստոսը նրան խիստ մեծացրեց։

Եվ Աստծու սովորությունն է, որ ոչ ոքի նոր հանդերձ չի տալիս, քանի դեռ նրա հանդերձը հին և պատառոտված չէ։

Ինչպես մի տանուտեր կար, որ շատ որդիներ ուներ. և տոնի օրը որդիներին, որ հին և պատառոտված հանդերձ ունեին, նոր և պատվական հանդերձ հագցրեց. և որդիներից մեկը հին և պատառոտված հանդերձ չուներ. քանզի իր հին հանդերձը խնամքով էր պահել. նրան նոր հանդերձ չտվեց։

Դրա համար գնալով՝ ծակծկեց հին հանդերձը. և իր հորից նոր հանդերձներ առավ։

Այսպես և երկնավոր Հայրը նրանց, ովքեր պատառում են իրենց հանդերձները, այսինքն, ովքեր չեն խնայում մարմինը չարչարանքներից և ապաշխարությունից, նաև պատառում են հին հանդերձը, որ մեղքն է, խոստովանությամբ, Աստված լուսավոր հանդերձ է հագցնում նրանց։

Իսկ ովքեր խնամք են տանում այս մարմնին՝ ուտելով, խմելով և այլ հեշտությամբ, Աստված նրանց նոր հանդերձ չի հագցնում։

Դրա համար սուրբ Բարթողիմեոսը, որ պատառեց իր հանդերձները, դրա համար Քրիստոսից ընդունեց լուսեղեն հանդերձներ։

Իսկ ով մի անգամ մերկանում է աղտեղի և մեղքի հանդերձներից, պետք չէ դարձյալ հագնել այն. քանզի գրված է ավետարանում, թե՝ (ով արտում է, թող հետ չդառնա իր զգեստն առնելու. ) այսինքն, ովքեր ապաշխարության անդաստանում են և այնտեղ առաքինություններ են սերմանում, պարտավոր չեն հետ դառնալ և հագնել աղտեղի հանդերձը, որ առաջին մեղքն է, որ թողեցին։

Այսպիսիներին մեզ ուսուցանում է օձը. քանզի երբ ծերանում է և աչքերը չեն տեսնում, և կամենում է նորից նորոգվել, հինգ բան է անում։

Նախ՝ դառը խոտ է ուտում և դուրս թափում իր թույնը։

Երկրորդ՝ գնում լվանում է իրեն ջրերի աղբյուրներում. որ մորթը կակղի։

Երրորդ՝ որ քառասուն օր պահքի մեջ է մտնում. որ մորթը թուլանա մարմնից։

Չորրորդ՝ որ ընկնում է նեղ քարաճեղքերի միջով. և այնտեղ թողնում խորխը. քանզի եթե քարաճեղքը լայն լինի, օձի խորխը չի պոկի. և պետք է, որ այդ քարաճեղքը պինդ և հաստատ լինի. որ օձին իր հետ չքաշի։

Հինգերորդ՝ որ գնում և կանգնում է արեգակի դիմաց, որ նոր մորթը հաստատվի. և թողած մորթը այլևս չի հագնում։

Այսպես արեց և Բարթողիմեոսը. քանզի Երգ երգոցում նրա դեմքով ասում է. (մերկացա իմ հանդերձից. արդ ինչպե՞ս հագնեմ այն։)

Քանզի մեղավորները այն ժամանակ են ուտում դառը դեղը, երբ զղջում են իրենց մեղքերից. և այն ժամանակ են լվացվում աղբյուրներում, երբ լվացվում են իրենց արտասուքի ջրով. և պետք է, որ բազում պահքեր պահի, որ գիրությունը նվազի. և մարմինը տկարանա. և պետք է ընկնել քարերի նեղ ճեղքերի միջով. այսինքն, նեղ և անձուկ վարքի միջով։

Բայց կան ոմանք, որոնք անցնում են լայն ճեղքերով. այսինքն, ովքեր մտնում են կարգերի մեջ. և ապրում են աշխարհական կյանքով. դրա համար չեն մերկանում հին մեղքերից։

Եվ կան ոմանք աշխարհականներից, որոնք մի բան ուխտում և հանձն են առնում պահել և անցնել նեղ կյանքով. բայց հաստատություն չունեն. քարոզում են ուխտերը. և չեն մերկանում իրենց հին գործերից. այլ դարձյալ թողնում են ուխտը և դառնում իրենց առաջին գործին։

