Աւետարան ըստ Ղուկասու

Գլուխ Ա

Քանզի բազումք յօժարեցին վերստին կարգել զպատմութիւն վասն իրացն հաստատելոց ի մեզ։

որպէս աւանդեցին մեզ որ ի սկզբանէ ականատեսք եւ սպասաւորք եղեն բանին։

կամ եղեւ եւ ինձ, որ ի սկզբանէ զհետ երթեալ էի ամենայնի ճշմարտութեամբ, կարգաւ գրել քեզ, քաջդ Թէոփիլէ։

զի ծանիցես զբանիցն որոց աշակերտեցար՝ զճշմարտութիւն։

Եւ եղեւ յաւուրս Հերովդի արքայի Հրէաստանի, քահանայ ոմն անուն Զաքարիա ի դասակարգէ Աբիայ, եւ կին նորա ի դստերաց Ահարովնի, եւ անուն նորա Եղիսաբեթ։

Եւ էին արդարք երկոքին առաջի Աստուծոյ, գնային յամենայն պատուիրանս եւ յիրաւունս Տեառն անարատք։

Եւ ոչ գոյր նոցա որդեակ, քանզի Եղիսաբեթ ամուլ էր, եւ երկոքեան անցեալ էին զաւուրբք իւրեանց։

Եւ եղեւ ի քահանայանալն նորա ըստ կարգի աւուրցն հասանելոյ առաջի Աստուծոյ։

ըստ օրինի քահանայութեանն եհաս նմա խունկ արկանել՝ մտեալ ի տաճարն Տեառն։

Եւ ամենայն բազմութիւն ժողովրդեանն կային յաղօթս արտաքոյ ի ժամու խնկոցն։

Եւ երեւեցաւ նմա հրեշտակ Տեառն, զի կայր ընդ աջմէ սեղանոյ խնկոցն։

Եւ խռովեցաւ Զաքարիա, իբրեւ ետես, եւ անկաւ ահ ի վերայ նորա։

Ասէ ցնա հրեշտակն Տեառն. Մի՛ երկնչիր, Զաքարիա, զի լսելի եղեն աղօթք քո, եւ կին քո Եղիսաբեթ ծնցի քեզ որդի, եւ կոչեսցես զանուն նորա Յովհաննէս։

Եւ եղիցի քեզ ուրախութիւն եւ ցնծութիւն, եւ բազումք ի ծննդեան նորա խնդասցեն։

զի եղիցի մեծ առաջի Տեառն, եւ գինի եւ օղի մի՛ արբցէ, եւ Հոգւով Սրբով լցցի անդստին յորովայնէ մօր իւրոյ։

եւ զբազումս յորդւոցն Իսրայելի դարձուսցէ ի Տէր Աստուած իւրեանց։

Եւ ինքն եկեսցէ առաջի նորա հոգւով զօրութեամբ Եղիայի, դարձուցանել զսիրտս հարց յորդիս, եւ զանհաւանս յիմաստութիւն արդարոց, պատրաստել Տեառն ժողովուրդ կազմեալ։

Եւ ասէ Զաքարիա ցհրեշտակն. Եւ ի՞ւ գիտացից զայդ. զի ես ծեր եմ, եւ կին իմ անցեալ զաւուրբք իւրովք։

Պատասխանի ետ հրեշտակն եւ ասէ ցնա. Ես եմ Գաբրիէլ որ կամ առաջի Աստուծոյ, եւ առաքեցայ խօսել ընդ քեզ եւ աւետարանել քեզ զայդ։

Եւ ահա եղիցես համր, եւ մի՛ կարասցես խօսել մինչեւ ցօրն յորում այդ լինիցի. փոխանակ զի ոչ հաւատացեր բանից իմոց, որք լցցին ի ժամանակի իւրեանց։

Եւ ժողովուրդն ակն ունէր Զաքարիայ, եւ զարմանային ընդ յամելն նորա ի տաճարին։

Եւ իբրեւ ել, ոչ կարէր խօսել ընդ նոսա. եւ իմացան եթէ տեսիլ ետես ի տաճարին. եւ նա նշանացի խօսէր ընդ նոսա եւ կայր պապանձեալ։

Եւ եղեւ իբրեւ լցան աւուրք պաշտաման նորա, գնաց ի տուն իւր։

Եւ յետ աւուրցն այնոցիկ յղացաւ Եղիսաբեթ, կին նորա, եւ թաքուցանէր զանձն ամիսս հինգ, եւ ասէր։

Զի՜նչ գործ գործեաց ընդ իս Տէր յաւուրս յորս հայեցաւ յիս բառնալ զնախատինս իմ ի մարդկանէ։

Եւ յամսեանն վեցերորդի առաքեցաւ Գաբրիէլ հրեշտակ յԱստուծոյ ի քաղաք մի Գալիլեացւոց, որում անուն էր Նազարէթ։

առ կոյս խօսեցեալ առն, որում անուն էր Յովսէփ, ի տանէ Դաւթի. եւ անուն կուսին Մարիամ։

Եւ եկեալ առ նա ասէ. Ուրախ լեր, բերկրեալդ, Տէր ընդ քեզ։

Եւ նա ընդ բանսն խռովեցաւ, եւ խորհէր ընդ միտս թէ որպիսի՛ ինչ իցէ ողջոյնս այս։

Եւ ասէ ցնա հրեշտակն. Մի՛ երկնչիր, Մարիամ, զի գտեր շնորհս յԱստուծոյ։

Եւ ահա յղասջիր եւ ծնցես որդի, եւ կոչեսցես զանուն նորա Յիսուս։

Նա եղիցի մեծ, եւ Որդի Բարձրելոյ կոչեսցի, եւ տացէ նմա Տէր Աստուած զաթոռն Դաւթի հօրն նորա. եւ թագաւորեսցէ ի վերայ տանն Յակովբայ ի յաւիտեանս։

եւ թագաւորութեան նորա վախճան մի՛ լիցի։

Եւ ասէ Մարիամ ցհրեշտակն. Զիա՞րդ լինիցի ինձ այդ, քանզի զայր ոչ գիտեմ։

Պատասխանի ետ հրեշտակն եւ ասէ ցնա. Հոգի Սուրբ եկեսցէ ի քեզ, եւ զօրութիւն Բարձրելոյն հովանի լիցի ի վերայ քո. քանզի եւ որ ծնանելոցն է ի քէն՝ սուրբ է, եւ Որդի Աստուծոյ կոչեսցի։

Եւ ահա Եղիսաբեթ ազգական քո, եւ նա յղի է ի ծերութեան իւրում. եւ այս վեցերորդ ամիս է նորա որ ամուլն կոչեցեալ էր։

զի ոչ տկարասցի առ յԱստուծոյ ամենայն բան։

Եւ ասէ Մարիամ. Ահաւասիկ կամ աղախին Տեառն, եղիցի ինձ ըստ բանի քում։ Եւ գնաց ի նմանէ հրեշտակն։

Յարուցեալ Մարիամ յաւուրսն յայնոսիկ՝ գնաց ի լեռնակողմն փութապէս ի քաղաքն Յուդայ։

եւ եմուտ ի տուն Զաքարիայ եւ ետ ողջոյն Եղիսաբեթի։

Եւ եղեւ իբրեւ լուաւ զողջոյնն Մարիամու Եղիսաբեթ, խաղաց մանուկն յորովայնի նորա. եւ լցաւ Եղիսաբեթ Հոգւով Սրբով։

եւ ի ձայն բարձր աղաղակեաց եւ ասէ. Օրհնեալ ես դու ի կանայս, եւ օրհնեալ է պտուղ որովայնի քո։

Եւ ուստի՞ է ինձ այս, զի եկեսցէ մայր Տեառն իմոյ առ իս։

Զի ահաւասիկ իբրեւ եղեւ ձայն ողջունի քո յականջս իմ, խաղաց ցնծալով մանուկս յորովայնի իմում։

Եւ երանի որ հաւատայցէ եթէ եղիցի կատարումն ասացելոցս նմա ի Տեառնէ։

Եւ ասէ Մարիամ. Մեծացուսցէ անձն իմ զՏէր։

եւ ցնծացաւ հոգի իմ յԱստուած Փրկիչ իմ։

Զի հայեցաւ ի խոնարհութիւն աղախնոյ իւրոյ. զի ահա յայսմ հետէ երանեսցեն ինձ ամենայն ազգք։

Զի արար ինձ մեծամեծս Հզօրն, եւ սուրբ է անուն նորա։

Եւ ողորմութիւն նորա ազգաց յազգս երկիւղածաց իւրոց։

Արար զօրութիւն բազկաւ իւրով, ցրուեաց զամբարտաւանս մտօք սրտից իւրեանց։

Քակեաց զհզօրս յաթոռոց, եւ բարձրացոյց զխոնարհս։

Զքաղցեալս լցոյց բարութեամբ, եւ զմեծատունս արձակեաց ունայնս։

Պաշտպանեաց Իսրայելի ծառայի իւրում՝ յիշել զողորմութիւնս։

Որպէս խօսեցաւ առ հարս մեր՝ Աբրահամու եւ զաւակի նորա յաւիտեան։

Եկաց Մարիամ առ նմա իբրեւ ամիսս երիս, եւ դարձաւ ի տուն իւր։

Եւ Եղիսաբեթի լցան ժամանակք ծնանելոյ, եւ ծնաւ որդի։

Եւ լուան որ շուրջ զնովաւ էին եւ ազգատոհմ նորա, զի մեծ արար Տէր զողորմութիւն իւր ընդ նմա. եւ խնդային ընդ նմա։

Եւ եղեւ յաւուրն ութերորդի եկին թլփատել զմանուկն, եւ կոչէին զնա յանուն հօր իւրոյ Զաքարիա։

Պատասխանի ետ մայր նորա եւ ասէ. Ոչ, այլ կոչեսցի Յովհաննէս։

Եւ ասեն ցնա. Քանզի ոչ ոք է յազգի քում, որոյ կոչի անուն Յովհաննէս։

Ակնարկէին հօրն նորա թէ զի՛նչ կամիցի կոչել զնա։

Եւ խնդրեաց տախտակ, գրեաց եւ ասէ. Յովհաննէս է անուն դորա։ Եւ զարմացան ամենեքին։

Եւ բացաւ բերան նորա վաղվաղակի եւ լեզու նորա, եւ խօսէր եւ օրհնէր զԱստուած։

Եւ եղեւ ահ ի վերայ ամենեցուն որ լսէին զայս եւ որ շուրջ բնակեալն էին զնոքօք. եւ ընդ ամենայն լեռնակողմնն Հրէաստանի պատմէին ամենայն բանքս այսոքիկ։

Եւ եդին ամենեքեան որ լսէին՝ ի սիրտս իւրեանց, եւ ասէին. Զի՞նչ լինիցի մանուկս այս։ Եւ ձեռն Տեառն էր ընդ նմա։

Եւ Զաքարիա հայր նորա լցաւ Հոգւով Սրբով, մարգարէացաւ եւ ասէ։

Օրհնեալ Տէր Աստուած Իսրայելի, զի յայց ել մեզ, եւ արար փրկութիւն ժողովրդեան իւրում։

Եւ յարոյց եղջեւր փրկութեան մեզ ի տանէ Դաւթի ծառայի իւրոյ։

Որպէս խօսեցաւ բերանով սրբոց որ յաւիտենից մարգարէքն նորա էին։

փրկութիւն ի թշնամեաց մերոց, եւ ի ձեռաց ամենայն ատելեաց մերոց։

առնել ողորմութիւն ընդ հարս մեր, եւ յիշել զուխտն իւր սուրբ։

Զերդումնն զոր երդուաւ Աբրահամու հօր մերում՝ տալ մեզ։

առանց երկիւղի, ի ձեռաց թշնամեաց մերոց փրկեալս։

պաշտել զնա սրբութեամբ եւ արդարութեամբ առաջի նորա զամենայն աւուրս կենաց մերոց։

Եւ դու, մանուկ, մարգարէ Բարձրելոյ կոչեսջիր. զի երթիցես առաջի երեսաց Տեառն պատրաստել զճանապարհս նորա։

տալ գիտութիւն փրկութեան ժողովրդեան նորա ի թողութիւն մեղաց նոցա։

Վասն գթութեանց ողորմութեան Աստուծոյ մերոյ, որովք այց արասցէ մեզ Արեգակն ի բարձանց։

երեւել որոց ի խաւարի եւ ի ստուերս մահու նստէին, ուղղել զոտս մեր ի ճանապարհս խաղաղութեան։

Եւ մանուկն աճէր եւ զօրանայր հոգւով, եւ էր յանապատս մինչեւ յօր երեւելոյ նորա Իսրայելի։

Գլուխ Բ

Եւ եղեւ ընդ աւուրսն ընդ այնոսիկ ել հրաման յԱւգոստոս կայսերէ աշխարհագիր առնել ընդ ամենայն տիեզերս։

Այս առաջին աշխարհագիր եղեւ ի դատաւորութեան Ասորւոց Կիւրենեայ։

Եւ երթային ամենեքեան մտանել յաշխարհագիր յիւրաքանչիւր քաղաքի։

Ել եւ Յովսէփ ի Գալիլէէ ի քաղաքէ Նազարեթէ ի Հրէաստան, ի քաղաք Դաւթի որ կոչի Բեթղեհեմ, վասն լինելոյ նորա ի տանէ եւ յազգէ Դաւթի։

մտանել յաշխարհագիր Մարեմաւ հանդերձ զոր խօսեալն էր նմա, եւ էր յղի։

Եւ եղեւ ի հասանելն նոցա անդր, լցան աւուրք ծնանելոյ նորա։

Եւ ծնաւ զորդին իւր զանդրանիկ, եւ պատեաց ի խանձարուրս, եւ եդ զնա ի մսուր. զի ոչ գոյր նոցա տեղի յիջեւանին։

Եւ հովիւք էին ի տեղւոջն յայնմիկ բացօթեագք, որ պահէին զպահպանութիւնս գիշերոյ հօտից իւրեանց։

Եւ հրեշտակ Տեառն երեւեցաւ նոցա, եւ փառք Տեառն ծագեցին առ նոսա, եւ երկեան երկեւղ մեծ։

Եւ ասէ ցնոսա հրեշտակն. Մի՛ երկնչիք, զի ահաւասիկ աւետարանեմ ձեզ ուրախութիւն մեծ, որ եղիցի ամենայն ժողովրդեանն։

Զի ծնաւ ձեզ այսօր Փրկիչ, որ է Օծեալ Տէր, ի քաղաքի Դաւթի։

Եւ այս նշանակ ձեզ. գտանիցէք մանուկ պատեալ ի խանձարուրս եւ եդեալ ի մսուր։

Եւ յանկարծակի եղեւ ընդ հրեշտակին ընդ այնմիկ բազմութիւն զօրաց երկնաւորաց, որ օրհնէին զԱստուած եւ ասէին։

Փառք ի բարձունս Աստուծոյ, եւ յերկիր խաղաղութիւն, ի մարդիկ հաճութիւն։

Եւ եղեւ իբրեւ վերացան ի նոցանէ հրեշտակքն յերկինս, ասեն ցմիմեանս հովիւքն. Եկայք երթիցուք մինչեւ ցԲեթղեհեմ, եւ տեսցուք զինչ է բանս այս որ եղեւ, զոր Տէր եցոյց մեզ։

Եւ եկին փութանակի, եւ գտին զՄարիամ եւ զՅովսէփ եւ զմանուկն եդեալ ի մսուր։

Եւ ծանեան վասն բանին որ ասացաւ նոցա զմանկանէն։

եւ ամենեքին որ լսէին՝ զարմանային վասն բանիցն զոր խօսեցան ընդ նոսա հովիւքն։

Եւ Մարիամ զամենայն զբանս զայսոսիկ պահէր եւ խելամուտ լինէր ի սրտի իւրում։

Եւ դարձան հովիւքն, փառաւոր առնէին եւ օրհնէին զԱստուած վասն ամենայնի զոր լուան եւ տեսին, որպէս պատմեցաւ նոցա։

Եւ իբրեւ լցան աւուրք ութ թլփատել զնա, եւ կոչեցաւ անուն նորա Յիսուս որ կոչեցեալ էր ի հրեշտակէն, մինչչեւ յղացեալ էր զնա յորովայնի։

Եւ իբրեւ լցան աւուրք սրբութեան նոցա ըստ օրինացն Մովսիսի, ածին զնա յԵրուսաղէմ յանդիման առնել Տեառն։

որպէս եւ գրեալ է յօրէնս Տեառն, թէ՝ Ամենայն արու որ բանայ զարգանդ՝ սուրբ Տեառն կոչեսցի։

Եւ տալ պատարագս ըստ ասացելոյն յօրէնս Տեառն, զոյգս տատրակաց կամ երկուս ձագս աղաւնեաց։

Եւ ահա էր այր մի յԵրուսաղէմ, որոյ անուն էր Սիմէովն, եւ էր այրն այն արդար եւ երկիւղած, եւ ակն ունէր մխիթարութեանն Իսրայելի. եւ Հոգի Սուրբ էր ի նմա։

Եւ էր նորա հրաման առեալ ի Հոգւոյն Սրբոյ մի՛ տեսանել զմահ, մինչեւ տեսցէ զՕծեալն Տեառն։

Եւ եկն Հոգւովն ի տաճարն. եւ իբրեւ ածին ծնողքն զմանուկն Յիսուս առնել նոցա ըստ սովորութեան օրինացն ի վերայ նորա։

եւ նա առ ընկալաւ զնա ի գիրկս իւր, եւ օրհնեաց զԱստուած եւ ասէ։

Արդ արձակես զծառայս քո, Տէր, ըստ բանի քում ի խաղաղութիւն։

զի տեսին աչք իմ զփրկութիւն քո։

զոր պատրաստեցեր առաջի ամենայն ժողովրդոց։

Լոյս ի յայտնութիւն հեթանոսաց, եւ փառս ժողովրդեան քում Իսրայելի։

Եւ էին հայրն եւ մայր նորա զարմացեալ ի վերայ բանիցն որ խօսէին զնմանէ։

Եւ օրհնեաց զնոսա Սիմէովն, եւ ասէ ցՄարիամ մայրն նորա. Ահա սա կայ ի գլորումն եւ ի կանգնումն բազմաց ի մէջ Իսրայելի եւ ի նշան հակառակութեան։

Եւ ընդ քո իսկ անձն անցցէ սուր, զի յայտնեսցին ի բազում սրտից խորհուրդք։

Եւ անդ էր Աննա մարգարէ դուստր Փանուելի յազգէ Ասերայ. սա ինքն անցեալ էր զաւուրբք բազմօք՝ կեցեալ ընդ առն ամս եւթն ի կուսութենէ իւրմէ։

Եւ էր այրի ամաց իբրեւ ութսուն եւ չորից, որ ոչ մեկնէր ի տաճարէն, այլ պահօք եւ աղօթիւք պաշտէր զցայգ եւ զցերեկ։

Եւ սա ի նմին ժամու յարուցեալ գոհանայր զՏեառնէ, եւ խօսէր զնմանէ ընդ ամենեսին որ ակն ունէին փրկութեանն Երուսաղեմի։

Եւ իբրեւ կատարեցին զամենայն ըստ օրինացն Տեառն, դարձան անդրէն ի Գալիլեա ի քաղաքն իւրեանց Նազարէթ։

Եւ մանուկն աճէր եւ զօրանայր լի իմաստութեամբ, եւ շնորհք Աստուծոյ էին ի վերայ նորա։

Եւ երթային ծնողքն նորա ամի ամի յԵրուսաղէմ ի տօն զատկին։

Եւ իբրեւ եղեն նորա ամք երկոտասան, յելանել նոցա յԵրուսաղէմ ըստ սովորութեան տօնին։

եւ կատարել զաւուրսն եւ դառնալ անդրէն, մնաց Յիսուս մանուկն յԵրուսաղէմ. եւ ոչ գիտացին ծնողքն նորա։

Կարծէին զնմանէ թէ ընդ ուղեկիցսն իցէ. եկին իբրեւ աւուր միոյ ճանապարհ եւ խնդրէին զնա ընդ դրացիսն եւ ընդ ծանօթս։

Եւ իբրեւ ոչ գտին, դարձան անդրէն յԵրուսաղէմ խնդրել զնա։

Եւ եղեւ յետ երից աւուրց գտին զնա ի տաճարին, զի նստէր ընդ վարդապետսն, լսէր ի նոցանէ եւ հարցանէր զնոսա։

Զարմանային ամենեքեան որ լսէին ի նմանէ՝ ընդ իմաստութիւնն եւ ընդ պատասխանիս նորա։

Եւ իբրեւ տեսին զնա, սքանչացան. եւ ասէ ցնա մայրն իւր. Որդեակ, զի՞նչ գործ գործեցեր դու ընդ մեզ. ահաւասիկ հայր քո եւ ես տառապէաք, խնդրէաք զքեզ։

Եւ ասէ ցնոսա. Զի՞ խնդրէիք զիս, ո՞չ գիտէիք եթէ ի տան Հօր իմոյ պարտ է ինձ լինել։

Եւ նոքա ոչ իմացան զբանն զոր խօսեցաւ ընդ նոսա։

Եւ էջ ընդ նոսա եւ գնաց ի Նազարէթ, եւ էր նոցա հնազանդ. եւ մայր նորա պահէր զամենայն զբանսն ի սրտի իւրում։

Եւ Յիսուս զարգանայր իմաստութեամբ եւ հասակաւ եւ շնորհօք յԱստուծոյ եւ ի մարդկանէ։

Գլուխ Գ

Ի հնգետասաներորդի ամի տէրութեանն Տիբերեայ կայսեր, ի դատաւորութեան Հրէաստանի Պիղատոսի Պոնտացւոյ, եւ ի չորրորդպետութեան Գալիլեացւոց Հերովդի, եւ ի Փիլիպպոսի եղբօր նորա չորրորդպետութեան Իտուրացւոց եւ Տրաքոնացւոց աշխարհին, եւ ի չորրորդպետութեան Լիւսանեայ Աբիլենացւոյ։

եւ ի քահանայապետութեան Աննայի եւ Կայիափայ, եղեւ բան Աստուծոյ ի վերայ Յովհաննու որդւոյ Զաքարիայ յանապատի անդ։

Եւ եկն յամենայն կողմն Յորդանանու քարոզել մկրտութիւն ապաշխարութեան ի թողութիւն մեղաց։

Որպէս եւ գրեալ է ի գիրս պատգամաց Եսայեայ մարգարէի. Ձայն բարբառոյ յանապատի. Պատրաստ արարէք զճանապարհ Տեառն, եւ ուղիղ արարէք զշաւիղս նորա։

Ամենայն ձորք լցցին, եւ ամենայն լերինք եւ բլուրք խոնարհեսցին, եւ եղիցին դժուարինքն ի դիւրինս, եւ առապարքն ի հարթ ճանապարհս։

եւ տեսցէ ամենայն մարմին զփրկութիւն Աստուծոյ։

Եւ ասէր ցժողովուրդսն ելեալս մկրտել ի նմանէ. Ծնունդք իժից, ո՞ ցոյց ձեզ փախչել ի բարկութենէն որ գալոց է։

Արարէք այսուհետեւ պտուղս արժանիս ապաշխարութեան. եւ մի՛ սկսանիցիք ասել եթէ՝ Ունիմք հայր զԱբրահամ. զայս ասեմ ձեզ, եթէ կարող է Աստուած ի քարանցս յայսցանէ յարուցանել որդիս Աբրահամու։

Բայց ահաւասիկ տապար առ արմին ծառոց կայ. ամենայն ծառ որ ոչ առնէ զպտուղ բարւոք՝ հատանի եւ ի հուր արկանի։

Հարցանէին զնա ժողովուրդքն եւ ասէին. Իսկ արդ զի՞նչ գործեսցուք։

Պատասխանի ետ եւ ասէ ցնոսա. Ոյր իցեն երկու հանդերձք՝ տացէ զմին այնմ ոյր ոչն գուցէ. եւ ոյր կայցէ կերակուր՝ նոյնպէս արասցէ։

Եկին եւ մաքսաւորք մկրտել, եւ ասեն ցնա. Վարդապետ, զի՞նչ գործեսցուք։

Եւ նա ասէ ցնոսա. Մի՛ ինչ աւելի քան զհրամայեալն ձեզ առնիցէք։

Հարցանէին զնա եւ զինուորքն եւ ասէին. Եւ մեք զի՞նչ գործեսցուք։ Ասէ ցնոսա. Մի՛ զոք խուիցէք եւ մի՛ զոք զրպարտիցէք, շատ լիցին ձեզ թոշակքն ձեր։

Մինչ ակն ունէր ժողովուրդն եւ խորհէին ամենեքեան ի սիրտս իւրեանց վասն Յովհաննու. Միթէ սա՞ իցէ Քրիստոսն։

Պատասխանի ետ ամենեցուն եւ ասէ. Ես մկրտեմ զձեզ ջրով, բայց գայ զօրագոյն քան զիս, զորոյ չեմ բաւական բառնալ զկօշիկս, նա մկրտեսցէ զձեզ Հոգւով Սրբով եւ հրով։

որոյ հեծանոցն ի ձեռին իւրում սրբել զկալ իւր, եւ ժողովել զցորեանն ի շտեմարանս իւր, եւ զյարդն այրեսցէ անշէջ հրով։

Բազում եւ այլ ինչ մխիթարութեամբ աւետարանէր ժողովրդեանն։

Բայց Հերովդէս չորրորդապետ յանդիմանեալ ի նմանէ վասն Հերովդիայ, կնոջ եղբօր իւրոյ, եւ վասն ամենայն չարեացն զոր գործեաց Հերովդէս։

յաւել եւ զայն եւս ի վերայ ամենայնի, եւ եդ ի բանտի զՅովհաննէս։

Եւ եղեւ ի մկրտել ամենայն ժողովրդեանն եւ ընդ Յիսուսի մկրտելն եւ կալ յաղօթս, բանալ երկնից։

եւ իջանել Հոգւոյն Սրբոյ մարմնաւոր տեսլեամբ իբրեւ զաղաւնի ի վերայ նորա. եւ գալ ձայն յերկնից որ ասէր. Դու ես Որդի իմ սիրելի, ընդ քեզ հաճեցայ։

Եւ ինքն Յիսուս էր ամաց իբրեւ երեսնից սկսեալ, որոց որպէս եւ կարծէր, որդի Յովսեփայ, որ Յակովբայն, որ Հեղեայն, որ Մատաթեայն։

