Աւետարան ըստ Մարկոսի

Գլուխ Ա

Սկիզբն աւետարանի Յիսուսի Քրիստոսի, Որդւոյ Աստուծոյ։

Որպէս եւ գրեալ է ի մարգարէս. Ահաւասիկ ես առաքեմ զհրեշտակ իմ առաջի քո, որ հանդերձեսցէ զճանապարհս քո առաջի քո։

Ձայն բարբառոյ յանապատի. Պատրաստ արարէք զճանապարհ Տեառն, եւ ուղիղս արարէք զշաւիղս նորա։

Եւ եղեւ զի Յովհաննէս մկրտէր յանապատի, եւ քարոզէր մկրտութիւն ապաշխարութեան ի թողութիւն մեղաց։

Եւ երթայր առ նա ամենայն աշխարհն Հրէաստանի եւ Երուսաղեմացիք ամենեքեան, եւ մկրտէին ի նմանէ ի Յորդանան գետ՝ խոստովանեալ զմեղս իւրեանց։

Եւ էր Յովհաննէս զգեցեալ ստեւ ուղտու, եւ գօտի մաշկեղէն ընդ մէջ իւր. եւ կերակուր նորա մարախ եւ մեղր վայրենի։

Քարոզէր եւ ասէր. Գայ զօրագոյնն քան զիս զկնի իմ, որում չեմ բաւական խոնարհել լուծանել զխրացս կօշկաց նորա։

Ես մկրտեցի զձեզ ջրով, եւ նա մկրտեսցէ զձեզ Հոգւով Սրբով։

Եւ եղեւ յաւուրսն յայնոսիկ եկն Յիսուս ի Նազարեթէ Գալիլեացւոց, եւ մկրտեցաւ ի Յովհաննէ ի Յորդանան։

Եւ նոյնժամայն ընդ վերանալ ի ջրոցն ետես ցելեալ զերկինս, եւ զՀոգին Աստուծոյ իբրեւ զաղաւնի զի իջանէր ի վերայ նորա։

Ձայն եղեւ յերկնից եւ ասէ. Դու ես Որդի իմ սիրելի, ընդ քեզ հաճեցայ։

Եւ նոյնժամայն Հոգին հանէ զնա յանապատ։

Եւ էր նա անդ զաւուրս քառասուն փորձեալ ի Սատանայէ, եւ էր ընդ գազանս. եւ հրեշտակք պաշտէին զնա։

Եւ յետ մատնելոյն Յովհաննու եկն Յիսուս ի Գալիլեա. քարոզէր զաւետարանն Աստուծոյ։

եւ ասէր թէ՝ Կատարեալ է ժամանակ, եւ հասեալ է արքայութիւնն Աստուծոյ, ապաշխարեցէք եւ հաւատացէք յաւետարանն։

Իբրեւ անցանէր առ ծովեզերբն Գալիլեացւոց, ետես զՍիմովն եւ զԱնդրէաս զեղբայր Սիմովնի, զի արկեալ էր նոցա ուռկանս ի ծով, քանզի ձկնորսք էին։

եւ ասէ ցնոսա Յիսուս. Եկայք զկնի իմ եւ արարից զձեզ լինել որսորդս մարդկան։

Եւ վաղվաղակի թողեալ զուռկանսն՝ գնացին զհետ նորա։

Եւ մատուցեալ անտի սակաւիկ մի յառաջ՝ ետես զՅակովբոս Զեբեդեայ եւ զՅովհաննէս զեղբայր նորա, եւ զնոսա ի նաւին մինչ կազմէին զուռկանս։

Եւ կոչեաց զնոսա, եւ վաղվաղակի թողեալ զհայրն իւրեանց զԶեբեդէոս ի նաւին վարձկանօքն հանդերձ, գնացին զհետ նորա։

Եւ մտանեն ի Կափառնայում, եւ իսկ եւ իսկ ի շաբաթուն մտեալ ի ժողովուրդն՝ ուսուցանէր զնոսա։

Եւ զարմանային ընդ վարդապետութիւն նորա, զի ուսուցանէր զնոսա իբրեւ իշխանութեամբ, եւ ոչ՝ որպէս դպիրքն։

Եւ էր ի ժողովրդեանն նոցա այր մի, յորում այս պիղծ գոյր ի նմա. որ աղաղակեաց եւ ասէ։

Թոյլ տուր, զի՞ կայ մեր եւ քո, Յիսուս Նազովրեցի, եկիր կորուսանե՞լ զմեզ. գիտեմք զքեզ, ով ես, Սուրբդ Աստուծոյ։

Սաստեաց ի նա Յիսուս եւ ասէ. Կարկեաց եւ ել ի դմանէ։

Եւ զարկոյց զնա այսն պիղծ, եւ աղաղակեաց ի ձայն մեծ եւ ել ի նմանէ։

Եւ զարմացան ամենեքին, մինչեւ հծծել ընդ միմեանս եւ ասել. Զի՞նչ է այս նոր վարդապետութիւնս, զի իշխանութեամբ եւ այսոց պղծոց սաստէ, եւ հնազանդին սմա։

Եւ ել լուր նորա ընդ ամենայն կողմն Գալիլեացւոց։

Եւ վաղվաղակի ելեալ ի ժողովրդենէն՝ եկն ի տուն Սիմովնի եւ Անդրեայ Յակովբաւ եւ Յովհաննու հանդերձ։

Եւ զոքանչ Սիմովնի դնէր ջերմացեալ, եւ վաղվաղակի ասեն ցնա վասն նորա։

Եւ մատուցեալ յարոյց զնա՝ կալեալ զձեռանէ նորա. եւ եթող զնա տենդն, եւ պաշտէր զնոսա։

Եւ իբրեւ երեկոյ եղեւ ի մտանել արեգականն, բերէին առ նա զամենայն հիւանդս եւ զդիւահարս։

եւ էր ամենայն քաղաքն ժողովեալ առ դրունսն։

եւ բժշկեաց բազում հիւանդս ի պէսպէս ախտից, եւ դեւս բազումս եհան. եւ ոչ տայր խօսել դիւացն, զի գիտէին զնա թէ Քրիստոսն է։

Եւ ընդ այգն ընդ առաւօտն յարուցեալ ել եւ գնաց յանապատ տեղի, եւ անդ կայր յաղօթս։

Եւ գնաց զհետ նորա Սիմովն եւ որ ընդ նմայն էին։

Եւ իբրեւ գտին զնա, ասեն ցնա թէ՝ Ամենեքին խնդրեն զքեզ։

Եւ ասէ ցնոսա. Եկայք երթիցուք եւ յայլ մօտաւոր գեղաքաղաքսն, զի եւ անդ քարոզեցից, զի յայս իսկ եկեալ եմ։

Եւ քարոզէր ի ժողովուրդս նոցա ընդ ամենայն Գալիլեացիս, եւ դեւս հանէր։

Գայ առ նա բորոտ մի, աղաչէր, ի ծունր իջանէր եւ ասէր. Տէր, եթէ կամիս, կարող ես զիս սրբել։

Իսկ Յիսուս գթացեալ ձգեաց զձեռն, մերձեցաւ ի նա եւ ասէ ցնա. Կամիմ, սրբեաց։

Եւ իբրեւ ասացն ցնա, վաղվաղակի գնաց ի նմանէ բորոտութիւնն, եւ սրբեցաւ։

Եւ սաստեալ նմա՝ եհան զնա արտաքս վաղվաղակի, եւ ասէ ցնա։

Զգոյշ լեր, մի՛ ումեք ինչ ասիցես. այլ երթ, ցոյց զքեզ քահանային, եւ մատո վասն սրբութեան քո պատարագ, զոր հրամայեաց Մովսէս ի վկայութիւն նոցա։

Եւ նա ելեալ սկսաւ քարոզել յոյժ եւ հռչակ հարկանել զբանն, մինչ ոչ եւս կարող լինել նմա յայտնապէս ի քաղաք մտանել, այլ արտաքոյ յանապատ տեղիս էր. եւ գային առ նա յամենայն կողմանց։

Գլուխ Բ

Եւ մտեալ դարձեալ ի Կափառնայում, յետ աւուրց։

լուր եղեւ եթէ ի տան է. եւ ժողովեցան բազումք, մինչեւ տեղի եւս ոչ լինել եւ ոչ առ դրանն. եւ խօսէր նոցա զբանն։

Եւ գային առ նա, բերէին անդամալոյծ մի բարձեալ ի չորից։

Եւ իբրեւ ոչ կարէին մերձենալ առ նա յամբոխէ անտի, քակեցին զյարկն ուր էր Յիսուս, եւ բացեալ զառաստաղն՝ իջուցին զմահիճսն յորում կայր անդամալոյծն։

Եւ տեսեալ Յիսուսի զհաւատս նոցա, ասէ ցանդամալոյծն. Որդեակ, թողեալ լիցին քեզ մեղք քո։

Եւ էին ոմանք ի դպրաց անտի որ անդ նստէին. եւ խորհէին ի սիրտս իւրեանց։

Զի՞նչ է այս որ խօսի սա զհայհոյութիւնս. ո՞վ կարէ թողուլ զմեղս, եթէ ոչ մի Աստուած։

Եւ գիտաց Յիսուս յոգի իւր թէ այնպէս խորհին ի սիրտս իւրեանց, եւ ասէ. Զի՞ խորհիք զայդ ի սիրտս ձեր։

Զի՞նչ դիւրին է, ասել, ցանդամալոյծն. Թողեալ լիցին քեզ մեղք քո, եթէ՝ ասել. Արի, առ զմահիճս քո եւ երթ ի տուն քո։

Այլ զի գիտասջիք եթէ իշխանութիւն ունի Որդի մարդոյ ի վերայ երկրի թողուլ զմեղս։ (Ասէ ցանդամալոյծն։

Քեզ ասեմ. Արի, առ զմահիճս քո եւ երթ ի տուն քո։

Եւ յարեաւ, եւ վաղվաղակի առեալ զմահիճսն, ել առաջի ամենեցուն, մինչեւ զարմանալ ամենեցուն, եւ փառաւոր առնել զԱստուած եւ ասել թէ՝ Այսպիսի ինչ երբեք ոչ տեսաք։

Եւ ել դարձեալ ի ծովեզրն, եւ ամենայն ժողովուրդն գայր առ նա. եւ ուսուցանէր զնոսա։

Եւ մինչդեռ անցանէր, ետես զՂեւի Ալփեայ զի նստէր ի մաքսաւորութեան, եւ ասէ ցնա. Եկ զկնի իմ։ Եւ յարուցեալ գնաց զկնի նորա։

Եւ եղեւ ի բազմելն նորա ի տան նորա, եւ բազում մաքսաւորք եւ մեղաւորք բազմեալ էին ընդ Յիսուսի եւ ընդ աշակերտսն նորա. քանզի էին բազումք որ երթային զհետ նորա։

Իսկ դպիրքն եւ փարիսեցիք իբրեւ տեսին թէ ուտէ ընդ մաքսաւորս եւ ընդ մեղաւորս, ասեն ցաշակերտսն նորա. Զի՞ է զի ընդ մեղաւորս եւ ընդ մաքսաւորս ուտէ եւ ըմպէ։

Իբրեւ լուաւ Յիսուս, ասէ ցնոսա. Ոչինչ է պիտոյ բժիշկ ողջոց, այլ՝ հիւանդաց. եւ ոչ եկի կոչել զարդարս, այլ՝ զմեղաւորս։

Եւ էին աշակերտքն Յովհաննու եւ փարիսեցիքն ի պահս. գան եւ ասեն ցնա. Ընդէ՞ր աշակերտքն Յովհաննու եւ փարիսեցիքն պահեն, եւ քո աշակերտքդ ոչ պահեն։

Եւ ասէ ցնոսա Յիսուս. Միթէ մա՞րթ ինչ իցէ որդւոց առագաստի, մինչ ընդ նոսա իցէ փեսայն, պահել. ցորքան ընդ իւրեանս ունիցին զփեսայն, ոչ է մարթ պահել։

Այլ եկեսցեն աւուրք, յորժամ վերասցի ի նոցանէ փեսայն, եւ ապա պահեսցեն յաւուրն յայնմիկ։

Ոչ ոք կապերտ նոր անթափ արկանէ ի վերայ հնացեալ ձորձոյ. ապա թէ ոչ՝ առնու լրութեամբն իւրով նորն ի հնոյ անտի, եւ չար եւս պատառումն լինի։

Եւ ոչ ոք արկանէ գինի նոր ի տիկս հինս. ապա թէ ոչ՝ պայթուցանէ գինին զտիկսն, գինին հեղու եւ տիկքն կորնչին. այլ գինի նոր ի տիկս նորս արկանելի է։

Եւ եղեւ նմա ի շաբաթու անցանել ընդ արտորայս, եւ աշակերտքն ի գնալն իւրեանց սկսան հասկ կորզել եւ ուտել։

Եւ փարիսեցիքն ասեն ցնա. Տես, զի՛նչ գործեն աշակերտքն քո ի շաբաթուս, զոր չէ արժան։

Եւ ասէ ցնոսա Յիսուս. Ո՞չ երբեք իցէ ընթերցեալ ձեր զոր արարն Դաւիթ, յորժամ պիտոյն եղեւ, եւ քաղցեաւ նա եւ որ ընդ նմայն էին։

Զիա՞րդ եմուտ ի տունն Աստուծոյ առ Աբիաթարաւ քահանայապետիւ, եւ զհացսն զառաջաւորութեան եկեր, եւ ետ եւ այնոցիկ որ ընդ նմայն էին, զոր ոչ էր օրէն ուտել, բայց միայն քահանայիցն։

Եւ ասէ ցնոսա. Շաբաթ վասն մարդոյ եղեւ, եւ ոչ եթէ մարդ վասն շաբաթու։

Ապա ուրեմն տէր է Որդի մարդոյ եւ շաբաթու։

Գլուխ Գ

Եւ եմուտ միւսանգամ ի ժողովուրդն, եւ էր անդ այր մի որոյ ձեռն գօսացեալ էր։

Եւ սպասէին նմա եթէ բժշկեսցէ զնա ի շաբաթուն, զի չարախօսեսցեն զնմանէ։

Եւ ասէ ցայրն որոյ ձեռնն գօսացեալ էր. Արի, անց ի մէջ։

Եւ ասէ ցնոսա. Զի՞նչ արժան է ի շաբաթու, բարի՞ ինչ գործել եթէ չար առնել, ոգի մի ապրեցուցանե՞լ եթէ կորուսանել։ Եւ նոքա լռեցին։

Եւ հայեցեալ Յիսուսի զնոքօք լի ցասմամբ, տրտմեալ վասն կուրութեան սրտից նոցա՝ ասէ ցայրն. Ձգեա զձեռն քո։ Եւ նա ձգեաց, եւ ողջացաւ ձեռն նորա։

Եւ ելեալ արտաքս վաղվաղակի փարիսեցիքն Հերովդիանոսօքն հանդերձ, խորհուրդ առնէին վասն նորա թէ զիարդ կորուսցեն զնա։

Իսկ Յիսուս աշակերտօքն իւրովք գնաց ի ծովեզրն. եւ բազում ժողովուրդ ի Գալիլեացւոց երթային զհետ նորա, եւ ի Հրէաստանէ։

եւ յԵրուսաղեմէ եւ յայնկոյս Յորդանանու եւ որք ի Տիւրոսէ եւ ի Սիդովնէ, բազում ժողովուրդ իբրեւ լսէին որչափ ինչ առնէր՝ գային առ նա։

Եւ ասէ ցաշակերտսն իւր զի նաւակ մի պատրաստական կայցէ նմա վասն ամբոխին, զի մի՛ նեղեսցեն զնա։

Քանզի զբազումս բժշկեաց. մինչեւ գալ խռնել զնովաւ, զի մերձեսցին առ նա որք ունէին ախտս ինչ։