Ոչ այսպես Բարթողիմեոսը. այլ այն նեղ և անձուկ վարքը, որ հանձն առավ, նույնը միշտ կատարեց. դրա համար թողեց հին մորթը, և այլևս չհագավ։

Եվ նոր կյանքը և զգեստը, որ հագավ, տարածում էր արդարության արեգակի՝ Քրիստոսի դիմաց՝ պահքով և աղոթքով. որ ավելի պինդ հաստատվի։

Յոթերորդ պատճառով մերկացավ, որ իրեն անմեղ և սուրբ ցույց տա այս աշխարհից. և որ այս աշխարհից ոչինչ չի գողացել. քանզի ինչպես մեկը, որ ելնում է մի տեղից, ուր գող է եղել, և նրա մասին կարծում են, թե նա է գողը, նա մերկանում է՝ իրեն գողությունից մաքուր ցույց տալով։

Այսպես, ովքեր մահով ելնում են այս աշխարհից, գալիս են դևերը և ասում. դու մի բան ես գողացել մեր այս տնից, որ այս աշխարհն է. և եթե նրա մեջ մի բան են գտնում, չարչարում են։

Իսկ Բարթողիմեոսը, որ ցույց տա, թե այս աշխարհից ոչինչ չունի. դրա համար մերկացավ իր հանդերձից, որ սատանան նրա մեջ իրենից ոչինչ չգտնի. քանզի գիտի դևերի սովորությունը. որ խիստ խնդրում է մարդկանց մեջ մի բան գտնել։

Ութերորդ պատճառով մերկացավ, որ առանց ծանրանալու և արգելքի սպասավորի Քրիստոսին. ինչպես արեց և մեր Տեր Քրիստոսը. երբ կամենում էր լվանալ աշակերտների ոտքերը, հանեց հանդերձները. որ սպասավորությանը արգելք չլինի։

Այսպես և Բարթողիմեոսը, Քրիստոսից սովորելով, կամեցավ լվանալ մեղավորների ոտքերը. մերկացավ մորթից, որ սպասավորությանը արգելք չլինի։

Եվ ինչպես Քրիստոսն իր վրա գցեց ղենջակը և դրանով մաքրում էր աշակերտների ոտքերը։

Նմանապես իր վրա գցեց մաքուր կյանքը. որով մաքրվեցին շատերի մեղքերը՝ նրան բարիքների օրինակ առնելով։

Իններորդ պատճառով՝ մերկացավ հանդերձներից, որ հոգին հանգստանա. ինչպես մեկը ձմռանը հագնում է ծանր և հին և ոջլոտ հանդերձ. որ չի տաքացնում. այլ ավելի անհանգիստ է պահում. քանզի երբ մերկանում է, հանգիստ է քնում։

Եվ արդ՝ այս կյանքը մեղքերի ձմեռն է և Քրիստոսի սիրուց սառած. և մեր այս բնությունը լցված է զազիր խորհուրդներով։

Քանզի իմաստուններն ասում են. եթե մեկը գայլահար ոչխարի բրդից չուխա է անում, խիստ ոջլոտ է լինում. ովքե՞ր են ոչխարները. Ադամն ու Եվան. որոնց պատառեց սատանա գայլը։

Իսկ մեր հանդերձները, այսինքն, այս մարմինը, նրանցից է. որ լցված է զազիր խորհուրդով. և հոգին չի հանգստանում, քանի դեռ մարմնի մեջ է։

Քանզի (մարմինը ցանկանում է հոգուն հակառակ. ) ինչպես ասում է Պողոսը Հռոմեացիներին. (տառապյալ մարդ եմ ես. ո՞վ կփրկի ինձ այս չար մարմնից։)

Դրա համար մերկացավ Բարթողիմեոսը, որ նրա հոգին հանգստանա։

Եվ դարձյալ՝ որովհետև այս հանդերձը ծանր է. և չի տաքացնում. ինչպես ասում է Անգե մարգարեն, թե՝ (հագցրիք ձեր անձերին, և չտաքացաք։)

Երբ Դավիթը ծերացավ, թեպետ շատ-շատ հանդերձներով ծածկում էին նրան, չէր տաքանում. նույնպես մեղքի և հեշտության հանդերձը և մարմնական ինչքը չեն ջերմացնում աստվածային սերը. այլ ավելի են սառեցնում աշխարհի ագահությամբ և ցանկությամբ։