որ Ղեւեայն, որ Մեղքեայն, որ Յաննեայն, որ Յովսեփայն։

որ Մատթեայն, որ Ամովսայն, որ Նաւումայն, որ Եսղեայն, որ Նանգեայն։

Որ Մահաթայն, որ Մատաթեայն, որ Սեմեայն, որ Յովսեքեայն, որ Յովդայն։

որ Յովնանայն, որ Րեսայն, որ Զօրաբաբելին, որ Սաղաթիելին, որ Ներայն։

որ Մեղքեայն, որ Ադդեայն, որ Կովսամայն, որ Ելմովդադայն, որ Երայն։

որ Յեսուայն, որ Եղիազարայն, որ Յովրամայն, որ Մատթայն, որ Ղեւեայն։

որ Սիմէովնին, որ Յուդային, որ Յովսեփայն, որ Յովնամայն, որ Եղիակիմայն։

որ Մեղթեայն, որ Մեննայն, որ Մատտաթայն, որ Նաթանայն, որ Դաւթին։

որ Յեսսեայն, որ Ովբեդայն, որ Բոոսայն, որ Սաղմովնայն, որ Նաասովնին։

որ Ամինադաբայն, որ Արամայն, որ Ադմեայն, որ Առնեայն, որ Եսրովմայն, որ Փարեսին, որ Յուդային։

որ Յակովբայն, որ Իսահակայն, որ Աբրահամուն, որ Թարային, որ Նաքովրայն։

որ Սերուգայն, որ Ռագաւայն, որ Փաղեկայն, որ Եբերայն, որ Սաղային։

որ Կայնանայն, որ Արփաքսադայն, որ Սեմայն, որ Նոյին, որ Ղամեքայն։

որ Մաթուսաղային, որ Ենովքայն, որ Յարեդին, որ Մաղաղիելին, որ Կայնանայն։

որ Ենովսայն, որ Սեթայն, որ Ադամայն, որ Աստուծոյն։

Գլուխ Դ

Եւ Յիսուս լի Հոգւով Սրբով դարձաւ ի Յորդանանէ, եւ վարէր Հոգւովն յանապատ։

աւուրս քառասուն փորձեալ ի Սատանայէ. եւ ոչ եկեր եւ ոչ արբ յաւուրսն յայնոսիկ. եւ ի կատարելն նոցա քաղցեաւ։

Եւ ասէ ցնա Սատանայ. Եթէ Որդի ես Աստուծոյ, ասա քարիդ այդմիկ զի հաց լիցի։

Պատասխանի ետ նմա Յիսուս եւ ասէ. Գրեալ է եթէ՝ Ոչ հացիւ միայն կեցցէ մարդ, այլ ամենայն բանիւ Աստուծոյ։

Եւ հանեալ զնա ի լեառն մի բարձր՝ եցոյց նմա զամենայն թագաւորութիւնս աշխարհի ի վայրկեան ժամանակի։

Եւ ասէ ցնա Սատանայ. Քեզ տաց զայս ամենայն իշխանութիւն եւ զփառս սոցա, զի ինձ տուեալ է, եւ ում կամիմ՝ տամ զսա։

Արդ դու եթէ անկեալ երկիր պագանիցես առաջի իմ, քեզ եղիցի ամենայն։

Պատասխանի ետ նմա Յիսուս եւ ասէ. Գրեալ է. Երկիր պագցես Տեառն Աստուծոյ քում, եւ զնա միայն պաշտեսցես։

Եւ ած զնա յԵրուսաղէմ, եւ կացոյց ի վերայ աշտարակի տաճարին, եւ ասէ ցնա. Եթէ Որդի ես Աստուծոյ, արկ զքեզ աստի ի վայր։

զի գրեալ է եթէ՝ Հրեշտակաց իւրոց պատուիրեալ է վասն քո պահել զքեզ։

զի ի վերայ ձեռաց բարձցեն զքեզ, մի՛ երբեք հարցես զքարի զոտն քո։

Պատասխանի ետ նմա Յիսուս եւ ասէ. Ասացեալ է թէ՝ Ոչ փորձեսցես զՏէր Աստուած քո։

Եւ կատարեալ զամենայն փորձութիւնս Սատանայի՝ ի բաց եկաց ի նմանէ առ ժամանակ մի։

Եւ դարձաւ Յիսուս զօրութեամբ Հոգւոյն ի Գալիլեա. եւ ել համբաւ զնմանէ ընդ ամենայն կողմանս գաւառին։

Եւ նա ուսուցանէր ի ժողովուրդս նոցա փառաւորեալ յամենեցունց։

Եւ եկն ի Նազարէթ ուր սնեալն էր. եւ եմուտ ըստ սովորութեան իւրում յաւուր շաբաթու ի ժողովուրդն։

Եւ ետուն նմա գիրս զԵսայեայ մարգարէի. եւ յարեաւ ընթեռնուլ, եւ իբրեւ եբաց զգիրսն, եգիտ զայն տեղի յորում գրեալն էր։

Հոգի Տեառն ի վերայ իմ, վասն որոյ եւ օծ իսկ զիս, աւետարանել աղքատաց առաքեաց զիս, բժշկել զբեկեալս սրտիւ։

քարոզել գերեաց զթողութիւն եւ կուրաց տեսանել, արձակել զվիրաւորս ի թողութիւն, քարոզել զտարեկան Տեառն ընդունելի։

Եւ խփեալ զգիրսն՝ ետ ցպաշտօնեայն, եւ նստաւ. եւ ամենեցուն որ ի ժողովրդեանն էին աչք ի նա հայէին։

Եւ սկսաւ ասել ցնոսա. Այսօր լցան գիրքս այս յականջս ձեր։

Եւ ամենեքին վկայէին նմա, եւ զարմանային ընդ բանս շնորհացն որ ելանէին ի բերանոյ նորա, եւ ասէին. Ո՞չ սա է որդին Յովսեփայ։

Եւ ասէ ցնոսա. Ապաքէն ասիցէք առ իս զառակս զայս. Բժիշկ, բժշկեա զանձն քո. որչափ լուաք զոր արարեր ի Կափառնայում՝ արա եւ աստ ի քում գաւառի։

Եւ ասէ. Ամէն ասեմ ձեզ թէ՝ չէ մարգարէ ընդունելի ի քաղաքի իւրում։

Արդարեւ ասեմ ձեզ. զի բազում այրիք էին յաւուրս Եղիայի ի մէջ Իսրայելի, յորժամ փակեցանն երկինք զերիս ամս եւ զվեց ամիս, եւ եղեւ սով մեծ ընդ ամենայն երկիր։

Եւ ոչ առ մի ի նոցանէ առաքեցաւ Եղիա, բայց միայն ի Սարեփթա Սիդովնացւոց առ կին մի այրի։

Եւ բազում բորոտք էին յԻսրայելի առ Եղիսէիւ մարգարէիւ. եւ ոչ ոք ի նոցանէ սրբեցաւ, բայց միայն Նէեման Ասորի։

Եւ լցան ամենեքին բարկութեամբ ի ժողովրդեանն, իբրեւ լսէին զայս։

եւ յարուցեալ հանին զնա արտաքոյ քաղաքին, եւ ածին զնա մինչեւ յարտեւան լերինն յորոյ վերայ քաղաքն նոցա շինեալ էր՝ գահավէժ առնել զնա։

Եւ նա անցեալ ընդ մէջ նոցա՝ գնայր։

Եւ էջ ի Կափառնայում ի քաղաքն Գալիլեացւոց, եւ ուսուցանէր զնոսա ի շաբաթսն։

Եւ զարմանային ընդ վարդապետութիւն նորա, զի իշխանութեամբ էր բան նորա։

Եւ էր ի ժողովրդեանն այր մի զոր ունէր այս դիւի պղծոյ, եւ աղաղակեաց ի ձայն մեծ։

ասէ. Թուլացո, զի՞ կայ մեր եւ քո, Յիսուս Նազովրեցի, եկիր կորուսանե՞լ զմեզ. գիտեմք զքեզ ով ես, Սուրբդ Աստուծոյ։

Սաստեաց ի նա Յիսուս եւ ասէ. Պապանձեաց եւ ել ի դմանէ։ Զգետնեաց զնա դեւն ի միջի անդ, եւ ել ի նմանէ, եւ ոչինչ վնասեաց նմա։

Եւ եղեն զարմանալիք ի վերայ ամենեցուն, խօսէին ընդ միմեանս եւ ասէին. Զի՞նչ է բանս այս, զի իշխանութեամբ եւ զօրութեամբ սաստէ այսոց պղծոց, եւ ելանեն։

Եւ երթայր հռչակ զնմանէ ընդ ամենայն տեղիս շուրջ զգաւառաւն։

Եւ յարուցեալ ի ժողովրդենէ անտի՝ եմուտ ի տուն Սիմովնի։

Զոքանչ Սիմովնի տագնապէր ջերմամբ մեծաւ. եւ աղաչեցին զնա վասն նորա։

Եկաց առ նմա, սաստեաց ջերմանն, եւ եթող զնա. եւ վաղվաղակի յարեաւ եւ պաշտէր զնոսա։

Եւ ընդ արեւուն մտանել, ամենեքին որոց էին հիւանդք ի պէսպէս ցաւս՝ բերէին զնոսա առ նա. եւ նա իւրաքանչիւր ումեք ի նոցանէ դնէր ձեռս եւ բժշկէր զնոսա։

Ելանէին եւ դեւք ի բազմաց, աղաղակէին եւ ասէին եթէ՝ Դու ես Որդի Աստուծոյ։ Եւ նա սաստէր եւ ոչ տայր նոցա թոյլ խօսել, զի գիտէին զնա թէ Քրիստոսն է։

Եւ իբրեւ տիւ եղեւ, ել գնաց յանապատ տեղի, եւ ժողովուրդքն խնդրէին զնա. եկին մինչեւ առ նա եւ արգելուին զնա, զի մի՛ գնասցէ ի նոցանէ։

Եւ նա ասէ ցնոսա. Եւ այլոց քաղաքաց պարտ է ինձ աւետարանել զարքայութիւնն Աստուծոյ, զի յայն իսկ առաքեցայ։

Եւ քարոզէր ի ժողովուրդսն Գալիլեացւոց։

Գլուխ Ե

Եւ եղեւ ի խռնել զնովաւ ժողովրդեանն եւ լսել զբանն Աստուծոյ, եւ ինքն կայր առ ծովակին Գեննեսարեթայ։

Եւ ետես երկուս նաւս զի կային առ ծովակին, եւ ձկնորսքն ելեալ ի նոցանէ՝ լուանային զգործիսն։

Ել նա ի մի նաւուցն որ էր Սիմովնի, եւ աղաչեաց զնա սակաւիկ մի տանել ի ներքս ի ցամաքէն. նստաւ եւ ուսուցանէր ի նաւէ անտի զժողովուրդսն։

Եւ իբրեւ լռեաց ի խօսիցն, ասէ ցՍիմովն. Խաղացո ի խորն, եւ արկէք զգործիս ձեր յորս։

Պատասխանի ետ Սիմովն եւ ասէ ցնա. Վարդապետ, զամենայն գիշերս աշխատ եղեաք, եւ ոչինչ կալաք. բայց վասն քո բանիդ արկցուք զգործիսս։

Զայս իբրեւ արարին, փակեցին ի ներքս բազմութիւն ձկանց յոյժ, մինչեւ պարպատէին ուռկանք նոցա։

Եւ ակնարկէին որսակցացն ի մեւս նաւն՝ գալ օգնել նոցա. եւ եկին, եւ լցան երկոքին նաւքն մինչեւ մերձ յընկղմել նոցա։

Իբրեւ ետես Սիմովն Պետրոս, անկաւ առ ծունկսն Յիսուսի եւ ասէ. Ի բաց գնա յինէն, Տէր, զի այր մեղաւոր եմ ես։

Քանզի ահ պատեաց զնա եւ զամենեսեան որ ընդ նմայն էին՝ վասն որսոյ ձկանցն զոր ըմբռնեցին։

նոյնպէս եւ զՅակովբոս եւ զՅովհաննէս զորդիսն Զեբեդեայ, որ էին որսակիցք Սիմովնի. եւ ասէ ցՍիմովն Յիսուս. Մի՛ երկնչիր, յայսմ հետէ զմարդիկ որսայցես ի կեանս։

Եւ հանեալ զնաւն ի ցամաք՝ թողին զամենայն եւ գնացին զհետ նորա։

Եւ եղեւ ի հասանելն նորա ի մի ի քաղաքացն, ահա այր մի լի բորոտութեամբ իբրեւ ետես զՅիսուս, անկեալ ի վերայ երեսաց աղաչեաց զնա եւ ասէ. Տէր, եթէ կամիս, կարող ես զիս սրբել։

Ձգեաց զձեռն իւր, հասոյց ի նա եւ ասէ. Կամիմ, սրբեաց։ Եւ վաղվաղակի գնաց ի նմանէ բորոտութիւնն։

Եւ նա պատուիրեաց նմա մի՛ ումեք ասել, այլ թէ՝ Երթ ցոյց զանձն քո քահանային, եւ մատո պատարագ վասն սրբութեան քո, որպէս եւ հրամայեաց Մովսէս ի վկայութիւն նոցա։

Եւ յորդէր առաւել բանն զնմանէ. եւ ժողովէին ժողովուրդք բազումք լսել եւ բժշկել ի հիւանդութենէ իւրեանց։

Եւ նա խոյս տայր յանապատ տեղիս եւ կայր յաղօթս։

Եւ եղեւ ի միում աւուրց եւ ինքն ուսուցանէր, եւ փարիսեցիքն եւ օրինացն վարդապետք նստէին, որ ժողովեալ էին յամենայն քաղաքաց Գալիլեացւոց եւ Հրէաստանի եւ Երուսաղեմի. եւ զօրութիւն Տեառն էր ի բժշկել զնոսա։

Եւ ահա արք բերէին մահճօք զայր մի որ էր անդամալոյծ, եւ խնդրէին զնա մուծանել ի ներքս եւ դնել առաջի նորա։

Եւ իբրեւ ոչ գտանէին թէ ընդ որ մուծանիցեն զնա ի ներքս վասն ամբոխին, ելին ի տանիս եւ ի ցուոցն կախեցին զնա, եւ իջուցին մահճօքն հանդերձ ի մէջ առաջի Յիսուսի։

Եւ տեսեալ զհաւատսն նոցա՝ ասէ ցնա. Այր դու, թողեալ լիցին քեզ մեղք քո։

Սկսան խորհել դպիրքն եւ փարիսեցիք, եւ ասեն. Ո՞ է սա որ խօսի զհայհոյութիւնս, ո՞վ կարէ թողուլ զմեղս բայց միայն Աստուած։

Իբրեւ գիտաց Յիսուս զխորհուրդսն նոցա, պատասխանի ետ եւ ասէ ցնոսա. Զի՞ խորհիք ի սիրտս ձեր։

Զի՞նչ դիւրագոյն է, ասել. Թողեալ լիցին քեզ մե՞ղք քո, եթէ ասել. Արի եւ գնա։

Այլ զի գիտասջիք եթէ իշխանութիւն ունի Որդի մարդոյ յերկրի թողուլ զմեղս, (ասէ ցանդամալոյծն.) Քեզ ասեմ. Արի, առ զմահիճս քո եւ երթ ի տուն քո։

Եւ առժամայն յարուցեալ առաջի ամենեցուն, առ զիւրեւ յորոյ վերայ անկեալն դնէր, գնաց ի տուն իւր, եւ փառաւոր առնէր զԱստուած։

Զարմանք կալան զամենեսին, եւ փառաւոր առնէին զԱստուած. լի եղեն ահիւ, եւ ասեն եթէ՝ Տեսաք այսօր նոր նշան։

Եւ յետ այնորիկ ել անտի եւ ետես մաքսաւոր մի որում անուն էր Ղեւի, զի նստէր ի մաքսաւորութեան. եւ ասէ ցնա. Եկ զկնի իմ։

Եւ թողեալ զամենայն՝ յարեաւ գնաց զկնի նորա։

Եւ արար ընդունելութիւն մեծ նմա Ղեւի ի տան իւրում. եւ էր ժողովուրդ բազում մաքսաւորաց եւ այլոց որ էին բազմեալ ընդ նոսա։

Եւ տրտնջէին փարիսեցիքն եւ դպիրքն նոցա զնմանէ առ աշակերտսն նորա եւ ասէին. Ընդէ՞ր ընդ մաքսաւորս եւ ընդ մեղաւորս ուտէք եւ ըմպէք։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ ցնոսա. Ոչինչ են պիտոյ բժիշկք ողջոց, այլ՝ հիւանդաց։

ոչ եկի կոչել զարդարս, այլ՝ զմեղաւորս յապաշխարութիւն։

Եւ նոքա ասեն ցնա. Ընդէ՞ր աշակերտքն Յովհաննու պահեն ստէպ եւ խնդրուածս առնեն, նոյնպէս եւ փարիսեցւոցն, եւ քոյքդ ուտեն եւ ըմպեն։

Եւ նա ասէ ցնոսա. Միթէ կարո՞ղ էք մանկանց առագաստի, մինչ փեսայն ընդ նոսա իցէ, հրաման տալ պահել։

Եկեսցեն աւուրք յորժամ բարձցի ի նոցանէ փեսայն, ապա պահեսցեն յաւուրսն յայնոսիկ։

Ասաց եւ առակ մի առ նոսա թէ՝ Ոչ ոք արկանէ ի նոր հանդերձէ ի վերայ հնացեալ ձորձոյ. ապա թէ ոչ՝ եւ զնորն պատառէ, եւ ընդ հնոյն չմիաբանի կապերտն որ ի նորոյն։

Եւ ոչ ոք արկանէ գինի նոր ի տիկս հինս. ապա թէ ոչ՝ պայթուցանէ գինին նոր զտիկսն հինս, ինքն հեղու եւ տիկքն կորնչին։

Այլ գինի նոր ի տիկս նորս արկանելի է, եւ երկոքին պահին։

Եւ ոչ ոք ըմպէ զհինն եւ կամիցի զնորն, քանզի ասէ թէ՝ Հինն քաղցրագոյն է։

Գլուխ Զ

Եւ եղեւ ի շաբաթու յերկրորդում առաջնոյն անցանել նմա ընդ արտորայսն, եւ աշակերտքն նորա կորզէին հասկ, շփէին ընդ ափ եւ ուտէին։

Եւ ոմանք ի փարիսեցւոցն ասեն ցնոսա. Զի՞նչ գործէք զոր չէ օրէն ի շաբաթու։

Պատասխանի ետ նոցա Յիսուս եւ ասէ. չիցէ՞ ընթերցեալ ձեր զոր արարն Դաւիթ, յորժամ քաղցեաւն ինքն եւ որ ընդ նմայն էին։

Զիա՞րդ եմուտ նա ի տունն Աստուծոյ, եւ զհացն զառաջաւորութեան եկեր եւ ետ այնոցիկ որ ընդ նմայն էին. զոր ոչ էր օրէն ուտել, բայց միայն քահանայապետիցն։

Եւ ասէ ցնոսա. Տէր է Որդի մարդոյ եւ շաբաթու։

Եւ եղեւ ի միւսում շաբաթուն մտանել նմա ի ժողովուրդն եւ ուսուցանել. եւ էր անդ այր մի եւ ձեռն իւր աջ գօսացեալ էր։

Եւ սպասէին նմա դպիրքն եւ փարիսեցիք թէ ի շաբաթուն բժշկիցէ՞, զի գտանիցեն չարախօսութիւն զնմանէ։

Եւ նա գիտէր զխորհուրդս նոցա. ասէ ցայրն որոյ ձեռնն գօսացեալ էր. Արի, անց ի մէջ։ Եւ նա յարուցեալ եկաց։

Ասէ ցնոսա Յիսուս. Հարցից ինչ զձեզ. Զի՞նչ արժան է ի շաբաթու, բարի՞ ինչ առնել եթէ չար գործել, ոգի մի ապրեցուցանե՞լ թէ կորուսանել։

Եւ հայեցեալ շուրջ զամենեքումբք զայրագին՝ ասէ ցնա. Ձգեա զձեռն քո։ Եւ նա ձգեաց, եւ հաստատեցաւ ձեռն նորա իբրեւ զմեւսն։

Նոքա լցան յիմարութեամբ, եւ խօսէին ընդ միմեանս թէ զի՛նչ առնիցեն Յիսուսի։

Եւ եղեւ ընդ աւուրսն ընդ այնոսիկ ել ի լեառն կալ յաղօթս, եւ հանէր զգիշերն ի գլուխ յաղօթսն Աստուծոյ։

Եւ իբրեւ այգ եղեւ, կոչեաց զաշակերտսն իւր, եւ ընտրեաց ի նոցանէ երկոտասանս, զորս եւ առաքեալս անուանեաց։

ԶՍիմովն զոր եւ Պետրոսն անուանեաց, եւ զԱնդրէաս զեղբայր նորին, եւ զՅակովբոս, եւ զՅովհաննէս, եւ զՓիլիպպոս, եւ զԲարթողոմէոս։

եւ զՄատթէոս, եւ զԹովմաս, եւ զՅակովբոս Ալփեայ, եւ զՍիմովն զկոչեցեալն Նախանձայոյզ։

եւ զՅուդա Յակովբայ, եւ զՅուդա Իսկարիովտացի, որ եղեւ իսկ մատնիչ։

Եւ իջեալ նոքօք հանդերձ ի տեղի մի տափարակ, եւ ժողով աշակերտացն նորա եւ բազմութիւն յոյժ ժողովրդեանն յամենայն Հրէաստանէ, եւ յԵրուսաղեմէ եւ յայնմ կողմանէ, եւ ի ծովեզերէն Տիւրոսի եւ Սիդովնի։

որ եկին լսել ի նմանէ եւ բժշկել ի հիւանդութենէ իւրեանց. եւ նեղեալքն յայսոց պղծոց բժշկէին։

Եւ ամենայն ժողովուրդն խնդրէր մերձենալ ի նա, զի զօրութիւն բազում ելանէր ի նմանէ եւ բժշկէր զամենեսին։

Եւ նա ամբարձ զաչս իւր յաշակերտսն իւր եւ ասէ. Երանի աղքատացդ հոգւով, զի ձեր է արքայութիւնն Աստուծոյ։

Երանի որ քաղցեալ են այժմ, զի յագեսցին. երանի որ լան այժմ, զի ծիծաղեսցին։

Երանի է ձեզ յորժամ ատիցեն զձեզ մարդիկ, եւ յորժամ որոշիցեն զձեզ եւ նախատիցեն, եւ հանիցեն անուն չար զձէնջ վասն Որդւոյ մարդոյ։

Ուրախ լիջիք յաւուր յայնմիկ եւ ցնծասջիք, զի ահա վարձք ձեր բազում են յերկինս. ըստ դմին օրինակի առնէին մարգարէիցն հարք իւրեանց։

Բայց վա՜յ ձեզ մեծատանցդ, զի ընկալայք զմխիթարութիւն ձեր։

Վա՜յ ձեզ որ յագեալդ էք այժմ, զի քաղցիցէք. վա՜յ ձեզ որ ծիծաղիքդ այժմ, զի սգայցէք, եւ լայցէք։

Վա՜յ ձեզ յորժամ բարի ասիցեն զձէնջ ամենայն մարդիկ, զի այդպէս առնէին սուտ մարգարէիցն հարք նոցա։

Այլ ձեզ ասեմ որ լսէքդ. Սիրեցէք զթշնամիս ձեր, բարի արարէք ատելեաց ձերոց։

Օրհնեցէք զանիծիչս ձեր, աղօթս արարէք ի վերայ նեղչաց ձերոց։

Որ հարկանէ զծնօտ քո, մատո նմա եւ զմեւսն. եւ որ հանէ ի քէն զբաճկոն քո, մի՛ արգելուր ի նմանէ եւ զշապիկս։

Ամենայնի որ խնդրէ ի քէն՝ տուր, եւ զոր ինչ հանէ ոք ի քէն՝ մի՛ պահանջեր։

Եւ որպէս կամիք թէ արասցեն ձեզ մարդիկ, այնպէս արասջիք եւ դուք նոցա։

Եւ եթէ սիրէք դուք զսիրելիս ձեր, զի՞նչ շնորհ է ձեր, զի եւ մեղաւորք սիրեն զսիրելիս իւրեանց։

Եւ եթէ բարի առնէք բարերարաց ձերոց, ո՞ր շնորհ է ձեր, զի եւ մեղաւորք զնոյն գործեն։

Եւ եթէ տայք փոխ այնոցիկ յորոց ակն ունիք առնուլ, ո՞ր շնորհ է ձեր, քանզի եւ մեղաւորք մեղաւորաց փոխ տան, զի առցեն անդէն զկշիռն։

Բայց սիրեցէք զթշնամիս ձեր, եւ բարի արարէք ատելեաց ձերոց. եւ տուք փոխ՝ ուստի ոչ ակն ունիցիք առնուլ. եւ եղիցին վարձք ձեր բազում, եւ եղիջիք որդիք Բարձրելոյ. զի նա քաղցր է ի վերայ չարաց եւ ապաշնորհաց։

Եղերուք գթածք, որպէս եւ Հայրն ձեր գթած է։

Մի՛ դատիք եւ ոչ դատիցիք. մի՛ պատժէք եւ ոչ պատժիցիք, արձակեցէք եւ արձակիցիք։

Տուք եւ տացի ձեզ. չափ բարւոք, թաթաղուն, շարժուն, զեղուն տացեն ի գոգս ձեր. նովին չափով որով չափէք՝ չափեսցի ձեզ։

Ասաց եւ առակ մի առ նոսա. Միթէ կարիցէ՞ կոյր կուրի առաջնորդել, ո՞չ ապաքէն երկոքին ի խորխորատ անկանիցին։

Ոչ է աշակերտ լաւ քան զվարդապետ իւր. ամենայն կատարեալն եղիցի իբրեւ զվարդապետ իւր։

Զի՞ տեսանես զշիղ յական եղբօր քո, եւ ի քում ական զգերանդ ոչ նշմարես։

Կամ զիա՞րդ կարես ասել ցեղբայր քո. Եղբայր, թող հանից զշիղդ յականէ քումմէ, եւ դու ի քում ական զգերանդ ոչ տեսանես. կեղծաւոր, հան նախ զգերանդ յականէ քումմէ, եւ ապա հայեսջիր հանել զշիղ յականէ եղբօր քո։