Եւ այսք պիղծք յորժամ տեսանէին զնա, անկանէին առաջի նորա, աղաղակէին եւ ասէին թէ։

Դու ես Որդին Աստուծոյ։ Եւ նա յոյժ սաստէր նոցա, զի մի՛ յայտնի առնիցեն զնա։

Ելանէ ի լեառնն եւ կոչէ առ ինքն զորս ինքն կամեցաւ, եւ չոգան առ նա։

Եւ արար երկոտասանս զի իցեն զնովաւ, եւ զի առաքեսցէ զնոսա քարոզել։

եւ ունել իշխանութիւն բժշկելոյ զցաւս եւ հանելոյ զդեւս։

Եւ եդ անուն Սիմովնի՝ Պետրոս։

եւ Յակովբու Զեբեդեայ եւ Յովհաննու եղբօրն Յակովբայ՝ եդ նոցա անուանս Բաներեգէս, որ է Որդիք որոտման։

եւ զԱնդրէաս, եւ զՓիլիպպոս, եւ զԲարթողոմէոս, եւ զՄատթէոս զմաքսաւորն, եւ զԹովմաս, եւ զՅակովբոս Ալփեայ, եւ զԹադէոս, եւ զՍիմովն Կանանացի։

եւ զՅուդա Իսկարիովտացի, որ եւ մատնեացն զնա։

Գան ի տուն, եւ գայ միւսանգամ ընդ նոսա ժողովուրդն. մինչ զի եւ հաց եւս ոչ ժամանել ուտել նոցա։

Եւ իբրեւ լուան որ իւրքն էին՝ ելին ունել զնա, զի համարէին թէ մոլեգնեալ իցէ։

Եւ դպիրքն որ յԵրուսաղեմէ իջեալ էին՝ ասէին թէ Բէեղզեբուղ գոյ ի դմա, եւ իշխանաւ դիւացն հանէ դա զդեւս։

Եւ կոչեցեալ զնոսա առ ինքն՝ առակօք խօսէր ընդ նոսա. Զիա՞րդ կարէ Սատանայ զՍատանայ հանել։

Եւ արդ եթէ թագաւորութիւն յանձն իւր բաժանեսցի, ոչ կարէ կալ թագաւորութիւնն այն։

Եւ եթէ տուն յանձն իւր բաժանեսցի, ոչ կարէ կալ տունն։

Եւ եթէ Սատանայ ի վերայ անձին իւրոյ յարեաւ եւ բաժանեալ իցէ, ոչ կարէ կալ, այլ վախճանեալ է։

Այլ ոչ ոք կարէ զկարասի հզօրի, մտեալ ի տուն նորա, աւար հարկանել, եթէ ոչ նախ զհզօրն կապիցէ, եւ ապա զտուն նորա աւար հարկանիցէ։

Ամէն ասեմ ձեզ, զի՝ Ամենայն թողցի որդւոց մարդկան մեղք եւ հայհոյութիւնք, որչափ եւ հայհոյեսցեն։

բայց որ հայհոյեսցէ զՀոգին Սուրբ, ոչ ունիցի թողութիւն յաւիտեան, այլ պարտապան լիցի յաւիտենիցն մեղաց։

զի ասէին թէ՝ Այս պիղծ գոյ ի նմա։

Գան եղբարքն եւ մայր նորա, եւ արտաքոյ կացեալ՝ յղեցին եւ կոչէին զնա։

Եւ անդ ժողովուրդն շուրջ զնովաւ նստէր. եւ իբրեւ ասացին ցնա. Ահաւասիկ մայր քո եւ եղբարք քո կան արտաքոյ եւ խնդրեն զքեզ։

պատասխանի ետ նոցա եւ ասէ. Ո՞վ է իմ մայր կամ եղբարք։

Հայեցաւ շուրջ զիւրեւ զաշակերտսն զի նստէին, եւ ասէ. Ահաւասիկ մայր իմ եւ եղբարք իմ։

զի որ առնիցէ զկամս Աստուծոյ՝ նա է իմ եղբայր եւ քոյր եւ մայր։

Գլուխ Դ

Դարձեալ սկսաւ ուսուցանել առ ծովեզերբն, եւ խռնեցան զնովաւ ժողովուրդք բազումք, մինչեւ ի նաւ մտանել նմա եւ նստել ի ծովուն, եւ ամենայն ժողովուրդն զծովեզերբն զցամաքն ունէին։

Եւ ուսուցանէր զնոսա առակօք բազում ինչ եւ ասէր նոցա ի վարդապետութեան իւրում։

Լսէք. ահաւասիկ ել սերմանող սերմանել։

Եւ եղեւ ի սերմանելն, ոմն անկաւ առ ճանապարհաւ, եւ եկն թռչուն եւ եկեր զնա։

Եւ այլն անկաւ յապառաժի, ուր ոչ գոյր հող բազում. եւ վաղվաղակի բուսաւ, քանզի ոչ գոյր հիւթ երկրին։

եւ յորժամ ծագեաց արեւ, ջեռաւ, եւ զի ոչ գոյին արմատք, ցամաքեցաւ։

Եւ այլն անկաւ ի մէջ փշոց. ելին փուշքն եւ հեղձուցին զնա, եւ պտուղ ոչ ետ։

Եւ այլն անկաւ յերկիր բարւոք, եւ ելեալ աճեցեալ տայր պտուղ, եւ բերէր ընդ միոյ երեսուն եւ ընդ միոյ վաթսուն եւ ընդ միոյ հարեւր։

Եւ ասէր. Որ ունիցի ականջս լսելոյ՝ լուիցէ։

Եւ իբրեւ եղեւ առանձինն, հարցին ցնա որ զնովաւն էին աշակերտօքն հանդերձ զառակսն։

Եւ ասէ ցնոսա. Ձեզ տուեալ է գիտել զխորհուրդս արքայութեան Աստուծոյ, բայց նոցա որ արտաքինքն են՝ ամենայն ինչ առակօք լինի։

զի տեսանելով տեսցեն եւ մի՛ տեսցեն, եւ լսելով լուիցեն եւ մի՛ իմասցին, զի մի՛ երբեք դարձցին եւ թողցի նոցա։

Եւ ասէ ցնոսա. Ո՞չ գիտէք զառակս զայս, եւ զիա՞րդ զամենայն առակսն գիտիցէք։

Որ սերմանէն՝ զբանն սերմանէ։

Եւ նոքա են որ առ ճանապարհաւն՝ ուր բանն սերմանի, եւ յորժամ լսեն զնա, գայ Սատանայ եւ հանէ զբանն սերմանեալ ի սիրտս նոցա։

Եւ նոքա են որ յապառաժին սերմանեցան, որք յորժամ լսիցեն զբանն, վաղվաղակի խնդութեամբ ընդունին։

եւ զի ոչ ունին արմատս յանձինս, այլ առ ժամանակ մի են, ապա ի հասանել նեղութեան կամ հալածման վասն բանին՝ վաղվաղակի գայթակղին։

Իսկ որ ի մէջ փշոցն սերմանեցան՝ նոքա են, որ իբրեւ զբանն լսեն։

եւ հոգք աշխարհիս եւ պատրանք մեծութեան մտանեն եւ հեղձուցանեն զբանն եւ անպտուղ լինի։

Եւ նոքա են որ յերկիրն բարւոք սերմանեցան, որք լսեն զբանն եւ ընդունին եւ տան պտուղ, ընդ միոյ երեսուն եւ ընդ միոյ վաթսուն եւ ընդ միոյ հարեւր։

Եւ ասէ ցնոսա. Միթէ գա՞յ ճրագ զի ընդ գրուանաւ դնիցի կամ ընդ մահճօք. ո՞չ ապաքէն ի վերայ աշտանակի դնիցի։

Զի չէ ինչ ի ծածուկ որ թէ ոչ յայտնեսցի, եւ ոչ եղեւ ինչ գաղտնի՝ եթէ ոչ ի յայտ գայցէ։

Եթէ ոք ունիցի ականջս լսելոյ՝ լուիցէ։

Եւ ասէ ցնոսա. Տեսէք զինչ լսէքդ, եւ յաւելցի ձեզ որոց լսէքդ. որով չափով չափէք, նովին չափեսցի ձեզ։

Որ ոք ունիցի՝ տացի նմա. եւ որ ոչն ունիցի, եւ զոր ունին՝ բարձցի ի նմանէ։

Եւ ասէր. Այսպէս է արքայութիւն Աստուծոյ, որպէս զի այր մի արկանիցէ սերմանիս յերկիր։

եւ ննջիցէ եւ յառնիցէ զցայգ եւ զցերեկ, եւ սերմանիքն բուսանիցին եւ աճիցեն. եւ նա ոչ գիտէ։

թէ երկիրն ինքնին բերէ զպտուղ. նախ զխոտն եւ ապա զհասկն, եւ ապա զցորեանն ատոք ի հասկին։

Այլ յորժամ տայցէ զպտուղն, վաղվաղակի առաքի մանգաղ, զի հասեալ են հունձք։

Եւ ասէր. Ո՞ւմ նմանեցուսցուք զարքայութիւնն Աստուծոյ, կամ որո՞վ առակաւ առակեսցուք զնա։

Որպէս հատն մանանխոյ որ յորժամ սերմանիցի յերկրի, փոքրագոյն է քան զամենայն սերմանիս որ են յերկրի։

եւ յորժամ սերմանիցի, բուսանի եւ լինի մեծ քան զամենայն բանջար, եւ արձակէ ոստս մեծամեծս, մինչեւ բաւական լինել ընդ հովանեաւ նորա թռչնոց երկնից բնակել։

Եւ այնպիսի առակօք խօսէր ընդ նոսա զբանն, որպէս կարող լինէին լսել։

եւ առանց առակի ոչինչ խօսէր ընդ նոսա, բայց առանձինն աշակերտացն իւրոց մեկնէր զամենայն։

Եւ ասէ ցնոսա յաւուրն յայնմիկ իբրեւ ընդ երեկս լինէր. Եկայք անցցուք յայն կողմն։

Թողուն զժողովուրդն, եւ առնուն զնա նաւաւն հանդերձ, եւ զայլ եւս նաւսն որ էին ընդ նմա։

Եւ լինէր մրրիկ մեծ հողմոյ, եւ զալիսն ի նաւն զեղոյր, մինչ գրեթէ լի իսկ լինել։

Եւ ինքն ննջէր ի խելս նաւին ի վերայ բարձի. զարթուցանէին զնա եւ ասէին. Վարդապետ, ոչի՞նչ է քեզ փոյթ, զի կորնչիմք աւասիկ։

Եւ զարթուցեալ սաստեաց հողմոյն եւ ծովուն, ասէ. Դադարեա, կարկեաց։ Եւ դադարեաց հողմն եւ եղեւ խաղաղութիւն մեծ։

Եւ ասէ ցնոսա. Ընդէ՞ր այդպէս վատասիրտք էք, չե՞ւ եւս ունիք հաւատս։ Եւ երկեան երկեւղ մեծ եւ ասէին ցմիմեանս. Ո՞ ոք արդեւք իցէ սա, զի եւ հողմ եւ ծով հնազանդին սմա։

Գլուխ Ե

Եւ եկն յայնկոյս ծովուն՝ յաշխարհն Գերգեսացւոց։

Եւ ընդ ելանելն նորա ի նաւէ անտի, պատահեաց նմա այր մի ի գերեզմանացն զոր ունէր այս պիղծ։

որոյ եւ բնակութիւն իւր իսկ ի գերեզմանս էր. եւ ոչ շղթայիւք ոք եւս կարէր կապել զնա։

վասն բազում անգամ ոտնակապօք եւ շղթայիւք կապելոյ եւ խզելոյ ի նմանէ զշղթայսն, եւ զոտնակապսն խորտակելոյ. եւ ոչ ոք կարէր պարտել զնա։

քանզի հանապազ զցայգ եւ զցերեկ ի գերեզմանս եւ ի լերինս աղաղակէր, եւ կոծէր զանձն իւր քարամբք։

Իբրեւ ետես զՅիսուս ի հեռաստանէ, ընթացաւ եւ երկիր եպագ նմա։

Աղաղակեաց ի ձայն մեծ եւ ասէ. Զի՞ կայ իմ եւ քո, Յիսուս, Որդի Աստուծոյ Բարձրելոյ, երդմնեցուցանեմ զքեզ յԱստուած, մի՛ տանջեր զիս։

Քանզի ասէր ցնա. Ել, այսդ պիղծ, ի մարդոյ այտի։

Եւ հարցանէր ցնա թէ՝ Զի՞նչ անուն է քո։ Եւ ասէ ցնա. Լէգէովն անուն է իմ, քանզի բազումք եմք։

Եւ աղաչէին զնա յոյժ, զի մի՛ առաքեսցէ զնոսա արտաքս քան զաշխարհն։

Եւ անդ էր առ լերամբն երամակ մի խոզից արօտական մեծ։

Աղաչեցին զնա ամենայն դեւքն եւ ասեն. Առաքեա զմեզ ի խոզսն, զի մտցուք ի նոսա։

Եւ հրամայեաց նոցա. եւ իբրեւ ելին այսքն պիղծք, մտին ի խոզսն, եւ դիմեաց երամակն ի դարէ անտի ի ծովն. էին իբրեւ երկու հազարք, եւ հեղձնուին ի ծովուն։

Եւ խոզարածքն փախեան եւ պատմեցին ի քաղաքին եւ յագարակս. եւ ելին տեսանել զինչ իցէ որ գործեցաւն։

Գան առ Յիսուս, եւ տեսանեն զդիւահարն զի նստէր զգեցեալ եւ զգաստացեալ, որ ունէր զլեգէովնն, եւ զահի հարան։

Եւ պատմեցին նոցա որոց տեսեալն էր, թէ զի՛նչ եղեւ այսահարին եւ զի՛նչ վասն խոզիցն։

Եւ սկսան աղաչել զնա գնալ ի սահմանաց նոցա։

Եւ իբրեւ եմուտ նա ի նաւն, աղաչէր զնա դիւահարն զի ընդ նմա իցէ։

Եւ Յիսուս ոչ ետ նմա թոյլ, այլ ասէ ցնա. Երթ ի տուն քո առ ընտանիս քո, եւ պատմեա նոցա որ ինչ միանգամ Տէր արար քեզ եւ ողորմեցաւ քեզ։

Եւ չոգաւ եւ սկսաւ քարոզել ի Դեկապոլին զոր ինչ արար նմա Յիսուս, եւ ամենեքին զարմանային։

Եւ իբրեւ անց Յիսուս միւսանգամ յայն կողմն, ժողովեցաւ առ նա ժողովուրդ բազում, եւ էր առ ծովեզերբն։

Եւ ահա մի ի ժողովրդապետացն գայր, որում անուն էր Յայրոս, եւ իբրեւ ետես զնա անկաւ առ ոտս նորա։

աղաչէր զնա յոյժ եւ ասէր թէ՝ Դուստր նորա մերձ է ի մահ, զի եկեալ դնիցէ նմա ձեռն, որպէս զի ապրեսցի եւ կեցցէ։

Եւ գնաց ընդ նմա. երթայր եւ ժողովուրդ բազում զհետ նորա եւ նեղէին զնա։

Եւ կին մի էր ի տեռատեսութեան արեան զերկոտասան ամ։

եւ յոյժ վշտացեալ ի բազում բժշկաց, եւ ծախեալ զինչս իւր զամենայն եւ չէր ինչ օգտեալ, այլ եւս առաւել զայրացեալ։

Իբրեւ լուաւ զՅիսուսէ, եկն ի մէջ ամբոխին յետոյ եւ բուռն եհար զհանդերձէ նորա։

քանզի խորհէր ի մտի. Թէ միայն մերձեցայց ի հանդերձս նորա, փրկեցայց։

Եւ վաղվաղակի ցամաքեցաւ աղբեւր արեան նորա. եւ գիտաց ի մարմին իւր թէ բժշկեցաւ ի տանջանացն։