Դրա համար մերկացավ Բարթողիմեոսը. որ հանգստանա երկնքի արքայությունում։

Տասներորդ պատճառով՝ մերկացավ իր հանդերձներից. որովհետև Քրիստոսի մոտ հոգևոր վաճառական էր. (և գտնելով մի պատվական մարգարիտ. այսինքն, Քրիստոսի սերը, վաճառեց այն ամենը, ինչ ուներ. նաև իր մարմինը. և գնեց այն մարգարիտը։)

Եվ եթե մեկը հարցնում է նրան՝ ինչո՞ւ ես այդպես ծանր գնով գնում այդ մարգարիտը։

Պատասխան է տալիս, թե՝ Աստծու սերը բոլոր մարդկանցից պատվական է։

Եվ որովհետև ես այն գնով գնեցի մարդկանց սերը. սա խիստ արժան է. և մարդկանց սիրո համար ստեղծեց բոլոր արարածներին. նաև խոնարհվեց իր անճառ փառքից. և մարդ եղավ. և այն մարմինն էլ, որ կույսից առավ, տվեց և գնեց մարդկանց սերը. քանզի մեռավ խաչի վրա մեզ համար. և զարմանալի չէ, որ ես իմ հանդերձն եմ գին տալիս Քրիստոսի սիրո համար։

Այսքանը՝ Բարթողիմեոսի մասին, որ մերկացավ իր հանդերձի՝ մորթի, Քրիստոսի՝ մեր Աստծու սիրո համար, որ օրհնյալ է հավիտյանս, ամեն։

Նույնի քարոզը տապանակի խորհրդի մասին։

(Եվ Բեսելիելը տապանակը շինեց անփուտ փայտից. և պատեց ներսից և դրսից ոսկով։)

(Գլուխ ՃԻԵ)

Ասում է աստվածային Գիրքը. (Մովսեսը կանգնեց Սինա լեռան վրա քառասուն օր և քառասուն գիշեր. և Աստված նրան տվեց օրենքները՝ քարե տախտակների վրա գրված։)

Եվ եթե ասես՝ ինչո՞ւ ոչ քաղաքում, այլ լեռան անապատում։

Սա՝ չորս պատճառով։

Նախ՝ որ աշխարհն ու քաղաքը լի են զանազան չարիքներով. արժան չէր Աստծու իջնելուն. այլ՝ անապատ տեղը։

Երկրորդ՝ ցույց է տալիս, որ ովքեր Աստծու օրենքներն են ընդունում, պետք է մաքուր լինեն բոլոր մեղքերից, որ քաղաքում են գործվում. ինչպես բժիշկները նախ ախտն են մաքրում. և ապա դեղն են տալիս։

Երրորդ՝ ինչպես մեկը, որ ծովով ճանապարհ է գնում, նախ ցամաքում պատրաստում է նավավարության բոլոր պետքերը. առագաստը, ղեկը, և մյուսները։

Նույնպես Աստված նախ անապատում պատրաստեց նրանց օրենքներով. որ երբ քաղաքներ գնան, նույն սովորությունն ունենան։

Եվ չորրորդ՝ անապատում տվեց օրենքները, որ մտքում հաստատվեն, թե օրենքը Աստծուց էր և ոչ թե մարդկանցից. ինչպես և մանանան՝ երկնքից, և ջուրը՝ վեմից տվեց. և մյուսները. քանզի սրանք մարմնի կերակուր էին. և օրենքները՝ հոգու համար՝ Աստծուց տրված։

Եվ այն, որ քարե տախտակների վրա. որովհետև նյութը կարծր է. և ոչ թե ինչպես փայտը կամ քարտեզը, որ դյուրությամբ ջնջվում է։

Եվ այն, որ առաջին տախտակը խորտակվեց։

Այն է, որ հին օրենքը փոխվեց և այս նորը հաստատվեց։

Եվ կրկին տախտակը մեր հոգին և մարմինն են. հինգ ներքին և հինգ արտաքին զգայությամբ զարդարված. ինչպես երկու տախտակների վրա գրված էր օրենքների տասը խոսքը. ինչպես ասում է առաքյալը Կորնթացիներին երկրորդ թղթում. (դուք եք թուղթ՝ գրված ոչ թե քարե տախտակների վրա, այլ մարմնեղեն սրտի տախտակների վրա. ոչ մարմնով, այլ Սուրբ Հոգով։)