Զի ոչ է ծառ բարի որ առնէ պտուղ չար, եւ ոչ դարձեալ ծառ չար՝ որ առնէ պտուղ բարի։

Զի իւրաքանչիւր ծառ ի պտղոյ իւրմէ ճանաչի. զի ոչ եթէ ի փշոց քաղեն թուզ, եւ ոչ ի մորենւոյ կթեն խաղող։

Մարդ բարի ի բարի գանձուց սրտի իւրոյ բղխէ զբարի, եւ մարդ չար ի չարէն բղխէ զչար. քանզի ի յաւելուածոյ սրտին խօսի բերան նորա։

Զի՞ կոչէք զիս Տէր, Տէր, եւ զոր ասեմն ոչ առնէք։

Ամենայն որ գայ առ իս, եւ լսէ զբանս իմ եւ առնէ զնոսա, ցուցից ձեզ ում նման է։

Նման է առն որ շինիցէ տուն, որ փորեաց եւ խորեաց, եւ եդ հիմն ի վերայ վիմի. ի յառնել հեղեղաց բախեաց գետ զտունն, եւ ոչ կարաց շարժել զնա. զի հաստատեալ էր հիմնն ի վերայ վիմի։

Իսկ որ լսէ զբանս իմ եւ ոչ առնէ, նման է առն, որ շինիցէ տուն ի վերայ հողոյ առանց հիման. զոր բախեաց գետ, եւ վաղվաղակի անկաւ, եւ եղեւ կործանումն տանն այնորիկ մեծ։

Գլուխ Է

Եւ իբրեւ կատարեաց զամենայն բանս իւր ի լսելիս ժողովրդեանն, եմուտ ի Կափառնայում։

Հարիւրապետի ուրումն ծառայ չարաչար հիւանդացեալ՝ մերձ էր ի վախճանել, որ էր նմա պատուական։

Իբրեւ լուաւ զՅիսուսէ, առաքեաց զծերսն ի Հրէից, աղաչել զնա զի եկեսցէ ապրեցուսցէ զծառայն նորա։

Եւ նոքա եկեալ առ Յիսուս՝ աղաչէին զնա ստէպ եւ ասէին թէ՝ Արժանի է որում զշնորհս զայս առնես։

Զի սիրէ զազգս մեր, եւ զժողովրդանոցն՝ նա շինեաց մեզ։

Եւ Յիսուս գնաց ընդ նոսա. իբրեւ ոչինչ կարի հեռի էր ի տանէն, յղեաց առ նա հարիւրապետն բարեկամս, եւ ասէ ցնա. Տէր, մի՛ ինչ աշխատ լինիր, զի չեմ բաւական եթէ ընդ յարկաւ իմով մտանիցես։

Վասն որոյ եւ ոչ զանձն համարեցայ արժանի առ քեզ գալոյ. այլ ասա բանիւ, եւ բժշկեսցի մանուկս իմ։

Քանզի եւ ես այր մի եմ կարգեալ ընդ իշխանութեամբ. ունիմ ընդ ինեւ զինուորս, եւ ասեմ սմա. Երթ, եւ երթայ. եւ այլում թէ՝ Եկ, եւ գայ. եւ ծառայի իմում թէ՝ Արա զայս, եւ առնէ։

Եւ իբրեւ լուաւ զայս Յիսուս, զարմացաւ, դարձաւ առ ժողովուրդն որ երթային զհետ նորա եւ ասէ. Ամէն ասեմ ձեզ թէ եւ ոչ յԻսրայելի այսչափ հաւատս գտի։

Եւ դարձան անդրէն պատգամաւորքն ի տուն, եւ գտին զծառայն հիւանդ բժշկեալ։

Եւ եղեւ ի վաղիւն երթայր ի քաղաք մի, որում անուն էր Նային. երթային ընդ նմա եւ աշակերտք նորա եւ ժողովուրդք բազում։

Իբրեւ մերձ եղեւ ի դուռն քաղաքին, եւ ահա ելանէր մեռեալ մի որդի միամօր մօր իւրոյ, եւ նա էր այրի. եւ ժողովուրդ բազում քաղաքին էր ընդ նմա։

Իբրեւ ետես զնա Տէր, գթացաւ ի նա եւ ասէ. Մի՛ լար։

Եւ մատուցեալ մերձեցաւ ի դագաղսն. եւ որք բարձեալն տանէին՝ զտեղի առին. եւ ասէ. Պատանի դու, քեզ ասեմ, արի։

Կանգնեցաւ եւ նստաւ մեռեալն եւ սկսաւ խօսել. եւ ետ զնա ցմայր իւր։

Եւ ահ կալաւ զամենեսին, եւ փառաւոր առնէին զԱստուած եւ ասէին թէ՝ Մարգարէ ոմն մեծ յարուցեալ է ի միջի մերում, եւ թէ՝ Այց արար Աստուած ժողովրդեան իւրում ի բարութիւն։

Եւ ել զրոյցս այս ընդ ամենայն Հրէաստան վասն նորա, եւ ընդ ամենայն կողմանս աշխարհին։

Եւ պատմեցին Յովհաննու աշակերտքն իւր վասն ամենայնի այսորիկ։

Եւ կոչեաց առ ինքն երկուս ոմանս յաշակերտացն իւրոց Յովհաննէս, առաքեաց առ Տէր եւ ասէ. Դո՞ւ ես որ գալոցն ես, եթէ այլում ակն կալցուք։

Եւ եկեալ արքն առ նա՝ ասեն. Յովհաննէս մկրտիչ առաքեաց զմեզ առ քեզ եւ ասէ. Դո՞ւ ես որ գալոցն ես, եթէ այլում ակն կալցուք։

Եւ ի նմին ժամու բժշկեաց զբազումս ի հիւանդութեանց եւ ի հարուածոց եւ յայսոց չարաց, եւ կուրաց բազմաց շնորհեաց տեսանել։

Պատասխանի ետ նոցա եւ ասէ. Երթայք պատմեցէք Յովհաննու զոր տեսէքդ եւ լուայք, զի կոյրք տեսանեն, եւ կաղք գնան, բորոտք սրբին, խուլք լսեն, մեռեալք յառնեն, աղքատք աւետարանին։

եւ երանի իցէ որ ոչ գայթակղիցի յիս։

Եւ իբրեւ գնացին հրեշտակքն Յովհաննու, սկսաւ խօսել ընդ ժողովուրդսն վասն Յովհաննու. Զի՞նչ ելէք յանապատն տեսանել, եղէ՞գն շարժուն ի հողմոյ։

Այլ զի՞նչ ելէք տեսանել, ա՞յր ի հանդերձս փափկութեան զարդարեալ. ահաւանիկ որք ի հանդերձս երեւելիս եւ ի փափկութեան են՝ յարքունիս են։

Այլ զի՞նչ ելէք տեսանել. մարգարէ՞. այո, ասեմ ձեզ, առաւել եւս քան զմարգարէ։

Զի սա է վասն որոյ գրեալն է թէ՝ Ահա առաքեմ զհրեշտակ իմ առաջի քո, որ յարդարեսցէ զճանապարհ քո առաջի քո։

Ամէն ասեմ ձեզ. Մեծ ի ծնունդս կանանց մարգարէ քան զՅովհաննէս ոչ ոք է, բայց փոքրիկն յարքայութեան Աստուծոյ մեծ է քան զնա։

Եւ ամենայն ժողովուրդն իբրեւ լուան եւ մաքսաւորքն, արդարացուցին զԱստուած, զի մկրտեցան ի մկրտութիւնն Յովհաննու։

Իսկ փարիսեցիքն եւ օրինականքն զխորհուրդն Աստուծոյ անարգեցին յանձինս իւրեանց, զի ոչ մկրտեցան ի նմանէ։

Արդ ո՞ւմ նմանեցուցից զմարդիկ ազգիս այսորիկ, եւ ո՞ւմ իցեն նմանողք։

Նման են մանկտւոյ որ ի հրապարակս նստիցին, կարդայցեն զմիմեանս եւ ասիցեն. Փողս հարաք ձեզ եւ ոչ կաքաւեցէք. ողբացաք եւ ոչ լացէք։

Եկն Յովհաննէս մկրտիչ, ոչ ուտէր եւ ոչ ըմպէր, եւ ասէիք. Դեւ գոյ ի նմա։

Եկն Որդի մարդոյ, ուտէ եւ ըմպէ, եւ ասէք. Ահա այր կերող եւ արբեցող, բարեկամ մաքսաւորաց եւ մեղաւորաց։

Եւ արդարացաւ իմաստութիւն յորդւոց իւրոց։

Աղաչէր զնա ոմն ի փարիսեցւոցն զի կերիցէ ճաշ ընդ նմա. եւ մտեալ ի տուն փարիսեցւոյն՝ բազմեցաւ։

Եւ կին մի էր ի քաղաքին մեղաւոր. իբրեւ գիտաց թէ բազմեալ է ի տան փարիսեցւոյն, բերեալ շիշ մի իւղոյ ազնուի։

կայր յետոյ առ ոտս նորա, լայր, եւ արտասուօքն սկսաւ թանալ զոտս նորա, եւ հերով գլխոյ իւրոյ ջնջէր. եւ համբուրէր զոտս նորա եւ օծանէր իւղովն։

Եւ տեսեալ փարիսեցւոյն որ կոչեաց զնա՝ ասէր ընդ միտս իւր. Սա թէ մարգարէ ոք էր, ապա գիտէր թէ ով կամ որպիսի ոք կին մերձենայ ի սա. զի մեղաւոր է։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ ցնա. Սիմովն, ունիմ ինչ ասել քեզ։ Եւ նա ասէ. Ասա, Վարդապետ։ Եւ ասէ։

Երկու պարտապանք էին ուրումն փոխատուի. մինն պարտէր հինգ հարեւր դահեկան, եւ մեւսն՝ յիսուն։

Եւ իբրեւ ոչ գոյր նոցա հատուցանել, երկոցունց շնորհեաց. արդ ասա, ո՞վ առաւել սիրեսցէ զնա։

Ասէ Սիմովն. Ինձ այսպէս թուի եթէ որում զբազումն շնորհեաց։ Եւ նա ասէ ցնա. Ուղիղ դատեցար։

Եւ դարձեալ ի կինն կողմն, ասէ ցՍիմովն. Տեսանե՞ս զայս կին, մտի ի տուն քո, ջուր ոտից իմոց ոչ ետուր. իսկ սա արտասուօք իւրովք եթաց զոտս իմ, եւ հերով իւրով ջնջեաց։

Համբոյր մի դու ոչ ետուր ինձ, սա աւասիկ յորմէ հետէ մտեալ եմ, ոչ դադարեաց ի համբուրելոյ զոտս իմ։

Իւղով զգլուխ իմ ոչ օծեր, սա իւղով անուշիւ օծ։

Վասն որոյ ասեմ քեզ. Թողեալ լիցին սմա մեղք իւր բազումք, զի յոյժ սիրեաց. զի որում շատ թողուցու՝ շատ սիրէ, եւ որում սակաւ՝ սակաւ։

Եւ ասէ ցնա. Թողեալ լիցին քեզ մեղք քո։

Եւ սկսան որ բազմեալն էին ընդ նմա՝ ասել ընդ միտս իւրեանց. Ո՞վ է սա որ զմեղս թողու։

Եւ նա ասէ ցկինն. Հաւատք քո կեցուցին զքեզ, երթ ի խաղաղութիւն։

Գլուխ Ը

Եւ եղեւ յետ այնորիկ եւ ինքն շրջէր ընդ քաղաքս եւ ընդ գեղս, քարոզէր եւ աւետարանէր զարքայութիւն Աստուծոյ, եւ երկոտասանքն ընդ նմա։

եւ կանայք ոմանք որ բժշկեալ էին յայսոց չարաց եւ ի հիւանդութեանց. Մարիամ որ կոչէր Մագդաղենացի, յորմէ եւթն դեւն ելեալ էր։

Եւ Յովաննա կին Քուզայ՝ հազարապետին Հերովդի, եւ Շուշան եւ այլք բազումք, որք պաշտէին զնա յընչից իւրեանց։

Եւ ի ժողովել բազում ժողովրդոց, եւ ըստ քաղաքաց քաղաքաց եկելոցն առ նա, ասէ առակաւ։

Ել սերմանացան սերմանել զսերմանիս իւր. եւ ի սերմանելն իւրում էր որ անկաւ առ ճանապարհաւ եւ եղեւ կոխան, եւ թռչունք երկնից կերան զնա։

Եւ այլն անկաւ յապառաժի. եւ ընդ բուսանելն՝ չորացաւ առ ի չգոյէ հիւթոյ։

Եւ այլն անկաւ ի մէջ փշոց, եւ ընդ նմին բուսեալ փշոցն՝ հեղձուցին զնա։

Եւ այլն անկաւ յերկիր բարի եւ պարարտ, եւ բուսեալ՝ արար պտուղ հարիւրապատիկ։ Զայս իբրեւ խօսեցաւ, ասէ. Որ ունիցի ականջս լսելոյ լուիցէ։

Հարցանէին զնա աշակերտքն թէ՝ Զի՞նչ իցէ առակն։

Եւ նա ասէ. Ձեզ տուեալ է գիտել զխորհուրդս արքայութեան Աստուծոյ, բայց այլոցն առակօք. զի տեսցեն եւ մի՛ տեսցեն, լուիցեն եւ մի՛ իմասցին։

Բայց առակն այս ինչ է. Սերմն բանն Աստուծոյ է։

Եւ որք առ ճանապարհաւն՝ այնոքիկ են որ լսենն, եւ ապա գայ Սատանայ հանէ զբանն ի սրտից նոցա, զի մի՛ հաւատասցեն եւ ապրեսցին։

Եւ որք յապառաժին, որք յորժամ լսիցեն, խնդութեամբ ընդունին զբանն, եւ արմատս ոչ ունիցին. որք առ ժամանակ մի հաւատան, եւ ի ժամանակի փորձութեան հեռանան։

Իսկ որ ի մէջ փշոցն անկաւ՝ նոքա են, որ իբրեւ լսեն զբանն, եւ ի հոգս եւ ի մեծութիւն եւ ի ցանկութիւն աշխարհիս զբաղեալ, հեղձնուն եւ անպտուղ լինին։

Իսկ որ յերկիրն պարարտ, որոց բարւոք եւ զուարթագին սրտիւ լուեալ զբանն՝ ընդունին, եւ տան պտուղ համբերութեամբ։

Ոչ ոք լուցանէ ճրագ, եւ թաքուցանէ ընդ կարասեաւ կամ դնէ ընդ մահճօք. այլ ի վերայ աշտանակի դնէ, զի որ մտանեն՝ զլոյս տեսցեն։

չիք ինչ ծածուկ որ ոչ յայտ լիցի. եւ ոչ գաղտնի՝ որ ոչ ծանիցի եւ եկեսցէ ի յայտ։

Տեսէք այսուհետեւ զիարդ լսէքդ. զի ոյր գուցէ՝ տացի նմա, եւ ոյր ոչն գուցէ, եւ զոր կարծէն թէ ունիցի՝ բարձցի ի նմանէ։

Եկին առ նա մայրն եւ եղբարք իւր, եւ ոչ կարէին հասանել ի նա վասն բազմութեանն։

Ազդ եղեւ նմա եւ ասեն. Մայր քո եւ եղբարք քո կան արտաքոյ եւ կամին զքեզ տեսանել։

Եւ ասէ ցնոսա. Մայր իմ եւ եղբարք իմ սոքա են, որ զբանն Աստուծոյ լսեն եւ առնեն։

Եւ եղեւ ի միում աւուրց ինքն ել ի նաւ եւ աշակերտքն նորա, եւ ասէ ցնոսա. Եկայք, անցցուք յայնկոյս ծովակիս։ Եւ գնացին։

Եւ մինչդեռ նաւէին, ի քուն եմուտ. եւ էջ մրրիկ հողմոյ ի ծովակն եւ ուռնոյր, եւ տագնապէին։

Մատուցեալ զարթուցին զնա եւ ասեն. Վարդապետ, վարդապետ, կորնչիմք աւասիկ։ Եւ նա յարուցեալ սաստեաց հողմոյն եւ խռովութեան ջրոցն, եւ հանդարտեցին, եւ եղեւ խաղաղութիւն։

Ասէ ցնոսա. Ո՞ւր են հաւատք ձեր։ Եւ զահի հարեալ զարմացան եւ ասէին ցմիմեանս. Ո՞վ արդեւք իցէ սա, զի եւ հողմոց եւ ջրոց հրաման տայ, եւ հնազանդին սմա։

Եւ նաւեցին իջին յաշխարհն Գերգեսացւոց, որ է յայնկոյս հանդէպ Գալիլեայ։

Եւ ընդ ելանելն նորա ի ցամաք, պատահեաց այր մի ի քաղաքէն, յորում էին դեւք. եւ բազում ժամանակս չէր հանդերձ զգեցեալ եւ ոչ ի տան բնակեալ, այլ ի գերեզմանս։

Եւ տեսեալ զՅիսուս, աղաղակեաց եւ անկաւ առաջի նորա, եւ ասէ մեծաձայն. Զի՞ կայ իմ եւ քո, Յիսուս, Որդի Աստուծոյ Բարձրելոյ, աղաչեմ զքեզ, մի՛ տանջեր զիս։

Քանզի հրաման տայր այսոյն պղծոյ ելանել ի մարդոյ անտի. զի բազում ժամանակս յափշտակեալ էր զնա, եւ կապէր ի շղթայս, եւ պահէր յերկաթս, եւ խզէր զկապանսն, եւ վարէր ի դիւէն յանապատ։

Եհարց ցնա Յիսուս եւ ասէ. Զի՞նչ անուն է քեզ։ Եւ նա ասէ. Լէգէովն։ Զի դեւք բազումք մտեալ էին ի նա։

Եւ աղաչէին զնա զի մի՛ հրաման տացէ նոցա երթալ յանդունդս։

Եւ էր անդ երամակ մի խոզից բազմաց արօտական ի լերինն, եւ աղաչեցին զնա զի հրաման տացէ նոցա մտանել ի նոսա. եւ հրամայեաց նոցա։

Եւ ելեալ դեւքն յառնէն մտին ի խոզեանն, եւ դիմեաց երամակն ի գահէ անտի ի ծովակն եւ հեղձաւ։

Իբրեւ տեսին խոզարածքն զիրսն որ եղեն՝ փախեան, եւ պատմեցին ի քաղաքին եւ յագարակսն։

Եւ իբրեւ ելին տեսանել զգործսն, եւ եկին առ Յիսուս, եւ գտին զայրն՝ ուստի դեւքն ելեալ էին, զգեցեալ եւ զգաստացեալ նստէր առ ոտսն Յիսուսի, եւ երկեան։

Պատմեցին նոցա որոց տեսեալն էր թէ զիարդ փրկեցաւ դիւահարն։

Եւ աղաչէր զնա ամենայն բազմութիւնն շուրջ զկողմամբքն Գերգեսացւոց՝ գնալ ի սահմանացն նոցա, քանզի ահիւ մեծաւ տագնապէին. եւ նա մտեալ ի նաւ՝ դարձաւ անդրէն։

Աղաչէր զնա այրն ուստի դեւքն ելեալ էին՝ շրջել ընդ նմա. արձակեաց զնա եւ ասէ։

Դարձ ի տուն քո եւ պատմեա զոր միանգամ արար քեզ Աստուած։ Գնաց ի քաղաքն եւ քարոզէր զոր ինչ արար նմա Յիսուս։

Եւ իբրեւ դարձաւ անդրէն Յիսուս, ընկալաւ զնա ժողովուրդն, քանզի ամենեքեան ակն ունէին նմա։

Եւ ահա եկն այր մի որում անուն էր Յայրոս, եւ նա էր իշխան ժողովրդեանն, անկեալ առ ոտսն Յիսուսի՝ աղաչէր զնա մտանել ի տուն նորա։

զի դուստր միամօր էր նորա ամաց իբրեւ երկոտասանից, եւ էր մերձ ի մահ. եւ ընդ երթալն նորա ժողովուրդքն նեղէին զնա։

Եւ կին մի էր ի տեռատեսութեան արեան յամաց երկոտասանից, որում ոչ էր լիեալ հնար յումեքէ բժշկել։

Մատուցեալ յետոյ մերձեցաւ ի քղանցս հանդերձի նորա. եւ նոյնժամայն եկաց բղխումն արեան նորա։

Եւ ասէ Յիսուս. Ո՞վ է որ մերձեցաւն յիս։ Իբրեւ ամենեքեան ուրանային, ասէ Պետրոս եւ որ ընդ նմա էին. Վարդապետ, ժողովուրդքդ պնդեն եւ նեղեն զքեզ։

Եւ ասէ Յիսուս. Ոմն մերձեցաւ յիս, քանզի գիտացի եթէ զօրութիւն ել յինէն։

Իբրեւ ետես կինն եթէ ոչ ծածկեցաւ ի նմանէ, եկն դողալով եւ անկաւ առաջի նորա, թէ վասն որոյ իրաց մերձեցաւ ի նա՝ պատմեաց առաջի ամենայն ժողովրդեանն, եւ թէ որպէս բժշկեցաւ առժամայն։

Եւ ասէ. Քաջալերեաց, դուստր, հաւատք քո կեցուցին զքեզ, երթ ի խաղաղութիւն։

Եւ մինչդեռ նա խօսէր, գայ ոմն ի տանէ ժողովրդապետին եւ ասէ ցնա. Մեռաւ դուստրն քո, մի՛ ինչ աշխատ առներ զդա։

Իսկ Յիսուս իբրեւ լուաւ, պատասխանի ետ նմա եւ ասէ. Մի՛ երկնչիր, միայն հաւատա, եւ կեցցէ։

Եւ մտեալ ի տունն՝ ոչ զոք եթող մտանել, բայց միայն զՊետրոս եւ զՅակովբոս եւ զՅովհաննէս եւ զհայր մանկանն եւ զմայր նորա։

Լային ամենեքեան եւ կոծէին զնա. եւ նա ասէ. Մի՛ լայք, զի չէ մեռեալ, այլ ննջէ։

Եւ նոքա ծաղր առնէին զնա, զի գիտէին թէ մեռաւ։

Եւ նորա հանեալ զամենեսին արտաքս։

կալաւ զձեռանէ նորա, բարբառեցաւ եւ ասէ. Արի, կաց, մանուկ դու։

Եւ դարձաւ ոգի նորա, եւ կանգնեցաւ վաղվաղակի. եւ հրամայեաց տալ նմա ուտել։

Եւ զարմացան ծնողքն նորա. եւ նա պատուիրէր մի՛ ումեք ասել որ ինչ եղեւն։

Գլուխ Թ

Եւ կոչեցեալ զերկոտասան առաքեալսն, ետ նոցա զօրութիւն եւ իշխանութիւն ի վերայ ամենայն դիւաց, եւ բժշկել զհիւանդութիւնս։

Եւ առաքեաց զնոսա քարոզել զարքայութիւնն Աստուծոյ եւ բժշկել զախտաժէտս։

Եւ ասէ ցնոսա. Մի՛ ինչ բառնայք ի ճանապարհ, մի՛ գաւազան եւ մի՛ մախաղ, մի՛ հաց եւ մի՛ արծաթ, մի՛ երկուս հանդերձս ունիցիք։

Եւ յոր տուն մտանիցէք, անդ ագջիք եւ անտի գնայցէք։

Եւ որք ոչ ընդունիցին զձեզ, յորժամ ելանիցէք ի քաղաքէն յայնմանէ, զփոշի ոտից ձերոց թօթափեսջիք ի վկայութիւն նոցա։

Եւ ելեալ շրջէին ընդ քաղաքս եւ ընդ գեղս, աւետարանէին եւ բժշկէին ընդ ամենայն տեղիս։

Լուաւ Հերովդէս չորրորդապետ զգործսն ամենայն, եւ զարմանայր վասն ասելոյն յոմանց։

եթէ Յովհաննէս յարեաւ ի մեռելոց, եւ յոմանց՝ թէ Եղիա յայտնեցաւ, եւ յայլոց թէ՝ Մարգարէ ոմն յառաջնոցն յարեաւ։

Ասէ Հերովդէս. ԶՅովհաննէս ես գլխատեցի, իսկ սա ո՞վ իցէ զորմէ զայսպիսի իրս լսեմ։ Եւ խնդրէր տեսանել զնա։

Դարձան առաքեալքն եւ պատմեցին նմա զամենայն զոր արարին. եւ առեալ զնոսա՝ խուսեաց առանձինն ի տեղի անապատ քաղաքի միոյ, որում անուն էր Բեթսայիդա։

Եւ ժողովուրդքն իբրեւ գիտացին, գնացին զհետ նորա. եւ ընկալեալ զնոսա՝ խօսէր ընդ նոսա վասն արքայութեան Աստուծոյ, եւ որոց պէտք էին բժշկութեան՝ բժշկէր։

Եւ օրն սկսաւ տարաժամել. մատեան երկոտասանքն եւ ասեն ցնա. Արձակեա զժողովուրդսդ, զի երթեալ շուրջ ի գեղսն եւ յագարակս, հանգիցեն եւ գտցեն կերակուր, զի աստ յանապատի տեղւոջ եմք։

Ասէ ցնոսա. Դուք տուք դոցա ուտել։ Եւ նոքա ասեն. Ոչ գոյր մեր աւելի քան զհինգ նկանակ եւ զերկուս ձկունս, բայց եթէ երթիցուք գնեսցուք բաւական ժողովրդեանդ կերակուր։

Քանզի էին արք իբրեւ հինգ հազար։ Ասէ ցաշակերտսն. Բազմեցուցէք զդոսա դասս դասս՝ յիսուն յիսուն։

Եւ արարին այնպէս, եւ բազմեցուցին զամենեսեան։

Եւ առեալ զհինգ նկանակն եւ զերկուս ձկունսն՝ հայեցաւ յերկինս, օրհնեաց եւ եբեկ եւ տայր ցաշակերտսն՝ արկանել ժողովրդեանն։

Կերան եւ յագեցան ամենեքեան, եւ բարձին զնշխարս կոտորոցն երկոտասան սակառի։

Եւ եղեւ ի կալն նորա յաղօթս առանձինն, էին ընդ նմա եւ աշակերտքն նորա. եհարց զնոսա եւ ասէ. Զո՞ ոք ասեն զինէն ժողովուրդքն թէ իցեմ։