Եւ անդէն վաղվաղակի գիտաց Յիսուս յանձն իւր զզօրութիւնն որ ել ի նմանէ, դարձաւ յամբոխն եւ ասէ. Ո՞վ մերձեցաւ ի հանդերձս իմ։

Եւ ասեն ցնա աշակերտքն. Տեսանես զի ամբոխդ նեղէ զքեզ, եւ ասես թէ՝ Ո՞վ մերձեցաւ ի հանդերձս իմ։

Եւ շուրջ հայէր տեսանել թէ ո՛ զայն արար։

Եւ կինն զարհուրեալ եւ դողացեալ վասն որոյ գաղտն արար, քանզի գիտէր զի՛նչ եղեւ նմա, եկն անկաւ առաջի նորա, եւ ասաց զամենայն իրսն ստուգութեամբ։

Եւ Յիսուս ասէ ցնա. Դուստր, հաւատք քո կեցուցին զքեզ, երթ ի խաղաղութիւն եւ եղիջիր ողջ ի տանջանաց քոց։

Մինչդեռ նա զայն խօսէր, գան ոմանք ի տանէ ժողովրդապետին եւ ասեն թէ՝ Դուստրն քո մեռաւ, զի՞ եւս աշխատ առնես զվարդապետդ։

Իսկ Յիսուս իբրեւ լուաւ զբանն ասացեալ, ասէ ցժողովրդապետն. Մի՛ երկնչիր, բայց միայն հաւատա։

Եւ ոչ զոք եթող ընդ իւր երթալ, բայց միայն զՊետրոս եւ զՅակովբոս եւ զՅովհաննէս զեղբայրն Յակովբայ։

Գայ ի տուն ժողովրդապետին, եւ տեսանէ ամբոխ յոյժ եւ լալականս եւ աղաղակ յոյժ։

Եւ մտեալ ի ներքս ասէ ցնոսա. Զի՞ խռովեալ էք եւ լայք, մանուկն ոչ է մեռեալ, այլ ննջէ։

Եւ ծաղր առնէին զնա. եւ նորա հանեալ արտաքս զամենեսեան, առնու ընդ իւր զհայր մանկանն եւ զմայր եւ զնոսա որ ընդ նմայն էին, եւ մտանէ ուր դնէր մանուկն։

Եւ կալեալ զձեռանէ մանկանն՝ ասէ ցնա. Տալիթա, կո՛ւմի։ Որ թարգմանի. Աղջիկ դու, քեզ ասեմ, արի։

Եւ վաղվաղակի յարեաւ աղջիկն եւ գնայր, քանզի էր ամաց իբրեւ երկոտասանից. եւ զարմացան մեծաւ զարմանալեօք։

Եւ պատուէր տայր նոցա յոյժ, զի մի՛ ոք գիտասցէ զայն. եւ ասաց տալ նմա ուտել։

Գլուխ Զ

Եւ ել անտի եկն ի գաւառ իւր. եւ երթային զհետ նորա աշակերտքն իւր։

Եւ եղեւ ի շաբաթուն սկսաւ ուսուցանել ի ժողովրդեանն. եւ բազումք իբրեւ լսէին, զարմանային ընդ վարդապետութիւն նորա եւ ասէին. Ուստի՞ է սմա այս, կամ զի՞նչ է իմաստութիւնս որ տուեալ է սմա, զի զօրութիւնք այսպիսիք ի ձեռաց սորա լինիցին։

Ո՞չ սա է մանուկ հիւսանն եւ որդին Մարեմայ, եղբայր Յակովբայ եւ Յովսեայ եւ Յուդայի եւ Սիմովնի, եւ չիցե՞ն քորք դորա աստ առ մեզ։ Եւ գայթակղէին ի նա։

Եւ ասէ ցնոսա Յիսուս. Ոչ է մարգարէ անարգ, բայց եթէ ի գաւառի իւրում եւ յազգատոհմի եւ ի տան իւրում։

Եւ ոչ կարէր անդ եւ ոչ մի ինչ զօրութիւն առնել, բայց սակաւ հիւանդաց ձեռն եդեալ բժշկէր զնոսա։

Եւ զարմանայր վասն անհաւատութեան նոցա։ Եւ շրջէր շուրջ զգաւառօքն եւ ուսուցանէր։

Եւ կոչեաց առ ինքն զերկոտասանսն, եւ սկսաւ առաքել զնոսա երկուս երկուս, եւ տայր նոցա իշխանութիւն ի վերայ այսոց պղծոց։

Եւ պատուիրեաց նոցա զի մի՛ ինչ բարձցեն ի ճանապարհ, բայց միայն գաւազան. մի՛ պարկ, մի՛ հաց, մի՛ պղինձ ի գօտիս։

այլ ագանել հողաթափս, եւ. Մի՛ զգենուցուք, ասէ, երկուս պարեգօտս։

Եւ ասէր ցնոսա. Յոր տուն մտանիցէք, անդէն օթեւանս կալջիք մինչեւ ելանիցէք անտի։

Եւ որ ոչ ընկալցին զձեզ եւ ոչ լուիցեն ձեզ, յորժամ ելանիցէք անտի, թօթափեսջիք զփոշի ոտից ձերոց ի վկայութիւն նոցա։

Եւ ելեալ քարոզէին զի ապաշխարեսցեն։

Եւ դեւս բազումս հանէին, եւ օծանէին իւղով զբազում հիւանդս եւ բժշկէին զնոսա։

Եւ լուաւ արքայ Հերովդէս, քանզի յայտնի եղեւ անուն նորա, եւ ասէր թէ Յովհաննէս մկրտիչ յարեաւ ի մեռելոց, եւ վասն այնորիկ զօրութիւնք լինին նովաւ։

Այլք ասէին թէ Եղիա է, իսկ այլքն թէ՝ Մարգարէ է, կամ թէ իբրեւ զմի ի մարգարէից։

Իբրեւ լուաւ Հերովդէս, ասէ. Զորոյ ես զգլուխն հատի զՅովհաննու, սա է նա, յարեաւ ի մեռելոց։

Զի ինքն Հերովդէս առաքեաց կալաւ զՅովհաննէս, եւ կապեաց զնա եւ եդ ի բանտի վասն Հերովդիայ կնոջ Փիլիպպոսի եղբօր նորա, զի նա կին արար զնա։

Քանզի ասէր Յովհաննէս ցՀերովդէս թէ՝ Ոչ է օրէն քեզ ունել զկին եղբօր քո։

Եւ Հերովդիա ոխացեալ էր ընդ նմա, եւ կամէր սպանանել զնա եւ ոչ կարէր։

Զի Հերովդէս երկնչէր ի Յովհաննէ, քանզի գիտէր զնա այր արդար եւ սուրբ, եւ սպասէր նմա, եւ լուեալ ի նմանէ՝ բազում ինչ առնէր, եւ քաղցրութեամբ լսէր նմա։

Իբրեւ օր մի լինէր պարապոյ, յորժամ ընթրիս տայր Հերովդէս յաւուր ծննդոց իւրոց նախարարաց իւրոց եւ հազարապետաց եւ մեծամեծաց Գալիլեացւոց։

եւ ի մտանել դստերն Հերովդիայ եւ ի կաքաւել, հաճոյ եղեւ Հերովդի եւ բազմականացն. ասէ թագաւորն ցաղջիկն. Խնդրեա յինէն զոր ինչ կամիս, եւ տաց քեզ։

Եւ երդուաւ նմա բազում անգամ, թէ՝ Զոր ինչ եւ խնդրեսցես դու յինէն տաց քեզ, մինչեւ ցկէս թագաւորութեան իմոյ։

Նա ելեալ ասէ ցմայր իւր. Զի՞նչ խնդրեցից։ Եւ նա ասէ. Զգլուխն Յովհաննու մկրտչի։

Եւ մտեալ անդրէն փութանակի առ թագաւորն՝ ասէ. Կամիմ զի այժմ տացես ինձ վաղվաղակի ի վերայ սկտեղ զգլուխն Յովհաննու մկրտչի։

Եւ տրտմեցաւ յոյժ թագաւորն, այլ վասն երդմանցն եւ կոչնականացն ոչ կամեցաւ անարգել զնա։

Եւ առաքեաց վաղվաղակի թագաւորն դահիճ, եւ հրամայեաց բերել զգլուխն նորա. եւ չոգաւ գլխատեաց զնա ի բանտին։

եւ եբեր զգլուխն նորա սկտեղբ եւ ետ ցաղջիկն, եւ աղջիկն տարաւ ետ մօր իւրում։

Իբրեւ լուան աշակերտքն նորա, եկին, բարձին զմարմին նորա եւ եդին ի գերեզմանի։

Ժողովեցան առաքեալքն առ Յիսուս, եւ պատմեցին նմա զամենայն ինչ զոր արարին եւ զոր ուսուցին։

Եւ ասէ ցնոսա Յիսուս. Եկայք դուք առանձինն յանապատ տեղի, եւ հանգիջիք սակաւ մի։ Զի էին բազումք որ երթային եւ գային, եւ հաց անգամ չժամանէին ուտել։

Եւ գնացին նաւու յանապատ տեղի առանձինն։

Եւ տեսին զնոսա զի երթային, եւ զգացին բազումք. եւ հետի յամենայն քաղաքաց խուռն ընթանային անդր, եւ մերձենային առ նոսա։

Եւ ելեալ ետես ամբոխ բազում եւ գթացաւ ի նոսա, զի էին իբրեւ ոչխարք որոց ոչ իցէ հովիւ. եւ սկսաւ ուսուցանել զնոսա յոյժ։

Եւ իբրեւ բազում ժամ եղեւ, մատուցեալ աշակերտքն ասէին. Տեղիս անապատ է. մինչդեռ աւուր կայ։

արձակեա զժողովուրդսդ, զի երթեալ շուրջ յագարակս եւ ի գեղս գնեսցեն իւրեանց զինչ ուտիցեն, զի աստ ուտել ինչ ոչ ունին։

Նա պատասխանի ետ եւ ասէ ցնոսա. Դուք տուք դոցա ուտել։ Ասեն ցնա. Երթիցուք գնեսցո՞ւք երկերիւր դահեկանի հաց, եւ տացուք դոցա ուտել։

Ասէ ցնոսա. Քանի՞ նկանակ ունիք, երթայք տեսէք։ Իբրեւ գիտացին, ասեն ցնա. Հինգ՝ եւ երկուս ձկունս։

Եւ հրամայեաց նոցա բազմել երախանս երախանս ի վերայ դալար խոտոյ։

Եւ բազմեցան դասք դասք՝ ուր հարեւր եւ ուր յիսուն։

Եւ առեալ զհինգ նկանակն եւ զերկուս ձկունսն՝ հայեցաւ յերկինս, օրհնեաց, մանրեաց զնկանակսն եւ ետ ցաշակերտսն զի արկցեն նոցա, եւ զերկուս ձկունսն բաշխեաց ամենեցուն։

Կերան եւ յագեցան։

եւ բարձին զնշխարսն երկոտասան սակառի լի, եւ ի ձկանց անտի։

Եւ էին որք կերանն իբրեւ արք հինգ հազար։

Եւ նոյնժամայն ճեպեաց զաշակերտսն մտանել ի նաւ, եւ յառաջագոյն քան զնա երթալ յայնկոյս ի Բեթսայիդա, մինչ ինքն զժողովուրդսն արձակիցէ։

Եւ հրաժարեալ ի նոցանէ ել ի լեառն կալ յաղօթս։

Եւ իբրեւ երեկոյ եղեւ, էր նաւն ի մէջ ծովուն, եւ ինքն ի ցամաքի։

Եւ ետես զնոսա հողմակոծեալս ի վարելն, զի էր հողմն ընդդէմ նոցա. եւ զչորրորդ պահու գիշերոյն գայ առ նոսա գնալով ի վերայ ծովուն, եւ կամէր զանց առնել առ նոքօք։

Նոքա իբրեւ տեսին զի գնայր ի վերայ ծովուն, համարեցան թէ առաչօք ինչ լինիցի, եւ զաղաղակ բարձին։

Քանզի ամենեքեան տեսին զնա եւ խռովեցան. եւ նա անդէն վաղվաղակի խօսեցաւ ընդ նոսա եւ ասէ. Քաջալերեցարուք, ես եմ, մի՛ երկնչիք։

Եւ ել ի նաւն առ նոսա, եւ դադարեաց հողմն. եւ առաւել եւս յիմարեալ էին ի միտս իւրեանց եւ զարմանային յոյժ։

Քանզի եւ ի վերայ հացին ոչ իմացան, զի էր սիրտ նոցա թմբրեալ։

Եւ իբրեւ անցին յայնկոյս, եկին յերկիրն Գեննեսարէթ։

Եւ իբրեւ ելին ի նաւէ անտի, իսկ եւ իսկ ծանեան զնա արք տեղւոյն այնորիկ։

Եւ ընթացեալ այսր անդր ընդ ամենայն գաւառն, սկսան մահճօք բերել զհիւանդս, ուր լսէին թէ անդ իցէ։

Եւ ուր եւ մտանէր ի գեղս կամ ի քաղաքս կամ յագարակս, ի հրապարակս դնէին զախտաժէտս, եւ աղաչէին զնա զի գոնէ ի քղանցս հանդերձից նորա մերձենայցեն. եւ որ միանգամ մերձեցանն՝ փրկեցան։

Գլուխ Է

Եւ ժողովեցան առ նա փարիսեցիքն եւ ոմանք ի դպրացն որ եկեալ էին յԵրուսաղեմէ։

Եւ տեսեալ զոմանս յաշակերտաց անտի, զի խառնակ ձեռօք, այսինքն է անլուայ, ուտէին հաց, բամբասեցին։

զի փարիսեցիքն եւ ամենայն Հրեայք եթէ ոչ բռնալիր լուանան զձեռս, հաց ոչ ուտեն. քանզի ունին զաւանդութիւն ծերոցն։

եւ ի հրապարակէ մտեալ՝ եթէ ոչ նախ մկրտիցին, ոչ ուտեն. եւ այլ ինչ բազում է զոր ընկալան ունել, մկրտութիւնս բաժակաց եւ ստոմանաց եւ պղնձեաց եւ մահճաց։

Ապա հարցանեն զնա փարիսեցիքն եւ դպիրք թէ՝ Ընդէ՞ր աշակերտքն քո ոչ գնան ըստ աւանդութեան ծերոցն, այլ խառնակ ձեռօք հաց ուտեն։

Նա պատասխանի ետ եւ ասէ ցնոսա թէ՝ Բարւոք մարգարէացաւ Եսայի վասն ձեր կեղծաւորաց, որպէս ասաց. Ժողովուրդս այս շրթամբք մեծարէ զիս, եւ սիրտք նոցա հեռացեալ ի բացեայ են յինէն։

զուր պաշտեն զիս, ուսուցանեն վարդապետութիւնս զմարդկան պատուիրեալս։

Թողեալ զպատուիրանն Աստուծոյ, ունիք զմարդկան աւանդութիւն։

Եւ ասէ ցնոսա. Բարւոք խոտէք զպատուիրանն Աստուծոյ, զի զձեր աւանդութիւնն հաստատիցէք։

Զի Մովսէս ասէ. Պատուեա զհայր քո եւ զմայր. եւ՝ Որ չարախօսեսցէ զհօրէ կամ զմօրէ՝ մահու վախճանեսցի։

Եւ դուք ասէք. Եթէ ասիցէ ոք ցհայր կամ ցմայր. Կորբան, որ է պատարագ, զոր յինէն օգտեսցիս։

եւ ոչ եւս տայք թոյլ նմա չառնել ինչ հօրն կամ մօր։

Եւ անարգէք զբանն Աստուծոյ ձերով աւանդութեամբն, զոր աւանդեցէք, եւ բազում ինչ այլ որ այսմ նման է՝ առնէք։