*Եվ արդ՝ տապանակի մասին վեց բան է հարցնելու։

Նախ՝ ի՞նչ էր տապանակի խորհուրդը։

Երկրորդ՝ ինչո՞ւ տապանակը առջևից էր ընթանում. և վեմը՝ հետևից։

Երրորդ՝ ինչո՞ւ գերվեց տապանակը և դարձավ։

Չորրորդ՝ ինչո՞ւ մեռավ Ոզիան։

Հինգերորդ՝ ինչո՞ւ ենք այսօր տապանակի տոնը տոնում։

Վեցերորդ՝ նավակատիքի օրերի մասին։

*Գանք առաջին գլխին՝ ի՞նչ է տապանակի չափը։

Երկու կանգուն և կես երկարություն. կանգուն և կես լայնություն. կանգուն և կես բարձրություն։

Եվ սրա խորհուրդը շատ է։

Բայց նախ տապանակի պատկերը հրեշտակներին է հարմարում. քանզի նրանք բնությամբ անապական են և անմահ։

Իսկ չափը՝ նախ՝ որ ամեն ընտիր բան չափ և սահման ունի։

Եվ ոչ շփոթություն. դրա համար կանգունով է չափում նրանց։

Երկրորդ՝ այսպիսին հաստատուն է. քանզի խորանարդ է. քանզի հաստատ և մնայուն են։

Երրորդ՝ երկարությունը նրանց կյանքն է և անմահ. քանզի գերազանցում են ժամանակներին. և պակաս են հավիտենական Աստծուց։

Բայց մշտնջենավոր են, ինչպես մեր հոգիները. սկիզբ ունեն, բայց ոչ վախճան։

Նույնպես բարձրացած են գիտությամբ՝ մարդկանցից ավելի. և պակաս՝ Աստծուց։

Այսպես և լայնությունը. որոնք իմաստությամբ աճում են իրենց էության մեջ։

Չորրորդ՝ և ընդամենը հինգ կանգունը ցույց է տալիս, որ նրանք չորս տարրերից չեն. այլ հինգերորդ էություն են. ինչպես ասում են ոմանք. անմարմին. անփոփոխ. և անմահ. որ այս տարրականը չէ։

Իսկ կեսը՝ որովհետև կիսակատար են և պակաս Աստծուց. դրանով, որ եղական են. և չգոյից են գոյացել, ինչպես ասացինք. կամ որովհետև բանականների կեսը երկնքում է ստեղծված. և կեսը երկրի վրա է բնակված։

Հինգերորդ՝ որ ասացինք երեք ձևը. երկարություն. և լայնություն. և բարձրություն. և ոչ խորությունը, որ թանձրությունն է։

Նշանակում է, ըստ Փիլոնի, որ անմարմինները մինչև երեքն են հասնում. ինչպես երկրաչափներն են գրում. կետ. գիծ. մակերևույթ. սա է իմանալիների չափը։

Իսկ չորրորդը, որ մարմինն է, թանձրացած զգալիներն են։

Իսկ ներսից և դրսից ոսկով պատելը. որովհետև աստվածատեսակ են և մաքուր։

Եվ ներսից՝ որովհետև բնությամբ իրենց լինելու հետ առան մաքրությունը։

Եվ դրսից՝ որովհետև օրեցօր ավելացնում են լուսափայլ իմաստներով, ըստ մեծն Դիոնիսիոսի։

Եվ ծնոտը, որ շուրջանակի բոլորված եզրն է, նշանակում է նրանց իմանալի կերակուրը. քանզի ծնոտը կերակրի գործիք է։

Եվ չորս օղերը և երկու լծակները՝ որովհետև չորսնյութանի աշխարհի խնամողներն են՝ Աստծու խնամքի երկակի զորությամբ. այսինքն, արարչական և արքունական։

Քանզի բարերարում են. և պատուհասում են՝ ոմանց խաղաղության մեջ պահելով։

Իսկ վկայությունը, որ օրենքների տախտակներն են. քանզի վկայում են պահողներին՝ բարին. և չպահողներին՝ պատիժը։

Բայց իմանալիների դասերն են վկաներ։

Նախ՝ որ սուրբ Երրորդության դռներին են. և անփառաբանելի փառքի տեսնողներ։

Երկրորդ՝ երբ երկրի վրա են երևում, սարսափեցնում են տեսնողներին. իրենց երևումով վկաներ են լինում ամենազորի փառքին։