Եւ նոցա պատասխանի տուեալ ասեն. ԶՅովհաննէս մկրտիչ. եւ այլք՝ ԶԵղիա. իսկ այլք թէ՝ Մարգարէ ոք յառաջնոցն յարեաւ։

Ասէ ցնոսա. Իսկ դուք զո՞ ոք ասէք զինէն թէ իցեմ։ Պատասխանի ետ Պետրոս եւ ասէ. ԶՔրիստոսն Աստուծոյ։

Նա սաստեաց ի նոսա, եւ պատուիրեաց մի՛ ումեք ասել զայն։

Եւ ասէ թէ՝ Պարտ է Որդւոյ մարդոյ բազումս չարչարել եւ անարգել ի քահանայապետից եւ ի ծերոց եւ ի դպրաց, եւ սպանանել եւ յերիր աւուր յառնել։

Եւ ասէր առ ամենեսին. Եթէ ոք կամի զկնի իմ գալ, ուրասցի զանձն եւ առցէ զխաչ իւր հանապազ եւ եկեսցէ զհետ իմ։

Զի որ կամիցի զանձն իւր կեցուցանել՝ կորուսցէ զնա, եւ որ կորուսցէ զանձն իւր վասն իմ՝ կեցուսցէ զնա։

Զի՞նչ օգուտ է մարդոյ եթէ զաշխարհ շահեսցի, եւ զանձն իւր կորուսցէ կամ տուժեսցի։

Զի որ ամօթ համարեսցի զիս եւ զբանս իմ, զնա եւ Որդի մարդոյ յամօթ արասցէ յորժամ գայցէ փառօք իւրովք եւ Հօր եւ հրեշտակաց սրբոց։

Բայց արդարեւ ասեմ ձեզ եթէ են ոմանք ի դոցանէ որ այդր կան, որք մի՛ ճաշակեսցեն զմահ, մինչեւ տեսցեն զարքայութիւնն Աստուծոյ։

Եւ եղեւ յետ այսց բանից իբրեւ աւուրք ութ, առեալ զՊետրոս եւ զՅակովբոս եւ զՅովհաննէս՝ ել ի լեառն կալ յաղօթս։

Եւ ի կալն նմա յաղօթս՝ եղեւ տեսիլ երեսաց նորա այլակերպ, եւ փոխեցաւ հանդերձ նորա եւ եղեւ սպիտակ փայլուն։

Եւ ահա արք երկու խօսէին ընդ նմա, որ էին Մովսէս եւ Եղիա։

երեւեալ փառօք, եւ ասէին զելիցն նորա զոր կատարելոց էր յԵրուսաղէմ։

Իսկ Պետրոս եւ որ ընդ նմայն էին՝ ծանրացեալք ի քնոյ, զարթեան եւ տեսին զփառսն նորա եւ զերկուս արսն որ կային առ նմա։

Եւ եղեւ ի մեկնելն նոցա ի նմանէ, ասէ Պետրոս ցՅիսուս. Վարդապետ, բարւոք է մեզ աստ լինել, եւ արասցուք երիս տաղաւարս, մի քեզ եւ մի Մովսիսի եւ մի Եղիայի։ Եւ ոչ գիտէր զինչ խօսէր։

Եւ իբրեւ զայս ասաց, եկն ամպ եւ հովանի եղեւ ի վերայ նոցա. եւ երկեան ի մտանելն նոցա ընդ ամպովն։

Ձայն եղեւ յամպոյն եւ ասէ. Դա է Որդի իմ ընտրեալ, դմա լուարուք։

Եւ ընդ լինել բարբառոյն՝ գտաւ Յիսուս միայն. եւ ինքեանք լռեցին, եւ ոչ ումեք պատմեցին յաւուրսն յայնոսիկ եւ ոչինչ յորոց տեսինն։

Եւ եղեւ ի վաղիւն մինչ իջանէին նոքա ի լեռնէ անտի, ընդ առաջ եղեւ նմա ժողովուրդ բազում։

Եւ ահա այր մի ի ժողովրդենէ անտի աղաղակեաց եւ ասէ. Վարդապետ, աղաչեմ զքեզ, հայեաց յորդի իմ, զի միամօր է ինձ։

Եւ ահա այս հարկանի ի նմա, եւ յանկարծ գոչէ. եւ զարկուցանէ զնա թաւալեցուցանէ զնա եւ փրփրեցուցանէ, եւ հազիւ մեկնի ի նմանէ՝ խորտակեալ զնա։

եւ աղաչեցի զաշակերտսն քո զի հանցեն զնա, եւ ոչ կարացին։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ. Ով ազգ անհաւատ եւ թեւր, մինչեւ յե՞րբ եղէց ընդ ձեզ եւ անսայցեմ ձեզ. մատո այսր զորդին քո։

Եւ մինչդեռ մատչէր, զարկոյց զնա դեւն եւ շարժլեաց։

Սաստեաց Յիսուս այսոյն պղծոյ, եւ բժշկեաց զմանուկն եւ ետ զնա ցհայր իւր։

Եւ զարմանային ամենեքեան ի վերայ մեծամեծացն Աստուծոյ։ Եւ ի զարմանալն ամենեցուն ի վերայ ամենայնի զոր առնէր, ասէ ցաշակերտսն իւր. Դիք դուք ի լսելիս ձեր զբանս զայսոսիկ, զի Որդի մարդոյ մատնելոց է ի ձեռս մարդկան։

Եւ նոքա ոչ գիտէին զբանն, եւ էր ծածկեալ ի նոցանէ զի մի՛ գիտասցեն. եւ երկնչէին հարցանել զնա վասն բանին այնորիկ։

Եմուտ խորհուրդ ի նոսա թէ ո՛ արդեւք մեծ իցէ ի նոցանէ։

Յիսուս իբրեւ ծանեաւ զխորհուրդս սրտից նոցա, առ մանուկ մի, կացոյց ի մէջ նոցա առ իւր։

եւ ասէ ցնոսա. Որ ոք ընկալցի զմանուկս զայս յանուն իմ՝ զիս ընդունի, եւ որ զիս ընդունիցի՝ ընդունի զառաքիչն իմ. զի որ փոքրիկն է յամենեսին ի ձեզ՝ նա եղիցի մեծ։

Պատասխանի ետ Յովհաննէս եւ ասէ. Վարդապետ, տեսաք զոմն որ յանուն քո դեւս հանէր, եւ արգելաք զնա, զի ոչ շրջի ընդ մեզ։

Ասէ ցնոսա Յիսուս. Մի՛ արգելուք զնա, զի որ ոչն է ձեր թշնամի՝ ի ձեր կողմն է։

Եւ եղեւ ի կատարել աւուրց վերանալոյ նորա, եւ ինքն զերեսս հաստատեաց երթալ յԵրուսաղէմ։

Եւ առաքեաց հրեշտակս առաջի երեսաց իւրոց. եւ իբրեւ չոգան, մտին ի գեղ մի Սամարացւոց՝ պատրաստել ինչ նմա։

Եւ ոչ ընկալան զնա, զի դէմ եդեալ էր նորա երթալ յԵրուսաղէմ։

Իբրեւ տեսին աշակերտքն, Յակովբոս եւ Յովհաննէս, ասեն. Տէր, կամի՞ս զի ասասցուք, եւ իջցէ հուր յերկնից եւ սատակեսցէ զնոսա։

Դարձաւ սաստեաց ի նոսա եւ ասէ. Ոչ գիտէք որոյ հոգւոյ էք դուք։

զի Որդի մարդոյ ոչ եկն զոգիս մարդկան կորուսանել, այլ՝ կեցուցանել։ Եւ գնացին յայլ գեղ։

Եւ մինչդեռ երթային նոքա ի ճանապարհի, ասէ ոմն ցնա. Եկից զկնի քո յոր վայր եւ երթիցես։

Ասէ ցնա Յիսուս. Աղուեսուց որջք գոն, եւ թռչնոց երկնից՝ դադարք, եւ Որդւոյ մարդոյ ոչ գոյ ուր դիցէ զգլուխ։

Ասէ ցմեւս եւս. Եկ զկնի իմ։ Եւ նա ասէ. Տէր, հրաման տուր ինձ երթալ նախ թաղել զհայր իմ։

Ասէ ցնա Յիսուս. Թող զմեռեալսն թաղել զմեռեալս իւրեանց, եւ դու երթ պատմեա զարքայութիւն Աստուծոյ։

Ասէ եւ այլ ոմն. Եկից զկնի քո, Տէր, բայց նախ հրաման տուր ինձ հրաժարել ի տանէ իմմէ։

Ասէ ցնա Յիսուս. Ոչ ոք արկանէ ձեռն զմաճով եւ հայիցի յետս, եթէ յաջողեալ իցէ արքայութեան Աստուծոյ։

Գլուխ Ժ

Յետ այսորիկ երեւեցոյց Տէր եւ այլ եւս եւթանասուն եւ երկուս. եւ առաքեաց զնոսա երկուս երկուս առաջի իւր յամենայն քաղաքս եւ ի տեղիս ուր ինքն երթալոց էր։

Եւ ասէ ցնոսա. Հունձք բազում են եւ մշակք սակաւ. արդ աղաչեցէք զՏէր հնձոց, զի հանցէ մշակս ի հունձս իւր։

Երթայք, ահա առաքեմ զձեզ իբրեւ զգառինս ի մէջ գայլոց։

Մի՛ բառնայք քսակ, մի՛ մախաղ, մի՛ կօշիկս, եւ ի ճանապարհի ումեք ողջոյն մի՛ տայցէք։

Յոր տուն մտանիցէք, նախ ասասջիք թէ՝ Ողջոյն տանս այսմիկ։

եւ եթէ իցէ անդ որդի ողջունի, հանգիցէ ի վերայ նորա ողջոյնն ձեր. ապա թէ ոչ՝ ի ձեզ դարձցի։

Եւ ի նմին տան ագանիջիք, ուտիջիք եւ ըմպիջիք ի նոցանէ. զի արժանի է մշակն վարձու իւրոյ. մի՛ փոխիցիք տանէ ի տուն։

Յոր քաղաք մտանիցէք եւ ընդունիցին զձեզ, ուտիջիք զինչ առաջի դնիցեն ձեր։

եւ բժշկեսջիք որ ի նմա հիւանդք իցեն, եւ ասասջիք նոցա. Մերձեալ է ի վերայ ձեր արքայութիւն Աստուծոյ։

Իսկ յոր քաղաք մտանիցէք եւ ոչ ընդունիցին զձեզ, իբրեւ ելանիցէք ի հրապարակս նորա, ասասջիք։

եւ զփոշիս որ կռուեալ է ի քաղաքէ ձերմէ յոտս մեր՝ թօթափեսցուք ի ձեզ. բայց զայս գիտասջիք զի մերձեալ է արքայութիւն Աստուծոյ։

Ասեմ ձեզ, զի Սոդոմացւոց ընդարձակագոյն լիցի յաւուրն յայնմիկ քան քաղաքին այնմիկ։

Վա՜յ քեզ, Քորազին. վա՜յ քեզ, Բեդսայիդա. զի եթէ ի Տիւրոս եւ ի Սիդովն եղեալ էին զօրութիւնքն որ եղեն ի ձեզ՝ վաղուց եւս արդեւք ի խորգ եւ ի մոխիր նստեալ ապաշխարեալ էր։

Բայց Տիւրոսի եւ Սիդովնի ընդարձակագոյն լիցի ի դատաստանի քան ձեզ։

Եւ դու, Կափառնայում, որ մինչեւ յերկինս բարձրացեալ ես, մինչեւ ի դժոխս իջցես։

Որ ձեզ լսէ՝ ինձ լսէ, եւ որ զձեզ անարգէ՝ զիս անարգէ. եւ որ զիս անարգէ՝ զառաքիչն իմ անարգէ. եւ որ ինձ լսէ՝ լսէ այնմիկ որ զիսն առաքեաց։

Դարձան եւթանասուն եւ երկուքն խնդութեամբ եւ ասեն. Տէր, եւ դեւք հնազանդին մեզ յանուն քո։

Եւ ասէ ցնոսա. Տեսանէի զՍատանայ անկեալ յերկնից իբրեւ զփայլակն։

Ահա ետու ձեզ իշխանութիւն կոխել զօձս եւ զկարիճս եւ զամենայն զօրութիւն թշնամւոյն, եւ ձեզ ոչինչ մեղանչիցեն։

Բայց ընդ այն մի՛ խնդայք եթէ այսք հնազանդին ձեզ. այլ խնդացէք զի անուանք ձեր գրեալ են յերկինս։

Ի նմին ժամու ցնծացաւ Յիսուս Հոգւովն Սրբով եւ ասէ. Գոհանամ զքէն, Հայր, Տէր երկնից եւ երկրի, զի ծածկեցեր զայս յիմաստնոց եւ ի գիտնոց, եւ յայտնեցեր զայս տղայոց. այո, Հայր, զի այսպէս հաճոյ եղեւ առաջի քո։

Ամենայն ինչ տուաւ ինձ ի Հօրէ իմմէ. եւ ոչ ոք գիտէ թէ ով է Որդի, եթէ ոչ՝ Հայր. եւ ո է Հայր, եթէ ոչ՝ Որդի, եւ ում կամիցի Որդին յայտնել։

Եւ դարձեալ առանձինն առ աշակերտսն ասէ. Երանի աչաց որ տեսանիցեն զոր տեսանէքդ։

Ասեմ ձեզ, զի բազում մարգարէք եւ թագաւորք կամեցան տեսանել զոր դուքդ տեսանէք, եւ ոչ տեսին. եւ լսել զոր լսէքդ, եւ ոչ լուան։

Եւ ահա յարեաւ ոմն օրինական, փորձէր զնա եւ ասէր. Վարդապետ, զի՞նչ գործեցից զի զկեանսն յաւիտենականս ժառանգեցից։

Եւ նա ասէ ցնա. Յօրէնս զի՞նչ գրեալ է, ո՞րպէս ընթեռնուս։

Նա պատասխանի ետ եւ ասէ. Սիրեսցես զՏէր Աստուած քո յամենայն սրտէ քումմէ եւ յամենայն անձնէ քումմէ եւ յամենայն զօրութենէ քումմէ եւ յամենայն մտաց քոց, եւ զընկեր քո իբրեւ զանձն քո։

Եւ ասէ ցնա. Ուղիղ ետուր զպատասխանիդ, զայդ արա եւ կեցցես։

Նա իբրեւ կամեցաւ զանձն արդարացուցանել, ասէ ցՅիսուս. Եւ ո՞վ է իմ ընկեր։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ. Այր մի իջանէր յԵրուսաղեմէ յԵրիքով, եւ անկաւ ի ձեռս աւազակաց, որք մերկացին զնա եւ վէրս ի վերայ եդին, թողին կիսամահ եւ գնացին։

Դէպ եղեւ քահանայի միոջ իջանել ընդ նոյն ճանապարհ, եւ տեսեալ զնա՝ զանց արար։

Նոյնպէս եւ Ղեւտացի մի եկեալ ընդ նոյն տեղի՝ ետես եւ զանց արար։

Սամարացի ոմն ճանապարհորդեալ եկն ընդ նոյն առ նովաւ, եւ տեսեալ զնա գթացաւ։

Եւ մատուցեալ պատեաց զվէրս նորա, արկեալ ի վերայ ձէթ եւ գինի. եւ եդեալ ի վերայ գրաստու իւրոյ՝ ած զնա ի պանդոկի մի, եւ դարմանեաց զնա։

Եւ ի վաղիւ անդր իբրեւ ելանէր անտի, հանեալ ետ ցպանդոկապետն երկուս դահեկանս եւ ասէ. Դարման տար դմա, եւ զոր ինչ ծախեսցես ի դա՝ ի միւսանգամ գալստեան իմում հատուցից քեզ։

Արդ ո՞ յերեցունց ի նոցանէ թուի քեզ մերձաւոր լեալ անկելոյն ի ձեռս աւազակացն։

Եւ նա ասէ. Որ արար զողորմութիւնն ի վերայ նորա։ Ասէ ցնա Յիսուս. Երթ եւ դու արա նոյնպէս։

Եւ եղեւ ի գնալն նոցա, եւ ինքն եմուտ ի գեղ մի. եւ կին ոմն անուն Մարթա ընկալաւ զնա ի տան իւրում։

Եւ նորա էր քոյր մի, որում անուն էր Մարիամ, որ եւ եկն նստաւ առ ոտսն Տեառնն եւ լսէր զբանս նորա։

Եւ Մարթա զբաղեալ էր ի բազում սպասու, եկն եկաց առ նմա եւ ասէ. Տէր, ոչի՞նչ է փոյթ քեզ, զի քոյրդ իմ միայն եթող զիս ի սպասու. արդ ասա դմա զի օգնեսցէ ինձ։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ. Մարթա, Մարթա, դու հոգաս եւ զբազում իւիք զբաղեալ ես։

բայց աստ սակաւ ինչ պիտոյ է։ Մարիամ մասն բարի ընտրեաց, որ ոչ բարձցի ի սմանէ։

Գլուխ ԺԱ

Եւ եղեւ ի տեղւոջ ուրեք կալ յաղօթս. եւ իբրեւ դադարեաց, ասէ ցնա ոմն յաշակերտացն իւրոց. Տէր, ուսո մեզ յաղօթս կալ, որպէս եւ Յովհաննէս ուսոյց աշակերտացն իւրոց։

Ասէ ցնոսա. Յորժամ կայցէք յաղօթս, ասասջիք. Հայր մեր, սուրբ եղիցի անուն քո. եկեսցէ արքայութիւն քո։

Զհաց մեր հանապազորդ տուր մեզ զօրըստօրէն։

Եւ թող մեզ զմեղս մեր, զի եւ մեք թողումք ամենայնի որ պարտիցի մեզ. եւ մի՛ տանիր զմեզ ի փորձութիւն։

Եւ ասէ ցնոսա. Ո՞վ է ի ձէնջ որոյ իցէ բարեկամ, եւ երթայցէ առ նա ի մէջ գիշերի եւ ասիցէ ցնա. Բարեկամ, տուր ինձ փոխ երիս նկանակս։

Զի բարեկամ իմ եկն առ իս յուղւոյ, եւ ոչինչ ունիմ դնել առաջի նորա։

Եւ նա ի ներքուստ տայցէ պատասխանի եւ ասիցէ. Մի՛ աշխատ առներ զիս, զի դուրքդ փակեալ են, եւ մանկունքս ընդ ինեւ կան յանկողնի, ոչ կարեմ յառնել եւ տալ քեզ։

Ասեմ ձեզ. Եթէ ոչ յարուցեալ տայցէ նմա վասն բարեկամութեանն, սակայն վասն ժտութեանն յարուցեալ տայցէ նմա զինչ եւ պիտոյ իցէ։

Եւ ես ասեմ ձեզ. Խնդրեցէք եւ տացի ձեզ, հայցեցէք եւ գտջիք, բախեցէք եւ բացցի ձեզ։

Զի ամենայն որ խնդրէ՝ առնու, եւ որ հայցէ՝ գտանէ, եւ որ բախէ՝ բացցի նմա։

Ցո՞ ոք ի ձէնջ հայր՝ խնդրիցէ որդի իւր ձուկն, միթէ փոխանակ ձկանն օ՞ձ տայցէ նմա։

Եւ կամ խնդրիցէ ձու, միթէ կարի՞ճ տայցէ նմա։

Իսկ եթէ դուք որ չարքդ էք՝ գիտէք պարգեւս բարիս տալ որդւոց ձերոց, ո՛րչափ եւս առաւել Հայր ձեր յերկնից տացէ բարիս այնոցիկ, որ խնդրենն ի նմանէ։

Եւ հանէր դեւ մի համր, եւ եղեւ յելանել դիւին խօսեցաւ համրն, եւ զարմացան ամենայն ժողովուրդքն։

Եւ ոմանք ի նոցանէ ասեն. Բէեղզեբուղաւ իշխանաւն դիւաց հանէ դա զդեւս։

Եւ այլք փորձէին եւ նշան յերկնից խնդրէին ի նմանէ։

Իսկ նորա գիտացեալ զխորհուրդս նոցա, ասէ ցնոսա. Ամենայն թագաւորութիւն բաժանեալ յանձն՝ աւերի, եւ տուն բաժանեալ յանձն՝ կործանի։

Ապա եթէ եւ Սատանայ բաժանեցաւ յանձնէ, զիա՞րդ կայցէ թագաւորութիւն նորա. զի ասէք զինէն եթէ Բէեղզեբուղաւ իշխանաւն դիւաց հանէ դա զդեւս։

Եթէ ես Բէեղզեբուղաւ հանեմ զդեւս, որդիքն ձեր ի՞ւ հանիցեն. վասն այդորիկ նոքին եղիցին ձեր դատաւորք։

Իսկ եթէ մատամբ Աստուծոյ հանեմ զդեւս, ապա հասեալ է ի վերայ ձեր արքայութիւն Աստուծոյ։

Յորժամ հզօր վառեալ՝ պահիցէ զտուն իւր, ի խաղաղութեան են ինչք նորա։

Բայց եթէ հզօրագոյն քան զնա ի վերայ եկեալ յաղթեսցէ նմա, զսպառազինութիւնն նորա հանէ յոր յուսացեալ էր, եւ զաւար նորա բաշխեսցէ։

Որ ոչ է ընդ իս՝ հակառակ իմ է, եւ որ ոչ ժողովէ ընդ իս՝ ցրուէ։

Յորժամ այսն պիղծ ելանիցէ ի մարդոյ, շրջի ընդ անջրդին տեղիս, խնդրէ հանգիստ. եւ իբրեւ ոչ գտանէ, ասէ. Դարձայց անդրէն ի տուն իմ ուստի ելի։

Եւ գայ գտանէ մաքրեալ եւ յարդարեալ։

Յայնժամ երթայ եւ առնու եւթն այլ այս, չար եւս քան զինքն, եւ մտանէ բնակէ անդ. եւ լինի յետինն մարդոյն այնորիկ չար քան զառաջինն։

Եւ եղեւ մինչդեռ խօսէր զայս, ձայն եբարձ կին մի ի ժողովրդենէ անտի եւ ասէ. Երանի է որովայնին որ կրեացն զքեզ, եւ ստեանցն որ դիեցուցին զքեզ։

Եւ նա ասէ. Նա երանի այնոցիկ է, որ լսեն զբանն Աստուծոյ եւ պահիցեն։

Եւ ի դիզանել ի վերայ նորա ժողովրդոցն՝ սկսաւ ասել. Ազգս այս ազգ չար է, նշան խնդրէ, եւ նշան յերկնից ոչ տացի սմա՝ բայց նշանն Յովնանու։

Զի որպէս եղեւ Յովնան նշան Նինուէացւոց, նոյնպէս եղիցի եւ Որդի մարդոյ ազգիս այսմիկ։

Դշխոյն հարաւոյ յարիցէ ի դատաստանի ընդ արս ազգիս այսորիկ եւ դատապարտեսցէ զսա, զի եկն ի ծագաց երկրի լսել զիմաստութիւնն Սողոմովնի. եւ ահա առաւել քան զՍողոմովն է աստ։

Արք Նինուէացիք յարիցեն ի դատաստանի ընդ ազգիս ընդ այսմիկ եւ դատապարտեսցեն զսա, զի ապաշխարեցին ի քարոզութեանն Յովնանու. եւ ահա առաւել քան զՅովնան է աստ։

Ոչ ուրուք լուցեալ ճրագ դնէ ի թաքստեան, այլ ի վերայ աշտանակի, զի որ մտանեն՝ լոյս տեսանիցեն։

Ճրագ մարմնոյ ակն է. յորժամ ակնն առատ է, ամենայն մարմինն լուսաւոր եղիցի. եւ երբ ակն չար է, եւ մարմինն խաւարին եղիցի։

Արդ զգոյշ լեր, գուցէ լոյսդ որ ի քեզ է՝ խաւար իցէ։

Եթէ մարմինդ քո ամենայն լուսաւոր է եւ չգուցէ մասն ինչ խաւարին, եղիցի լուսաւոր ամենայն. որպէս յորժամ ճրագն նշողիւք լուսաւորեսցէ զքեզ։

Եւ մինչդեռ խօսէր զայս, աղաչէր զնա ոմն փարիսեցի զի ճաշ կերիցէ առ նմա. եւ նա մտեալ բազմեցաւ։

Իբրեւ ետես փարիսեցին, զարմացաւ, զի նախ ոչ մկրտեցաւ յառաջ քան զճաշ։

Ասէ ցնա Տէր. Այժմ դուք, փարիսեցիք, զարտաքին բաժակին եւ զպնակին սրբէք, եւ ներքինն ձեր լի է յափշտակութեամբ եւ չարութեամբ։

Անմիտք, ո՞չ ապաքէն որ զարտաքինն արար՝ եւ զներքինն նոյն արար։

Բայց աղէ զարժանն իսկ տուք ողորմութիւն, եւ ահա ամենայն սուրբ է ձեր։

Այլ վա՜յ ձեզ փարիսեցւոց, զի տասանորդէք զանանուխ եւ զփեգենա եւ զամենայն բանջար, եւ անցանէք զիրաւամբք եւ զսիրովն Աստուծոյ. զայս արժան էր առնել եւ զայնու ոչ անցանել։

Վա՜յ ձեզ փարիսեցւոց, զի սիրէք զբարձրագահս ի ժողովուրդս եւ զնախողջոյնս ի հրապարակս։

Վա՜յ ձեզ, զի էք դուք իբրեւ զգերեզմանս անյայտս, եւ մարդիկ գնան ի վերայ եւ ոչ գիտեն։

Պատասխանի ետ ոմն յօրինականացն եւ ասէ ցնա. Վարդապետ, զայդ բանս ասելով եւ զմեզ թշնամանես։

Եւ նա՝ ասէ. Եւ ձեզ վա՜յ օրինականացդ, զի բառնայք մարդկան բեռինս դժուարակիրս, եւ դուք մատամբ միով ի բեռինսն ոչ մերձենայք։

Վա՜յ ձեզ, զի շինէք զշիրիմս մարգարէիցն, եւ հարքն ձեր սպանին զնոսա։

Ապա ուրեմն վկայէք եթէ կամակիցք էք գործոց հարցն ձերոց. զի նոքա կոտորեցին զնոսա, եւ դուք զգերեզմանս նոցա շինէք։