Եւ կոչեալ առ ինքն զամենայն ժողովուրդն՝ ասէ ցնոսա. Լուարուք ինձ ամենեքեան եւ ի միտ առէք։

Ոչինչ արտաքուստ ի մարդ մտեալ եթէ կարիցէ պղծել զնա, այլ որ ելանէ ի նմանէ՝ այն է որ պղծէ զմարդն։

Որ ունիցի ականջս լսելոյ՝ լուիցէ։

Եւ իբրեւ եմուտ ի տուն յամբոխէ անտի, հարցանէին զնա աշակերտքն վասն առակին։

Եւ ասէ ցնոսա. Ա՞յդպէս եւ դուք անմիտք էք. ո՞չ իմանայք եթէ ամենայն որ արտաքուստ ի ներքս մտանէ ի մարդ՝ ոչ կարէ զնա պղծել։

զի ոչ եթէ ի սիրտ նորա մտանէ, այլ՝ յորովայն, եւ արտաքս ելանէ, եւ սրբէ զամենայն կերակուրսն։

Եւ ասէր թէ՝ Որ ինչ ի մարդոյն ելանէ՝ այն պղծէ զմարդ։

Զի ի ներքուստ ի սրտէ մարդկան խորհուրդք չարութեան ելանեն՝ շնութիւնք, պոռնկութիւնք։

գողութիւնք, սպանութիւնք, ագահութիւնք, չարութիւնք, նենգութիւնք, գիջութիւնք, չարակնութիւն, հայհոյութիւն, ամբարտաւանութիւն, անզգամութիւն։

Այս ամենայն չարիք ի ներքուստ ելանեն եւ պղծեն զմարդ։

Եւ անտի յարուցեալ եկն ի սահմանս Տիւրոսի եւ Սիդովնի, եւ մտեալ ի տուն ոչ ումեք կամէր յայտնել, եւ ոչ կարաց ծածկել։

Լուաւ կին մի զնմանէ, որոյ դուստր իւր նեղեալ էր յայսոյ պղծոյ, եկն անկաւ առաջի նորա։

Եւ կինն էր հեթանոս, Փիւնիկ Ասորի յազգէ. եւ աղաչէր զնա զի զդեւն հանցէ ի դստերէ նորա։

Եւ Յիսուս ասէ ցնա. Թոյլ տուր նախ յագեսցին մանկունք, զի ոչ է բարւոք առնուլ զհաց մանկանց եւ արկանել շանց։

Նա պատասխանի ետ եւ ասէ. Տէր, եւ շունք ի փշրանաց սեղանոյ մանկանցն կերակրին։

Եւ ասէ ցնա. Վասն այդր բանի երթ, ել դեւն ի դստերէ քումմէ։

Գնաց ի տուն իւր եւ եգիտ ելեալ զդեւն, եւ զդուստրն զի անկեալ դնէր ի մահիճս։

Եւ ելեալ միւսանգամ ի սահմանացն Տիւրոսի եւ Սիդովնի, եւ եկն ի ծովեզրն Գալիլեացւոց ի մէջ սահմանացն ի Դեկապոլիս։

Եւ բերին առաջի նորա խուլ մի եւ համր, եւ աղաչէին զի ձեռն դիցէ ի վերայ նորա։

Եւ առեալ զնա մեկուսի յամբոխէ անտի, արկ զմատունս իւր ընդ ականջս նորա եւ եթուք անդր. եւ կալաւ զլեզուէ նորա։

հայեցաւ յերկինս. յոգւոց եհան եւ ասէ. Եփփաթա, որ է՝ բացիր։

Եւ նոյնժամայն բացան լսելիք նորա, եւ լուծան կապանք լեզուի նորա եւ խօսէր ուղիղ։

Եւ պատուիրեաց նոցա զի մի՛ ումեք ասիցեն. եւ որչափ նա պատուիրէր նոցա, նոքա եւս առաւել քարոզէին։

եւ եւս քան զեւս զարմանային եւ ասէին. Զամենայն ինչ բարւոք գործեաց սա, զի խլից լսել տայ եւ համերց խօսել։

Գլուխ Ը

Յաւուրսն յայնոսիկ դարձեալ ժողովուրդ բազում էր, եւ ինչ ոչ ունէին ուտել. կոչեաց զաշակերտսն իւր եւ ասէ ցնոսա։

Գթամ ես ի վերայ ժողովրդեանդ, զի արդ երեք աւուրք են մինչ առ իս են, եւ ոչ ունին զինչ ուտիցեն։

եւ եթէ արձակեմ զդոսա նօթիս ի տունս իւրեանց, նքթիցեն ի ճանապարհի. զի ոմանք ի դոցանէ ի հեռաստանէ եկեալ են։

Պատասխանի ետուն նմա աշակերտքն նորա. Ուստի՞ կարես յագեցուցանել զդոսա հացիւ յանապատի աստ։

Եւ հարցանէր զնոսա. Քանի՞ նկանակ հաց ունիք։ Եւ նոքա ասեն. Եւթն։

Եւ հրամայեաց ժողովրդեանն բազմել ի վերայ երկրի. եւ առեալ զեւթն նկանակն՝ գոհացաւ, եբեկ եւ տայր ցաշակերտսն զի արկցեն. եւ արկին առաջի ժողովրդեանն։

Եւ ձկունս սակաւ ունէին, եւ զայն եւս օրհնեաց եւ հրամայեաց արկանել։

Կերան եւ յագեցան. եւ բարձին զնշխարս կոտորոցն եւթն զամբիղ։

Եւ էին որ կերանն՝ իբրեւ չորք հազարք, եւ արձակեաց զնոսա։

Եւ նոյն ժամայն մտեալ ի նաւ հանդերձ աշակերտօքն՝ եկն ի կողմանս Դաղմանունեայ։

Եկին փարիսեցիքն եւ սկսան վիճել ընդ նմա, եւ խնդրէին ի նմանէ նշան յերկնից փորձելով զնա։

Եւ զայրացաւ յոգի իւր եւ ասէ. Զի՞ է զի ազգս այս նշան խնդրէ. ամէն ասեմ ձեզ թէ տացի նշան ազգիս այսմիկ։

Եթող զնոսա, դարձեալ եմուտ ի նաւ եւ գնաց յայնկոյս։

Եւ մոռացան հաց բառնալ, բայց միայն մի նկանակ ունէին ընդ իւրեանս ի նաւին։

Եւ պատուիրէր նոցա եւ ասէր. Զգոյշ եղերուք ի խմորոյ անտի փարիսեցւոց եւ ի խմորոյ Հերովդիանոսաց։

Եւ խորհէին ընդ միմեանս եւ ասէին թէ՝ Զի հացս ոչ ունիմք։

Գիտաց Յիսուս եւ ասէ ցնոսա. Զի՞ խորհիք ի սիրտս ձեր, թերահաւատք, թէ հաց ոչ ունիք. տակաւին ո՞չ իմանայք եւ ո՞չ յիշէք. ապշութի՞ւն ունի զսիրտս ձեր։

աչք գոն եւ ո՞չ տեսանէք, ականջք են եւ ո՞չ լսէք, եւ ո՞չ իմանայք տակաւին, եւ ո՞չ յիշէք։

Յորժամ զհինգ նկանակն ի հինգ հազարսն, եւ քանի՞ սակառի բարձէք զկոտորոցն լի։ Եւ ասեն ցնա. Երկոտասան։

Եւ յորժամ զեւթն նկանակն ի չորս հազարսն, քանի՞ զամբիղ լի բարձէք զկոտորոցն։ Եւ նոքա ասեն. Եւթն։

Եւ ասէ ցնոսա. Իսկ զիա՞րդ ոչ իմանայք։

Գան ի Բեթսայիդա, եւ ածեն առաջի նորա կոյր մի, եւ աղաչէին զնա զի մերձեսցի ի նա։

Եւ առեալ զձեռանէ կուրին՝ եհան արտաքոյ շինին, եթուք յաչս նորա եւ ձեռն եդ ի վերայ նորա. եւ հարցանէր ցնա թէ տեսանիցէ՞ ինչ։

Բացաւ, եւ ասէր. Տեսանեմ զմարդիկս զի շրջին իբրեւ զծառս։

Դարձեալ եդ ձեռս ի վերայ աչաց նորա, եբաց, եւ տեսանէր. ողջացաւ, եւ տեսանէր համարձակ զամենայն։

Արձակեաց զնա ի տուն իւր եւ ասէ. Ի շէնդ մի՛ մտանիցես, այլ երթ ի տուն քո. եւ յորժամ ի շէնն մտանիցես, մի՛ ումեք ասիցես ի շինին։

Եւ ել Յիսուս աշակերտօքն հանդերձ ի շէնս Կեսարեայ Փիլիպպեայ, եւ ի ճանապարհին հարցանէր ցաշակերտսն եւ ասէր. Զո՞ ուստեք ասեն զինէն մարդիկն թէ իցեմ։

Նոքա ետուն պատասխանի եւ ասեն. ԶՅովհաննէս մկրտիչ, եւ այլք՝ ԶԵղիա, եւ այլք՝ Զմի ոք ի մարգարէից անտի։

Ասէ ցնոսա. Իսկ դուք զո՞ ուստեք ասէք զինէն թէ իցեմ։ Պատասխանի ետ Պետրոս եւ ասէ ցնա. Դու ես Քրիստոսն։

Եւ սաստեաց ի նոսա զի մի՛ ումեք ասիցեն զնմանէ։

Եւ սկսաւ ուսուցանել զնոսա թէ պարտ է Որդւոյ մարդոյ բազում չարչարանս ընդունել, եւ անարգել յերիցանց եւ ի քահանայապետից եւ ի դպրաց, եւ մեռանել եւ յերիր աւուր յառնել։

Եւ համարձակ զբանն խօսեցաւ. եւ առեալ զնա մեկուսի Պետրոսի՝ սկսաւ սաստել նմա։

Եւ նա դարձաւ ետես զաշակերտսն, սաստեաց Պետրոսի եւ ասէ. Երթ յետս իմ, Սատանայ, զի ոչ խորհիս դու զԱստուծոյսն, այլ զմարդկանս։

Եւ կոչեցեալ առ ինքն զժողովուրդն աշակերտօքն հանդերձ՝ ասէ ցնոսա. Եթէ ոք կամի գալ զկնի իմ, ուրասցի զանձն իւր եւ բարձցէ զխաչ իւր եւ եկեսցէ զկնի իմ։

Զի որ կամիցի ապրեցուցանել զանձն իւր՝ կորուսցէ զնա. եւ որ կորուսցէ զանձն իւր վասն աւետարանին՝ ապրեցուսցէ զնա։

Զի՞նչ օգուտ է մարդոյ եթէ զաշխարհ ամենայն շահեսցի, եւ զանձն իւր տուժեսցի։

քանզի զի՞նչ տացէ մարդ փոխանակ անձին իւրոյ։

Զի որ ոք ամօթ համարեսցի զիս եւ զբանս իմ ի շնացող եւ ի մեղաւոր ազգիս յայսմիկ, եւ Որդի մարդոյ յամօթ արասցէ զնա, յորժամ եկեսցէ փառօք Հօր իւրոյ եւ հրեշտակաց սրբոց։

Եւ ասէ ցնոսա. Ամէն ասեմ ձեզ, զի են ոմանք ի սոցանէ որ աստ կան, որք մի՛ ճաշակեսցեն զմահ, մինչեւ տեսցեն զարքայութիւն Աստուծոյ եկեալ զօրութեամբ։

Գլուխ Թ

Եւ յետ վեց աւուր առնու ընդ իւր Յիսուս զՊետրոս եւ զՅակովբոս եւ զՅովհաննէս, եւ հանէ զնոսա ի լեառն մի բարձր առանձինն, եւ յայլակերպս եղեւ առաջի նոցա։

Եւ ձորձք նորա եղեն փայլուն սպիտակ յոյժ, որպէս թափիչք երկրի ոչ կարեն այնպէս սպիտակացուցանել։

Եւ երեւեցաւ նոցա Եղիա Մովսիսիւ հանդերձ, եւ խօսէին ընդ Յիսուսի։

Պատասխանի ետ Պետրոս եւ ասէ ցՅիսուս. Ռաբբի, բարւոք է մեզ աստ լինել. եւ արասցուք երիս տաղաւարս, մի՝ քեզ, եւ մի՝ Մովսիսի, եւ մի՝ Եղիայի։

քանզի ոչ գիտէր զինչ խօսէր, զի զարհուրեալ էին։

Եւ եղեւ ամպ մի հովանի ի վերայ նոցա, ձայն եղեւ յամպոյ անտի եւ ասէ. Դա է Որդի իմ սիրելի, դմա լուարուք։

Եւ յանկարծակի հայեցեալ այսր անդր՝ ոչ եւս զոք ուրեք տեսին, բայց միայն զՅիսուս ընդ իւրեանս։

Եւ մինչդեռ իջանէին ի լեռնէ անտի, պատուիրեաց նոցա զի մի՛ ումեք պատմեսցեն զոր տեսինն, բայց յորժամ Որդի մարդոյ ի մեռելոց յարիցէ։

Եւ նոքա զբանն ի մտի ունէին, եւ խնդրէին ընդ միմեանս թէ զի՞նչ իցէ ի մեռելոցն յառնել։

Հարցին ցնա եւ ասեն. Զի՞նչ է այն զոր դպիրքն ասեն եթէ՝ Նախ Եղիայի պարտ է գալ։

Նա պատասխանի ետ նոցա եւ ասէ. Եղիա նախ եկեալ յարդարեսցէ զամենայն. իսկ զիա՞րդ գրեալ է զՈրդւոյ մարդոյ, զի բազում ինչ չարչարեսցի եւ անգոսնեսցի։

Այլ ես ասեմ ձեզ եթէ Եղիա եկն, եւ արարին ընդ նա զինչ եւ կամեցան, որպէս եւ գրեալ է վասն նորա։

Եւ եկեալ առ աշակերտսն, տեսին ամբոխ շուրջ զնոքօք, եւ զդպիրսն՝ զի վիճէին ընդ նոսա։

Եւ վաղվաղակի ամենայն ժողովուրդն իբրեւ տեսին զնա, զարմացան, եւ ընդ առաջ ընթացեալ ողջոյն տային նմա։

Եւ եհարց ցնոսա թէ՝ Զի՞նչ վիճէիք ընդ նոսա։

Պատասխանի ետ մի ոմն ի ժողովրդենէնն եւ ասէ. Վարդապետ, ածի զորդի իմ առ քեզ, զոր ունի այս համր։

եւ ուր հասանէ, զարկուցանէ զնա. եւ փրփրէ եւ կրճտէ զատամունս իւր եւ ցամաքի. եւ ասացի ցաշակերտսն քո զի հանցեն, եւ ոչ կարացին հանել զնա։

Պատասխանի ետ նոցա եւ ասէ. Ո՛վ ազգ անհաւատ, մինչեւ յե՞րբ իցեմ ընդ ձեզ, մինչեւ ցե՞րբ անսայցեմ ձեզ. ածէք զնա առ իս։

Եւ ածին զնա առ նա. իբրեւ ետես զնա այսն, վաղվաղակի շարժլեաց զնա, եւ անկեալ յերկիր թաւալէր եւ փրփրեայր։

Եհարց ցհայր նորա եւ ասէ. Քանի՞ ժամանակք են յորմէ հետէ այդ եղեւ դմա։ Եւ նա ասէ. Ի մանկութենէ։

Բազում անգամ ի հուր արկանէ եւ ի ջուր զի կորուսցէ զդա. արդ եթէ կարող ինչ ես, օգնեա մեզ, Տէր, գթացեալ ի վերայ մեր։