Նույնպես և քերովբեները՝ քավության վրա հովանի տված. և նրանց միջից՝ աստվածախոսություն. քանզի աթոռները և քերովբեները և սերովբեները Աստծու շուրջն են. և անմիջաբար սուրբ Երրորդությունից սովորելով՝ սովորեցնում են ներքևիններին։

Սրանք են սրբությունների սրբությունում. որ լուսեղեն երկինքն է՝ անմարմին զորքերի բնակարանը։

*Դարձյալ՝ տապանակը սուրբ Աստվածածնի խորհուրդն է։

Անփուտ փայտը՝ անապական կուսությունը։

Ներսի և դրսի ոսկին՝ հոգու և մարմնի մաքրությունը. որի մեջ երկու տախտակը գրված՝ հոգին և մարմինը՝ Բանի հետ միավորված։

Եվ մանանան՝ անապական մարմինը։

Եվ նույն գավազանը՝ Հեսսեի արմատից. և բուրվառը՝ հուր՝ անուշ հոտի համար։

*Դարձյալ՝ ըստ սուրբ Կյուրեղի, տապանակը մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսն է։

Եվ անփուտ փայտը՝ անապական մարմինը։

Ոսկին՝ հոգին և մարմինը՝ աստվածության հետ միավորված։

Եվ քավությունը վրան՝ որովհետև նա եղավ մեր քավությունը։

Եվ սրբությունների սրբությունը՝ վարագույրի ներքին կողմը։

Եվ ինչպես առաջնորդում էր ժողովրդին չվելիս. և մեր Տերն ասում էր. (ուր ես եմ, այնտեղ կլինի և իմ պաշտոնյան։)

*Դարձյալ՝ տապանակը քառակուսի և անփուտ։

Խաչը՝ քառաթև, անապական և աստվածընկալ։

Եվ խաչով քավեց մեզ. դրա համար սուրբ խաչ է կոչվում։

*Դարձյալ՝ տապանակը սուրբ եկեղեցին է. անփուտ մեղքերի խոնավությունից. որ թեպետ հրով էր այրվում, բայց ջրից և որդերից չէր ապականվում։

Նույնպես սրբերը, թեպետ մահով լուծվեցին, բայց խոնավ ցանկությամբ չմեղկացան. և տեղ չտվեցին որդին, որ ոխակալությունն է և սրտի նախանձը։

(Ներսից և դրսից ոսկով պատված։)

Այն է, որ ովքեր այս աշխարհինն են, միայն մարմնի արտաքինն են զարդարում. իսկ սրբերը նախ հոգին են զարդարում հավատով և առաքինությամբ. և ապա մարմինը՝ սուրբ գործերով. ինչպես ասում է առաքյալը. (բարին ենք խորհում ոչ միայն մարդկանց առաջ, այլև Աստծու։)

(Իր մեջ ունենալով երկու տախտակները։)

Հրաշագործ խաչը. և կենսատու մանանան. և բուրվառը. խունկը. վեմը. և սուրբ սեղանը. և քերովբեները՝ երկու քշոցները։

Իսկ հինգ կանգունը և կեսը՝ որովհետև Քրիստոսի գալուստը և փրկական խաչը և եկեղեցին հինգերորդ դարում և կեսին են. երևալով վեց հազար տարվա մտքում։

Քանզի Յոթանասունը հինգ հազար երկու հարյուր գրեցին՝ երկու թվով պակաս։

Եվ ուրիշները՝ հինգ հազար հինգ հարյուր տարի. որ հինգ դար և կես է։

Այս մտքով, երբ խաչ ենք նկարում, աջ մատի ծայրը բթամատի մոտ է, որ վեցերորդ համարի վրա է՝ վեցի կեսը նշանակելով։

Սա է տապանակի խորհուրդը, որ սրբությունների սրբությունում էր։

Այժմ ո՞ւր է տապանակը։

Երեմիան և աշակերտը տարան տապանակը և այն, ինչ նրա մոտ էր, Սինա լեռը։

Եվ այնտեղ կնքեցին վեմի մեջ Աստծու անունով՝ ասելով. ոչ ոք թող չբացի սա, եթե ոչ Մովսեսը, որ բերեց։