Վասն այնորիկ իմաստութիւնն Աստուծոյ ասաց. Առաքեցից ի նոսա մարգարէս եւ առաքեալս, եւ ի նոցանէ սպանանիցեն եւ հալածիցեն։

Զի խնդրեսցի արիւն ամենայն մարգարէից հեղեալ ի սկզբանէ աշխարհի՝ յազգէդ յայդմանէ։

յարենէն Աբելի մինչեւ ցարիւնն Զաքարեայ կորուսելոյ ընդ սեղանն եւ ընդ տաճարն. այո, ասեմ ձեզ, խնդրեսցի յազգէդ յայդմանէ։

Վա՜յ ձեզ օրինականացդ, զի թաքուցանէք զփականս գիտութեանն. դուք ոչ մտանէք, եւ որ մտանելոցն են՝ արգելուք։

Եւ ի խօսելն զայս ամենայն առ նոսա առաջի ամենայն ժողովրդեանն, զամօթի հարկանէին. եւ սկսան դպիրքն եւ փարիսեցիք զչարել եւ գրգռել ընդ նմա վասն բազում իրաց։

եւ սպասել որսալ ինչ բանս ի բերանոյ նորա, զի չարախօսեսցեն զնմանէ։

Գլուխ ԺԲ

Որովք ի կուտել բիւրաւորաց ժողովրդեանն մինչեւ կոխել զմիմեանս, սկսաւ ասել ցաշակերտսն իւր. Նախ զգոյշ լերուք անձանց ի խմորոյ փարիսեցւոցն, որ է կեղծաւորութիւն։

Զի ոչինչ է ի ծածուկ որ ոչ յայտնեսցի, եւ գաղտնի՝ որ ոչ ծանիցի։

Վասն զի զոր ինչ ասիցէք ի խաւարի՝ լսելի լիցի ի լոյս. եւ զոր յունկանէն խօսեցարուք ի շտեմարանս՝ քարոզեսցի ի վերայ տանեաց։

Բայց ձեզ ասեմ սիրելեաց իմոց. Մի՛ զարհուրիցիք յայնցանէ որ սպանանեն զմարմին, եւ յետ այնորիկ աւելի ինչ ոչ ունիցին առնել։

այլ ցուցից ձեզ յումէ երկնչիցիք. երկնչիջիք յայնմանէ որ յետ սպանանելոյ ունի իշխանութիւն արկանել ի գեհեն. այո, ասեմ ձեզ, յայնմանէ երկնչիջիք։

Ո՞չ ապաքէն հինգ ձագ երկուց դանգաց վաճառի, եւ մի ի նոցանէ ոչ է մոռացեալ առաջի Աստուծոյ։

Այլ ձեր եւ ամենայն իսկ հեր գլխոյ թուեալ է. մի՛ երկնչիք, զի քան զբազում ձագս լաւ էք դուք։

Ասեմ ձեզ զի՝ Ամենայն որ խոստովանեսցի յիս առաջի մարդկան, եւ Որդի մարդոյ խոստովանեսցի զնմանէ առաջի հրեշտակաց Աստուծոյ։

Եւ որ ուրասցի զիս առաջի մարդկան՝ ուրացեալ լիցի առաջի հրեշտակաց Աստուծոյ։

Եւ ամենայն որ ասէ բան զՈրդւոյ մարդոյ՝ թողցի նմա. բայց որ զՀոգին Սուրբ հայհոյիցէ՝ մի՛ թողցի նմա։

Այլ յորժամ տանիցին զձեզ ի ժողովուրդս եւ ի պետութիւնս եւ յիշխանութիւնս, մի՛ հոգայցէք որպէս թէ զի՛նչ պատասխանի տայցէք կամ զի՛նչ ասիցէք։

Զի Հոգին Սուրբ ուսուսցէ ձեզ ի նմին ժամու զինչ պարտ իցէ խօսել։

Ասէ ոմն ի ժողովրդենէն ցնա. Վարդապետ, ասա ցեղբայր իմ բաժանել ընդ իս զժառանգութիւնն։

Եւ նա ասէ ցնա. Այր դու, ո՞ կացոյց զիս դատաւոր կամ բաժանարար ի վերայ ձեր։

Եւ ասէ ցնոսա. Տեսէք եւ զգոյշ լերուք յամենայն ագահութենէ, զի ոչ եթէ ի մթերից ընչից ուրուք իցեն կեանք նորա։

Խօսեցաւ առ նոսա առակ մի եւ ասէ. Առն ուրումն մեծատան ետուն անդք տոհմականս։

եւ խորհէր ի միտս իւր եւ ասէր. Զի՞ գործեցից, զի ոչ գոյ տեղի ուր ժողովեցից զարդիւնս իմ։

Եւ ասէ. Գիտեմ զինչ արարից. քակեցից զշտեմարանս իմ, եւ եւս մեծամեծս շինեցից, եւ անդր ժողովեցից զցորեան եւ զամենայն բարութիւնս իմ։

Եւ ասացից ցանձն իմ. Անձն, ունիս բազում բարութիւնս համբարեալ ամաց բազմաց. հանգիր, կեր, արբ եւ ուրախ լեր։

Ասէ ցնա Աստուած. Անմիտ, յայսմ գիշերի զոգիդ ի քէն ի բաց պահանջիցեն, իսկ զոր պատրաստեցերն ո՞ւմ լինիցի։

Նոյնպէս եւ որ գանձէ անձին, եւ ոչ յԱստուած մեծանայցէ։

Ասէ ցաշակերտսն իւր. Վասն այդորիկ ասեմ ձեզ. Մի՛ հոգայք ընդ ոգւոյ թէ զի՛նչ ուտիցէք, եւ մի՛ ընդ մարմնոյ թէ զի՛նչ զգենուցուք։

Զի ոգի առաւել է քան զկերակուր, եւ մարմին՝ քան զհանդերձ։

Հայեցարուք ընդ ագռաւս, զի ոչ սերմանեն եւ ոչ հնձեն, որոց ոչ գոն շտեմարանք եւ ոչ համբարանոցք, եւ Աստուած կերակրէ զնոսա. ո՛րչափ եւս առաւել զձեզ որ լաւ էք քան զթռչունս։

Ո՞վ ի ձէնջ առ հոգալ կարիցէ յաւելուլ ի հասակ իւր կանգուն մի։

Իսկ արդ եթէ ի փոքուն չէք բաւական, վասն այլոցն զի՞ հոգայցէք։

Հայեցարուք ընդ շուշանն, ո՛րպէս աճէ. ոչ ջանայ եւ ոչ նիւթէ. ասեմ ձեզ. Եւ ոչ Սողոմովն յամենայն ի փառսն իւր զգեցաւ իբրեւ զմի ի նոցանէ։

Իսկ եթէ զխոտն որ այսօր ի բացի է եւ վաղիւ ի հնոց արկանելի՝ Աստուած այնպէս զգեցուցանէ, ո՛րչափ եւս առաւել զձեզ, թերահաւատք։

Եւ դուք մի՛ խնդրէք զի՛նչ ուտիցէք կամ զինչ ըմպիցէք, եւ մի՛ զբաղնուք։

զի զայն ամենայն հեթանոսք աշխարհի խնդրեն. այլ ձեր Հայր գիտէ զի պիտոյ է այն ամենայն։

Բայց խնդրեցէք զարքայութիւն Աստուծոյ, եւ այն յաւելցի ձեզ։

Մի՛ երկնչիր, հօտ փոքրիկ, զի հաճեցաւ Հայր ձեր տալ ձեզ զարքայութիւն։

Վաճառեցէք զինչս ձեր եւ տուք ողորմութիւն. եւ արարէք ձեզ քսակս առանց հնանալոյ, գանձ անպակաս յերկինս. ուր ոչ գող մերձենայ եւ ոչ ցեց ապականէ։

Զի ուր գանձն ձեր է, անդ եւ սիրտք ձեր եղիցին։

Եղիցին գօտիք ձեր պնդեալ ընդ մէջս, եւ ճրագունք լուցեալք։

Եւ դուք նմանողք մարդկան որ ակն ունիցին տեառն իւրեանց թէ երբ դառնայցէ ի հարսանեաց. զի յորժամ գայցէ եւ բախիցէ, վաղվաղակի բանայցեն նմա։

Երանի իցէ ծառայիցն այնոցիկ զորս եկեալ տէրն գտցէ արթունս. ամէն ասեմ ձեզ, զի գօտի ընդ մէջ ածցէ եւ բազմեցուսցէ զնոսա, եւ անցեալ պաշտիցէ զնոսա։

Եւ եթէ յերկրորդ կամ յերրորդ պահու եկեսցէ եւ գտցէ այնպէս, երանելի են ծառայքն այնոքիկ։

Բայց զայն գիտասջիք, եթէ գիտէր տանուտէրն յորում ժամու գող գայ, չտայր թոյլ ական հատանել ի տան իւրում։

Եւ դուք եղերուք պատրաստք, զի յորում ժամու ոչ կարծիցէք, գայ Որդի մարդոյ։

Ասէ Պետրոս. Տէր, առ մե՞զ ասացեր զառակդ զայդ թէ առ ամենեսեան։

Եւ ասէ Տէր. Ո՞վ իցէ հաւատարիմ տնտես եւ իմաստուն, զոր կացոյց տէր իւր ի վերայ գերդաստանի իւրոյ տալ ի ժամու զկերակուրս։

Երանի իցէ ծառային այնմիկ զոր եկեալ տէր իւր գտանիցէ արարեալ այնպէս։

Արդարեւ ասեմ ձեզ զի ի վերայ ամենայն ընչից իւրոց կացուսցէ զնա։

Ապա թէ ասիցէ ծառայն այն ի սրտի իւրում. Յամէ տէր իմ ի գալ. եւ սկսանիցի հարկանել զծառայսն եւ զաղախնայսն, ուտել եւ ըմպել եւ արբենալ։

եկեսցէ տէր ծառային այնորիկ յաւուր յորում ակն ոչ ունիցի, եւ ի ժամու յորում ոչ գիտիցէ. ընդ մէջ կտրեսցէ զնա, եւ զմասն նորա ընդ անհաւատս դիցէ։

Եւ ծառայ որ գիտիցէ զկամս տեառն իւրոյ եւ ոչ պատրաստիցէ ըստ կամաց նորա՝ արբցէ գան բազում։

Եւ որ ոչն գիտիցէ եւ արժանի գանի ինչ գործիցէ, արբցէ գան սակաւ. ամենայն որում շատ տուաւ, շատ խնդրեսցի ի նմանէ, եւ որում բազում աւանդեցաւ, առաւել եւս պահանջեսցեն ի նմանէ։

Հուր եկի արկանել յերկիր. եւ զի՞նչ կամիմ, թէ արդէն իսկ բորբոքէր։

Եւ մկրտութիւն մի ունիմ մկրտել, եւ զիա՛րդ փութամ մինչեւ կատարեսցի։

Համարիք եթէ խաղաղութի՞ւն եկի տալ յերկիր. ոչ, ասեմ ձեզ, այլ բաժինս։

Զի եղիցին յայսմ հետէ հինգ ի տան միում բաժանեալք, երեքն՝ յերկուց, եւ երկուքն՝ յերից։

Բաժանեսցի հայր յորդւոյ, եւ որդի՝ ի հօրէ, մայր՝ ի դստերէ եւ դուստր՝ ի մօրէ, սկեսուր՝ ի հարսնէ, եւ հարսն՝ ի սկեսրէ իւրմէ։

Ասաց եւ ցժողովուրդսն. Յորժամ տեսանիցէք ամպ ծագեալ յարեւմտից, իսկոյն ասէք թէ՝ Անձրեւ գայ, եւ լինի այնպէս։

եւ յորժամ հարաւ շնչեալ, ասէք թէ՝ Խորշակ լինի, եւ լինի այնպէս։

Կեղծաւորք, զերեսս երկնի եւ երկրի գիտէք փորձել, իսկ զժամանակս զայս զիա՞րդ ոչ փորձէք։

Ընդէ՞ր եւ յանձանց իսկ ոչ ընտրէք զարժանն։

Յորժամ երթայցես ընդ ոսոխի քում առ իշխան, ի ճանապարհի տուր զհաշիւն զերծանել ի նմանէ. զի գուցէ քարշիցէ զքեզ առ դատաւորն, եւ դատաւորն մատնիցէ դահճի, եւ դահիճն արկանիցէ ի բանտ։

Ասեմ քեզ, ոչ ելանիցես անտի մինչեւ հատուցանիցես զյետին բնիոնն։

Գլուխ ԺԳ

Եկին ոմանք ի նմին ժամանակի եւ պատմեցին նմա վասն Գալիլեացւոցն, որոց զարիւնն Պիղատոս խառնեաց ընդ զոհս նոցա։

Պատասխանի ետ եւ ասէ ցնոսա. Համարի՞ք եթէ այն Գալիլեացիք եղեն մեղաւորք քան զամենայն Գալիլեացիս, զի զայնպիսի անցս կրեցին։

Ոչ, ասեմ ձեզ. այլ եթէ ոչ ապաշխարիցէք, ամենեքին նոյնպէս կորնչիջիք։

Կամ նոքա ութուտասանքն յորոց վերայ աշտարակն անկաւ ի Սելովամ եւ սպան զնոսա, համարի՞ք եթէ նոքա պարտապանք եղեն քան զամենայն մարդիկ որ բնակեալ են յԵրուսաղէմ։

Ոչ, ասեմ ձեզ. այլ եթէ ոչ ապաշխարիցէք, ամենեքեան նոյնպէս կորնչիջիք։

Ասաց եւ զառակս զայս. Թզենի մի էր ուրումն տնկեալ յայգւոջ իւրում, եւ եկն խնդրել պտուղ ի նմանէ եւ ոչ եգիտ։

Ասէ ցայգեգործն. Ահա երեք ամք են յորմէ հետէ գամ խնդրել պտուղ ի թզենւոջդ եւ ոչ գտանեմ. արդ կտրեա զդա, ընդէ՞ր եւ զերկիրդ խափանէ։

Նա պատասխանի ետ եւ ասէ. Տէր, թող զդա այս ամ եւս, մինչեւ շուրջ զդովաւ բրեցից եւ արկից աղբ։

թերեւս արասցէ պտուղ. ապա թէ ոչ՝ յամէ եւս հատցես զդա։

Եւ ուսուցանէր ի միում ի ժողովրդանոցացն ի շաբաթս։

Եւ ահա կին մի զոր ունէր այս հիւանդութեան ամս ութուտասն, եւ էր կարկամեալ, եւ ոչ կարէր ամենեւին ի վեր հայել։

Եւ տեսեալ զնա Յիսուսի՝ կոչեաց առ ինքն եւ ասէ ցնա. Կին դու, արձակեալ ես ի հիւանդութենէ քումմէ։

Եւ եդ ի վերայ նորա ձեռն, եւ առժամայն ուղղեցաւ եւ փառաւոր առնէր զԱստուած։

Պատասխանի ետ ժողովրդապետն ցասուցեալ թէ ընդէր ի շաբաթու բժշկեաց Յիսուս, եւ ասէ ցժողովուրդն. Վեց օր է յորս արժան է գործել, յայնս եկայք բժշկեցարուք, եւ մի՛ յաւուր շաբաթու։

Պատասխանի ետ նմա Տէր եւ ասէ. Կեղծաւորք, իւրաքանչիւր ոք ի ձէնջ ի շաբաթու ո՞չ արձակէ զեզն իւր կամ զէշ ի մսրոյ եւ տանի տայ ջուր։

Իսկ այս՝ դուստր Աբրահամու էր, զոր կապեաց Սատանայ ահաւադիկ ութուտասն ամ, ո՞չ էր արժան արձակել ի կապանաց անտի ի շաբաթու։

Եւ զայս իբրեւ ասաց, յամօթ լինէին ամենեքին որ հակառակն կային նմա. եւ ամենայն ժողովուրդն ուրախ լինէր ի վերայ ամենայն փառաւորութեանցն որ գործէին ի նմանէ։

Եւ ասէր. Ո՞ւմ նման է արքայութիւն Աստուծոյ, եւ որո՞ւմ նմանութեան նմանեցուցից զնա։

Նման է հատոյ մանանխոյ, զոր առեալ մարդոյ արկ ի պարտէզ իւր. աճեաց եւ եղեւ ծառ, եւ թռչունք երկնից բնակեալ էին յոստս նորա։

Եւ դարձեալ ասէ. Ո՞ւմ նմանեցուցից զարքայութիւն Աստուծոյ։

Նման է խմորոյ զոր առեալ կնոջ թաքոյց յալեր երից գրուաց, մինչեւ խմորեցաւ ամենայն։

Եւ շրջէր ընդ քաղաքս եւ ընդ գեղս, ուսուցանէր. եւ ճանապարհ արարեալ յԵրուսաղէմ։

ասէ ոմն ցնա. Տէր, եթէ սակա՞ւք իցեն որ ապրելոց իցեն։ Եւ նա ասէ ցնոսա։

Ջանացարուք մտանել ընդ դուռն նեղ. ասեմ ձեզ զի բազումք խնդրեսցեն մտանել եւ ոչ կարասցեն։

Յորմէ հետէ մտցէ տանուտէրն եւ փակեսցէ զդուռնն, եւ սկսանիցիք կալ արտաքոյ եւ բախել զդուռնն եւ ասել. Տէր, Տէր, բաց մեզ։ Եւ պատասխանի տուեալ ասիցէ ձեզ. Ոչ գիտեմ զձեզ ուստի էք։

Յայնժամ սկսանիջիք ասել. Կերաք առաջի քո եւ արբաք, եւ ի հրապարակս մեր ուսուցեր։

Եւ ասիցէ. Ասեմ ձեզ. Ոչ գիտեմ զձեզ ուստի էք. ի բաց կացէք յինէն ամենայն մշակքդ անիրաւութեան։

Անդ եղիցի լալ եւ կրճել ատամանց, յորժամ տեսանիցէք զԱբրահամ եւ զԻսահակ եւ զՅակովբ եւ զամենայն մարգարէս յարքայութեան Աստուծոյ, եւ զձեզ հանեալ արտաքս։

Եւ եկեսցեն յարեւելից եւ յարեւմտից եւ ի հիւսիսոյ եւ ի հարաւոյ, եւ բազմեսցին յարքայութեան Աստուծոյ։

Եւ ահա իցեն յետինք՝ որ եղիցին առաջինք, եւ իցեն առաջինք՝ որ լինիցին յետինք։

Ի նմին աւուր մատեան ոմանք փարիսեցիք եւ ասեն ցնա. Ել եւ գնա աստի, զի Հերովդէս կամի սպանանել զքեզ։

Եւ ասէ ցնոսա. Երթայք ասացէք աղուեսուն այնմիկ. Ահաւասիկ հանեմ դեւս, եւ բժշկութիւնս կատարեմ այսօր եւ վաղիւ, եւ յերիր աւուր կատարիմ։

Բայց պարտ է այսօր եւ վաղիւ եւ ի միւսում աւուր գնալ. զի ոչ է մարթ մարգարէի կորնչել արտաքոյ քան զԵրուսաղէմ։

Երուսաղէ՛մ, Երուսաղէ՛մ, որ կոտորէիր զմարգարէս եւ քարկոծ առնէիր զառաքեալսն առ քեզ. քանի՜ցս անգամ կամեցայ ժողովել զորդիս քո, որպէս հաւ զձագս իւր ընդ թեւովք, եւ ոչ կամեցարուք։

Ահա թողեալ լիցի ձեզ տունդ ձեր. բայց ասեմ ձեզ, եթէ՝ Ոչ եւս տեսանիցէք զիս, մինչեւ ասիցէք. Օրհնեալ եկեալն յանուն Տեառն։

Գլուխ ԺԴ

Եւ եղեւ ի մտանելն նորա ի տուն ուրումն իշխանացն փարիսեցւոց ի շաբաթու ուտել հաց, եւ նոքա սպասէին նմա։

Եւ ահա այր ոմն էր անդ ջրգողեալ առաջի նորա։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ ցօրինաւորսն եւ ցփարիսեցիսն, եթէ՝ Արժա՞ն իցէ ի շաբաթու բժշկել։

Եւ նոքա լուռ եղեն. եւ բուռն հարեալ զնմանէ՝ բժշկեաց զնա եւ արձակեաց։

Եւ ասէ ցնոսա. Ո՞յր ուրուք ի ձէնջ էշ կամ եզն անկանիցի ի ջրհոր, եւ ոչ վաղվաղակի հանիցէ զնա յաւուր շաբաթու։

Եւ ոչ կարացին տալ նմա պատասխանի առ այն։

Ասաց եւ առ կոչնականսն առակ մի, հայեցեալ թէ զիա՛րդ բարձընտիր լինէին, ասէ ցնոսա։

Յորժամ կոչիցէ ոք զքեզ ի հարսանիս կամ ի կոչունս, մի՛ բազմիցիս յառաջին բարձին. գուցէ պատուականագոյն եւս քան զքեզ իցէ կոչեցեալ ի նմանէ։

եւ եկեալ որ զքեզն եւ զնա կոչեաց՝ ասիցէ ցքեզ. Տուր սմա տեղի. եւ ապա սկսանիցիս ամօթով զյետին տեղին ունել։

Այլ յորժամ կոչիցիս, երթիջիր բազմեսջիր ի յետին տեղւոջ, զի յորժամ գայցէ որ կոչեացն զքեզ, ասիցէ ցքեզ. Բարեկամ, ի վեր մատիր։ Յայնժամ եղիցին քեզ փառք առաջի բարձակցացն քոց։

Զի ամենայն որ բարձրացուցանէ զանձն՝ խոնարհեսցի. եւ որ խոնարհեցուցանէ զանձն՝ բարձրասցի։

Ասէ եւ ցկոչնատէրն. Յորժամ առնիցես ճաշ կամ ընթրիս, մի՛ կոչեր զբարեկամս քո, եւ մի՛ զեղբարս քո, եւ մի՛ զազգականս քո, եւ մի՛ զդրացիս քո եւ մի՛ զմեծամեծս. զի մի՛ եւ նոքա փոխարէն կոչեսցեն զքեզ, եւ լինիցի քեզ հատուցումն։

Այլ յորժամ առնիցես ընդունելութիւն, կոչեա զաղքատս եւ զխեղս, զկաղս եւ զկոյրս։

եւ երանելի լինիցիս. զի ոչ ունին փոխարէն հատուցանելոյ քեզ, եւ հատուսցի քեզ փոխարէն ի յարութեան արդարոց։

Իբրեւ լուաւ զայս ոմն ի բազմականացն, ասէ ցնա. Երանի որ կերիցէ ճաշ յարքայութեան Աստուծոյ։

Եւ նա ասէ ցնա. Այր ոմն գործեաց ընթրիս եւ հրաւիրեաց զբազումս։

Եւ առաքեաց զծառայ իւր ի ժամու ընթրեացն կոչել զհրաւիրեալսն թէ՝ Եկայք, զի ահաւասիկ պատրաստ է ամենայն ինչ։

Եւ սկսան մի ըստ միոջէ ամենեքեան հրաժարել. առաջինն ասէ. Ագարակ գնեցի, եւ հարկ է ելանել տեսանել զնա. աղաչեմ զքեզ, կալ զիս հրաժարեալ։

Եւ մեւսն ասէ. Լուծս հինգ եզանց գնեցի եւ երթամ փորձել զնոսա. աղաչեմ զքեզ, կալ զիս հրաժարեալ։

Եւ մեւսն ասէ. Կին ածի, եւ վասն այնորիկ ոչ կարեմ գալ։

Եւ եկեալ ծառայն պատմեաց զայն տեառն իւրում. յայնժամ բարկացեալ տանուտէրն՝ ասէ ցծառայն իւր. Ել վաղվաղակի ի հրապարակս եւ ի փողոցս քաղաքիդ, եւ զաղքատս եւ զխեղս եւ զկաղս եւ զկոյրս մոյծ այսր։

Եւ ասէ ծառայն. Տէր, եղեւ զոր հրամայեցերն եւ կայ եւս տեղի։

Եւ ասէ Տէրն ցծառայն. Ել ի ճանապարհս եւ ի ցանգս, եւ արա այսր մտանել, զի լցցի տունս իմ։

Ասեմ ձեզ, զի՝ Ոչ ոք յայնց կոչեցելոց ճաշակեսցէ յընթրեաց իմոց։

Եւ երթային ընդ նմա ժողովուրդք բազումք. դարձաւ եւ ասէ ցնոսա։

Եթէ ոք գայ առ իս, եւ ոչ ատեայ զհայր իւր եւ զմայր եւ զկին եւ զորդիս եւ զեղբարս եւ զքորս, նա՝ եւ զանձն եւս իւր, ոչ կարէ իմ աշակերտ լինել։

Զի որ ոչ բառնայ զխաչ իւր եւ գայ զկնի իմ՝ ոչ կարէ իմ աշակերտ լինել։

Ո՞վ ոք ի ձէնջ կամիցի շինել աշտարակ, եւ ոչ նախ նստեալ համարիցի զծախսն, եթէ ունիցի՛ բաւական ի կատարումն։

զի գուցէ իբրեւ արկանիցէ հիմն եւ ոչ կարիցէ կատարել, ամենեքին որ տեսանիցեն, սկսանիցին ծաղր առնել զնա։

եւ ասել թէ՝ Այս այր սկսաւ շինել, եւ ոչ կարաց կատարել։

Կամ ո՞ր թագաւոր երթեալ տայցէ պատերազմ ընդ այլում թագաւորի, եւ ոչ նստեալ նախ խորհիցի, եթէ կարո՛ղ իցէ տասն հազարաւ զդէմ ունել զայնորիկ որ գայցէ ի վերայ նորա քսան հազարաւ։

Ապա թէ ոչ, մինչդեռ հեռագոյն իցէ, հրեշտակութիւն առաքեալ աղաչեսցէ ի խաղաղութիւն։

Արդ այսպէս ամենայն ոք ի ձէնջ որ ոչ հրաժարեսցէ յամենայն ընչից իւրոց, ոչ կարէ իմ աշակերտ լինել։

Բարւոք է աղ. ապա թէ աղն անհամեսցի, ի՞ւ համեմեսցի։

Ոչ յերկիր եւ ոչ յաղբ է պիտանացու, այլ ընկենուլ զնա արտաքս։ Որ ունիցի ականջս լսելոյ՝ լուիցէ։