Եւ Յիսուս ասէ ցնա. Ասացեր թէ կարող ես, ամենայն ինչ հնարաւոր է այնմ, որ հաւատայն։

Եւ վաղվաղակի աղաղակեաց հայր մանկանն եւ ասէ. Հաւատամ, օգնեա անհաւատութեանս իմում։

Իբրեւ ետես Յիսուս եթէ կուտի ժողովուրդն ի վերայ, սաստեաց այսոյն պղծոյ եւ ասէ. Համրդ եւ խուլ այս, ես տամ քեզ հրաման, ել ի դմանէ, եւ այլ եւս մի՛ մտանիցես ի դա։

Եւ աղաղակեաց եւ յոյժ լլկեաց զնա եւ ել. եւ եղեւ պատանեակն իբրեւ զմեռեալ, մինչեւ բազմաց իսկ ասել թէ՝ Մեռաւ։

Եւ Յիսուս կալաւ զձեռանէ նորա, յարոյց զնա, եւ կանգնեցաւ։

Եւ իբրեւ եմուտ նա ի տուն, աշակերտքն առանձինն հարցին ցնա. Մեք ընդէ՞ր ոչ կարացաք հանել զնա։

Եւ ասէ ցնոսա. Այդ ազգ ոչ իւիք ելանէ, եթէ ոչ պահօք եւ աղօթիւք։

Եւ անտի ելեալ անցանէին առ Գալիլեացւովք, եւ ոչ կամէր եթէ ոք գիտասցէ։

Քանզի ուսուցանէր զաշակերտսն իւր եւ ասէր ցնոսա թէ Որդի մարդոյ մատնելոց է ի ձեռս մարդկան, եւ սպանցեն զնա, եւ իբրեւ սպանցի, յերիր աւուր յառնէ։

Եւ նոքա ոչ գիտէին զբանն, եւ երկնչէին հարցանել ցնա։

Եկն ի Կափառնայում, եւ իբրեւ եմուտ ի տուն, հարցանէր զնոսա. Զի՞նչ վիճէիք զճանապարհայն ընդ միմեանս։

Եւ նոքա լուռ լինէին, քանզի ընդ միմեանս վիճէին ի ճանապարհին թէ ո՛վ մեծ իցէ։

Եւ իբրեւ նստաւ, կոչեաց զերկոտասանսն եւ ասէ ցնոսա. Եթէ ոք կամի առաջին լինել, եղիցի ամենեցուն կրտսեր եւ ամենեցուն պաշտօնեայ։

Եւ առեալ մանուկ մի կացոյց ի մէջ նոցա. եւ ընկալեալ զնա ի գիրկս իւր՝ ասէ ցնոսա։

Որ միանգամ յայսպիսի մանկտւոյ ընկալցի յանուն իմ, զիս ընդունի. եւ որ զիսն ընդունիցի, ոչ զիս ընդունի, այլ՝ զայն որ առաքեացն զիս։

Պատասխանի ետ նմա Յովհաննէս եւ ասէ. Վարդապետ, տեսաք զոմն զի յանուն քո դեւս հանէր եւ զմեր կնի ոչ շրջէր, եւ արգելաք զնա։

Եւ նա ասէ. Մի՛ արգելուք զնա, զի ոչ ոք է որ առնէ զօրութիւնս յանուն իմ, եւ կարիցէ հայհոյել զիս։

Զի որ ոչն է ընդ մեզ հակառակ՝ ի մեր կոյս է։

Եւ որ ոք արբուսցէ ձեզ ջուր բաժակաւ յանունս յայս թէ դուք Քրիստոսի էք, ամէն ասեմ ձեզ, մի՛ կորուսցէ զվարձս իւր։

Եւ որ ոք գայթակղեցուսցէ զմի ի փոքրկանցս որ հաւատան յիս, լաւ էր նմա առաւել եթէ արկեալ էր ընդ պարանոց նորա երկան իշոյ, եւ ընկեցեալ ի ծով։

Եւ եթէ գայթակղեցուսցէ զքեզ ձեռն քո, հատ ընկեա ի քէն. զի լաւ իցէ քեզ խեղ մտանել ի կեանսն յաւիտենից, քան երկուս ձեռս ունել եւ երթալ ի գեհեն ի հուրն անշէջ։

Եւ եթէ ոտն քո գայթակղեցուսցէ զքեզ, հատ ընկեա զնա ի քէն. լաւ իցէ քեզ կաղ մտանել ի կեանսն յաւիտենից, քան երկուս ոտս ունել եւ անկանել ի գեհեն։

Եւ եթէ ակն քո գայթակղեցուսցէ զքեզ, հան զնա ի բաց. լաւ իցէ քեզ միով ակամբ մտանել յարքայութիւն Աստուծոյ, քան երկուս աչս ունել եւ անկանել ի գեհեն։

ուր որդն նոցա ոչ մեռանի եւ հուրն ոչ շիջանի։

Զի ամենայն ինչ հրով յաղեսցի։

Բարւոք է աղ. եւ եթէ աղն անհամեսցի, ի՞ւ համեմեսցի. արդ դուք կալարուք յանձինս ձեր զաղն, եւ խաղաղութիւն արարէք ընդ միմեանս։

Գլուխ Ժ

Եւ անտի յարուցեալ գայ ի սահմանս Հրէաստանի յայնկոյս Յորդանանու. եւ երթայր դարձեալ խռնեալ ժողովուրդն առ նա, եւ որպէս սովոր էր, միւսանգամ ուսուցանէր զնոսա։

Իսկ փարիսեցիքն մատուցեալ փորձելով հարցանէին զնա եւ ասէին, եթէ՝ Արժա՞ն իցէ առն զկնի իւր արձակել։

Նա պատասխանի ետ նոցա եւ ասէ. Զի՞նչ պատուիրեաց ձեզ Մովսէս։

Եւ նոքա ասեն. Մովսէս հրաման ետ գիր մեկնելոյ գրել եւ արձակել։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ ցնոսա. Վասն խստասրտութեան ձերոյ գրեաց ձեզ զպատուիրանն զայն։

այլ ի սկզբանէ արարածոց արու եւ էգ արար զնոսա Աստուած, եւ ասէ։

Վասն այսորիկ թողցէ այր զհայր իւր եւ զմայր, եւ երթիցէ զհետ կնոջ իւրոյ։

եւ եղիցին երկուքն ի մարմին մի, եւ այնուհետեւ ոչ են երկու, այլ՝ մարմին մի։

Արդ զոր Աստուած զուգեաց, մարդ մի՛ մեկնեսցէ։

Եւ ի տան դարձեալ աշակերտքն զնոյն հարցին ցնա։

Եւ ասէ ցնոսա. Եթէ այր արձակեսցէ զկին իւր եւ արասցէ այլ, շնայ։

Եւ կին եթէ ելցէ յառնէ իւրմէ եւ եղիցի առն այլում, շնայ։

Եւ մատուցանէին առ նա մանկտի, զի ձեռն դիցէ նոցա. իսկ աշակերտքն սաստէին այնոցիկ որ մատուցանէինն։

Իբրեւ ետես Յիսուս, բարկացեալ սաստեաց նոցա եւ ասէ. Թոյլ տուք մանկտւոյդ գալ առ իս, եւ մի՛ արգելուք զդոսա. զի այդպիսեացդ է արքայութիւն Աստուծոյ։

Ամէն ասեմ ձեզ. Որ ոչ ընկալցի զարքայութիւն Աստուծոյ իբրեւ զմանուկ՝ ոչ մտցէ ի նա։

Եւ առեալ զնոսա ի գիրկս՝ ձեռն եդ ի վերայ եւ օրհնեաց զնոսա։

Եւ ընդ ելանելն նորա անտի ի ճանապարհ, ահաւասիկ ոմն մեծատուն ընթացեալ ի ծունր իջանէր, հարցանէր ցնա եւ ասէր. Վարդապետ բարի, զի՞նչ արարից զի զկեանսն յաւիտենականս ժառանգեցից։

Եւ Յիսուս ասէ ցնա. Զի՞ ասես զիս բարի. չիք ոք բարի բայց մի Աստուած։

Զպատուիրանս գիտես. Մի՛ շնար, Մի՛ սպանաներ, Մի՛ գողանար, Մի՛ սուտ վկայեր, Պատուեա զհայր քո եւ զմայր։

Նա պատասխանի ետ եւ ասէ ցնա. Վարդապետ, զայդ ամենայն արարի ի մանկութենէ իմմէ, արդ զի՞նչ եւս պակաս իցեմ։

Եւ Յիսուս հայեցեալ ի նա՝ սիրեաց զնա, եւ ասէ ցնա. Մի ինչ պակասէ ի քէն. եթէ կամիս կատարեալ լինել, երթ, զոր ինչ ունիս վաճառեա եւ տուր աղքատաց, եւ ունիցիս գանձս յերկինս. եւ առ զխաչն եւ եկ զկնի իմ։

Եւ նա խոժոռեալ ընդ բանն՝ գնաց տրտում, զի ունէր ինչս բազումս։

Եւ հայեցեալ յայսկոյս յայնկոյս Յիսուս՝ ասէ ցաշակերտսն. Զիա՛րդ դժուարին է որ զինչսդ ունին, մտանել յարքայութիւն Աստուծոյ։

Եւ աշակերտքն զարմացեալ էին ի վերայ բանիցն նորա. իսկ Յիսուս դարձեալ պատասխանի ետ նոցա եւ ասէ. Որդեակք, ո՜րչափ դժուարին է յուսացելոց յինչս մտանել յարքայութիւն Աստուծոյ։

Դիւրին է մալխոյ ընդ ծակ ասղան անցանել, քան մեծատան յարքայութիւն Աստուծոյ մտանել։

Եւ նոքա առաւել եւս զարմանային եւ ասէին ընդ միմեանս. Իսկ ո՞վ կարասցէ ապրել։

Հայեցեալ ընդ նոսա Յիսուս ասէ. Առ ի մարդկանէ այդ անհնարին է, այլ ոչ առ յԱստուծոյ։

Սկսաւ ասել ցնա Պետրոս. Ահաւասիկ մեք թողաք զամենայն եւ եկաք զկնի քո։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ. Ամէն ասեմ ձեզ. Ոչ ոք է որ եթող զտուն կամ զեղբարս կամ զքորս կամ զհայր կամ զմայր կամ զորդիս կամ զագարակս վասն իմ կամ վասն աւետարանին։

եթէ ոչ առնուցու հարիւրապատիկ այժմ յայսմ ժամանակի տունս եւ եղբարս եւ քորս եւ մարս եւ որդիս եւ ագարակս հալածանօք հանդերձ, եւ յաշխարհին որ գալոց է՝ զկեանսն յաւիտենականս։

Զի բազումք եղիցին առաջինք՝ յետինք, եւ յետինք՝ առաջինք։

Եւ էին ի ճանապարհի մինչդեռ ելանէին յԵրուսաղէմ. եւ երթայր Յիսուս առաջի քան զնոսա, եւ զարմացեալ էին որ զհետն երթային եւ երկնչէին։ Եւ առեալ միւսանգամ զերկոտասանսն առանձինն, սկսաւ ասել նոցա զինչ անցք անցանելոց իցեն ընդ նա։

թէ՝ Ահաւասիկ ելանեմք յԵրուսաղէմ, եւ Որդի մարդոյ մատնեսցի քահանայապետիցն եւ դպրաց, եւ դատեսցին զնա ի մահ, եւ մատնեսցեն զնա հեթանոսաց։

եւ կատակեսցեն զնովաւ, եւ հարկանիցեն զնա, եւ թքանիցեն ի նա եւ սպանցեն, եւ յերիր աւուր յարիցէ։

Եւ երթային առ նովաւ Յակովբոս եւ Յովհաննէս որդիքն Զեբեդեայ, եւ ասեն ցնա. Վարդապետ, կամիմք զի զոր ինչ խնդրեսցուք ի քէն՝ արասցես մեզ։

Եւ նա ասէ ցնոսա. Զի՞նչ կամիք յինէն զի արարից ձեզ։

Եւ նոքա ասեն ցնա. Տուր մեզ զի նստցուք մի յաջմէ քումմէ եւ մի յահեկէ ի փառսն քում։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ ցնոսա. Ոչ գիտէք զինչ խնդրէք. կարէ՞ք ըմպել զբաժակն զոր ես ըմպելոց եմ, կամ զմկրտութիւնն մկրտել զոր ես մկրտելոցն եմ։

Եւ նոքա ասեն ցնա. Կարեմք։ Եւ Յիսուս ասէ ցնոսա. Զբաժակն զոր ես ըմպելոց եմ՝ ըմպիցէք, եւ զմկրտութիւնն զոր ես մկրտելոց եմ՝ մկրտիցիք։

այլ նստուցանել ընդ աջմէ իմմէ եւ ընդ ահեկէ՝ ոչ է իմ տալ, այլ որոց պատրաստեալ իցէ։

Եւ լուեալ զայն տասանցն՝ սկսան բարկանալ Յակովբայ եւ Յովհաննու։

Եւ Յիսուս կոչեաց զնոսա առ ինքն, եւ ասէ ցնոսա. Գիտէք զի որ յանուան իշխանքն են հեթանոսաց՝ տիրեն նոցա. եւ մեծամեծք նոցա իշխեն նոցա։

Ոչ նոյնպէս իցէ եւ ի ձերում միջի. այլ որ կամիցի ի ձէնջ մեծ լինել՝ եղիցի ձեր պաշտօնեայ։

եւ որ կամիցի ի ձէնջ առաջին լինել՝ եղիցի ամենեցուն ծառայ։

Քանզի եւ Որդի մարդոյ ոչ եկն առնուլ պաշտօն, այլ պաշտել եւ տալ զանձն իւր փրկանս փոխանակ բազմաց։

Եւ գան յԵրիքով. եւ ընդ ելանելն նորա յԵրիքովէ աշակերտօքն եւ բազում ժողովրդովք, որդի Տիմէի Բարտիմէոս կոյր նստէր մուրացիկ յանցս ճանապարհի։

Իբրեւ լուաւ թէ Յիսուս Նազովրեցի է, սկսաւ աղաղակել եւ ասել. Որդի Դաւթի, Յիսուս, ողորմեաց ինձ։

Եւ սաստէին նմա բազումք զի լռեսցէ. եւ նա առաւել եւս աղաղակէր. Որդի Դաւթի, ողորմեաց ինձ։

Զտեղի առ Յիսուս եւ հրամայեաց կոչել զնա. կոչեն զկոյրն եւ ասեն ցնա. Քաջալերեաց, արի, կոչէ զքեզ։

Եւ նորա ընկեցեալ զձորձս իւր՝ յարեաւ եկն առ Յիսուս։

Պատասխանի ետ նմա Յիսուս եւ ասէ. Զի՞նչ կամիս թէ արարից քեզ։ Ասէ ցնա կոյրն. Ռաբբունի, զի բացայց։

Եւ Յիսուս ասէ ցնա. Երթ, հաւատք քո կեցուցին զքեզ։ Եւ վաղվաղակի բացաւ, եւ երթայր զհետ նորա ի ճանապարհին։

Գլուխ ԺԱ

Եւ յորժամ մերձ եղեն յԵրուսաղէմ, ի Բեթփագէ եւ ի Բեթանիա, մօտ ի լեառն Ձիթենեաց, առաքէ երկուս յաշակերտաց անտի։

եւ ասէ ցնոսա. Երթայք դուք ի գեղդ որ ընդդէմ ձեր կայ. եւ նոյնժամայն իբրեւ մտանէք ի նա, գտանիցէք յաւանակ մի կապեալ, յորոյ վերայ ոչ ոք ի մարդկանէ նստաւ. լուծէք զնա եւ ածէք։

Եւ եթէ ոք ասասցէ զձեզ եթէ՝ Զի՞ լուծանէք զյաւանակդ, ասասջիք եթէ՝ Տեառն իւրում պիտոյ է. եւ վաղվաղակի առաքեսցէ զնա այսր։