Եվ ոչ ոք թող չբացի, եթե ոչ Ահարոնը։

Ցերեկը ամպով էր ծածկված լինում. և գիշերը՝ լույսով։

Սա է առաջին գլուխը։

*Իսկ երկրորդը՝ ինչո՞ւ տապանակը առջևից էր ընթանում. և վեմը՝ բանակի հետևից։

Տապանակը Քրիստոսինն էր. և ուներ օրենքների տախտակը։

(Եվ վեմը Քրիստոսն էր, ըստ առաքյալի։)

Եվ տեսությունը շատ է։

Նախ՝ ցույց է տալիս, որ Քրիստոսն է առաջինը և վերջինը. այսինքն, եկեղեցու սկիզբն ու կատարումը։

Ոչ միայն աստվածությամբ, այլև մարդկությամբ։

Երկրորդ՝ որ առաջին և վերջին թշնամիներից պահապան է, որոնք են սատանան և մեղքը։

Երրորդ՝ որ առաջնորդ է մեր մուտքի և աշխարհից ելքի ժամանակ. ըստ որի, (Տերը կպահի քո մուտքն ու ելքը։)

Չորրորդ՝ նախ օրենքը և ապա ջուրը. քանզի նախ հոգով է խնամում. և ապա մարմնով։

Հինգերորդ՝ տապանակն առջևից էր գնում և հանգիստ էր դիտում. և հետևից վեմը ջուր էր տալիս. քանզի այժմ հանգիստն է պատրաստում. և հետո վայելչությունն է տալիս։

Վեցերորդ՝ որ թեպետ համբարձվեց երկինք, մեզ հետ է բոլոր օրերում, ինչպես ասաց։

Յոթերորդ՝ որ նախ օրենքներն ենք կատարում. և հետո մխիթարություն առնում։

Ութերորդ՝ նախ օրինակն է. և ապա ճշմարտությունը։

Իններորդ՝ նրանք գործերով արդարացան, որ նշանակում էր օրենքը. և մենք՝ հավատով, որ նշանակում էր հետևից գնացող վեմը։

Տասներորդ՝ որ տապանակը և տախտակը և մանանան և այլն նշանակում են Քրիստոսի առաջին գալուստը. և վերջինը՝ վեմը, որ աղբյուր դարձավ հավիտենական կյանքի համար։

Հարց՝ վեմը ինչպե՞ս էր Քրիստոս։

Պատ. ինչպես սափորը կույսն էր. և գավազանը՝ խաչը. նույնպես վեմը՝ Քրիստոսը։

Եվ վեմ է կոչվում։

Նախ՝ որ Ադամը հող դարձավ. և Քրիստոսը՝ վեմ՝ անմեղությամբ։

Երկրորդ՝ որ կարծրացավ աստվածությամբ։

Երրորդ՝ որ անապական էր մարմնով։

Չորրորդ՝ որ եկեղեցու հիմքն էր։

Հինգերորդ՝ որ անկյան գլուխն էր։

Եվ այս վեմից՝ նախ՝ որ ջուր բխեց լվացման և խմելու համար. ինչպես Փրկչի կողից՝ ջուրն ու արյունը։

Երկրորդ՝ քարոզությունը տասներկու ազգերին։

Երրորդ՝ Սուրբ Հոգին, որ սփռվեց։

Չորրորդ՝ կրկին զարկելը՝ որ ոմանց տալիս է, և ոմանց արգելում. այսինքն, սրբերին և անսուրբերին։

Հինգերորդ՝ գավազանով էր զարկում. քանզի իշխանությամբ է բաշխվում բոլոր ազգերին։

Սա է երկրորդ գլուխը։

*Իսկ երրորդ գլուխը՝ ինչո՞ւ է ավերում սրբությունները, և գերի վարում։

Նախ՝ որ սպասավորներն անարժան են. ինչպես Ոփնին և Փենեհեսը՝ Հեղիի որդիները։

Նույնպես և նորում՝ քահանաներն ու ժողովուրդը. ինչպես Մովսեսը խորտակեց աստվածագիծ տախտակը ժողովրդի հանցանքների համար։

Երկրորդ՝ որ նրա պատճառով չարիք չգործեն. ինչպես ասում էին. Տիրոջ տաճարը մեզ մոտ է. և անօրենություններ էին անում։

Երրորդ՝ նշանակում է խիստ բարկությունը, որ իր սրբությանը չխնայեց մարդկանց մեղքերի համար։