Գլուխ ԺԵ

Եւ էին մերձ առ նա ամենայն մաքսաւորք եւ մեղաւորք լսել ի նմանէ։

Տրտնջէին փարիսեցիքն եւ դպիրք եւ ասէին. Ընդէ՞ր սա զմեղաւորս ընդունի եւ ուտէ ընդ նոսա։

Ասաց առ նոսա զառակս զայս։

Ո՞վ ոք իցէ ի ձէնջ մարդ որոյ իցէ հարեւր ոչխար, եւ կորուսանիցէ մի ի նոցանէ, ո՞չ թողուցու զիննսուն եւ զինն յանապատի, եւ երթիցէ զհետ կորուսելոյն, մինչեւ գտանիցէ զնա։

Եւ իբրեւ գտանէ, դնէ զնա ի վերայ ուսոց իւրոց խնդալով։

եւ երթայ ի տուն, կոչէ զբարեկամս եւ զդրացիս, եւ ասէ ցնոսա. Ուրախ եղերուք ընդ իս, զի գտի զոչխարս իմ զկորուսեալ։

Ասեմ ձեզ, զի՝ Այսպէս է ուրախութիւն յերկինս վասն միոյ մեղաւորի որ ապաշխարիցէ՝ քան վասն իննսուն եւ ինն արդարոց որոց չիցէ պիտոյ ապաշխարութիւն։

Կամ ո՞վ իցէ կին, որոյ իցեն դրամք տասն. եւ եթէ կորուսանիցէ դրամ մի, ո՞չ լուցանիցէ ճրագ եւ ածիցէ աւել ի տան, եւ խնդրիցէ ստէպ, մինչեւ գտանիցէ։

Եւ իբրեւ գտանէ, կոչէ զբարեկամս եւ զդրացիս եւ ասէ. Ուրախ լերուք ընդ իս, զի գտի զդրամն իմ զոր կորուսի։

Այնպէս, ասեմ ձեզ, ուրախութիւն եղիցի առաջի հրեշտակաց Աստուծոյ ի վերայ միոյ մեղաւորի որ ապաշխարիցէ։

Եւ ասէ. Առն միոջ էին երկու որդիք։

ասէ կրտսերն ի նոցանէ ցհայրն. Հայր, տուր ինձ բաժին, որ անկանի յընչիցդ։ Եւ նա բաժանեաց նոցա զկեանսն։

Եւ յետ ոչ բազում աւուրց ժողովեալ զամենայն կրտսեր որդւոյն՝ գնաց յաշխարհ հեռի. եւ անդ վատնեաց զինչս իւր, զի կեայր անառակութեամբ։

Եւ իբրեւ սպառեաց զամենայն եղեւ սով սաստիկ յաշխարհին յայնմիկ, եւ սկսաւ ինքն չքաւորել։

Եւ գնացեալ յարեցաւ ի մի ոմն քաղաքացւոց աշխարհին այնորիկ. եւ յղեաց զնա յագարակ իւր արածել խոզս։

Եւ ցանկայր լնուլ զորովայն իւր յեղջերէն զոր խոզքն ուտէին, եւ ոչ ոք տայր նմա։

Եւ եկեալ ի միտս իւր՝ ասէ. Քանի՜ վարձկանք իցեն ի տան հօր իմոյ հացալիցք, եւ ես աստ սովամահ կորնչիմ։

Յարուցեալ գնացից առ հայր իմ եւ ասացից ցնա. Հայր, մեղայ յերկինս եւ առաջի քո։

եւ ոչ եւս եմ արժանի կոչել որդի քո. արա զիս իբրեւ զմի ի վարձկանաց քոց։

Եւ յարուցեալ եկն առ հայր իւր. եւ մինչդեռ հեռագոյն էր, ետես զնա հայրն եւ գթացաւ. յարեաւ եւ ընթացաւ ընդ առաջ, անկաւ զպարանոցաւն նորա, եւ համբուրեաց զնա։

Եւ ասէ ցնա որդին. Հայր, մեղայ յերկինս եւ առաջի քո, ոչ եւս եմ արժանի կոչել որդի քո։

Ասէ հայրն ցծառայսն իւր. Վաղվաղակի հանէք զպատմուճանն առաջին եւ ագուցէք նմա, եւ տուք զմատանին ի ձեռս նորա, եւ կօշիկս յոտս նորա։

եւ ածէք զեզն պարարակ, զենէք, կերիցուք եւ ուրախ լիցուք։

զի այս որդի իմ մեռեալ էր եւ եկեաց, կորուսեալ էր եւ գտաւ. եւ սկսան ուրախ լինել։

Եւ էր երէց որդի նորա յագարակի. եւ մինչդեռ գայր եւ մերձ եղեւ ի տունն, լուաւ զձայն երգոց եւ զպարուց։

եւ կոչեցեալ առ ինքն զմի ի ծառայիցն՝ հարցանէր թէ զի՞նչ իցէ այն։

Եւ նա ասէ ցնա. Զի եղբայր քո եկեալ է, եւ եզեն հայր քո զեզն պարարակ, զի ողջամբ ընկալաւ զնա։

Բարկացաւ եւ ոչ կամէր մտանել, եւ հայրն ելեալ արտաքս՝ աղաչէր զնա։

Պատասխանի ետ եւ ասէ ցհայրն. Այսքանի ամք են, զի ծառայեմ քեզ, եւ երբեք զպատուիրանաւ քով ոչ անցի. ուլ մի երբեք ոչ ետուր ինձ զի ուրախ եղէց ընդ բարեկամս իմ։

Յորժամ եկն որդիդ քո այդ որ եկեր զկեանս քո ընդ պոռնիկս, զեներ դմա զեզն պարարակ։

Եւ ասէ ցնա. Որդեակ, դու հանապազ ընդ իս ես, եւ ամենայն որ ինչ իմ է՝ քո է։

այլ ուրախ լինել եւ խնդալ պարտ էր, զի եղբայր քո այս մեռեալ էր եւ եկեաց, կորուսեալ՝ եւ գտաւ։

Գլուխ ԺԶ

Եւ ասէ առ աշակերտսն. Այր մի էր մեծատուն, որոյ էր տնտես. եւ եղեւ զնմանէ ամբաստանութիւն, որպէս թէ վատնիցէ զինչս նորա։

Կոչեաց եւ ասէ ցնա. Զի՞նչ է այս զոր լսեմս զքէն. տուր զհամար տնտեսութեան քո, զի ոչ եւս կարես լինել տնտես։

Ասէ ընդ միտս իւր տնտեսն. Զի՞նչ գործեցից, զի տէր իմ հանէ զտնտեսութիւնս. գործել ոչ կարեմ, մուրանալ ամաչեմ։

Գիտեմ զինչ արարից, զի յորժամ ի բաց լինիցիմ ի տնտեսութենէս, ընկալցին զիս ի տունս իւրեանց։

Եւ կոչեցեալ առ ինքն մի ըստ միոջէ ի պարտապանաց տեառն իւրոյ, ասէ ցառաջինն. Քանի՞ ինչ պարտիս տեառն իմում։

Եւ նա ասէ. Հարեւր մար ձիթոյ։ Ասէ ցնա. Կա զգիր քո, եւ նիստ գրեա վաղվաղակի յիսուն։

Դարձեալ ասէ ցմեւսն. Դու քանի՞ ինչ պարտիս։ Եւ նա ասէ. Հարեւր քոռ ցորենոյ։ Եւ ասէ ցնա. Կա զգիր քո, եւ նիստ գրեա ութսուն։

Եւ գովեաց տէրն զտնտեսն անիրաւութեան, զի իմաստութեամբ արար. զի որդիք աշխարհիս այսորիկ իմաստնագոյն են քան զորդիս լուսոյ յազգս իւրեանց։

Եւ ես ձեզ ասեմ. Արարէք ձեզ բարեկամս ի մամոնայէ անիրաւութեան. զի յորժամ պակասիցէ այն, ընկալցին զձեզ ի յարկսն յաւիտենականս։

Որ ի փոքուն հաւատարիմ է՝ եւ ի բազմին հաւատարիմ է, եւ որ ի փոքուն անիրաւ է՝ եւ ի բազմին անիրաւ է։

Իսկ արդ եթէ յանիրաւ մամոնային չեղէք հաւատարիմք, զճշմարիտն ձեզ ո՞ հաւատասցէ։

Եւ եթէ յօտարին չեղէք հաւատարիմք, զձերն ո՞ տացէ ձեզ։

Ոչ ոք ծառայ կարէ երկուց տերանց ծառայել, զի եթէ զմին ատիցէ, եւ զմեւսն սիրիցէ. կա՛մ զմին մեծարիցէ, եւ զմեւսն արհամարհիցէ. ոչ կարէք Աստուծոյ ծառայել եւ մամոնայի։

Իբրեւ լսէին զայս ամենայն փարիսեցիքն, քանզի արծաթասէրք էին, անգոսնէին զնա։

Եւ ասէ ցնոսա. Դուք էք որ արդարացուցանէք զանձինս առաջի մարդկան, սակայն Աստուած գիտէ զսիրտս ձեր. զի որ առաջի մարդկան բարձր է՝ պիղծ է առաջի Աստուծոյ։

Օրէնքն եւ մարգարէք մինչեւ ցՅովհաննէս. յայնմ հետէ արքայութիւն Աստուծոյ աւետարանի, եւ ամենայն ոք զնա բռնաբարէ։

Դիւրին իցէ երկնից եւ երկրի անցանել, քան յօրինացն միոյ նշանախեցի անկանել։

Ամենայն որ արձակէ զկին իւր եւ առնէ այլ՝ շնայ. եւ որ զարձակեալն առնէ՝ շնայ։

Այր ոմն էր մեծատուն, եւ ագանէր բեհեզս եւ ծիրանիս եւ ուրախ լինէր հանապազ առատապէս։

Եւ աղքատ ոմն անուն Ղազարոս անկեալ դնէր առ դրան նորա վիրաւորեալ։

եւ ցանկայր լնուլ զորովայն իւր ի փշրանացն որ անկանէին ի սեղանոյ մեծատանն. այլ եւ շունք եւս գային եւ լիզուին զվէրս նորա։

Եւ եղեւ մեռանել աղքատին, եւ տանել հրեշտակացն զնա ի գոգն Աբրահամու. մեռաւ եւ մեծատունն եւ թաղեցաւ։

Եւ ի դժոխսն ամբարձ զաչս իւր մինչ ի տանջանսն էր. ետես զԱբրահամ ի հեռաստանէ, եւ զՂազարոս ի գոգ նորա հանգուցեալ։

Եւ նա աղաղակեաց եւ ասէ. Հայր Աբրահամ, ողորմեաց ինձ, եւ առաքեա զՂազարոս, զի թացցէ զծագ մատին իւրոյ ի ջուր, եւ զովացուսցէ զլեզու իմ, զի պապակիմ ի տապոյ աստի։

Եւ ասէ ցնա Աբրահամ. Որդեակ, յիշեա զի ընկալար անդէն զբարիս քո ի կեանսն քում, եւ Ղազարոս նոյնպէս զչարչարանս. արդ սա աստ մխիթարի, եւ դու այդր պապակիս։

Եւ ի վերայ այսր ամենայնի վիհ մեծ է ընդ մեզ եւ ընդ ձեզ. եթէ կամիցին աստի առ ձեզ անցանել, ոչ կարեն, եւ ոչ այտի ոք առ մեզ անցանել։

Եւ ասէ. Արդ աղաչեմ զքեզ, հայր, զի արձակեսցես զդա ի տուն հօր իմոյ։

են իմ անդ եղբարք հինգ, որպէս զի տացէ նոցա վկայութիւն, զի մի՛ եւ նոքա գայցեն յայս տեղի տանջանաց։

Եւ ասէ Աբրահամ. Ունին զՄովսէս եւ զմարգարէսն, նոցա լուիցեն։

Եւ նա ասէ. Ոչ, հայր Աբրահամ, բայց եթէ ի մեռելոց ոք երթիցէ առ նոսա, եւ ապաշխարեսցեն։

Եւ ասէ ցնա. Եթէ Մովսիսի եւ մարգարէիցն ոչ լսեն, եւ ոչ եթէ ի մեռելոց ոք յառնիցէ, հաւանեսցին։

Գլուխ ԺԷ

Ասաց եւ առ աշակերտսն իւր. Ոչ է մարթ չգալ գայթակղութեան, բայց վա՜յ այնմիկ է յոյր ձեռն գայցէ։

Լաւ էր նմա թէ վէմ երկանաքար կախէր զպարանոցէ նորա եւ անկանէր ի ծով, քան թէ գայթակղեցուցանէ զմի ոք ի փոքրկանցս յայսցանէ։

Զգոյշ կացէք անձանց. եթէ մեղիցէ եղբայր քո, սաստեա նմա. եւ եթէ ապաշխարիցէ, թող նմա։

Եւ եթէ եւթն անգամ մեղիցէ քեզ, եւ եւթն անգամ դարձցի ի քեզ եւ ասիցէ. Ապաշխարեմ, թողցես նմա։

Եւ ասեն առաքեալքն ցՏէր. Յաւել մեզ հաւատս։

Եւ ասէ Տէր. Եթէ ունիցիք հաւատս քան զհատ մանանխոյ, եւ ասիցէք թթենւոյս այսմիկ. Խլեաց եւ տնկեաց ի ծովու, եւ հնազանդեսցի ձեզ։

Իսկ ո՞վ ոք ի ձէնջ, որ ունիցի ծառայ հողագործ կամ հովիւ, որ իբրեւ մտանիցէ յագարակէ, ասիցէ ցնա վաղվաղակի, թէ՝ Անց բազմեաց։

այլ ո՞չ ասիցէ ցնա թէ՝ Պատրաստեա զինչ ընթրելոց իցեմ, եւ գօտի ածեալ պաշտեա զիս, մինչեւ կերայց եւ արբից, եւ ապա կերիցես եւ արբցես դու։

Միթէ շնո՞րհ ունիցի ծառային այնմիկ, զի արար զամենայն հրամանսն.։

նոյնպէս եւ դուք յորժամ առնիցէք զամենայն հրամայեալսն ձեզ, ասասջիք թէ՝ Ծառայք անպիտանք եմք, զոր պարտէաքն առնել՝ արարաք։

Եւ եղեւ մինչ երթայր նա յԵրուսաղէմ, եւ ինքն անցանէր ընդ մէջ Սամարիայ եւ Գալիլեացւոց։

Եւ մինչդեռ մտանէր ի գեղ ուրեմն, պատահեցան նմա տասն այր բորոտ որք կացին ի հեռաստանէ։

բարձին զձայնս եւ ասեն. Յիսուս վարդապետ, ողորմեաց մեզ։

Եւ իբրեւ ետես զնոսա, ասէ ցնոսա. Երթայք, ցուցէք զանձինս քահանայիցն։ Եւ եղեւ իբրեւ գնացին, առժամայն սրբեցան։

Մի ոմն ի նոցանէ իբրեւ ետես թէ բժշկեցաւ, դարձաւ անդրէն, ի ձայն մեծ փառաւոր առնէր զԱստուած։

անկաւ ի վերայ երեսաց իւրոց առ ոտս նորա, եւ գոհանայր զնմանէ. եւ ինքն էր Սամարացի։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ. Ո՞չ տասն սոքա սրբեցան, իսկ արդ ինունքն ո՞ւր են։

զի ոչ գտան դառնալ տալ փառս Աստուծոյ, բայց միայն այլազգիս այս։

Եւ ասէ ցնա. Արի գնա, զի հաւատք քո կեցուցին զքեզ։

Իբրեւ հարցաւ ի փարիսեցւոցն թէ՝ Ե՞րբ գայցէ արքայութիւնն Աստուծոյ. պատասխանի ետ նոցա եւ ասէ. Ոչ գայ արքայութիւնն Աստուծոյ խտրանօք։

եւ չասիցեն թէ՝ Ահաւասիկ աստ է կամ՝ Անդ, զի ահա արքայութիւն Աստուծոյ ի ներքս ի ձեզ է։

Ասաց եւ առ աշակերտսն. Եկեսցեն աւուրք ցանկանալոյ ձեզ մի յաւուրցն Որդւոյ մարդոյ տեսանել, եւ ոչ տեսանիցէք։

Եւ եթէ ասիցեն ձեզ եթէ՝ Ահաւասիկ է կամ՝ Անդ, մի՛ երթայցէք զհետ։

Զի որպէս փայլակն փայլատակեալ ի ներքոյ երկնից ընդ երկնիւք ծագիցէ, նոյնպէս եւ Որդի մարդոյ յաւուրն իւրում։

Բայց նախ պարտ է նմա բազումս չարչարել եւ խոտել յազգէս յայսմանէ։

Եւ որպէս եղեւ յաւուրսն Նոյի, նոյնպէս եղիցի եւ յաւուրս Որդւոյ մարդոյ։

Ուտէին, ըմպէին, կանայս առնէին եւ արանց լինէին, մինչեւ յօրն յորում եմուտ Նոյ ի տապանն, եւ եկն ջրհեղեղն եւ կորոյս զամենեսին։

Նոյնպէս եւ որպէս յաւուրսն Ղովտայ եղեւ, ուտէին, ըմպէին, գնէին, վաճառէին, տնկէին, շինէին։

եւ յորում աւուր ել Ղովտ ի Սոդոմայ, տեղաց հուր եւ ծծումբ յերկնից եւ կորոյս զամենեսին։

Ըստ նմին օրինակի եղիցի եւ յաւուրն յորում Որդի մարդոյ յայտնելոց է։

Յայնմ աւուր որ կայցէ ի տանիս եւ կարասի իւր ի տան, մի՛ իջցէ առնուլ զայն. եւ որ յանդի իցէ, նոյնպէս մի՛ դարձցի յետս։

Յիշեցէք զկինն Ղովտայ։

Որ խնդրիցէ զանձն իւր ապրեցուցանել՝ կորուսցէ զնա. եւ որ կորուսցէ՝ ապրեցուսցէ զնա։

Ասեմ ձեզ. Յայնմ գիշերի թէ եղիցին երկու ի մի մահիճս, մին առցի եւ մեւսն թողցի։

Եւ եթէ եղիցին երկու աղալ ի միասին, մին առցի եւ մեւսն թողցի. եւ եթէ իցեն երկու յանդի, մին առցի եւ մեւսն թողցի։

Պատասխանի ետուն եւ ասեն ցնա. Յո՞, Տէր։

Եւ նա ասէ ցնոսա. Ուր մարմին է, անդր եւ արծուիք ժողովեսցին։

Գլուխ ԺԸ

Ասաց եւ առակ մի նոցա առ այն թէ պարտ է յամենայն ժամ կալ նոցա յաղօթս եւ մի՛ ձանձրանալ։

Ասէ. Դատաւոր մի էր ի քաղաքի ուրեմն, յԱստուծոյ ոչ երկնչէր եւ ի մարդկանէ ոչ ամաչէր։

Եւ այրի մի էր ի նմին քաղաքի, գայր առ նա եւ ասէր. Դատ արա ինձ յոսոխէ իմմէ։

Եւ ոչ կամէր ի բազում ժամանակս. յետ այնորիկ ասէ ի մտի իւրում. Եթէ եւ յԱստուծոյ ոչ երկնչիմ, եւ ի մարդկանէ ոչ ամաչեմ։

գոնէ վասն աշխատ առնելոյ զիս այրւոյն՝ արարից նմա դատ զի մի՛ ի սպառ եկեալ թախանձիցէ զիս։

Եւ ասէ Տէր. Լուարուք զինչ դատաւորն անիրաւութեան ասէր։

Իսկ Աստուած ո՞չ առնիցէ վրէժխնդրութիւն ծառայից իւրոց, որ աղաղակեն առ նա ի տուէ եւ ի գիշերի, եւ երկայնամիտ միայն լինիցի առ նոսա։

Այո, ասեմ ձեզ զի արասցէ վրէժխնդրութիւն նոցա վաղվաղակի. իսկ Որդի մարդոյ եկեալ՝ գտանիցէ՞ արդեւք հաւատս յերկրի։

Ասաց եւ առ ոմանս պանծացեալս յանձինս թէ արդարք իցեն եւ խոտիցեն զբազումս, զառակս զայս։

Արք երկու ելին ի տաճարն կալ յաղօթս, մին փարիսեցի եւ մեւսն մաքսաւոր։

Փարիսեցին կայր մեկուսի եւ զայս առանձինն աղօթս մատուցանէր. Աստուած իմ, գոհանամ զքէն, զի ոչ եմ իբրեւ զայլս ի մարդկանէ, զյափշտակողս եւ զանիրաւս եւ զշունս կամ իբրեւ զայս մաքսաւոր։

Այլ պահեմ երկիցս ի շաբաթու, եւ տամ տասանորդս յամենայն ստացուածոց իմոց։

Եւ մաքսաւորն կայր մեկուսի, եւ ոչ կամէր եւ ոչ զաչսն ընդ երկինս ամբառնալ, այլ կոծէր զկուրծս իւր եւ ասէր. Աստուած, քաւեա զիս զմեղաւորս։

Ասեմ ձեզ. էջ սա արդարացեալ ի տուն իւր քան զնա. զի ամենայն որ բարձրացուցանէ զանձն իւր՝ խոնարհեսցի. եւ որ խոնարհեցուցանէ զանձն՝ բարձրասցի։

Մատուցանէին առ նա եւ մանկտի զի մերձենայցէ ի նոսա. իբրեւ տեսին աշակերտքն, սաստէին նոցա։

Իսկ Յիսուս կոչեցեալ զնոսա առ ինքն՝ ասէ. Թոյլ տուք մանկտւոյդ գալ առ իս, եւ մի՛ արգելուք զդոսա, զի այդպիսեացդ է արքայութիւն Աստուծոյ։

Ամէն ասեմ ձեզ. Որ ոչ ընդունիցի զարքայութիւն Աստուծոյ իբրեւ զմանուկ, ոչ մտցէ ի նա։

Եւ եհարց զնա ոմն իշխան եւ ասէ. Վարդապետ բարի, զի՞նչ գործեցից, զի զկեանսն յաւիտենականս ժառանգեցից։

Ասէ ցնա Յիսուս. Զի՞ ասես զիս բարի. չիք ոք բարի, բայց մի Աստուած։

Զպատուիրանս գիտես. Մի՛ շնար, Մի՛ սպանաներ, Մի՛ գողանար, Մի՛ սուտ վկայեր, Պատուեա՛ զհայր քո եւ զմայր։

Եւ նա ասէ. Զայդ ամենայն պահեցի ի մանկութենէ իմմէ։

Իբրեւ լուաւ զայն Յիսուս, ասէ ցնա. Մեւս եւս պակաս է քեզ. զամենայն ինչ զոր ունիս վաճառեա եւ տուր աղքատաց, եւ ունիցիս գանձս յերկինս, եւ եկ զկնի իմ։

Նա իբրեւ լուաւ զայս, տրտմեցաւ, քանզի էր մեծատուն յոյժ։

Իբրեւ ետես զնա Յիսուս տրտմեալ, ասէ. Ո՛րպէս դժուարաւ, որ ինչս ունիցին, մտանիցեն յարքայութիւն Աստուծոյ։

Դիւրագոյն իցէ մալխոյ ընդ ծակ ասղան անցանել, քան մեծատան յարքայութիւն Աստուծոյ մտանել։

Եւ որ լուանն՝ ասէին. Եւ ո՞ կարիցէ ապրել։

Եւ նա ասէ. Անհնարինք առ ի մարդկանէ հնարաւորք են յԱստուծոյ։

Եւ ասէ Պետրոս. Ահաւասիկ մեք թողաք զամենայն ինչ զմեր, եւ եկաք զկնի քո։

Եւ նա ասէ ցնոսա. Ամէն ասեմ ձեզ եթէ Ոչ ոք է որ եթող զտուն, կամ զծնողս, կամ զեղբարս, կամ զկին, կամ զորդիս վասն արքայութեան Աստուծոյ։

եթէ ոչ առնուցու բազմապատիկ ի ժամանակի յայսմիկ, եւ յաշխարհին որ գալոցն է՝ զկեանսն յաւիտենականս ժառանգեսցէ։

Եւ առեալ զերկոտասանսն առանձինն՝ ասէ ցնոսա. Ահաւասիկ ելանեմք յԵրուսաղէմ, եւ կատարեսցին ամենայն գրեալքն մարգարէիւք վասն Որդւոյ մարդոյ։

Զի մատնեսցի հեթանոսաց, եւ կատակեսցի։

եւ հարկանիցեն եւ սպանանիցեն զնա, եւ յերիր աւուր յարիցէ։

Եւ նոքա ոչինչ իմացան յայնցանէ, այլ էր բանն ծածկեալ ի նոցանէ, եւ ոչ գիտէին զասացեալսն։

Եւ եղեւ ի մօտելն նորա յԵրիքով, կոյր ոմն նստէր առ ճանապարհաւն մուրացիկ։

Իբրեւ լուաւ զանցանել ժողովրդեանն, հարցանէր թէ՝ Զի՞նչ իցէ այն։

Եւ պատմեցին նմա թէ Յիսուս Նազովրեցի անցանէ։

Աղաղակեաց եւ ասէ. Յիսուս, Որդի Դաւթի, ողորմեաց ինձ։

Եւ որ առաջին երթային՝ սաստէին նմա զի լռեսցէ. եւ նա եւս առաւել աղաղակէր. Որդի Դաւթի, ողորմեաց ինձ։

Զտեղի առ Յիսուս, եւ հրամայեաց ածել զնա առ իւր. եւ իբրեւ մերձ եղեւ առ նա, եհարց զնա եւ ասէ։

Զի՞նչ կամիս դու զի արարից քեզ։ Եւ նա ասէ. Տէր զի բացցին աչք իմ եւ տեսից։

Եւ Յիսուս ասէ ցնա. Հայեաց, հաւատք քո կեցուցին զքեզ։

Եւ առժամայն ետես եւ երթայր զհետ նորա եւ փառաւոր առնէր զԱստուած. եւ ամենայն ժողովրդեանն տեսեալ՝ տայր օրհնութիւն Աստուծոյ։

Գլուխ ԺԹ

Եւ մտեալ շրջէր ընդ Երիքով։

Եւ ահա այր մի անուն կոչեցեալ Զակքէոս, եւ նա էր մաքսապետ եւ ինքն մեծատուն։

եւ խնդրէր տեսանել եթէ ով իցէ Յիսուս, եւ ոչ կարէր ի բազմութենէն, զի կարճ էր հասակաւ։