Չոգան եւ գտին զյաւանակն կապեալ առ դուրս արտաքոյ ի փողոցի անդ, եւ լուծին զնա։

Եւ ոմանք յորոց անդն կային՝ ասեն ցնոսա. Զի՞ գործէք զի լուծանէք զյաւանակդ։

Եւ նոքա ասեն ցնոսա որպէս ասացն Յիսուս. եւ թոյլ ետուն նոցա։

Ածեն զյաւանակն առ Յիսուս, եւ արկանեն ի վերայ նորա հանդերձս, եւ նստաւ ի վերայ նորա։

Եւ բազումք զհանդերձս իւրեանց տարածանէին ի վերայ ճանապարհին, եւ այլք ոստս ի ծառոց հատանէին եւ արկանէին զճանապարհաւն։

Եւ որ առաջին եւ զկնի երթային՝ աղաղակէին եւ ասէին. Ովսաննա Բարձրելոյն, օրհնեալ որ գասդ յանուն Տեառն։

օրհնեալ թագաւորութիւնդ եկեալ հօր մերոյ Դաւթի. խաղաղութիւն յերկինս եւ փառք ի բարձունս։

Եւ եմուտ Յիսուս յԵրուսաղէմ, ի տաճարն, եւ հայեցաւ շուրջ զամենեքումբք. եւ զի էր երեկոյացեալ ժամն, ել ի Բեթանիա երկոտասանիւքն հանդերձ։

Եւ ի վաղիւ անդր մինչդեռ ելանէին ի Բեթանիայ, քաղցեաւ։

Եւ ետես թզենի մի ի բացուստ տերեւալից. եւ եկն թէ գտանիցէ ինչ ի նմա. եւ իբրեւ եկն ի նա, ոչինչ եգիտ բայց միայն տերեւ, զի ոչ իսկ էր ժամանակ թզոյ։

Պատասխանի ետ եւ ասէ ցնա. Մի՛ եւս ոք յաւիտեան ի քէն պտուղ կերիցէ։ Եւ լսէին աշակերտքն նորա։

Գան յԵրուսաղէմ. եւ մտեալ ի տաճարն՝ սկսաւ հանել զվաճառականսն եւ զգնողս որ էին ի տաճարին. եւ զսեղանս հատավաճառացն ցրուեաց, եւ զաթոռս աղաւնեվաճառացն կործանեաց։

եւ ոչ թողոյր եթէ ոք անօթ ինչ անցուցանիցէ ընդ տաճարն։

Եւ ուսուցանէր եւ ասէր ցնոսա. Գրեալ է թէ՝ Տուն իմ տուն աղօթից կոչեսցի ամենայն հեթանոսաց, եւ դուք արարէք զդա այրս աւազակաց։

Լուան քահանայապետքն եւ դպիրք, եւ խնդրէին թէ ո՛րպէս կորուսցեն զնա, բայց երկնչէին ի նմանէ. զի ամենայն ժողովուրդն զարմացեալ էր ընդ ուսումն նորա։

Եւ իբրեւ երեկոյ լինէր, արտաքոյ քան զքաղաքն ելանէին։

Եւ մինչդեռ այգուցն առ նովաւ անցանէին, տեսին զթզենին ցամաքեալ յարմատոց։

Յիշեաց Պետրոս եւ ասէ ցնա. Ռաբբի, ահաւասիկ թզենին զոր անիծեր՝ ցամաքեցաւ։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ ցնոսա. Եթէ ունիցիք զհաւատսն Աստուծոյ։

ամէն ասեմ ձեզ. Որ ոք ասիցէ լերինս այսմիկ. Բարձիր եւ անկիր ի ծով, եւ ոչ երկմտիցէ ի սրտի իւրում, այլ հաւատայցէ թէ զոր ասէն՝ լինի, եղիցի նմա զոր ինչ եւ ասիցէ։

Վասն այսորիկ ասեմ ձեզ. Ամենայն ինչ վասն որոյ աղօթս արարեալ խնդրիցէք, եւ հաւատայցէք թէ առնուցուք, եղիցի ձեզ։

Եւ յորժամ յաղօթս կայցէք, թողուցուք եթէ ունիցիք ինչ զումեքէ. զի եւ Հայրն ձեր որ յերկինս է՝ թողցէ ձեզ զյանցանս ձեր։

Զի եթէ դուք ոչ թողուցուք, եւ ոչ Հայրն ձեր որ յերկինս է՝ թողցէ ձեզ զյանցանս ձեր։

Գան միւսանգամ յԵրուսաղէմ, եւ մինչդեռ ի տաճարի անդ զգնայր, գան առ նա քահանայապետքն եւ դպիրք եւ ծերք։

Եւ ասեն ցնա. Որո՞վ իշխանութեամբ առնես զայդ, եւ ո՞վ ետ քեզ զիշխանութիւնդ զայդ։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ ցնոսա. Հարցից եւ ես զձեզ բան մի, տուք ինձ պատասխանի. եւ ես ասացից ձեզ որով իշխանութեամբ առնեմ զայս։

Մկրտութիւնն Յովհաննու յերկնի՞ց էր թէ ի մարդկանէ, տուք ինձ պատասխանի։

Խորհէին ընդ միմեանս եւ ասէին. Եթէ ասեմք եթէ՝ Յերկնից, ասէ ցմեզ. Իսկ ընդէ՞ր ոչ հաւատացէք նմա։

այլ եթէ ասեմք. Ի մարդկանէ, երկնչիմք ի ժողովրդենէն, զի ամենեքին գիտէին զՅովհաննէս թէ մարգարէ էր։

Պատասխանի ետուն եւ ասեն ցՅիսուս. չգիտեմք։ Եւ Յիսուս ետ նոցա պատասխանի եւ ասէ. Եւ ոչ ես ասեմ ձեզ որով իշխանութեամբ առնեմ զայս։

Գլուխ ԺԲ

Եւ սկսաւ խօսել ընդ նոսա առակօք եւ ասել. Այր մի տնկեաց այգի եւ ած շուրջ զնովաւ ցանգ, եւ գուբ հնձան փորեաց եւ շինեաց աշտարակ, եւ ետ զնա ցմշակս եւ գնաց ի տարաշխարհ։

Եւ առաքեաց առ մշակսն ի ժամանակի ծառայ մի, զի ի մշակաց անտի առցէ ի պտղոյ այգւոյն։

Եւ նոցա կալեալ՝ գան հարին զնա եւ արձակեցին ունայն։

Դարձեալ առաքեաց առ նոսա այլ ծառայ, եւ զնա կառափնատեցին եւ արձակեցին անարգեալ։

Եւ դարձեալ այլ առաքեաց, եւ զնա սպանին. եւ զբազումս այլս՝ զոմանս հարկանէին եւ զոմանս սպանանէին։

Ապա որդի մի էր իւր սիրելի, զնա առաքեաց առ նոսա յետոյ, եւ ասէ. Թերեւս ամաչեսցեն յորդւոյ աստի իմմէ։

Իսկ մշակքն իբրեւ տեսին զնա թէ գայր, ասեն ցմիմեանս. Սա է ժառանգն, եկայք սպանցուք զսա, եւ մեր լիցի ժառանգութիւնն։

Եւ կալեալ զնա սպանին եւ հանին արտաքոյ այգւոյն։

Արդ զի՞նչ արասցէ տէր այգւոյն. եկեսցէ եւ կորուսցէ զմշակսն, եւ տացէ զայգին ի ձեռս այլոց։

Եւ ո՞չ զգիրն զայն իցէ ընթերցեալ ձեր, թէ՝ Զվէմն զոր անարգեցին շինողքն, նա եղեւ գլուխ անկեան։

ի Տեառնէ եղեւ այս, եւ է սքանչելի յաչս մեր։

Եւ խնդրէին զնա ունել, եւ երկեան ի ժողովրդենէ անտի, զի գիտացին թէ առ նոսա ասաց զառակն. եւ թողին զնա եւ գնացին։

Եւ առաքեն առ նա զոմանս ի փարիսեցւոց անտի եւ ի Հերովդիանոսաց, զի զնա որսասցեն բանիւ։

Եւ նոքա եկեալ հարցանէին զնա նենգութեամբ եւ ասէին. Վարդապետ, գիտեմք զի ճշմարիտ ես, եւ ոչինչ փոյթ է քեզ զումեքէ. զի ոչ հայիս յերեսս մարդկան, այլ ճշմարտութեամբ զճանապարհն Աստուծոյ ուսուցանես. արդ ասա մեզ, արժա՞ն է հարկ տալ կայսեր եթէ ոչ. տացո՞ւք, թէ ոչ տացուք։

Եւ Յիսուս գիտաց զկեղծաւորութիւն նոցա, ասէ ցնոսա. Զի՞ փորձէք զիս, կեղծաւորք. բերէք ինձ դահեկան մի զի տեսից։

Եւ նոքա բերին. եւ ասէ ցնոսա. Ո՞յր է պատկերս այս կամ գիր։ Եւ նոքա ասեն ցնա. Կայսեր։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ ցնոսա. Երթայք, տուք զկայսերն կայսեր, եւ զԱստուծոյն՝ Աստուծոյ։ Եւ զարմացան ընդ նա։

Գան առ նա սադուկեցիքն որ ասեն թէ՝ չիք յարութիւն. հարցանէին ցնա եւ ասէին։

Վարդապետ, Մովսէս գրեաց մեզ եթէ ուրուք եղբայր մեռանիցի եւ թողուցու կին եւ որդի ոչ թողուցու, զի առցէ եղբայր նորա զկինն նորա, եւ յարուսցէ զաւակ եղբօր իւրում։

Արդ եղբարք եւթն էին առ մեզ. առաջինն ա՛ռ կին եւ մեռաւ, եւ ոչ եթող զաւակ։

Եւ երկրորդն առ զնոյն եւ մեռաւ, եւ ոչ նա եթող զաւակ. նոյնպէս եւ երրորդն առ զնոյն։

Եւ եւթնեքեան իսկ՝ եւ ոչ թողին զաւակ. յետ ամենեցուն մեռաւ եւ կինն։

Արդ ի յարութեանն յորժամ յառնիցեն, ո՞յր ի նոցանէ լինիցի կինն. զի եւթնեքեան կալան զնա կին։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ ցնոսա. Ո՞չ վասն այդորիկ իսկ մոլորեալ էք, զի ոչ գիտէք զԳիրս եւ ոչ զզօրութիւնն Աստուծոյ։

Զի յորժամ ի մեռելոց յարիցեն, ոչ արք կանայս առնեն, եւ ոչ կանայք արանց լինին, այլ իբրեւ զհրեշտակս իցեն որ յերկինսն են։

Այլ վասն յարութեան մեռելոց զի յառնեն, ո՞չ իցէ ընթերցեալ ձեր ի գիրսն Մովսիսի ի մորենւոջն, որպէս ասաց ցնա Աստուած. Ես եմ, ասէ, Աստուած Աբրահամու, Աստուած Իսահակայ եւ Աստուած Յակովբայ։

Եւ ոչ է Աստուած մեռելոց, այլ՝ կենդանեաց. եւ արդ դուք յոյժ մոլորեալ էք։

Եւ մատուցեալ մի ոմն ի դպրացն՝ լսէր նոցա մինչ վիճէինն. իբրեւ ետես թէ բարւոք ետ նոցա զպատասխանին, եհարց ցնա եւ ասէ. Ո՞ր պատուիրան է առաջին։

Եւ Յիսուս ասէ ցնա. Առաջին քան զամենայն. Լուր, Իսրայէլ, Տէր Աստուած մեր Տէր մի է։

եւ սիրեսցես զՏէր Աստուած քո յամենայն սրտէ քումմէ, եւ յամենայն անձնէ քումմէ, եւ յամենայն մտաց քոց, եւ յամենայն զօրութենէ քումմէ. այս է առաջին պատուիրան։

Եւ երկրորդն նման սմին. Սիրեսցես զընկեր քո իբրեւ զանձն քո. մեծ քան զսոսա այլ պատուիրան ոչ գոյ։

Եւ ասէ ցնա դպիրն. Բարւոք է, վարդապետ, ճշմարտութեամբ ասացեր թէ մի է Աստուած, եւ ոչ գոյ այլ բաց ի նմանէ։

եւ սիրելն զնա յամենայն սրտէ եւ յամենայն զօրութենէ եւ յամենայն մտաց, եւ սիրելն զընկերն իբրեւ զանձն, առաւել է քան զողջակէզս եւ զզոհս։

Եւ տեսեալ Յիսուսի թէ իմաստութեամբ ետ զպատասխանին՝ ասէ ցնա. չես հեռի յարքայութենէ Աստուծոյ։ Եւ ոչ եւս ոք իշխէր ինչ հարցանել զնա։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ, մինչ ուսուցանէր ի տաճարին. Զիա՞րդ ասեն դպիրքն թէ Քրիստոսն որդի Դաւթի է։

Եւ ինքն Դաւիթ Հոգւովն Սրբով ասէ. Ասաց Տէր ցՏէր իմ. Նիստ ընդ աջմէ իմմէ, մինչեւ եդից զթշնամիս քո պատուանդան ոտից քոց։

Արդ եթէ ինքն իսկ Դաւիթ զնա Տէր կոչէ, զիա՞րդ իցէ որդի նորա։ Եւ բազում ժողովուրդ լսէր նմա քաղցրութեամբ։

Եւ ասէր ուսուցանելով ի վարդապետութեան իւրում. Զգոյշ լերուք ի դպրաց անտի, որ կամին ի հանդերձս երեւելիս շրջել, զնախողջոյնս խնդրել ի հրապարակս։

եւ զնախաթոռս ի ժողովուրդս, եւ զգահագլուխս յընթրիս։

Որ ուտեն զտունս այրեաց, պատճառանօք յերկարեալ զաղօթս, զի աւելի եւս դատաստանս ընկալցին։

Կայր Յիսուս ընդդէմ գանձանակին, տեսանէր թէ զիա՛րդ ժողովուրդն արկանէր պղինձ ի գանձանակն. եւ բազում մեծատունք արկին բազում ինչ։

Եկն այրի մի եւ արկ երկուս լումայս, որ է նաքարակիտ մի։

Եւ կոչեցեալ առ ինքն զաշակերտսն իւր ասէ ցնոսա. Ամէն ասեմ ձեզ, զի այրին այն տառապեալ շատ արկ քան զամենեսեան որ արկին ի գանձանակն։

Քանզի ամենեքին յաւելորդաց իւրեանց արկին, այլ նա ի չքաւորութենէ իւրմէ՝ զամենայն ինչ զոր ունէր արկ գոյիւ չափ զկեանս իւր։

Գլուխ ԺԳ

Եւ յելանելն նորա ի տաճարէ անտի, ասէ ցնա մի յաշակերտաց նորա. Վարդապետ, տես որպիսի՛ են քարինքս, եւ որպիսի՛ շինուածք։

Պատասխանի ետ նմա Յիսուս եւ ասէ. Տեսանե՞ս զայդ ամենայն շինուածս. ամէն ասեմ ձեզ եթէ. Ոչ թողցի այդր քար ի քարի վերայ որ ոչ քակտեսցի։

Եւ մինչ նստէր նա ի լերինն Ձիթենեաց յանդիման տաճարին, հարցանէին ցնա առանձինն Պետրոս եւ Յակովբոս եւ Յովհաննէս եւ Անդրէաս։

Ասա մեզ ե՞րբ լինիցի այդ, եւ զի՞նչ նշան է յորժամ կատարելոց իցէ այդ ամենայն։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ ցնոսա. Զգոյշ կացէք, մի՛ ոք զձեզ խաբեսցէ։

Զի բազումք եկեսցեն յանուն իմ, եւ ասիցեն թէ՝ Ես եմ Քրիստոսն, եւ զբազումս մոլորեցուսցեն։