Չորրորդ՝ ցույց է տալիս, որ իր սրբությանը չի խնայում, և ոչ էլ ձեզ՝ հանցավորներիդ, եթե չդառնաք. դրա համար նորում խաչը և եկեղեցին գերի է տալիս այլազգիներին։

Հարց՝ ինչո՞ւ կործանվեց Դագոնը տապանակի առաջ։

Պատ. Դագոնի կործանվելը կրկնակի է։

Քանզի նախ Մովսեսի օրենքներով ընկավ, և Քրիստոսով կործանվեց։

Եվ գլուխը և ձեռքը և ոտքը կտրված։

Նախ՝ որ այլազգիները չկարծեն, թե դիքի օգնությամբ զորքերի գլուխ եղան և հաղթեցին պատերազմում։

Երկրորդ՝ որ ժողովուրդը ոտքերով էր գնում. և ձեռքերն էր տարածում. և գլուխը խոնարհելով երկրպագում էր. դրա համար կտրվում են այդպիսի մասերը։

Երրորդ՝ որ ոտքերն ու ձեռքերը կապած՝ բազում զավակներ էին զոհում նրան. նույնպես և նրանը կտրվեց։

Չորրորդ՝ ի նշան իմանալի Դագոնի. որ իր գլուխը բարձրացրեց Աստծու դեմ. և իր բռի տակ գցեց և կոխեց մարդկային ազգը. որին մեր Տերը խորտակեց խաչով։

Հինգերորդ՝ մեղքերի ընթացքը և գործը, որ սկզբնական է և ներգործական. գլուխը, որ մահն է և ապականությունը. որոնց խորտակեց Քրիստոսը Հորդանանում։

Հարց՝ ի՞նչ է, որ հետույքները ուռեցրեց. մկներին եռացրեց։

Պատ. նախ՝ որ գարշելի բաներով էր տանջում գարշելիներին։

Երկրորդ՝ որ նմանով տանջեց. քանզի որկրամոլ և չար էին։

Երրորդ՝ որ Աբիմելեքի մոտ նույնպես եղավ. ինչպես Եգիպտոսում գորտը. նույնպես և այնտեղ մուկը. Չորրորդ՝ մեկը տեսակի, և մյուսը անհատի պատիժն էր։

Հարց՝ ի՞նչ է յոթ ամսից հետո տապանակի դառնալը։

Պատ. գերվելը նշանակում է հեթանոսներին ուղարկված օրենքներն ու ավետարանը։

Իսկ հետ դառնալը՝ մեր այս կենցաղի յոթ դարը։

Դարձյալ՝ ուր որ ելան, այնտեղ են ժողովվում բոլոր սրբությունները։

Իսկ անդրանկածին երինջները մարգարեներն ու առաքյալներն են. որոնք հավատացյալներին անդրանիկ ծնեցին. նրանք են սրբերը և Աստծու պատարագները։

Իսկ սայլերը՝ երկու կտակարանները. որոնք միշտ գլորվում են մեզ մոտ. և իրենք իրենց վրա կրկին խոնարհվելով և բարձրանալով։

Սա է երրորդ գլուխը։

*Իսկ չորրորդը՝ ինչո՞ւ պատժվեց Ոզիան։

Նախ՝ որ պետք էր ուսով բարձել տապանակը, ինչպես հրամայեց Աստված։

Եվ նրանք սայլերով էին բերում, ինչպես այլազգիները։

Երկրորդ՝ որ գիշերը անարժան էր։

Երրորդ՝ որ քահանա չէր. դրա համար հետո Դավիթն ասում է քահանաներին. դուք, ղևտացիներ, սրբվեցեք և բարձեք տապանակը. որ Ոզիայի պես չլինեք։

Եվ յոթ դաս պար կար. որոնցից երեքը բերանով էին երգում. այսինքն, նվագը. և սրինգը. և փողը։

Եվ չորսը՝ ձեռքերով. որ է տավիղը. քնարը, թմբուկը. և ծնծղաները։

Եվ մեր մեջ յոթ ձայնական գործիք կա, որով սաղմոսում ենք. և Հոգու յոթ զորությամբ. և յոթ առաքինությամբ. չորսը մարմնական. և երեքը աստվածային։

Այս մտքով, երբ ընծան բերում են սեղան, քահանաների յոթ դաս կանգնում են սպասավորության և երգում եղանակով. և քշոց և բուրվառ և զանգակ են հնչեցնում։