Եւ ընթացեալ յառաջս՝ ել ի ժանտաթզենին զի տեսանիցէ զնա. քանզի ընդ այն իսկ անցանելոց էր։

Իբրեւ եկն ի տեղին, հայեցաւ ի վեր Յիսուս եւ ասէ ցնա. Զակքէ, փութա էջ այտի, զի այսօր ի տան քում արժան է ինձ ագանել։

Փութացաւ եւ էջ եւ ընկալաւ զնա ուրախութեամբ։

Իբրեւ տեսին ամենեքին, տրտնջէին եւ ասէին թէ՝ Առ առն մեղաւորի եմուտ լուծանել։

Եկն եկաց Զակքէոս եւ ասէ ցՏէր. Տէր, ահա զկէս ընչից իմոց տաց աղքատաց, եւ եթէ զոք զրկեցի, հատուցից չորեքկին։

Եւ ասէ ցնա Յիսուս. Այսօր եղեւ փրկութիւն տանս այսմիկ. քանզի եւ սա որդի Աբրահամու է։

Զի եկն Որդի մարդոյ խնդրել եւ կեցուցանել զկորուսեալն։

Եւ մինչդեռ նոքա զայն լսէին, յաւել առակ մի եւ ասէ վասն մերձենալոյ նորա յԵրուսաղէմ, եւ համարելոյ նոցա եթէ առժամայն յայտնելոց է արքայութիւն Աստուծոյ։

Ասէ. Այր ոմն ազնուական գնաց յաշխարհ հեռի առնուլ իւր թագաւորութիւն եւ դառնալ։

Եւ կոչեցեալ զծառայս իւր՝ ետ նոցա տասն մնաս, եւ ասէ ցնոսա. Յարգեցէք զայդ մինչեւ եկից։

Եւ քաղաքացիքն նորա ատէին զնա, առաքեցին հրեշտակս զկնի նորա, եւ ասեն թէ՝ Ոչ կամիմք թագաւորել դմա ի վերայ մեր։

Եւ եղեւ դառնալ նմա առեալ զթագաւորութիւնն, եւ կոչեալ զծառայսն որոց տուեալ էր զարծաթն, զի գիտասցէ թէ ո՛ զինչ շահեցաւ։

Եկն առաջինն եւ ասէ. Տէր, մնասն քո տասն մնաս արար։

Եւ ասէ ցնա. Ազնի՛ւ, ծառայ բարի, զի ի փոքուդ հաւատարիմ եղեր, լիջիր իշխանութիւն ունել ի վերայ տասն քաղաքի։

Եկն երկրորդն եւ ասէ. Մնասն քո արար հինգ մնաս։

Ասէ եւ ցնա. Եւ դու լիջիր ի վերայ հինգ քաղաքաց։

Եկն մեւսն եւ ասէ. Տէր, ահա մնասն քո զոր ունէի ծրարեալ ի վարշամակի։

երկնչէի ի քէն, զի այր ստամբակ ես. բառնաս զոր ոչ եդիր, եւ հնձես զոր ոչ սերմանեցեր։

Եւ ասէ ցնա. Ի բերանոյ քումմէ դատեցայց զքեզ, ծառայ անհաւատ. գիտէիր թէ ես այր մի ստամբակ եմ, բառնամ զոր ոչ եդի, հնձեմ ուր ոչ սերմանեցի։

եւ ընդէ՞ր ոչ ետուր զարծաթն իմ ի սեղանաւորս, եւ եկեալ ես տոկոսեօք պահանջէի։

Եւ ասէ ցսպասաւորսն. Առէք ի դմանէ զմնասն, եւ տարայք տուք այնմ որ ունիցի զտասն մնասն։

Եւ ասեն ցնա. Տէր, ունի տասն մնաս։

Ասեմ ձեզ եթէ՝ Ամենայնի որ ունիցի՝ տացի. եւ յայնմանէ որ ոչն ունիցի, եւ զոր ունիցին՝ բարձցի ի նմանէ։

Բայց զթշնամիսն իմ զայնոսիկ որ ոչն կամէին զիս թագաւորել ի վերայ նոցա, ածէք այսր, եւ սպանէք առաջի իմ։

Եւ իբրեւ զայս ասաց, գնաց յառաջ ելանել յԵրուսաղէմ։

Եւ եղեւ իբրեւ մերձեցաւ ի Բեթփագէ եւ ի Բեթանիա մօտ ի լեառնն որ կոչի Ձիթենեաց, առաքեաց երկուս յաշակերտացն իւրոց եւ ասէ։

Երթայք դուք ի գեղն որ հանդէպ մեր կայ. յոր իբրեւ մտանէք, գտանիցէք յաւանակ կապեալ, յորում ոք ի մարդկանէ երբեք ոչ նստաւ. լուծէք զնա եւ ածէք։

Եւ եթէ ոք հարցանիցէ զձեզ թէ՝ Ընդէ՞ր լուծանէք, այսպէս ասասջիք ցնա, թէ՝ Տեառն իւրում պիտոյ է։

Իբրեւ չոգան որ առաքեցանն, գտին որպէս ասացն ցնոսա, կայր յաւանակն։

Եւ մինչդեռ լուծանէին զյաւանակն, ասեն տեարքն նորա ցնոսա. Զի՞ լուծանէք զյաւանակդ։

Եւ նոքա ասեն. Տեառն իւրում պիտոյ է։

Եւ ածին զնա առ Յիսուս, եւ արկին զնովաւ հանդերձս եւ հեծուցին զՅիսուս։

Եւ մինչդեռ երթայր, զհանդերձս իւրեանց տարածանէին զճանապարհաւն։

Եւ իբրեւ այն ինչ մերձ եղեւ ի զառ ի վայր լերինն Ձիթենեաց, սկսաւ ամենայն բազմութիւն աշակերտացն ուրախութեամբ օրհնել զԱստուած ի ձայն մեծ վասն ամենայն եղելոց զօրութեանցն զոր տեսին։

եւ ասէին. Օրհնեալ որ գայ թագաւորդ յանուն Տեառն. խաղաղութիւն յերկինս եւ փառք ի բարձունս։

Եւ ոմանք ի փարիսեցւոցն յամբոխէ անտի ասեն ցնա. Վարդապետ, սաստեա աշակերտացդ քոց։

Պատասխանի ետ եւ ասէ. Ասեմ ձեզ զի եթէ դոքա լռեսցեն, քարինքդ աղաղակեսցեն։

Եւ իբրեւ մերձեցաւ, տեսեալ զքաղաքն՝ ելաց ի վերայ նորա, եւ ասէ։

Եթէ գիտէիր դու գոնէ յաւուրս յայսմիկ զխաղաղութիւնն քո. բայց այժմ ծածկեցաւ յերեսաց քոց։

Զի եկեսցեն աւուրք ի վերայ քո, եւ պատեսցեն զքեւ թշնամիք քո պատնէշ, եւ պաշարեսցեն զքեզ, եւ նեղեսցեն զքեզ յամենայն կողմանց։

եւ յատակեսցեն զքեզ եւ զորդիս քո ի քեզ. եւ ոչ թողուցուն քար ի քարի վերայ յամենայն ի քեզ, փոխանակ զի ոչ ծանեար զժամանակ այցելութեան քո։

Եւ մտեալ ի տաճարն սկսաւ հանել զաղաւնէվաճառսն եւ զգնողս, եւ զսեղանս հատավաճառացն ցրուեաց։

Եւ ասէ ցնոսա. Գրեալ է. Եւ եղիցի տուն իմ տուն աղօթից, եւ դուք արարէք զդա այրս աւազակաց։

Եւ ուսուցանէր զնոսա հանապազ ի տաճարին. իսկ քահանայապետքն եւ դպիրք եւ գլխաւորք ժողովրդեանն խնդրէին զնա կորուսանել։

եւ ոչ գտանէին թէ զինչ արասցեն, զի ժողովուրդն ամենայն կախեալ կային զնմանէ ի լսել։

Գլուխ Ի

Եւ եղեւ ի միում աւուրցն յայնցանէ, մինչդեռ ուսուցանէր զժողովուրդն ի տաճարի անդ եւ աւետարանէր, հասին ի վերայ քահանայապետքն եւ դպիրք ծերովքն հանդերձ։

եւ ասեն ցնա. Ասա մեզ, որո՞վ իշխանութեամբ գործես դու զայդ, կամ ո՞վ է որ ետ քեզ զայդ իշխանութիւն։

Պատասխանի ետ եւ ասէ ցնոսա. Հարցից եւ ես ցձեզ բան մի, եւ ասացէք ինձ։

Մկրտութիւնն Յովհաննու յերկնի՞ց էր եթէ ի մարդկանէ։

Եւ նոքա խորհեցան ի միտս իւրեանց եւ ասեն։

Եթէ ասեմք. Յերկնից, ասէ. Իսկ ընդէ՞ր ոչ հաւատացէք նմա. եւ եթէ ասեմք. Ի մարդկանէ, ամենայն ժողովուրդն քարկոծ առնեն զմեզ. զի հաստատեալ է ի միտս զՅովհաննէ, թէ մարգարէ է։

Եւ պատասխանի ետուն չգիտել թէ ուստի իցէ։

Եւ Յիսուս ասէ ցնոսա. Եւ ոչ ես ասեմ ձեզ որով իշխանութեամբ առնեմ զայս։

Սկսաւ ասել առ ժողովուրդն զառակս զայս. Այր ոմն տնկեաց այգի, եւ ետ զնա մշակաց. եւ ինքն գնաց ճանապարհ ժամանակս բազումս։

Եւ ի ժամու առաքեաց առ մշակսն ծառայ, զի ի պտղոյ այգւոյն տացեն նմա. եւ մշակքն գան հարին զնա, եւ արձակեցին ունայն։

Եւ յաւել մեւս եւս ծառայ յղել. նոքա եւ զնա եւս գան հարին, անարգեցին եւ առաքեցին ունայն։

Եւ յաւել զերրորդն առաքել. նոքա եւ զնա վիրաւորեցին եւ հանին արտաքս։

Ասէ տէր այգւոյն. Զի՞նչ արարից. առաքեցից զորդի իմ սիրելի, թերեւս ի սմանէ պատկառեսցեն։

Իբրեւ տեսին զնա մշակքն, խորհեցան ընդ միմեանս եւ ասեն. Սա է ժառանգն, սպանցուք զսա, զի մեր լինիցի ժառանգութիւնն։

Եւ հանին զնա արտաքս քան զայգին եւ սպանին. արդ զի՞նչ արասցէ ընդ նոսա տէր այգւոյն։

ո՞չ ապաքէն գայցէ եւ կորուսանիցէ զմշակսն զայնոսիկ եւ տացէ զայգին այլոց։ Իբրեւ լուան՝ ասեն. Քաւ, մի՛ լիցի։

Եւ նա հայեցեալ ընդ նոսա՝ ասէ. Իսկ զի՞նչ իցէ այն որ գրեալն է եթէ՝ Վէմն զոր անարգեցին շինողքն՝ նա եղեւ գլուխ անկեան։

Ամենայն որ ընդհարցի ընդ վէմս ընդ այս՝ խորտակեսցի, եւ յորոյ վերայ անկցի՝ հոսեսցէ զնա։

Եւ խնդրէին դպիրքն եւ քահանայապետք արկանել ի նա ձեռս ի նմին ժամու, եւ երկեան ի ժողովրդենէն, զի գիտացին թէ առ նոսա ասաց զառակն զայն։

Եւ ապա սպասեցին, եւ առաքեցին դաւաճանս կեղծաւորեալս զանձինս առ արդարս ունել, զի ըմբռնեսցեն զնա բանիւք, առ ի մատնել զնա պետութեան եւ իշխանութեան դատաւորին։

Հարցին ցնա եւ ասեն. Վարդապետ, գիտեմք եթէ ուղիղ խօսիս եւ ուսուցանես, եւ ոչ առնուս ակն, այլ ճշմարտութեամբ զճանապարհն Աստուծոյ ուսուցանես։

արժա՞ն է մեզ կայսեր հարկս տալ թէ ոչ։

Եւ նայեցեալ ընդ խորամանկութիւն նոցա՝ ասէ ցնոսա։

Ցուցէք ինձ զդահեկանն։ Եւ նոքա ցուցին. եւ ասէ. Զո՞յր պատկեր եւ զգիր ունի։ Պատասխանի ետուն եւ ասեն. ԶԿայսեր։

Եւ նա ասէ ցնոսա. Արդ երթայք տուք զկայսերն կայսեր, եւ զԱստուծոյն՝ Աստուծոյ։

Եւ ոչ կարացին զնա ըմբռնել բանիւք առաջի ժողովրդեանն. եւ զարմացեալ ընդ պատասխանին նորա՝ լռեցին։

Մատուցեալ ոմանք ի սադուկեցւոցն, որք հակառակէին չլինել յարութեան, հարցին ցնա։

եւ ասեն. Վարդապետ, Մովսէս գրեաց մեզ. Եթէ ուրուք եղբայր մեռանիցի, որոյ իցէ կին, եւ նա անորդի իցէ, զի առնուցու եղբայր նորա զկինն, եւ յարուսցէ զաւակ եղբօր իւրում։

Արդ եւթն եղբարք էին. եւ առաջնոյն առեալ կին՝ մեռաւ անորդի։

Առ զնա եւ երկրորդն, մեռաւ եւ նա անորդի։

Առ զնա եւ երրորդն, նոյնպէս եւ եւթանեքին, եւ ոչ թողին որդիս։

Մեռաւ եւ կինն։

Արդ ի յարութեան ո՞ւմ ի նոցանէ լինիցի կին. զի եւթանեքին կալան զնա կին։

Պատասխանի ետ նոցա Յիսուս եւ ասէ. Որդիք աշխարհիս այսորիկ կանայս առնեն եւ արանց լինին։

իսկ որ արժանի լինիցին այնմ աշխարհի հասանել եւ յարութեանն որ ի մեռելոց՝ ոչ կանայս առնեն եւ ոչ արանց լինին։

Քանզի եւ ոչ մեռանել եւս կարեն, զի հաւասար հրեշտակաց են, եւ որդիք Աստուծոյ, քանզի յարութեան որդիք են։

Այլ զի յառնեն մեռեալք, եւ Մովսէս գուշակեաց ի մորենւոջն, որպէս ասէ զՏեառնէ Աստուծոյ Աբրահամու եւ զԱստուծոյ Իսահակայ եւ զԱստուծոյ Յակովբայ։

Եւ Աստուած չէ մեռելոց, այլ՝ կենդանեաց, զի ամենեքին նմա կենդանի են։

Պատասխանի ետուն ոմանք ի դպրացն եւ ասեն. Վարդապետ, բարւոք ասացեր։

Եւ ոչ եւս ոք իշխէր հարցանել զնա եւ ոչինչ։

Ասէ եւ առ նոսա. Զիա՞րդ ասեն զՔրիստոսէ թէ որդի է Դաւթի։

զի ինքն Դաւիթ ասէ ի գիրս Սաղմոսաց. Ասաց Տէր ցՏէր իմ. Նիստ ընդ աջմէ իմմէ։

մինչեւ եդից զթշնամիս քո պատուանդան ոտից քոց։

Իսկ արդ եթէ Դաւիթ զնա Տէր կոչէ, զիա՞րդ որդի նորա իցէ։

Եւ լու ի լու ամենայն ժողովրդեանն ասէ ցաշակերտսն։

զգոյշ լերուք ի դպրացն, որ կամին պատմուճանօք շրջել, եւ սիրեն ողջոյնս ի հրապարակս, եւ զնախաթոռս ի ժողովուրդս, եւ զբարձերէցս յընթրիս։

որ ուտեն զտունս այրեաց, եւ պատճառանօք յերկարեն զաղօթս. նոքա ընկալցին աւելի դատաստանս։

Գլուխ ԻԱ

Եւ հայեցեալ ետես զմեծատունսն որ արկանէին զտուրս իւրեանց ի գանձանակն։

Ետես եւ զկին ոմն այրի աղքատ, որ արկ անդր երկուս լումայս։

Եւ ասէ. Արդարեւ ասեմ ձեզ, զի այրին այն աղքատ աւելի արկ քան զամենեսին։

Ամենեքին նոքա ի մթերից իւրեանց արկին յընծայսն Աստուծոյ, բայց նա ի կարօտութենէ իւրմէ զամենայն զկեանս իւր զոր ունէր՝ արկ։

Եւ յասել ոմանց զտաճարէն թէ գեղեցիկ վիմօք եւ աշտարակօք զարդարեալ է, ասէ։

Զայդ ամենայն զոր տեսանէք, եկեսցեն աւուրք յորս ոչ թողցի այդր քար ի քարի վերայ որ ոչ քակտեսցի։

Հարցին ցնա եւ ասեն. Վարդապետ, ե՞րբ լինիցի այդ, եւ զի՞նչ նշան իցէ յորժամ այդ լինելոց իցէ։

Եւ նա ասէ. Զգոյշ կացէք, մի՛ խաբիցիք. զի բազումք գայցեն յանուն իմ, եւ ասիցեն թէ՝ Ես եմ, եւ մերձեցաւ ժամանակ. մի՛ երթայցէք զկնի նոցա։

Եւ յորժամ լսիցէք պատերազմունս եւ խռովութիւնս, մի՛ զարհուրիցիք. զի պարտ է նախ այնմ լինել, այլ ոչ առժամայն կատարած։

Յայնժամ ասէ ցնոսա. Յարիցէ ազգ յազգի վերայ եւ թագաւորութիւն ի թագաւորութեան վերայ։

եւ շարժմունք մեծամեծք. եւ ի տեղիս տեղիս սովք եւ սրածութիւնք եղիցին. արհաւիրք եւ նշանք մեծամեծք յերկնից։

Բայց յառաջ քան զայս ամենայն մխեսցեն զձեռս իւրեանց ի ձեզ եւ հալածեսցեն, մատնեսցեն ի ժողովուրդս եւ ի բանտս, եւ տանիցին առաջի դատաւորաց եւ թագաւորաց վասն անուան իմոյ։

Եւ լինիցի ձեզ այն ի վկայութիւն։

Արդ դիք ի սիրտս ձեր, մի՛ յառաջագոյն կրթել տալոյ պատասխանի։

Զի ես տաց ձեզ բերան եւ իմաստութիւն, որում ոչ կարիցեն կալ հակառակ կամ տալ պատասխանի ամենայն հակառակորդքն ձեր։

Մատնեսջիք եւ ի ծնողաց եւ յեղբարց եւ յազգականաց եւ ի բարեկամաց, եւ սպանանիցեն ի ձէնջ։

եւ եղիջիք ատեցեալք յամենեցունց վասն անուան իմոյ։

եւ մազ մի ի գլխոյ ձերմէ ոչ կորիցէ։

Եւ համբերութեամբ ձերով ստասջիք զոգիս ձեր։

Այլ յորժամ տեսանիցէք շուրջ պատեալ զօրօք զԵրուսաղէմ, յայնժամ գիտասջիք թէ մերձ է աւեր նորա։

Յայնժամ որ ի Հրէաստանի իցեն՝ փախիցեն ի լերինս, եւ որ ի միջի նորա իցեն՝ խուսեսցեն, եւ որ ի գաւառսն իցեն՝ մի՛ մտցեն ի նա։

Զի աւուրք վրէժխնդրութեան են այնոքիկ առ ի կատարելոյ ամենայն գրելոց։

Բայց վա՜յ իցէ յղեաց եւ ստնտուաց յաւուրսն յայնոսիկ. զի եղիցի տագնապ մեծ ի վերայ երկրի, եւ բարկութիւն՝ ժողովրդեանն այնմիկ։

Եւ անկցին ի սուր սուսերի, եւ գերեսցին յամենայն հեթանոսս. եւ Երուսաղէմ եղիցի կոխան ազգաց, մինչեւ կատարեսցին ժամանակք հեթանոսաց։

Եւ եղիցին նշանք յարեգակն եւ ի լուսին եւ յաստեղս, եւ յերկրի տագնապ հեթանոսաց՝ յահեղ բարբառոյ իբրեւ ծովու եւ խռովութեան։

յելանելոյ ոգւոց մարդկան յերկիւղէ եւ ի կարծեաց եկելոց ի վերայ տիեզերաց. զի զօրութիւնք երկնից շարժեսցին։

Եւ յայնժամ տեսցեն զՈրդի մարդոյ եկեալ ամպովք զօրութեամբ եւ փառօք բազմօք։

Եւ յորժամ սկսանիցի այս լինել, ամբարձջիք եւ բարձրացուսջիք զգլուխս ձեր, զի մերձ է փրկութիւն ձեր։

Եւ ասաց առակ մի նոցա. Տեսէք զթզենիդ եւ զամենայն ծառ։

յորժամ ցուցանիցեն զպտուղ իւրեանց, տեսանէք եւ ի նոցանէ ճանաչէք եթէ մերձ է ամառն։

Նոյնպէս եւ դուք յորժամ տեսանիցէք զայս ամենայն եղեալ, գիտասջիք թէ մերձ է արքայութիւն Աստուծոյ։

Ամէն ասեմ ձեզ թէ՝ Ոչ անցցէ ազգս այս, մինչեւ այս ամենայն եղիցի։

Երկինք եւ երկիր անցցեն, եւ բանք իմ ոչ անցանիցեն։

Զգոյշ լերուք անձանց, գուցէ ծանրանայցեն սիրտք ձեր շուայտութեամբ եւ արբեցութեամբ եւ հոգովք աշխարհականօք, եւ յանկարծակի հասանիցէ ի վերայ ձեր օրն այն։

զի իբրեւ զորոգայթ հասանիցէ ի վերայ ամենեցուն որ բնակեալ են ընդ ամենայն երեսս երկրի։

Արթուն կացէք այսուհետեւ, յամենայն ժամ աղօթս արարէք, զի արժանի լինիջիք զերծանել յայնմ ամենայնէ որ լինելոց է, եւ կալ առաջի Որդւոյ մարդոյ։

Եւ ի տուէ ի տաճարին ուսուցանէր, եւ զգիշերս ելեալ ագանէր ի լերինն որ կոչէր Ձիթենեաց։

Եւ ամենայն ժողովուրդն կանխէր ընդ առաւօտս առ նա ի տաճարն լսել ի նմանէ։

Գլուխ ԻԲ

Մերձեցաւ տօն բաղարջակերացն որ կոչէր Պասքա։

եւ խնդրէին քահանայապետքն եւ դպիրք թէ ո՛րպէս սպանանիցեն զնա, բայց երկնչէին ի ժողովրդենէ անտի։

Ապա եմուտ Սատանայ ի Յուդա ի կոչեցեալն Իսկարիովտացի, որ էր ի թուոյ երկոտասանիցն։

Չոգաւ եդ բանս ընդ քահանայապետսն եւ ընդ դպիրս եւ ընդ իշխանս ժողովրդեանն, զի մատնեսցէ զնա նոցա։

Եւ խնդացին եւ խոստացան տալ նմա արծաթ։

Եւ յանձն առ եւ խնդրէր պարապ մատնել զնա նոցա՝ մեկուսի յամբոխէն։

Եկն օր բաղարջակերացն, յորում օրէն էր զենուլ զպասեքն։

Եւ առաքեաց զՊետրոս եւ զՅովհաննէս եւ ասէ. Երթայք պատրաստեցէք մեզ զպասեքն զի կերիցուք։

Եւ նոքա ասեն. Ո՞ւր կամիս զի պատրաստեսցուք։

Եւ ասէ ցնոսա. Ահա իբրեւ մտանիցէք ի քաղաքն, պատահեսցէ ձեզ այր մի բարձեալ սափոր ջրոյ. երթիջիք զհետ նորա ի տունն յոր մտանիցէ։

եւ ասասջիք ցտանուտէր տանն. Վարդապետ ասէ քեզ. Ո՞ւր են վանքն իմ, յորում զպասեքն ուտիցեմ աշակերտօքս հանդերձ։

Եւ նա ցուցցէ ձեզ վերնատուն մի մեծ զարդարեալ, եւ անդ պատրաստեսջիք։

Եւ գնացեալ գտին որպէս եւ ասացն նոցա, եւ պատրաստեցին զպասեքն։

Եւ իբրեւ ժամ եղեւ, բազմեցաւ, եւ երկոտասան առաքեալքն ընդ նմա։

Եւ ասէ ցնոսա. Ցանկանալով ցանկացայ զայս պասեք ուտել ընդ ձեզ, մինչչեւ չարչարեալ իցեմ։

Բայց ասեմ ձեզ թէ ոչ եւս կերայց ի սմանէ, մինչեւ լցցի յարքայութեան Աստուծոյ։

Եւ ընկալեալ բաժակ՝ գոհացաւ եւ ասէ. Առէք զայդ եւ բաժանեցէք ի ձեզ։

Ասեմ ձեզ թէ յայսմ հետէ ոչ արբից ի բերոյ որթոյ, մինչեւ եկեսցէ արքայութիւն Աստուծոյ։

Եւ առեալ հաց՝ գոհացաւ, եբեկ եւ ետ նոցա եւ ասէ. Այս է մարմին իմ, որ վասն բազմաց տուեալ. զայս արասջիք առ իմոյ յիշատակի։

Նոյնպէս եւ զբաժակն յետ ընթրեացն առ եւ ասէ. Այս բաժակ է նոր ուխտ իմով արեամբ վասն ձեր հեղելոյ։

Բայց աւասիկ ձեռն մատնչի իմոյ ընդ իս ի սեղանս։

Եւ Որդի մարդոյ ըստ սահմանելոյն երթայ, բայց վա՜յ մարդոյն այնմիկ յոյր ձեռն մատնեսցի։

Եւ նոքա սկսան խնդրել ընդ միմեանս, թէ ո՛վ է ի նոցանէ որ զայն գործելոց իցէ։

Եւ եղեւ հակառակութիւն ի մէջ նոցա թէ ո՛վ ի նոցանէ համարիցի մեծ։

Եւ նա ասէ ցնոսա. Թագաւորք ազգաց տիրեն նոցա, եւ որ իշխենն նոցա՝ բարերարք կոչին։

այլ դուք ոչ այնպէս, այլ որ մեծն է ի ձեզ՝ եղիցի իբրեւ զկրտսերն, եւ առաջնորդն՝ իբրեւ զսպասաւորն։