Այլ յորժամ լսիցէք պատերազմունս եւ համբաւս պատերազմաց, մի՛ խռովիցիք, զի պարտ է լինել, բայց չեւ է կատարածն։

Զի յարիցէ ազգ յազգի վերայ, եւ թագաւորութիւն ի թագաւորութեան վերայ, եւ եղիցին շարժմունք ի տեղիս տեղիս, սովք եւ սրածութիւնք եւ խռովութիւնք. այլ այն ամենայն սկիզբն է երկանց։

Եւ զձեզ իսկ մատնեսցեն յատեանս, եւ ի ժողովուրդս տանջիցիք, եւ առաջի դատաւորաց եւ թագաւորաց կայցէք վասն իմ ի վկայութիւն նոցա, եւ ամենայն հեթանոսաց։

բայց նախ պարտ է աւետարանիս քարոզել։

Այլ յորժամ տանիցին զձեզ մատնել, մի՛ յառաջագոյն հոգայցէք, եւ մի՛ զմտաւ ածիցէք թէ զի՛նչ խօսիցիք. այլ որ ինչ տացի ձեզ ի ժամուն յայնմիկ՝ զայն խօսիցիք. զի ոչ դուք էք որ խօսիցիքն, այլ՝ Հոգին Սուրբ։

Մատնեսցէ եղբայր զեղբայր ի մահ, եւ հայր՝ զորդի. եւ յարիցեն որդիք ի վերայ հարց եւ սպանանիցեն զնոսա։

Եւ եղիջիք ատեցեալք յամենեցունց վասն անուան իմոյ, այլ որ համբերեսցէն ի սպառ՝ նա կեցցէ։

Եւ յորժամ տեսանիցէք զպղծութիւն աւերածին, զի կայցէ ի տեղւոջ ուր չիցէ արժան, (որ ընթեռնուն ի միտ առցէ,) յայնժամ որ ի Հրէաստանի իցեն՝ փախիցեն ի լերինս։

եւ որ ի վերայ տանեացն իցէ՝ մի՛ իջցէ ի տուն, եւ մի՛ մտցէ բառնալ ինչ ի տանէ իւրմէ։

եւ որ յագարակին իցէ՝ մի՛ դարձցի յետս առնուլ զձորձս իւր։

Բայց վա՜յ իցէ յղեաց եւ ստնտուաց յաւուրսն յայնոսիկ։

Յաղօթս կացէք զի մի՛ ձմերանի լինիցի այն։

Եղիցին աւուրքն այնոքիկ նեղութեանց, որպիսի ոչ եղեն երբեք այնպիսիք ի սկզբանէ արարածոց մինչեւ ցայժմ, եւ մի՛ այլ լիցի։

Եւ եթէ ոչ էր կարճեալ Աստուծոյ զաւուրսն զայնոսիկ վասն ընտրելոց իւրոց, ոչ ապրէր ամենայն մարմին. այլ վասն ընտրելոցն զորս ընտրեաց՝ կարճեաց զաւուրսն զայնոսիկ։

Յայնժամ եթէ ոք ասիցէ ձեզ եթէ՝ Ահաւասիկ է Քրիստոսն կամ՝ Աւանիկ, մի՛ հաւատայցէք։

Զի յարիցեն սուտ քրիստոսք եւ սուտ մարգարէք, եւ տացեն նշանս եւ արուեստս առ ի մոլորեցուցանելոյ, եթէ հնար ինչ իցէ, եւ զընտրեալսն։

Բայց դուք զգոյշ եղերուք, ահաւասիկ յառաջագոյն ասացի ձեզ զամենայն։

Այլ յաւուրսն յայնոսիկ յետ նեղութեանն այնորիկ արեգակն խաւարեսցի եւ լուսին ոչ տացէ զլոյս իւր։

Եւ աստեղք յերկնից թօթափեսցին, եւ զօրութիւնք յերկինս շարժեսցին։

Եւ յայնժամ տեսցեն զՈրդի մարդոյ եկեալ ամպովք եւ զօրութեամբ եւ փառօք բազմօք։

Եւ յայնժամ առաքեսցէ զհրեշտակս իւր, եւ ժողովեսցէ զընտրեալս իւր ի չորից հողմոց, ի ծագաց երկրի մինչեւ ի ծագս երկնից։

Բայց դուք ի թզենւոյ անտի ուսջիք զառակն. յորժամ տակաւ ոստքն նորա կակղանայցեն եւ տերեւ արձակիցի ի նմա, գիտէք թէ մերձ է ամառն։

նոյնպէս եւ դուք յորժամ տեսանիցէք զայս ամենայն եղեալ, գիտասջիք թէ մերձ է առ դուրս։

Ամէն ասեմ ձեզ թէ՝ Ոչ անցցէ ազգս այս, մինչեւ այս ամենայն եղիցի։

Երկինք եւ երկիր անցցեն, եւ բանք իմ ոչ անցանիցեն։

Այլ վասն աւուրն այնորիկ եւ ժամու ոչ ոք գիտէ, ոչ հրեշտակք յերկինս եւ ոչ Որդի, բայց միայն Հայր։

Զգոյշ եղերուք, սկեցէք եւ կացէք յաղօթս, զի ոչ գիտէք երբ ժամանակն իցէ։

Որպէս այր մի գնացեալ ի տարաշխարհ՝ թողուցու զտուն իւր, եւ տայցէ ծառայից իւրոց իշխանութիւն, եւ իւրաքանչիւր զգործ իւր, եւ դռնապանին պատուէր տայցէ, զի արթուն լինիցի։

Արդ արթուն կացէք, զի ոչ գիտէք երբ տէր տանն գայցէ, յերեկորեա՛յ, եթէ ի մէջ գիշերի, եթէ ի հաւախօսի, եթէ ընդ առաւօտս։

Գուցէ եկեալ յանկարծակի՝ գտանիցէ զձեզ ի քուն։

Բայց զոր ձեզդ ասեմ՝ ամենեցուն ասեմ. Արթուն կացէք։

Գլուխ ԺԴ

Եւ էր զատիկն եւ բաղարջակերք յետ երկուց աւուրց, խնդրէին քահանայապետքն եւ դպիրք եթէ զիա՞րդ զնա նենգաւ կալեալ սպանանիցեն։

Բայց ասէին թէ՝ Մի՛ ի տօնի աստ, զի մի՛ խռովութիւն լինիցի ի ժողովրդեանն։

Եւ մինչ էր ի Բեթանիա ի տան Սիմովնի բորոտի բազմեալ, եկն կին մի որ ունէր շիշ իւղոյ նարդեան ազնուի մեծագնոյ, եւ բեկեալ զշիշն՝ եհեղ ի վերայ գլխոյ նորա։

Եւ աշակերտքն զչարէին եւ ասէին. Ընդէ՞ր է կորուստ իւղոյդ այդորիկ։

Մարթ էր զայդ եւղ վաճառել աւելի քան երեք հարեւր դահեկանի, եւ տալ աղքատաց։ Եւ զայրանային նմա յոյժ։

Եւ Յիսուս ասէ ցնոսա. Թոյլ տուք դմա, զի՞ աշխատ առնէք, զի գործ մի բարի գործեաց դա յիս։

Յամենայն ժամ զաղքատս ընդ ձեզ ունիք, եւ յորժամ կամիք, կարող էք առնել նոցա բարիս. այլ զիս ոչ յամենայն ժամ ընդ ձեզ ունիք։

Դա զոր ունէրդ՝ արար. յառաջագոյն խնկեաց զմարմին իմ ի նշան պատանաց։

Ամէն ասեմ ձեզ, ուր եւ քարոզեսցի աւետարանս այս ընդ ամենայն աշխարհ, եւ զոր արար դա՝ խօսեսցի վասն յիշատակի դորին։

Եւ Յուդա Իսկարիովտացի, մի յերկոտասանից անտի, գնաց առ քահանայապետսն զի մատնեսցէ զնա նոցա։

Նոքա իբրեւ լուան, խնդացին, եւ խոստացան տալ նմա արծաթ. եւ խնդրէր թէ զիա՛րդ պարապով մատնեսցէ զնա։

Եւ յառաջնում աւուր բաղարջակերացն յորժամ զզատիկն զենուին, ասեն ցնա աշակերտքն. Ո՞ւր կամիս, երթիցուք պատրաստեսցուք զի կերիցես զզատիկն։

Եւ առաքէ երկուս յաշակերտաց անտի եւ ասէ ցնոսա. Երթայք ի քաղաք, եւ իբրեւ մտանիցէք ի քաղաքն, պատահեսցէ ձեզ այր մի որ սափոր ջրոյ յուս ունիցի, երթայք զհետ նորա։

Եւ յոր տուն մտանիցէ, ասասջիք ցտանուտէրն. Վարդապետ ասէ. Ո՞ւր են իջեւանքն ուր աշակերտօքս ուտիցեմ զզատիկն։

Եւ նա ցուցցէ ձեզ վերնատուն մի մեծ զարդարեալ, անդ պատրաստեսջիք մեզ։

Եւ գնացին պատրաստել աշակերտքն նորա. եկին ի քաղաքն եւ գտին որպէս ասացն նոցա, եւ պատրաստեցին զզատիկն։

Եւ իբրեւ երեկոյ եղեւ, գայ երկոտասանիւքն հանդերձ։

Եւ իբրեւ բազմեցան եւ դեռ ուտէին, ասէ Յիսուս. Ամէն ասեմ ձեզ զի մի ոմն ի ձէնջ մատնելոց է զիս, որ ուտէ իսկ ընդ իս։

Եւ նոքա սկսան տրտմել եւ ասել մի ըստ միոջէ. Միթէ ե՞ս իցեմ, եւ մեւսն՝ Միթէ ե՞ս իցեմ։

Նա պատասխանի ետ եւ ասէ ցնոսա. Մի յերկոտասանից այտի որ մխեաց ընդ իս ի սկաւառակդ։

Այլ Որդի մարդոյ երթայ որպէս եւ գրեալ է վասն նորա, բայց վա՜յ իցէ մարդոյն այնմիկ՝ յոյր ձեռս Որդի մարդոյ մատնեսցի. լաւ էր նմա թէ չէր իսկ ծնեալ մարդն այն։

Եւ մինչդեռ ուտէին, առեալ Յիսուսի հաց՝ օրհնեաց եւ եբեկ, ետ նոցա եւ ասէ. Առէք այդ է մարմին իմ։

Եւ առեալ բաժակ՝ գոհացաւ եւ ետ նոցա, եւ արբին ի նմանէ ամենեքեան։

Եւ ասէ ցնոսա. Այս է արիւն իմ նորոյ ուխտի, որ փոխանակ բազմաց հեղու։

Ամէն ասեմ ձեզ թէ ոչ եւս յաւելից ըմպել ի բերոյ որթոյ մինչեւ ցօրն ցայն, յորժամ արբից զնա նոր յարքայութեան Աստուծոյ։

Եւ գոհացեալ ելին ի լեառն Ձիթենեաց։

Եւ ասէ ցնոսա Յիսուս. Ամենեքին գայթակղելոց էք յինէն յայսմ գիշերի. զի գրեալ է թէ՝ Հարից զհովիւն, եւ ոչխարքն ցրուեսցին։

Այլ յետ յարութեան իմոյ յառաջագոյն երթայց քան զձեզ ի Գալիլեա։

Պատասխանի ետ Պետրոս եւ ասէ ցնա. Թէպէտ եւ ամենեքեան գայթակղեսցին, այլ ես ոչ։

Եւ ասէ ցնա Յիսուս. Ամէն ասեմ քեզ թէ դու իսկ յայսմ գիշերի մինչչեւ հաւու խօսեալ իցէ՝ երիցս ուրասցիս զիս։

Իսկ Պետրոս առաւել եւս պնդէր եւ ասէր. Եթէ մեռանել եւս հասանիցէ ընդ քեզ, զքեզ ոչ ուրացայց։ Նոյնպէս եւ ամենեքեան ասէին։

Գան ի գեղն որում անուն էր Գեթսեմանի, եւ ասէ ցաշակերտսն. Նստարուք աստ, մինչեւ ես յաղօթս կացից։

Եւ առնու ընդ իւր զՊետրոս եւ զՅակովբոս եւ զՅովհաննէս, եւ սկսաւ տխրել եւ հոգալ։

Յայնժամ ասէ ցնոսա. Տրտում է անձն իմ մինչեւ ի մահ, մնացէք աստ եւ արթուն կացէք։

Եւ մատուցեալ սակաւիկ մի յառաջ, անկաւ ի վերայ երեսաց իւրոց յերկիր. եւ կայր յաղօթս, զի եթէ հնար ինչ է, անցցէ ի նմանէ ժամն։

Եւ ասէ. Աբբա Հայր, ամենայն ինչ քեզ հնարաւոր է, անցո զբաժակս զայս յինէն. բայց ոչ որպէս ես կամիմ, այլ որպէս դու կամիս։

Եւ գայ գտանէ զնոսա զի ննջէին, եւ ասէ ցՊետրոս. Սիմովն, ննջե՞ս. ո՞չ կարացեր ժամ մի արթուն կալ։

Արթուն կացէք եւ յաղօթս կացէք, զի մի՛ մտջիք ի փորձութիւն. ոգիս յօժար է, բայց մարմինս տկար։

Եւ դարձեալ չոգաւ եկաց յաղօթս, եւ զնոյն բանս ասաց։

Դարձաւ միւսանգամ անդրէն եւ եգիտ զնոսա ի քուն. քանզի էին աչք նոցա ծանրացեալ, եւ ոչ գիտէին թէ զինչ պատասխանի տայցեն նմա։

Գայ երրորդ անգամ եւ ասէ ցնոսա. Ննջեցէք այսուհետեւ եւ հանգերուք, զի հասեալ է վախճան. եկն ժամ եւ ահա մատնի Որդի մարդոյ ի ձեռս մեղաւորաց։

Օն արիք, գնասցուք, զի ահաւասիկ մերձեցաւ որ մատնելոցն է զիս։

Եւ մինչդեռ նա զայն խօսէր, գայ Յուդա Իսկարիովտացի, մի յերկոտասանից անտի, եւ ընդ նմա ամբոխ սուսերօք եւ բրօք ի քահանայապետիցն եւ ի դպրաց եւ ի ծերոց։

Տուեալ էր նշան մատնչին եւ ասէր. Ընդ որում ես համբուրեցից՝ նա է. կալջիք զնա եւ տարջիք զգուշութեամբ։

Եւ մատուցեալ վաղվաղակի ասէ ցնա. Ռաբբի, Ռաբբի։ Եւ համբուրեաց զնա։

Եւ նոքա արկին ի նա ձեռս եւ կալան զնա։

Եւ մի ոմն յայնցանէ որ զնովաւն կային՝ ձգեաց սուր, եւ եհար զծառայ քահանայապետին, եւ ի բաց եհան զունկն նորա։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ ցնոսա. Իբրեւ ի վերայ աւազակի՞ ելէք սուսերօք եւ բրօք ունել զիս։

Հանապազ առ ձեզ էի եւ ուսուցանէի ի տաճարին, եւ ոչ կալարուք զիս. այլ զի լցցին գիրք մարգարէիցն։

Յայնժամ թողին զնա աշակերտքն ամենեքին եւ փախեան։

Եւ ոմն երիտասարդ զհետ երթայր նորա՝ արկեալ զիւրեւ կտաւ մի ի մերկուց. ունէին զնա երիտասարդքն։

եւ նորա թողեալ զկտաւն՝ փախեաւ մերկ ի նոցանէ։

Եւ տարան զՅիսուս առ քահանայապետն Կայիափա եւ գային ընդ նմա ամենայն քահանայապետքն եւ դպիրք եւ ծերք։