Եվ սարկավագները՝ սպիտակ զգեստներով, բաց, ինչպես Դավիթը։

Եվ վառված ջահեր. ըստ որի ասում է՝ (ես լույս աշխարհ եկա։)

Եվ հետո՝ նշխարների բաշխումը. ինչպես Դավիթը բաշխեց ամբողջ Իսրայելին մի բլիթ հաց. և մի պատառ տապանակից և կասկարաներից։

Սա՝ չորրորդ գլխի համար։

* Հինգերորդ հարց՝ ինչո՞ւ ենք այստեղ այս օրը տապանակի տոնը տոնում։

Պետք է ասել չորս պատճառով։

Նախ՝ ինչ որ հնում տապանակի տոնն էին տոնում. նորում փոխեցին եկեղեցու տոնի. և այսօր եկեղեցու տոնն է։

Երկրորդ՝ զատկից հիսուն օր հետո Մովսեսը Աստծուց առավ օրենքները և տապանակը կազմելու հրամանը։

Արդ՝ նույն հիսնօրյակին տոնեցինք Սուրբ Հոգու իջնելը։

Եվ այս մյուս հիսնօրյակին տոնում ենք տապանակի տոնը։

Երրորդ պատճառ՝ այս հիսնօրյակը Մովսեսի քառասունքն է, որ պահեց լեռան վրա, և առավ օրենքները Աստծուց։

Նույնպես և մենք պահեցինք. և այս պահքի գլխին տոնում ենք օրենքների տրվելու և Աստծու տապանակի տոնը։

Չորրորդ պատճառ՝ որ վաղը, որ Վարդավառի տոնն է, հնում Տաղավարաց տոնն էին տոնում. յոթ օր քաղաքից դուրս տաղավարներում էին բնակվում։

Նախ՝ անապատում քառասուն տարի տաղավարներում բնակվելու հիշատակին։

Երկրորդ՝ մեզ համար օրինակ, որ այս կենցաղի յոթ դարը դրսում ենք բնակվում՝ հույս ունենալով ութերորդում մտնել մեր սեփական ժառանգությունը. դրա համար այսօր հնի տաղավարների փոխարեն Աստծու տապանակի տոնն ենք տոնում։

*Վեցերորդը հարցնելու է՝ ի՞նչ է այս նավակատիքի խորհուրդը։

Պետք է խնդրել՝ ի՞նչ է նավակատիք անունը այս օրերի, կամ միս չուտելու պատճառը։

Նավակատիքը նորոգում է թարգմանվում. որ եղավ մեր բնության նորոգումը մեղքերի հնությունից՝ հայտնությամբ և հարությամբ և այս քառասունքով, որ պահում ենք Տիրոջ այլակերպության խորհրդի համար։

Իսկ միս չուտելը ոչ միայն այս օրը, այլև երկու ճրագալույցներին է արգելված։

Նաև երեք հիսնօրյակների բոլոր օրերին առաքյալներից սահմանվեց առանց մսի լինել. և վախճանին գառ զենել։

Ովքեր չեն կարող Աստծու Գառան մարմնից ճաշակել՝ անմաքուր լինելով, նախ դրանից ուտեն. և ապա այլ կերակրից. որ գոնե օրինակին հաղորդվեն։

Իսկ կատարյալները՝ նախ ճշմարտությունից և ապա օրինակից. և ապա հասարակ կերակրից։

Քանզի ասացին, թե՝ այս երեք քառասունքը Ադամի դրախտի կյանքի օրինակներն էին. և կարծել են, թե քառասուն օր մնաց դրախտում։

Եվ այնտեղ մսակերություն չկար, ասում է Բարսեղը. և այս հոգևոր դրախտում՝ սուրբ քառասունքում ենք։

Այստեղ կյանքի ծառը Աստծու խոսքն է՝ նրանից ուտենք. և չարի և բարու գիտության ծառը այս պահքն է. պահողներին՝ բարի, և չպահողներին՝ չար։

Արդ՝ խոստովանությունը պահքով զանազան շնորհ ունի. ինչ որ մեղանչում ենք քառասունքում, խոստովանությամբ և պահքով ապաշխարենք. և նորանանք՝ Քրիստոսի խորհրդով նորոգված։

Սա է, որ նավակատիք ենք ասում։

Որ և հայտնեցինք այս նավակատիքի մասին ի փառս Քրիստոսի՝ մեր օրհնյալ Աստծու, հավիտյանս հավիտենից, ամեն։