Ո՞վ է մեծ, բազմեա՞լն եթէ սպասաւորն. ո՞չ ապաքէն բազմեալն. բայց ես եմ ի միջի ձերում իբրեւ սպասաւոր։

Եւ դուք էք որ ցանգ կայիք ընդ իս ի փորձութիւնս իմ։

եւ ես ուխտեմ ձեզ, որպէս եւ Հայր իմ ուխտեաց ինձ, զարքայութիւն։

զի ուտիցէք եւ ըմպիցէք ի սեղան իմ յարքայութեանն իմում. եւ նստիցիք յերկոտասան աթոռ դատել զերկոտասան ազգն Իսրայելի։

Եւ ասէ Տէր. Սիմովն, Սիմովն, ահա Սատանայ խնդրեաց զձեզ խարբալել իբրեւ զցորեան։

այլ ես աղաչեցի վասն քո զի մի՛ պակասեսցեն հաւատք քո. եւ դու երբեմն դարձցիս եւ հաստատեսցես զեղբարս քո։

Եւ նա ասէ ցնա. Տէր, ընդ քեզ պատրաստ եմ ե՛ւ ի բանտ ե՛ւ ի մահ երթալ։

Եւ նա ասէ ցնա. Ասեմ քեզ, Պետրէ, չիցէ այսօր հաւու խօսեալ՝ մինչեւ երիցս ուրասցիս զիս չգիտել։

Եւ ասէ ցնոսա. Յորժամ առաքեցի զձեզ առանց քսակի եւ մախաղի եւ կօշկաց, միթէ կարօտացա՞յք իմիք։

Եւ նոքա ասեն. Եւ ոչ իմիք։ Ապա ասէ. Այլ այժմ որ ունիցի քսակ՝ բարձցէ, նոյնպէս եւ մախաղ. եւ որ ոչն ունիցի՝ վաճառեսցէ զձորձս իւր եւ գնեսցէ իւր սուսեր։

Բայց ասեմ ձեզ, զի այս եւս որ գրեալ է՝ պարտ է զի կատարեսցի յիս թէ՝ Ընդ անօրէնս համարեցաւ. զի որ վասն իմ ինչ է՝ վճարեալ է։

Եւ նոքա ասեն. Տէր, ահաւասիկ են աստ երկու սուրք։ Եւ նա ասէ ցնոսա. Բաւական են։

Եւ ելեալ գնաց ըստ սովորութեանն ի լեառն Ձիթենեաց. գնացին զհետ նորա եւ աշակերտքն։

Իբրեւ եհաս ի տեղին, ասէ ցնոսա. Յաղօթս կացէք չմտանել ի փորձութիւն։

Եւ ինքն մեկնեցաւ ի նոցանէ իբրեւ քարընկէց մի, եդ ծունր, կայր յաղօթս։

եւ ասէր. Հայր, եթէ կամիս, անցո զբաժակս զայս յինէն. բայց ոչ իմ կամք, այլ քոյդ լիցին։

Եւ երեւեցաւ նմա հրեշտակ յերկնից եւ զօրացուցանէր զնա. եւ էր ի տագնապի, եւ մտադիւրութեամբ եւս կայր յաղօթս։

Եւ հոսէին ի նմանէ քրտունք իբրեւ զկայլակս արեան ոլոռն ոլոռն հեղեալ յերկիր։

Եւ յարուցեալ յաղօթիցն՝ եկն առ աշակերտսն, եգիտ զնոսա ի քուն ի տրտմութենէն։

եւ ասէ ցնոսա. Զի՞ ննջէք. արիք, կացէք յաղօթս՝ զի մի՛ մտանիցէք ի փորձութիւն։

Եւ մինչդեռ խօսէր, ահաւասիկ ամբոխ. եւ որ կոչէրն Յուդա, մի յերկոտասանիցն, առաջնորդէր նոցա. իբրեւ մերձեցաւ առ Յիսուս, համբուրեաց զնա. քանզի զայն նշան տուեալ էր նոցա, թէ՝ Ընդ որում ես համբուրեցից, նա է, զնա ունիցիք։

Ասէ ցնա Յիսուս. Յուդա, համբուրելո՞վ մատնես զՈրդի մարդոյ։

Իբրեւ տեսին որ զնովաւն էին որ ինչ եղեւն, ասեն ցնա. Տէր, հարցո՞ւք զնոսա սրով։

Եւ եհար մի ոմն ի նոցանէ զքահանայապետին ծառայ, եւ ի բաց եհան զաջոյ ունկն նորա։

Պատասխանի ետ Յիսուս եւ ասէ. Թոյլ տուք մինչեւ ցայդ վայր։ Եւ մատուցեալ յունկն՝ բժշկեաց զնա։

Եւ ասէ ցեկեալսն ի վերայ նորա, ցքահանայապետսն եւ ցիշխանս տաճարին եւ ցծերսն. Իբրեւ ի վերայ աւազակի՞ ելէք սուսերօք եւ բրօք։

Հանապազ ընդ ձեզ էի ի տաճարին, եւ ոչ ձգեցէք ձեռս յիս. այլ այս է ձեր ժամ եւ իշխանութիւն խաւարի։

Եւ կալեալ զնա՝ ածին եւ մուծին ի տուն քահանայապետին. եւ Պետրոս երթայր զկնի նորա հեռագոյն։

Իբրեւ լուցին կրակ ի մէջ գաւթին եւ նստան շուրջ, նստաւ եւ Պետրոս ի մէջ նոցա։

Ետես զնա աղախին ոմն զի նստէր առ լոյսն, հայեցաւ ընդ նա եւ ասէ. Եւ սա ընդ նոսա էր որ ընդ նմայն էին։

Իսկ Պետրոս ուրացաւ եւ ասէ. Ոչ գիտեմ զնա, կին դու։

Եւ յետ սակաւ միոյ այլ ոմն ետես զնա եւ ասէ. Եւ դու ի նոցանէ ես։ Եւ Պետրոս ասէ. Այր դու, չեմ ի նոցանէ։

Եւ իբրեւ ժամ մի անց ի վերայ, այլ ոմն վիճէր եւ ասէր. Ստոյգ եւ սա ընդ նմա էր, քանզի Գալիլեացի է։

Ասէ Պետրոս. Այր դու, չգիտեմ զինչ խօսիսդ։ Եւ առժամայն մինչդեռ նա զայն ասէր, խօսեցաւ հաւ։

Դարձաւ Տէր եւ հայեցաւ ի Պետրոս. եւ յիշեաց Պետրոս զբանն Տեառն զոր ասաց ցնա. Մինչչեւ հաւու խօսեալ իցէ, երիցս ուրասցիս չգիտել զիս։

Եւ ելեալ արտաքս՝ ելաց դառնապէս։

Եւ արքն, որ պահէին զնա, այպն առնէին զնովաւ եւ հարկանէին։

Ծածկէին զերեսս նորա եւ տանջէին, եւ հարցանէին ցնա եւ ասէին. Մարգարեաց, ո՞վ է որ եհարն զքեզ։

Եւ այլ բազում ինչ հայհոյութեամբ խօսէին ի նա։

Եւ իբրեւ այգ եղեւ, ժողովեցաւ ծերակոյտ ժողովրդեանն, քահանայապետքն եւ դպիրք, եւ հանին ածին զնա յատեանն իւրեանց եւ ասեն. Եթէ դու ես Քրիստոսն, ասա մեզ։

Ասէ ցնոսա. Եթէ ասացից ձեզ, սակայն ոչ հաւատայք։

եւ եթէ հարցից ինչ զձեզ, չտայք ինձ պատասխանի կամ արձակիցէք։

Բայց յայսմ հետէ նստցի Որդի մարդոյ ընդ աջմէ զօրութեանն Աստուծոյ։

Եւ ասեն ամենեքեան. Ուրեմն դու ես Որդի՞ն Աստուծոյ։ Եւ նա ասէ ցնոսա. Դուք ասէք թէ ես եմ։

Եւ նոքա ասեն. Զի՞նչ եւս պիտոյ է մեզ վկայութիւն, զի մեզէն իսկ լուաք ի բերանոյ դորա։

Գլուխ ԻԳ

Եւ յարուցեալ ամենայն բազմութիւնն նոցա, ածին զնա առ Պիղատոս։

Եւ սկսան չարախօս լինել զնմանէ եւ ասել. Գտաք զսա զի թիւրէր զազգս մեր, եւ արգելոյր ի տալոյ հարկս կայսեր, եւ ասէր զանձնէ եթէ Քրիստոսն իցէ թագաւոր։

Իսկ Պիղատոս եհարց զնա եւ ասէ. Դո՞ւ ես թագաւորն Հրէից։ Նա պատասխանի ետ նմա եւ ասէ. Դու ասացեր։

Ասէ Պիղատոս ցքահանայապետսն եւ ցժողովուրդսն. չգտանեմ ինչ վնաս յառնս յայսմիկ։

Եւ նոքա պնդէին եւ ասէին եթէ՝ Խռովէ զժողովուրդս, ուսուցանէ ընդ ամենայն Հրէաստան՝ սկսեալ ի Գալիլէէ մինչեւ ցայսր։

Իսկ Պիղատոս իբրեւ լուաւ զԳալիլէէ, եհարց եթէ Գալիլեացի՞ է այրն։

Եւ իբրեւ գիտաց թէ յիշխանութենէ Հերովդի է, ետ տանել զնա առ Հերովդէս. քանզի եւ նա յԵրուսաղէմ էր յաւուրսն յայնոսիկ։

Եւ Հերովդէս իբրեւ ետես զՅիսուս, ուրախ եղեւ յոյժ, զի ցանկայր ի բազում ժամանակաց տեսանել զնա. քանզի լսէր բազում անգամ զնմանէ, եւ ակն ունէր նշան ինչ լիեալ տեսանել ի նմանէ։

Հարցանէր զնա բանիւք բազմօք. եւ նա ոչինչ ետ նմա պատասխանի։

Կային քահանայապետքն եւ դպիրք եւ պնդագոյնս չարախօսէին զնմանէ։

Արհամարհեաց զնա եւ Հերովդէս հանդերձ իւրովք զօրականօքն, եւ այպն արարեալ՝ արկ զնովաւ հանդերձս սպիտակս, եւ ետ տանել անդրէն առ Պիղատոս։

Եւ եղեն բարեկամք Պիղատոս եւ Հերովդէս յաւուր յայնմիկ, քանզի յառաջ թշնամիք էին միմեանց։

Կոչեաց Պիղատոս զքահանայապետսն եւ զիշխանս եւ զժողովուրդն։

եւ ասէ ցնոսա. Ածէք մատուցէք ինձ զայրս զայս իբրեւ զխոտորեցուցիչ ժողովրդեանն. եւ ահաւասիկ առաջի ձեր դատեցայ, եւ վնաս ինչ ոչ գտի յառնս յայսմիկ՝ զորոց դուք չարախօսէքդ զդմանէ։

Այլ եւ ոչ Հերովդէս, քանզի ետու տանել զդա առ նա. եւ արդ ոչինչ մահու արժանի է գործեալ դորա։

խրատեցից զդա եւ արձակեցից։

Զի հարկ էր մի մի ըստ տօնի արձակել նոցա։

Եւ նոքա աղաղակէին ամենայն բազմութեամբն եւ ասէին. Բարձ զդա եւ արձակեա մեզ զԲարաբբա։

Որ էր վասն խռովութեան իրիք եղելոյ ի քաղաքին եւ սպանութեան մտեալ ի բանտ։

Դարձեալ Պիղատոս սկսաւ խօսել, քանզի կամէր արձակել զՅիսուս։

Եւ նոքա անդրէն աղաղակէին եւ ասէին. Ի խաչ հան զդա։

Եւ նա երիցս ասէ ցնոսա. Զի՞նչ չար արար սա. ոչինչ վնաս մահու գտի ի սմա, խրատեցից զսա եւ արձակեցից։

Եւ նոքա ստիպէին մեծաձայն եւ խնդրէին զնա ի խաչ հանել, եւ զօրանային բարբառք նոցա եւ քահանայապետիցն։

Եւ Պիղատոս հաւանեցաւ առնել զհայցուածս նոցա։

Արձակեաց նոցա զԲարաբբայն՝ զոր վասն խռովութեան եւ սպանութեան արկեալ էր ի բանտ, զոր եւ խնդրէինն իսկ, եւ զՅիսուս մատնեաց կամաց նոցա։

Իբրեւ առին գնացին զնա, ըմբռնեցին զոմն Սիմովն Կիւրենացի որ գայր յանդէ, եդին ի վերայ նորա զխաչն բերել զկնի Յիսուսի։

Եւ երթայր զհետ նորա բազմութիւն ժողովրդեանն եւ կանանց որ կոծէին եւ աշխարէին զնա։

Դարձաւ Յիսուս եւ ասէ ցնոսա. Դստերք Երուսաղեմի, մի՛ լայք ի վերայ իմ, այլ լացէք ի վերայ անձանց եւ ի վերայ որդւոց ձերոց։

Զի եկեսցեն աւուրք, յորս ասիցեն թէ՝ Երանի ամլոց եւ որովայնից որ ոչ ծնան, եւ ստեանց՝ որ ոչ դիեցուցին։

Յայնժամ սկսանիցին ասել լերանց թէ՝ Անկերուք ի վերայ մեր, եւ բլրոց թէ՝ Ծածկեցէք զմեզ։

Զի եթէ ընդ փայտ դալար զայս առնեն, ընդ չորն զի՞նչ լինիցի։

Ածին եւ այլ երկուս, չարագործս, սպանանել ընդ նմա։

Իբրեւ չոգան ի տեղին կոչեցեալ Գագաթն, անդ հանին զնա ի խաչ, եւ զչարագործսն, զոմն ընդ աջմէ եւ զոմն ընդ ձախմէ խաչեցին։

Եւ Յիսուս ասէ. Հայր, թող դոցա, զի ոչ գիտեն զինչ գործեն։ Եւ ի բաժանել զհանդերձս նորա արկին վիճակս։

Եւ կայր ժողովուրդն հայեցեալ. անգոսնէին զնա իշխանքն հանդերձ նոքօք եւ ասէին. Զայլս ապրեցոյց, ապրեցուսցէ եւ զանձն, եթէ դա է Քրիստոս Որդի Աստուծոյ ընտրեալն։

Այպն առնէին զնա եւ զինուորքն, եկեալ առաջի՝ մատուցանէին նմա քացախ։

եւ ասէին. Եթէ դու ես թագաւորն Հրէից, փրկեա զանձն քո։

Եւ էր գիր գրեալ ի վերայ նորա Յունարէն եւ Դաղմատերէն եւ Եբրայեցերէն գրով թէ՝ Սա է արքայն Հրէից։

Իսկ մի ոմն ի կախելոց չարագործացն հայհոյէր զնա եւ ասէր. Ո՞չ դու ես Քրիստոսն, փրկեա զանձն քո եւ զմեզ։

Պատասխանի ետ ընկերն սաստելով նմա եւ ասէ. չերկնչի՞ս դու յԱստուծոյ, զի ի նմին պատժի կաս։

Եւ մեք յիրաւի, զի արժանի որոց գործեցաքն՝ առնումք զհատուցումն. եւ սա ապիրատ ինչ ոչ գործեաց։

Եւ ասէ ցՅիսուս. Յիշեա զիս, Տէր, յորժամ գայցես արքայութեամբ քով։

Եւ ասէ ցնա Յիսուս. Ամէն ասեմ քեզ. Այսօր ընդ իս իցես ի դրախտին։

Եւ էր իբրեւ վեցերորդ ժամ. եւ խաւար եղեւ ի վերայ ամենայն երկրի մինչեւ ցիններորդ ժամն. խաւարեցաւ արեգակն։

Եւ հերձաւ վարագոյր տաճարին ընդ մէջ։

Եւ կարդաց Յիսուս ի ձայն մեծ եւ ասէ. Հայր, ի ձեռս քո աւանդեմ զհոգի իմ։ Զայս իբրեւ ասաց, եհան զոգի։

Եւ տեսեալ հարիւրապետին զոր ինչ եղեւն՝ փառաւոր արար զԱստուած եւ ասէ. Արդարեւ այրս այս արդար էր։

Եւ ամենայն ժողովուրդքն որ եկեալ էին, եւ տեսանէին զտեսիլն զայն եւ զգործ, բախէին զկուրծս եւ դառնային։

Կային եւ ամենայն ծանօթքն նորա ի հեռաստանէ, եւ կանայք որ եկեալ էին զհետ նորա ի Գալիլէէ՝ տեսանէին զայն։

Եւ ահա այր մի անուն Յովսէփ, որ էր նախարար, այր բարեգործ եւ արդար։

սա չէր միաբանեալ ընդ խորհուրդս եւ ընդ գործս նոցա,) յԱրիմաթեայ քաղաքէ Հրէից, որ եւ ինքն իսկ ակն ունէր արքայութեան Աստուծոյ։

Սա մատուցեալ առ Պիղատոս՝ խնդրեաց զմարմինն Յիսուսի։

եւ իջուցեալ զնա՝ պատեաց պաստառակալաւ, եւ եդ ի կռածոյ գերեզմանի ուր չէր բնաւ զոք եդեալ։

Եւ օրն էր ուրբաթ եւ շաբաթ լուսանայր։

Եւ երթային զհետ նորա կանայք որ եկեալ էին ընդ նմա ի Գալիլէէ, տեսին զգերեզմանն, եւ որպէս եդաւ մարմին նորա։

Դարձան եւ պատրաստեցին խունկս եւ եւղս եւ ի շաբաթուն հանդարտեցին վասն պատուիրանին։

Գլուխ ԻԴ

Բայց ի միաշաբաթուն վաղ քաջ ընդ առաւօտն եկին ի գերեզմանն, բերին զխունկսն զոր պատրաստեցին, եւ այլ կանայք ընդ նոսա։

եւ գտին զվէմն թաւալեցուցեալ ի գերեզմանէ անտի։

Եւ մտեալ ի ներքս ոչ գտին զմարմինն Տեառն Յիսուսի։

Եւ եղեւ ընդ հիանալն նոցա վասն այնորիկ, եւ ահա արք երկու հասին առ նոսա ի հանդերձս լուսաւորս։

Եւ իբրեւ զահի հարան եւ խոնարհեցուցին զերեսս իւրեանց յերկիր, ասեն ցնոսա. Զի՞ խնդրէք զկենդանին ընդ մեռեալս։

չէ աստ, այլ յարեաւ. յիշեցէք որպէս խօսեցաւ ընդ ձեզ մինչ էրն ի Գալիլեա։

եւ ասէր թէ՝ Պարտ է Որդւոյ մարդոյ մատնել ի ձեռս մարդոց մեղաւորաց, եւ ի խաչ ելանել եւ յերրորդ աւուր յառնել։

Եւ յիշեցին զբանսն նորա։

Եւ դարձան պատմեցին զայս ամենայն մետասանիցն եւ այլոցն ամենեցուն։

Եւ էին Մարիամ Մագդաղենացի եւ Յովհաննա եւ Մարիամ Յակովբայ եւ այլք ընդ նոսա որ պատմեցին զայս առաքելոցն։

Եւ երեւեցան առաջի նոցա շաղփաղփութիւն բանքն նոցա եւ չհաւատային նոցա։

Բայց Պետրոս յարուցեալ ընթացաւ ի գերեզմանն, եւ հայեցեալ տեսանէ զկտաւսն լոկ զի կային, եւ գնաց ընդ միտս զարմացեալ թէ զինչ եղեւ։

Եւ ահա երկուք ի նոցանէ երթային ի նմին աւուր ի գեղ մի որ հեռի էր յԵրուսաղեմէ հարեւր եւ վաթսուն ասպարիսաւ, եւ էր անուն նորա Եմմաւուս։

Եւ նոքա խօսէին ընդ միմեանս վասն ամենայն անցիցն անցելոց։

Եւ եղեւ ընդ խօսելն նոցա եւ ընդ վիճել, եւ ինքն իսկ Յիսուս մերձեցաւ եւ երթայր ընդ նոսա։

Եւ նոցա աչք կալեալ էին առ ի չճանաչելոյ զնա։

Եւ ասէ ցնոսա. Զի՞նչ են բանքդ վասն որոյ վիճիքդ ընդ միմեանս մինչդեռ գնայքդ, եւ տրտմեալ էք։

Պատասխանի ետ մի ոմն ի նոցանէ որում անուն էր Կղէովպաս, եւ ասէ ցնա. Դո՞ւ միայն կաս յԵրուսաղէմ, որ ոչ գիտացեր զինչ գործեցաւ ի նմա յաւուրսս յայսոսիկ։

Եւ ասէ ցնոսա. Զի՞նչ։ Եւ նոքա ասեն. ԶՅիսուսէ Նազովրացւոյ, որ եղեւ այր մարգարէ հզօր արդեամբք եւ բանիւք առաջի Աստուծոյ եւ ամենայն ժողովրդեանն։

Ո՛րպէս մատնեցին զնա քահանայապետքն եւ իշխանքն մեր ի դատաստան մահու եւ հանին զնա ի խաչ։

Մեք ակն ունէաք թէ նա իցէ որ փրկելոցն էր զԻսրայէլ. այլ եւ հանդերձ այսու ամենայնիւ այս երրորդ օր է յորմէ հետէ այն գործեցաւ։

այլ եւ կանայք ոմանք ի մէնջ զարմացուցին զմեզ, որք կանխեալ ընդ առաւօտս չոգան ի գերեզմանն։

եւ ոչ գտին զմարմին նորա. եկին եւ ասեն թէ եւ տեսիլ եւս հրեշտակաց տեսին, որք ասէին զնմանէ թէ կենդանի է։

Եւ գնացին ոմանք ի մէնջ ի գերեզմանն, եւ գտին նոյնպէս որպէս եւ կանայքն ասացին. բայց զնա ոչ տեսին։

Եւ նա ասէ ցնոսա. Ո՞վ անմիտք եւ հեղգասիրտք ի հաւատալ ամենայնի զոր խօսեցան մարգարէքն։

ո՞չ զնոյնս պարտ էր չարչարել Քրիստոսի, եւ մտանել ի փառս իւր։

Եւ սկսեալ ի Մովսիսէ եւ յամենայն մարգարէիցն՝ մեկնէր նոցա որ ինչ յամենայն գիրս գրեալ է զնմանէ։

Իբրեւ մերձեցան ի գեղն յոր երթային, եւ նա պատճառէր հեռագոյն եւս ուրեք երթալ։

Եւ բռնադատեցին զնա եւ ասեն. Առ մեզ ագիր, զի ընդ երեկս է եւ տարաժամեալ է օրս։ Եւ եմուտ ագանել անդ ընդ նոսա։

Եւ եղեւ ի բազմելն նորա ընդ նոսա, առեալ զհացն՝ օրհնեաց, եբեկ եւ ետ նոցա։

Եւ նոցա բացան աչք եւ ծանեան զնա, եւ նա եղեւ ի նոցանէ աներեւոյթ։

Եւ ասեն ցմիմեանս. Ո՞չ իսկ եւ սիրտք մեր ճմլէին ի մեզ, մինչ խօսէրն ընդ մեզ զճանապարհայն, եւ ո՛րպէս բանայր մեզ զգիրս։

եւ յարուցեալ նոյնժամայն՝ դարձան յԵրուսաղէմ, եւ գտին ժողովեալ զմետասանսն եւ զորս ընդ նոսայն էին։

եւ ասեն թէ՝ Արդարեւ յարեաւ Տէր եւ երեւեցաւ Սիմովնի։

Եւ նոքա պատմեցին զայն որ զճանապարհայնն, եւ թէ զիա՛րդ ետ ծանօթս նոցա ի բեկանել հացին։

Մինչդեռ զայն խօսէին, ինքն իսկ Յիսուս եկաց ի մէջ նոցա եւ ասէ ցնոսա. Խաղաղութիւն ընդ ձեզ, ես եմ, մի՛ երկնչիք։

Եւ զահի հարեալ երկնչէին, եւ համարէին ոգի ինչ տեսանել։

Եւ ասէ ցնոսա. Զի՞ խռովեալ էք, եւ ընդէ՞ր խորհուրդք ելանեն ի սիրտս ձեր։

Տեսէք զձեռս իմ եւ զոտս, զի ես նոյն եմ. շօշափեցէք զիս եւ տեսէք, զի ոգի մարմին եւ ոսկերս ոչ ունի, որպէս զիսս տեսանէք զի ունիմ։

Եւ զայս ասացեալ եցոյց նոցա զձեռսն եւ զոտս։

Եւ մինչդեռ տակաւին չհաւատային ի խնդութենէն եւ զարմացեալ էին, ասէ ցնոսա. Ունի՞ք ինչ կերակուր աստ։

Եւ նոքա ետուն նմա ձկան խորովելոյ մասն եւ խորիսխ մեղու։

Եւ առ եկեր առաջի նոցա, եւ զմնացորդսն ետ նոցա։

Եւ ասէ ցնոսա. Այս բանք են զոր խօսեցայ ընդ ձեզ, մինչ առ ձեզն էի թէ՝ Պարտ է լնուլ ամենայն գրելոցն յօրէնսն Մովսիսի եւ ի մարգարէս եւ ի սաղմոսս վասն իմ։

Յայնժամ եբաց զմիտս նոցա իմանալ զգիրս։

Եւ ասէ ցնոսա թէ՝ Այսպէս պարտ էր չարչարել Քրիստոսի, եւ յառնել ի մեռելոց յաւուր երրորդի։

եւ քարոզել յանուն նորա ապաշխարութիւն եւ թողութիւն մեղաց յամենայն ազգս՝ սկսեալ յԵրուսաղեմէ։

Եւ դուք էք վկայք այսոցիկ։

Եւ ահա ես առաքեմ զաւետիս Հօր իմոյ ի ձեզ. եւ դուք նստարուք ի քաղաքիս յԵրուսաղէմ, մինչեւ զգենուցուք զօրութիւն ի բարձանց։

Եհան զնոսա մինչեւ ի Բեթանիա, եւ ամբարձեալ զձեռս իւր՝ օրհնեաց զնոսա։

Եւ եղեւ յօրհնելն նորա զնոսա, մեկնեցաւ ի նոցանէ եւ վերանայր յերկինս։

Եւ նոցա երկիր պագեալ նմա՝ դարձան յԵրուսաղէմ ուրախութեամբ մեծաւ։

Եւ էին հանապազ ի տաճարին, գովէին եւ օրհնէին զԱստուած։