Եւ Պետրոս երթայր ի հեռաստանէ զհետ նորա մինչեւ ի ներքս իսկ ի գաւիթ քահանայապետին, եւ նստէր ընդ սպասաւորսն եւ ջեռնոյր առ լուսովն։

Իսկ քահանայապետքն եւ ամենայն ատեանն խնդրէին հակառակ Յիսուսի վկայութիւն ինչ, զի սպանանիցեն զնա, եւ ոչ գտանէին։

Զի բազում սուտ վկայութիւն վկայէին զնմանէ, եւ նման միմեանց ոչ էին վկայութիւնքն։

Այլք յարուցեալ վկայէին սուտ զնմանէ եւ ասէին, թէ։

Մեք լուաք ի դմանէ զի ասէր. Ես քակեցից զտաճարդ զայդ ձեռագործ, եւ զերիս աւուրս շինեցից այլ, առանց ձեռագործի։

Սակայն եւ այնպէս չէր նման վկայութիւնն նոցա։

Ապա յարուցեալ քահանայապետն ի մէջ՝ հարցանէր զՅիսուս եւ ասէր. Ոչ ի՞նչ տաս պատասխանի, զի՛նչ դոքա զքէն վկայեն։

Եւ նա լուռ եւեթ կայր եւ չտայր ինչ պատասխանի։ Դարձեալ քահանայապետն հարցանէր զնա կրկին անգամ եւ ասէր. Դո՞ւ ես Քրիստոս Որդի Աստուծոյ օրհնելոյն։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ ցնա. Դու ասացեր թէ ես եմ. բայց տեսանիցէք զՈրդի մարդոյ նստեալ ընդ աջմէ Զօրութեան, եւ եկեալ ընդ ամպս երկնից։

Եւ քահանայապետն պատառեաց վաղվաղակի զպատմուճանս իւր եւ ասէ. Զի՞նչ եւս պիտոյ են մեզ վկայք։

Ահա լուայք ամենեքին զհայհոյութիւն ի բերանոյ դորա, զիա՞րդ թուի ձեզ։ Եւ ամենեքեան դատապարտեցին զնա թէ մահապարտ է։

Եւ ոմանք սկսան թքանել ընդ երեսս նորա, ձորձ զգլխով արկանել, կռփել եւ ասել. Մարգարեաց մեզ, Քրիստոսդ, ո՞վ է այն որ եհարն զքեզ։ Եւ սպասաւորքն ապտակս հանէին նմա։

Եւ Պետրոս մինչդեռ էր ի խոնարհ ի գաւթին, գայ աղախին մի քահանայապետին, եւ տեսանէ զնա զի ջեռնոյր. հայեցաւ ընդ նա եւ ասէ։

Եւ դու ընդ Յիսուսի Նազովրեցւոյ էիր։

Նա ուրացաւ եւ ասէ. Ոչ ճանաչեմ եւ ոչ գիտեմ զինչ դուդ ասես։ Եւ իբրեւ ել յարտաքին գաւիթն, եւ հաւ խօսեցաւ։

Դարձեալ ետես զնա աղախինն, եւ սկսաւ ասել ցայնոսիկ որ շուրջն կային թէ՝ Եւ սա ի նոցանէ է։ Եւ նա դարձեալ ուրացաւ։

Եւ յետ սակաւ միոյ դարձեալ որ շուրջն կային՝ ասեն ցՊետրոս. Արդարեւ եւ դու ի նոցանէ ես, քանզի Գալիլեացի ես, եւ խօսքդ իսկ քո նման են։

Եւ նա սկսաւ նզովել եւ երդնուլ եւ ասել թէ՝ Ոչ գիտեմ զայրն զորմէ դուքդ ասէք։

Եւ նոյնժամայն կրկին հաւ խօսեցաւ. եւ յիշեաց Պետրոս զբանն զոր ասաց ցնա Յիսուս թէ՝ չեւ իցէ հաւու երկիցս խօսեալ, զի դու երիցս ուրասցիս զիս, եւ սկսաւ լալ։

Գլուխ ԺԵ

Եւ վաղվաղակի ընդ առաւօտն խորհուրդ արարեալ քահանայապետիցն հանդերձ ծերովքն եւ դպրօք եւ ամենայն ատեանն, կապեցին զՅիսուս եւ տարան մատնեցին Պիղատոսի։

Եւ հարց զնա Պիղատոս եւ ասէ. Դո՞ւ ես թագաւորն Հրէից։ Նա պատասխանի ետ նմա եւ ասէ. Դու ասես։

Եւ չարախօսէին զնմանէ յոյժ քահանայապետքն եւ նա ոչինչ տայր պատասխանի։

Իսկ Պիղատոս դարձեալ հարցանէր զնա. Ոչի՞նչ տաս պատասխանի, տես քանի՛ ամբաստանեն զքէն։

Եւ Յիսուս այնուհետեւ ոչինչ ետ պատասխանի, մինչեւ զարմանալ յոյժ Պիղատոսի։

Բայց ըստ տօնի արձակէր նոցա զմի ոք զկապեալ, զոր ինքեանք խնդրէին։

Եւ էր որում անուն էր Բարաբբա՝ կապեալ ընդ խռովիչսն, որոց ի խռովելն՝ այր մի սպանեալ էր։

Ի ձայն բարձր սկսաւ աղաղակել ամբոխն եւ խնդրել որպէս սովոր էր, զի արձակեսցէ նոցա զԲարաբբայն։

Պատասխանի ետ Պիղատոս եւ ասէ ցնոսա. Կամի՞ք զի արձակեցից ձեզ զարքայն Հրէից։

Քանզի գիտէր թէ առ նախանձու մատնեցին զնա քահանայապետքն։

Որք եւ զամբոխն հաւանեցուցին, զի արձակեսցէ նոցա զԲարաբբայն։

Դարձեալ պատասխանի ետ Պիղատոս եւ ասէ ցնոսա. Իսկ զի՞նչ կամիք թէ արարից զարքայն Հրէից։

Եւ նոքա դարձեալ աղաղակէին յուզեալք ի քահանայապետիցն. Ի խաչ հան զդա։

Ասէ ցնոսա Պիղատոս. Զի՞նչ ինչ չար արարեալ իցէ դորա։ Եւ նոքա առաւել եւս աղաղակէին եւ ասէին. Ի խաչ հան զդա։

Իսկ Պիղատոս իբրեւ զմիտս կամեցաւ հաճել զամբոխին, արձակեաց նոցա զԲարաբբայն, եւ զՅիսուս գան հարեալ ետ ի ձեռս զի ի խաչ ելանիցէ։

Եւ զինուորքն տարան զնա ի ներքս ի գաւիթն ուր հրապարակն էր. եւ կոչեն միանգամայն զամենայն զգունդն։

եւ զգեցուցանեն նմա քղամիդ կարմիր եւ ծիրանիս, եւ եդին ի գլուխ նորա պսակ արարեալ ի փշոց։

Եւ սկսան ողջոյն տալ նմա եւ ասել. Ողջ եր, արքայդ Հրէից։

Եւ ծեծէին զգլուխն եղեգամբ, եւ թքանէին ընդ երեսս, եւ ի ծունր իջեալ երկիր պագանէին նմա։

Եւ իբրեւ կատակեցին զնա, մերկացուցին զքղամիդն եւ զծիրանիս եւ զգեցուցին նմա զիւր հանդերձն, եւ ածին արտաքս զի ի խաչ հանցեն զնա։

Եւ ունէին պահակ զՍիմովն Կիւրենացի, որ ընդ այն անցանէր՝ եկեալ յագարակէ, զհայրն Աղեքսանդրի եւ Ռուփայ, զի բարձցէ զխաչափայտն նորա։

Եւ ածեն զնա ի Գողգոթա, տեղի մի որ թարգմանի Տեղի կառափելոյ։

Եւ տային նմա գինի զմռսեալ, եւ նա ոչ առ։

Եւ հանեն զնա ի խաչ, եւ բաժանեցին զհանդերձս նորա, արկեալ վիճակս ի վերայ թէ ո զինչ առնուցու։

Էր ժամ երրորդ եւ հանին զնա ի խաչ։

Եւ էր գիր վնասու նորա գրեալ թէ՝ Թագաւոր է Հրէից։

Եւ ընդ նմա հանին ի խաչ երկուս աւազակս, մի ընդ աջմէ եւ մի ընդ ահեկէ նորա։

Եւ լցաւ գիրն որ ասէ թէ՝ Ընդ անօրէնս համարեցաւ։

Եւ որք անցանէինն՝ հայհոյէին զնա շարժեալ զգլուխս իւրեանց եւ ասէին. Վա՜հ, որ քակէիր զտաճարն եւ զերիս աւուրս շինէին։

ապրեցո զանձն քո եւ էջ ի խաչէդ։

Նոյնպէս եւ քահանայապետիցն այպն արարեալ ընդ միմեանս հանդերձ դպրօքն՝ ասէին. Զայլս ապրեցոյց, զանձն ոչ կարէ ապրեցուցանել։

Քրիստոսդ, արքայդ Իսրայելի, իջցէ այժմ ի խաչէ այտի, զի տեսցուք եւ հաւատասցուք դմա։ Եւ որ ընդ նմա ի խաչն ելեալ էին՝ նախատէին զնա։

Եւ իբրեւ վեց ժամ եղեւ, խաւար կալաւ զամենայն երկիր մինչեւ ցինն ժամ։

Եւ յիններորդ ժամուն աղաղակեաց Յիսուս ի ձայն մեծ եւ ասէ. Էլի, Էլի, լա՞մա սաբաքթանի. որ թարգմանի. Աստուած իմ, Աստուած իմ, ընդէ՞ր թողեր զիս։

Եւ ոմանք ի նոցանէ որ շուրջն կային զնովաւ՝ իբրեւ լուան, ասէին թէ զԵղիա կարդայ։

Եւ ընթացեալ մի ոմն՝ ելից սպունգ մի քացախով, եւ հարեալ յեղեգան՝ տայր ըմպել նմա, եւ ասէ. Թոյլ տուր տեսցուք, գա՞յ Եղիա իջուցանել զդա։

Եւ Յիսուս արձակեաց ձայն մեծ եւ եհան զոգի։

Եւ վարագոյր տաճարին պատառեցաւ յերկուս ի վերուստ մինչեւ ի խոնարհ։

Եւ տեսեալ հարիւրապետին որ կայր անդ թէ աղաղակեաց եւ եհան զոգի, ասէ. Արդարեւ այրս այս Որդի Աստուծոյ էր։

Էին եւ կանայք որ հայէին ի հեռաստանէ, յորս էր Մարիամ Մագդաղենացի եւ Մարիամ Յակովբու փոքրկան եւ Յովսեայ մայրն եւ Սողովմէ։

որք յորժամ էրն ի Գալիլեա, զհետ շրջէին նորա եւ պաշտէին զնա. եւ այլ բազում կանայք որ ընդ նմա իսկ ելեալ էին յԵրուսաղէմ։

Եւ իբրեւ երեկոյ եղեւ, քանզի ուրբաթ էր որ ի շաբաթն մտանէր։

եկեալ Յովսէփ որ յԱրիմաթեայն էր, այր պարկեշտ նախարար, որ եւ ինքն իսկ ակն ունէր արքայութեանն Աստուծոյ, համարձակեցաւ եմուտ առ Պիղատոս, եւ խնդրեաց զմարմինն Յիսուսի։

Եւ Պիղատոս զարմացաւ թէ այնչափ վաղ մեռաւ. եւ կոչեցեալ առ ինքն զհարիւրապետն՝ եհարց զնա եւ ասէ թէ՝ Արդարեւ այնչափ վա՞ղ մեռաւ։

Եւ իբրեւ ստուգեաց ի հարիւրապետէ անտի, շնորհեաց զմարմինն Յովսեփայ։

Եւ Յովսէփ գնեաց կտաւ, եւ իջուցեալ զնա՝ պատեաց կտաւովն եւ եդ ի գերեզմանի զոր էր փորեալ ի վիմէ. եւ թաւալեցոյց վէմ մի ի դուռն գերեզմանին։

Իսկ Մարիամ Մագդաղենացի եւ Մարիամ Յակովբայ եւ Յովսեայ տեսին զտեղին ուր եդաւ։

Գլուխ ԺԶ

Եւ իբրեւ անց շաբաթն, Մարիամ Մագդաղենացի եւ Մարիամ Յակովբայ եւ Սողովմէ չոգան պատրաստեցին խունկս, զի եկեսցեն օծցեն զնա։

Եւ ընդ առաւօտս միաշաբաթուն գան ի գերեզմանն ընդ արեւագալն։

Եւ ասէին ցմիմեանս. Ո՞վ թաւալեցուսցէ մեզ զվէմն ի դրաց գերեզմանին։

եւ հայեցեալ տեսին զի թաւալեցուցեալ էր զվէմն ի գերեզմանէն.) քանզի էր մեծ յոյժ։

Եւ մտեալ ի ներքս ի գերեզմանն՝ տեսին երիտասարդ մի զի նստէր ընդ աջմէ կողմանէ՝ զգեցեալ պատմուճան սպիտակ, եւ զարհուրեցան։

Եւ նա ասէ ցնոսա. Մի՛ երկնչիք. զՅիսուս խնդրէք զՆազովրեցի զխաչելեալն, յարեաւ, չէ աստ. ահաւադիկ տեղին ուր եդին զնա։

Այլ երթայք, ասացէք ցաշակերտս նորա եւ ցՊետրոս, եթէ ահա յառաջագոյն երթայ քան զձեզ ի Գալիլեա, անդ տեսանիցէք զնա, որպէս ասացն ձեզ։

Եւ իբրեւ լուան, ելին եւ փախեան ի գերեզմանէն, քանզի զահի հարեալ էին. եւ ոչ ումեք ինչ ասացին, զի երկնչէին։

Յարուցեալ Յիսուս առաւօտուն առաջին միաշաբաթուն երեւեցաւ Մարիամու Մագդաղենացւոյ, յորմէ հանեալ էր զեւթն դեւն։

Եւ նա երթեալ պատմեաց այնոցիկ որ ընդ նմայն էին, մինչդեռ սգային եւ լային։

Նոքա իբրեւ լուան թէ կենդանի է եւ երեւեցաւ նմա, ոչ հաւատացին։

Յետոյ երեւեցաւ այլով կերպարանաւ որք երթային յանդաստան։

Նոքա չոգան պատմեցին այլոց, եւ ոչ նոքա հաւատացին։

Յետոյ մինչդեռ բազմեալ էին մետասանքն, երեւեցաւ նոցա եւ թշնամանեաց զանհաւատութիւն նոցա եւ զխստասրտութիւն. զի որ երեւեցաւ նոցա յարուցեալ ի մեռելոց, եւ նոքա ոչ հաւատացին։

Եւ ասէ ցնոսա. Երթայք յաշխարհ ամենայն, եւ քարոզեցէք զաւետարանն ամենայն արարածոց։

Որ հաւատայ եւ մկրտիցի՝ կեցցէ, եւ որ ոչն հաւատայ՝ դատապարտեսցի։

Նշանք այնոցիկ որ հաւատանն՝ երթիցեն զհետ, այսոցիկ. յանուն իմ դեւս հանցեն, լեզուս խօսեսցին։

ի ձեռս իւրեանց օձս բարձցեն, եւ եթէ մահացու ինչ դեղ արբցեն, նոցա ինչ ոչ վնասեսցէ. ի վերայ հիւանդաց ձեռս դիցեն, եւ բժշկեսցեն։

Եւ ինքն Տէր Յիսուս յետ խօսելոյն ընդ նոսա համբարձաւ յերկինս, եւ նստաւ ընդ աջմէ Հօր։

Եւ նոքա ելեալ քարոզէին ընդ ամենայն երկիր Տեառն գործակցութեամբ, եւ զբանն հաստատէին ամենայն նշանօք որ երթայր զհետ նոցա։